-هنوز اون کارو نکردم؛ فعلا دارم ازت میخوام بدون اینکه مجبورم کنی بهت زور بگم، سوار اون موتور بیصاحاب بشی تا تکلیف این مسخره بازی رو روشنش کنم!
دیار سر کج کرد تا آفتاب توی صورتش نخورد و سیب گلوی شیرزاد تکان خورد.
-من واسه عزیز…
-نترس به عزیز خبر دادم. با من میای مغازه صحبت میکنیم، بعدش خودم میرسونمت!
با او سوار موتور شود؟آن هم بعد از اعترافش؟
آب میشود که! چگونه ترک موتور مردی بنشیند که اینقدر دوستش دارد؟
از همان پشت غش میکند و میافتد. انگشتانش نامیل داشته مشت شدند و به خودش تشر زد. کافی بود این همه چرت بافی!
به خودش که وارد شد، شیرزاد را روی موتور در حال استارت زدن مشاهده کرد:
-منتظر چی هستی؟
-من… من دیگه نمیخوام به اون عمارت برگردم!
-میریم درموردش صحبت میکنیم؛ ته و توی این قضیه رو هم درمیاریم. الان سوار شو تا گشت ارمسرور به عنوان مزاحم نگحرکت کرده منو!
خودش را عادی نشان میداد و دخترک که به طرفش قدم برداشت، هردو کف دستش به فرمان موتور چسبید.
اگر موتورش از آن مقلبهای هندا و قدیمی بود، شاید جای بیشتری برای فاصله گراهی شدنشان پیدا میشد. ولی نشیمنگاه جمع و جور موتور غولپیکر شیرزاد دقیقاً مختص زوجهایی بود که سفت و محکم همدیگر را در آغوش میگرفتند و تا خود شامگاه خیابانها را با همدیگر گز میکردند.
چرا بار ااما که به عادیترین شکل ممکن این دختر را بر ترک خود نشاند، از این فکرها به سرش نمیزد؟
آن روزها دیار عاشقش بود یا هنوز حسی به شیرزاد پیدا نکرده بود؟
سیب گلویش تکان خورد و متوجه حضور و گرمای تن دخترک شد. بینیاش منقبض شد و دیگر مجالی به فکرهای مزخرفش نداد. موتور به بهیکباره به حرکت افتاد و این دیار بود که هنوز تنش آن پشت جاساز نشده، از ترس افتادن، تیشرت تیرهرنگ مرد را چنگ زد.
-هیع…
لحظهای با گوش دادن جیغ خفهی دخترک نزدیک بود کنترل فرمان از دستش خارج شود که فوراً روی خود مسلط شد. نفسهایش از ریتم منظمشان خارج شده بودند و میخبر داشت پارچهی نرم تیشرتش میان انگشتان کوچک او چنگ شده است:
-ترک موتور رو بگیر نیفتی. ببین سالم میرسی یا میخوای غرغر عزیز رو واسهمون بیاری!
کف دست خودش نبود آن لحن تند. شاید از دیار عصبی نبود. شیرزاد داشت از خودش و مزخرفات در حال رژهی مغزش خشمگین میشد.
حالا ضربان سریع قلب کالیوپ رنگی کمکم به حالت نرمالش برمیگشت. به خاطر عزیز وارد شده بود!
میخواست او را مانند یک بستهی امانتی تحویل دهد و بعد از آن مهم نبود چه بلایی سر دیار میآید؟
تیشرت شیرزاد از میان انگشتانش خارج شد و همانگونه که شیرزاد بیان کرد ، در صدد پیدا کردن اهرمی برای نگه داشتن خودش بررسید.
شتابزده میرفت و خودش هم نمیفهمید علتش را. گاز میداد؛ از روی کف دست اندازها بدون کوچکترین ترمزی رد میشد. کالیوپ خنگ، گویی جایی را برای محکم نگه داشتن خودش پیدا کرده بود که دیگر به شیرزاد و تیشرتش پناه نمیبرد.
چند دقیقه بعد موتور روبه روی مغازهی پریادگار متوقف شد.
دخترک پر از قلبخوری بود و مرد، پر از آشفتگی و خشم. این حرکات، این فکر و خیالات ،این کارهای مزخرف و پیش پا افتاده، چرا از او سر میزد؟
نگاه بست! گرمایی که پشتش بود کنار رفت و آوای قدمهای کوچکی به گوشش رسید.
-شاهپور اینجاست؟
پلک هایش باز شدند و موتور را با اخم خاموش کرد:
-اینجاست!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن