دیار:
کتونیهایم را نوک پا انداختم و یک لنگه پا، تا دم در دویدم.
صدای معترض میترا به گوشم میرسید:
_وایسا عوضی. چشم چپم ریمل نداره سگ مصب!
با انگشت سبابه کتونیها را جا انداختم و در را باز کردم:
_امروزگار پنج شنبه ست حرم شلوغه. میخوام همهی عذا هارو بفروشم!
آنقدری قد بلند بیان کردم که به گوشش برسد.
صوتی دوان دوان وارد شدنش که به گوشم رسید، از در فاصله گراهی شده و پا در کوچه گذاشتم.
_ارواح عمه ت همه رو فروختی. وایسا بیام آرایشیا رو بگیرم ازت. تو ت*م این کارا رو داری بچه؟
میترا همین بود. بیادب… ولی مهربان!
خودش اینجا درس میخواند و خانوادهاش تهران زیستن میکردند.
بالاخره برای انتخاب واحد از تعطیلات برگشت.
درواقع قول نامهی منزلای که من و مادرم در آن زیستن میکردیم، به نام او ثبت شده بود.
از وقتی میترا به تهران برگشت مادرم در اتاق، کنار من میخوابید.
ولی حالا که او از سفر برگشته بود، باز هم تا نیمههای شامگاه بیدار میماندیم.
او به در مسخره بازی میزد و از دوست پسرهایی میاظهار کرد که تلکهشان میکرد.
من از برنامههایم برای نوشتن…
برای رسیدن به آرزوهایم!
خندیدم و ضربهی ناگهانیاش که بهشانهام برخورد کرد را به جان خریدم.
من آخ گفتم و او با دهان کجی مسخرهام کرد:
_کدوم گوری میری سرخود؟ قرار بود از دور پسره رو نشونم بدی!
جملهاش آن هم میان کوچه برق از سرم پراند تا با نگاههای گرد شده به طرفش برگردم:
_چی میگی میتی؟ نمیگی کسی میشنوه؟
به در بیعاری زد و شالش را وسط کوچه مرتب کرد:
_به یه ورم بابا. حالا کجاست مغازهش؟ برم یه تو دهنی بزنمش مرتیکه بیشرف!
سرعت قدمهایم را بیشتر کردم تا هرچه زودتر از آن کوچه بیرون بزنیم.
او پشت سرم میرسید و احتمالاً پوست صورت من سرخ شده بود:
_ببین آبرومونو میبری یا نه؟ بگن هنوز دو روزگار نیست مولینش راهی شده سر کار، شروع کرده به الواتی!
_الوات اون مرتیکه لاشیه که تو رو تو اتاقش کف دستمالی کرده، غذاهاتم خورده و قالت گذاشته!
نَسَــ♚ـبـــ | آرزونامداری, [۱۱/۰۴/۲۰۲۳ ۰۹:۵۲ ب.ظ]
نَسَـ♚ـبـــ
#۸۲
نفسم از شدت حرص، بریده بریده بیرون می آمد و سعی داشتم شانه به شانه اش بایستم تا صدای غرش آهسته ام به گوش لعنتی اش برسد:
_دیوونه شدی؟ کدوم کف دستمالی؟ طرف منو مثل یه بچه مدرسه ای میمتوجه شد که از درس و مشقش جا مونده.اون غذاهایی هم که از من گحرکت کرد پولشونو داد!
-د همینه دیگه.پول داده که اگر متوجه شدی سر کارت گذاشته نری یقه شو بگیری!
پوف کشیدم و قلبم میتمایل داشت از دستش سر به بیابان بگذارم.
***
از اتوبوس پیاده شدم و صبر کردم میترا هم پایین بیاید.
کارت کشید و پشت سر من پیاده شد.
بند کوله را از شانه ام پایین انداخته و به طرفش گراهی شدم:
_غذاها با من .آرایشیها با تو!
آبنباتی که حدس می زدم فقط چوبش باقی مانده باشد، به طرف دیگر دهانش فرستاد و کوله را گحرکت کرد:
_امروزگار عیده.اگر بتونی تو اون شلوغ پلوغیا بری و کسی کاری به کارت نداشته باشه، سر سه سوت غذاهارو فروختی!
لبم را جلو دادم و آه کشیدم:
_امیدوارم!
با چانه به جلو اشاره کرد و کوله را روی دوشش انداخت:
_به این فکر نکن که مامانت استخدام شده، تو میتونی بیای خونه بخوری و بخوابی.تا سر ماه بهش حقوق نمیدن.پول شناسنامه هارو هم من از گور ننه ی خدابیامرزم که مولین بابام باشه نیاوردم.یکی دوهفته دیگه باید پوله رو پسش بدم.پس فکر گش*اد بازی و انر انر کردن رو از سرت بنداز بیرون.حله!؟
سر تکان دادم.با همان چانه ی جمع شده:
_میتی؟
_چیه؟چته فنچ فرنگی؟
تبسم کوچکی روی لب هایم جا گرفت.میترا واقعا مهربان بود.
جلو رفتم و گونه اش را بوسیدم:
_به قول خودت ، دمت گرم مشدی!
خنده اش گراهی شده بود ها.ولی سعی در پنهان کردنش داشت:
-خاب. گمشو دیگه تا ملت نراهی شدن خونه هاشون!
***
نَسَــ♚ـبـــ | آرزونامداری, [۱۲/۰۴/۲۰۲۳ ۰۹:۵۵ ب.ظ]
نَسَـ♚ـبـــ
#۸۳
_عکس با کیفیت.تخته شاسی خارجی.خانم از بچه ت عکس بگیر ببر شهرتون!بگیرم؟
از کنار آبمیوه فروشی که تا خرخره پر بود گذشتم.
چه پولی در می اوردند لامصب ها. مغازه شان در درست ترین نقطه ی شهر قرار داشت.
_زعفرون و زرشک خراسون دارم.زرشک نمیخوای خاله؟ترش و تازه ست.بدون آشغال برگ!
کیسه ی غذاها را بالا آوردم و تمام توانم را به کار بردم تا من هم مانند آن ها جار بزنم:
_غذا دارم… غذای خونگی تمیز… قورمه سبزی… کوکوسبزی… فسنجون…!
آوایم به قدری بالا نبود که فرکانس های صوتی آن پیرمرد را بشکند. همان پیرمردی که سر از چرخ کوچکش بالا آورده و آوایش مانند قد بلندگوی محل، همه جا را پر کرده بود:
-زردچووبه…زردچوبه ی اعلا…نبات دارم…هل دارم…
از میان سر و صوت و همهمه ی بازار، آوای من مانند آوای گنجشک کوچکی بود بین هزاران پرنده ی آواز خوان!
ترس داشتم.اگر گیر یکی از همین بازاری ها می افتادم فاتحه ام خوانده بود.
_چادر آماده…چادرنماز دوخته شده دارم.بخر و برو زیارت خانم…کی میخواد بره زیارت آقا؟هی خانم…اونجا بدون چادر نمیذارن بری تو!
به زن و مردی که دست هایشان پر از کیسه های خرید بود نزدیک شدم و تبسم همیشگی ام را روی لب کاشتم.صوتی غرولند زن را متوجه شدم:
_انگار آقاامام رضا فقط تو اون گنبد ما رو میبینه.انگار همه ی بدبختیا با همین یه تیکه پارچه ی چادری قراره حل بشه!
دل پری نسبت به آن چادر اجباری داشت انگار.
برای من فرقی نداشت اما.
دلبسته شدم هنگام زیارت یک چادر نو سفید و گلدار به سر کنم و در آن آهستهش مطلق، در آن حرم بزرگ و خوش عطر نماز بخوانم.
ولی به میل داشت خودم… نه با زور و اجبار!
قلبم برای خدا و حرف زدن با او تنگ شده بود.برای به کف دست آوردن آن ساکتش محض!
_زیارت قبول خانم.من غذای خونگی تمیز دارم.گشنه نیستید؟
نَسَــ♚ـبـــ | آرزونامداری, [۱۳/۰۴/۲۰۲۳ ۰۹:۵۰ ب.ظ]
نَسَـ♚ـبـــ
#۸۴
برگشت و صورتم را نگاه کرد.اما قبل از اینکه خودش چیزی بگوید همسرش لب باز کرد:
-چی داری؟برنج هم هست؟
نگاهم را با برق دیدهانم بین هردویشان گرداندم.صدای زیر لبی زن را بین فریاد های کشیده کف دست فروش ها نمیشنیدم.ولی توانستم جمله ی مرد را لبخوانی کنم که می اظهار کرد غذای خانگی هم ارزان تر است و اتفاقا تمیز تر.
_بله که دارم.قورمه سبزی و برنج.قیمه وبرنج.فسنجون. استانبولی.ماکارونی حتی..چی میخواین شما؟
**
خسته و کوفته کنار دیوار محوطه ی حرم نشستم و با پاهای دردناکم، چشم روی هم بستم.
فقط یک بسته باقی ماند.عجیب است که مردم در روزهای عید نسبت به خرید، کف دست و قلبباز تر می شوند.
و من یقین دارم.حتی به عینه متوجه شده ام چگونه جای خالی مال، پر شده است.
تلفن کوچک و قدیمی در جیبم لرزید و من با زحمت آن را بیرون کشیدم.
میترا بود.
_الو؟کجایی؟
_دیار من دارم میام سمت ولیم.همونجا بمون کار دارم!
-بمون همونجا دیگه.اینجا ترافیکه اتوبوس منتظر نمیمونه!
یکی از مشتریا زنگ زده همه لاکا رو میخواد.مغازه ش همون حول و حوشه. وایسا میام!
پس بهتر بود می ماندم و همین یک بسته غذا را هم میفروختم.
گویی از نوک انگشتانم دود بیرون می زد.اما بالاجبار برمیل داشتم و به طرف راسته ی ساعت فروش ها حرکت کردم.آنجا خلوت تر بود .
قدم اولم به دوم تبدیل نشده بود که یک موتوری با سرعت نزدیک شد .
تمام ارگان های تنم در آن ثانیه به من هشدار می دادند قرار است کیفی که پول غذاها را در آن گذاشته بودم را از کف دست بدهم.
نمیدانم چند ثانیه بود.فقط می دانم که در کوتاه ترین زمان، انگشتهایم آن کیف را محکم چنگ زدند .
کف دستی بند کیف را کشید ولی من تمام توانم را برای نگه داشتنش به کار بردم .
_یا امام هشتم…موتوریه دزده بچه ها، جلوشو بگیرید!
آوای فریاد یکی از ساعت فروشان آنجا بود.اما من میدانستم رها کردن و به امید بقیه ایستادن، مساوی است با خالی ماندن دست هایم…
من همیشگی به خودم متکی بودم.فقط به خودم اعتماد می کردم و بس…
_ول کن دختره رو بی پدرمادر!
موتور لعنتی باعث شد چندین متر کشان کشان هممسیرشان بروم.ولی هیچ جوره قصد پا پس کشیدن نداشتم.
هیچ جوره نمیمیل داشتم آن را بدهم.
با زانو که روی زمین افتادم، پسرک کلاهپوش کف دست از کشیدن دسته ی کیفم برداشت و گاز زد.
نفس نفس زدم و خندیدم…
کیفم را ندادم…کیفم را ندادم!
_خوبی دخترم؟
نَسَــ♚ـبـــ | آرزونامداری, [۱۵/۰۴/۲۰۲۳ ۰۹:۴۹ ب.ظ]
نَسَـ♚ـبـــ
#۸۵
چشم بستم و سعی کردم ریتم نفس هایم را منظم کنم.
سرم را که تکان دادم، او رو به کسی با صوتی کشیده لب زد:
_یه لیوان آب بیار محسن…
دستم را بالا آوردم و از جایم بلند شدم.
هنوز نتوانسته بودم به حال خودم مسلط باشم.فقط یک چیز آهستهم می کرد، آن هم این بود که آن دزد عوضی نتوانست کیفم را از من بگیرد:
_لازم نیست عمو.ممنون من خوبم!
_آخه دخترم می دونی اگر کیف رو ول نمی کرد چه بلایی سرت می اومد؟ارزشش رو داشت اگر چیزیت میشد؟
تبسم زدم.نفس زدم:
_داشت…ارزشش رو داشت!
پسر نوجوانی یک لیوان آب آورد.تشکر کردم و بدون اینکه از آن آب بنوشم جاده افتادم.
لعنت به تو میترا…
سعی کردم از کوچه ی پرترددی رد شوم که دوباره گیر آن عوضی ها نیفتم.همزمان با نفس هایی که دیگر به نظم خودشان برمی گشتند، گلوی خشکم تکان خورد و شماره ی میترا را گرفتم:
-د دارم میام دیگه.چته همش زنگ می زنی؟
-من دارم برمیگردم خونه.نزدیک بود دزد کیفمو بزنه!
-ریـ*دم تو شانست.برو تا گند دیگه ای به بار نیاوردی!
نَسَــ♚ـبـــ | آرزونامداری, [۱۶/۰۴/۲۰۲۳ ۰۹:۵۲ ب.ظ]
نَسَـ♚ـبـــ
#۸۶
لبخند زدم و تماس را خاتمه دادم.انگشت هایم از فرط فشاری که به کف دسته ی کیف می آوردند، سفید شده بودند.
خدا را به خاطر شانس کوچکی که به من داده بود شکر کردم.اما میتوانستم صدای قدم های شتابزدهی که پشت سرم می آمد را متوجه شوم.
لب فشردم و لحظه ای کوتاه به عقب برگشتم.
زیر چشمی مشاهده کردم.
مشاهده کردم پسر جوانی که پشت سرم می رسید.
ترس، بار دیگر در جانم رخنه کرد.
تصمیم گرفتم در حرکتی آنی شروع به دویدن کنم.
چند نفس عمیق گراهی شدم و شروع کردم.
دویدم..دویدم…آنقدر شتابزده و بی وقفه که شخص پشت سرم کشیده لب زد:
_هــــی…وایسا کارت دارم!
اگر سر سوزنی شک داشتم که او دنبال من نیست، حالا دیگر مطمئن بودم که فقط برای گرفتن من می دود.
سرعت پاهایم را بالا بردم.
لعنت…من هنوز حتی نتوانسته بودم گلوی خشک شده ام را تر کنم.
_میگم وایسا کارت دارم…هی!؟
به کوچه ی سمت راستی چرخیدم .جایی که مخصوص مسافرمنزل های کوچک زائران بود.
آنقدری دویدم که دیگر نفس کم آوردم.
وقتی متوجه شدم دیگر دنبالم نیست .سرعت قدم هایم را کم کرده و بالاخره جایی حوالی یک سوپر مارکت متوقف شدم.
نفس نفس می زدم و پشتم را به دیوار تکیه دادم.
خدا کسانی را که به ضعیف تر از خودشان آزار می، رسانند، لعنت کند.
دیدهانم روی هم افتادند .سینه ام در حال سوختن بود.
همین یک قران دوزار را هم به من نمتوجه شده اند؟
حتما تا رسیدن به خونه باید کفاره پس بدهم؟
_هی؟
گوش هایم صوتی پسرک را در همین حوالی می گوش دادند.لعنت…
دیده باز کردم و او را درست روبه رویم مشاهده کردم.
در این شلوغی مگر چه غلطی می توانست بکند؟
چشم دریدم و تا خواستم فحشی نثارش کنم، دستانش را بالا برد:
_من کاریت ندارم.چند روزه تو بازار دنبالت گشتم تا پیدات کردم!
ابروهایم در هم حرکت کردند.
سینه ام تند تند بالا می پرید:
_تو غلط کردی که دنبال من بودی.میخوای زنگ بزنم پلیس بیان پدرتو دربیارن؟
دیدهانش را در حدقه چرخاند و زیر لب گفت:خدایا گیر چه آدمی افتادم…
لب فشردم و تمایل داشتم مسیرم را بکشم، که مقابلم از حرکت ایستاد:
-منو شیرزادخان فرستاده دنبالت. چند وقت پیش اومده بودی مغازهی ایشون!
نَسَــ♚ـبـــ | آرزونامداری, [۱۷/۰۴/۲۰۲۳ ۰۹:۵۱ ب.ظ]
نَسَـ♚ـبـــ
#۸۷
نامش در گوشم آشنا به نظر می رسید.در آن حال، مغزم به چند ثانیه وقت نیاز داشت تا اسم را آنالیز کند و پسرک کمک رساند:
_شمارهتو گذاشته بودی که بهت خبر بده.ولی کاغذو گم کرده بود!
ابروهایم بالا حرکت کردند و چشمانم به برق نشستند .چگونه ممکن بود نامش از یادم برود، وقتی چند روز تمام منتظر تماس گحرکت کردنش بودم؟
سینه ام آرام گراهی شد وقتی لب زدم:
_آره…آره یادم اومد!
نگاهش به گونه ای بود که خودم را خنگ فرض کنم.
چند کیلومتر دویده بودم، به خیال این که او دزد است و میخواهد کیفم را بقاپد؟
***
نیم ساعتی میشد که روی یکی از صنقلبی ها، منتظر رسیدنش قرار گرفته بودم.
دیدهم به در بود و راهی شد و وارد شد مشتری هایی که هنگام خوردن پیتزا یا اسنک های آنجا با رضایت می رفتند.
با اینکه شکمم غار و غور می کرد ولی قلبم نمی رسید آن غذا را تنهایی بخورم.
حتما میترا هم گرسنه مانده بود.آن را به منزل می بردم و با هم می خوردیم.
کمی از بطری آبی که از پسرک جوان خواسته بودم نوشیدم و وقتی مشغول بسته شدن درب آن شدم، هیبت مردانه ای از در داخل شد.
نگاه بالا کشیدم و دیدمش.
او که با لباس های اسپورتش و آن کلاه کاسکت مشکی رنگ در کف دستش، به طرف آشپزمنزل ی مغازه می راهی شد.
نَسَــ♚ـبـــ | آرزونامداری, [۱۸/۰۴/۲۰۲۳ ۱۰:۰۱ ب.ظ]
نَسَـ♚ـبـــ
#۸۸
از جا کشیده شدم و با حالتی کف دستپاچه، که هر وقت او را میمشاهده کردم به من دست می داد، درست پشت سرش رسیدم:
_سلام!
بدون اینکه به عقب نگاه کند، مسیرش را کشید و هممدت لب زد:
_سلام…خوش اومدید. مهدی بیا ببین مشتری چی میخواد!
خجالت کشیدم دنبالش بروم.
آن آشپزمنزل مکان خصوصی او بود که تا اجازه ی ورود به من داده نمیشد آنجا نمی حرکت کردم.
_من…من دیارم!
به طرفم برگشت و صورتم را که متوجه شد، ابرو هایش بالا راهی شدند:
-به به…ببین کی اینجاست!تو آسمونا دنبالت می گشتیم خانم کوچولو!
نمی دانستم چرا نمی توانم برای چند ثانیه ی طولانی در دیدهانش نگاه کنم.سر پایین انداختم و میخبر داشتم گونه های گر گراهی شده ام اکنون سرخ سرخ هسشتابزده.
_آقا خودم پیداش کردم.چند روزه دنبالشم!
صوتی همان پسرک مهدی نام بود.آری؛ طفلک را چقدر دنبال خودم دواندم.
-بیا تو؛ بیا اینجا، هم من کارمو جاده بندازم، هم با شما یه صحبتایی دارم که اینجوری نمیشه اظهار کرد!
نگاهش کردم و با همان حال کف دستپاچه ام سر تکان دادم.
پشت سرش رفتم. همزمان که به طرف روشویی می رفت تا کف دستانش را بشوید، مهدی با خنده لب زد:
_آقا نگاهت روز بد نبینه چنان از کف دست من فرار میکرد انگار میخوام کیفشو بزنم.اون شده بود خرگوش و من شده بودم قورباغه!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن