آذین با بهت لبخند زد و گفت: بسیار جالبه! سهامدار شرکتی هستی که کلش مال خودته! من نمیفهمم واقعا!!
نگاهی بهش انداختم و گفتم: کل شرکت مال ساشاست؛ من یه بخشی سهام دارم که با ماهان خریدیمش؛
که سودش و میگیریم و باهاش کارای اون شرکت و مسیر میندازیم؛
و خداروشکر دیگه الان همه چیز جفت و جوره و ما راحتیم ، حالا شما آزردهید؟!
سرفه مصلحتی کرد و اظهار کرد: نه بابا چه غمگینی! بحث این نیست؛ داداشت خیلی خشکه اصلا آدم نمیتونه دو کلمه باهاش حرف بزنه!
مثلا چی بهش بگیم؟!
نیشخندی زدم و گفتم: نمیدونم! میخواین همون چرندیاتی که دفعه اول که اومدم اینجا به من اظهار کردید و تحویلش یدید شاید باورش شد!
خاله ساره اخمی میکنه و میگه: مودب باش عسل! این چه طرز برخورده ؟!
نگاش کردم و با بیخیالی بیان کردم: من فقط حقیقت و اضافه کردم..!
دیده غره ای بهم راهی شد و هی زیر لب غر میزد.
بعد از چیدن میز همه اومدن سر میز؛
من بین ماهان و ساشا نشسته بودم و داشتم غذام و میخوردم که؛
صدای دایی فرید اومد که روبه ساشا گفت: شرکت داروسازی دارید؟
ساشاهم سرش و تکون داد و جواب داد: بله؛ شرکت داروسازیه پدرمه که فعلا چراکه پدرم نمیتونه من مدیریتش میکنم!
این دفعه دایی فریبرز پوزخندی زد و اضافه کرد: چرا نمیتونه؟
ساشا نگاش کرد و با لحن عجیبی اضافه کرد: شما که بهتر میدونید!
موزیانه گفت: نه میخوام عسل بدونه که چرا نمیتونه،،!
کلافه قاشقم و با آوا انداختم تو بشقابم و با اعصابی خراب بیان کردم: من چی رو باید بدونم؟ باز چی شده؟!!!
فرید خیره شد تو چشمام و بیان کرد: مسعود سرطان داره! چند وقت دیگه ام بیشتر زنده نیست!
چند لحظه خاموشی همه جا رو فرا گراهی شد..حتی آوای قاشق و چنگالم نمیومد..
پوزخندی زدم و با تلخی اظهار کردم: پس با این حساب چراکه سرطان داره افتاده دنبال من که پیدام کنه!!
دایی فرید با عصبیت گفت: چه ربطی داره؟ تو دخترشی،هم خونشی پس در ذهنش گذراندی اون رضای بی همه…
با مشت محکم زدم رو میز که حرفش نصفه موند و همه با تعجب نگام کردن.
خشمگین نگاش کردم و از بین دندان های قفل شده ام غریدم: بهتره احترام خودتون و نگه دارید!
کف دست ماهانو روی دست مشت شده ام حس کردم ولی برای آروم شدنم کافی نبود..
کسی حق نداشت به پدرم توهین کنه ، این رضا بود که برای من پدر بود و مسعود حتی لایق این اسم هم نیست..
اما راضی به مرگش هم نبودم؛ نمیدونم..! یه جورایی با شنیدن خبر سرطانش حس خلاء داشتم یه چیزی بین بیخیالی و دلخوری!!
خودمم دقیق نمیدونستم چی بود! از طرفی برام مهم نبود و از طرفیم مردنش رو نمیخواستم..
نمیدونم..! شاید این تقاص بلاهایی بود که سر پسر و همسرش و حتی من؛ اورده بود..
و کاری هم از من ساخته نبود؛ چون؛ این حقش بود….!
ساشا برای خاتمه دادن به این جنگ و جدل اضافه کرد: بهتره این بحث و ادامه ندیم؛
اگرم چیزی باشه این خوده عسله که تصمیم میگیره و ربطی به هیچکس نداره..
دایی فریبرز میل داشت چیزی بگه که صوتی پر تحکم آقا جون مانعش شد: شامتون و بخورید!
دیگه کسی چیزی نگفت و همه مشغول غذاشون شدن..؛
با بچه ها دور هم قرار گرفته بودیم، حواسم به سینا بود، بعد جریان سوگل و اتفاقاتی که افتاد، فکر میکردم تا یه مدت ناراحت و عصبی باشه ولی فکر کنم
اشتباه میکردم، چون بهشدت راحت با همه چی کنار اومده بود و میاظهار کرد و میخندید، الانم کنار سامان نشسته بود و نمیدونم چی به هم میاظهار کردن که نیششون
تا ته باز بود!
پرهامم که… خبری ازش نداشتم فقط میدونم برگشته بود عسلویه، البته به لطف من، زیرا ماهانو راضی کردم شکایتشو پس بگیره ، درگیر افکار خودم بودم
که یهو سینا بلند اظهار کرد: بچه ها دوسه ماه پیش من بهتون چی اضافه کردم؟
همه سوالی نگاش کردیم که شیطون اضافه کرد: بیان کردم بگرمتوجه شد دنبال یه پسر؛ دختر عمه گمشده که داشتیم فقط مونده بود یه پسر گمشده؛
روبه ساشا ادامه داد: که اونم تو شدی!
همه لبخند زدیم و ساشا اشاره ای به مریم کرد و اضافه کرد: دخترداییم و که شناختم؛ بقیه نمیخواین معرفی کنید؟!
آذین با تعجب پرسید: از کجا شناختی؟!!!
تک خنده ای کردم و ماجرا رو براشون تعریف کردم که آیلین، یه مشت زد به بازوم و با حرص گفت: خب تو میمردی این نقشه دلبرت و به ما بگی؟!
لبخند زدم و اضافه کردم: مثلا اگه میاضافه کردم چی میشد؟
با بیخیالی شونه ای بالا انداخت و بیان کرد: هیچی؛ ماهم میومدیم..
همه پقی زدیم زیر خنده که ساشا با خنده اظهار کرد: من دو نفر رستوران دعوت کردم شدن شدن سه نفر هیچی نبیان کردم؛
ده نفر با خودشون میاوردن من چی باید میگفتم؟!!
سامان با پررویی اضافه کرد: هیچی؛ خیلی قشنگ و محترمانه میگفتی بفرمایید، تعارف هم نکنید که حسابی دلخور میشم هرچیم تمایل داشتید سفارش بمشاهده کرد مهمون من
اصلا افتخآر دادید تشریف آورمتوجه شد قدمتون رو تخم چشمام..!
همه ریز خندیدیم و ساشا هم با تاسف اضافه کرد: یکم دیگه پیش میراهی شدی باید ماشینم میفرستادم بیاد دنبالتون یه وقت هزینه اضافی نکنید؛!
همون بهتر که نیومدین مریم خانوم خودشون اومدن افتخار دادن بقیه تون برید پی کارتون..
سینا و سولین با شیطنت نگاش کردن و کشیده اضافه کردن: جوووووون!
همه زدن زیر خنده و منم چشمکی به مریم زدم که با خجالت لبخند زد و سرخ و سفید شد…
_ مطمئنی میخوای اینکارو بکنی ؟
خونسرد نگاهی بهش انداختم . داغ بودم . درون اتیش گحرکت کرده بودم اما..
_ اره من باهاش صحبت میکنم باید شیمی درمانیش رو شروع کنه .
_ چه جوری میتونی انقدر راحت ببخشی ؟
_ نبخشیدم ، یعنی به بخشش منم احتیاج نداره من از حیاتم راضی بودم از گذشته و خانواده ای که کنارش بزرگ شدم خوشحالم . تو باید ببخشیش . مولین باید ببخشتش .
لبخندی معنا داری زد و اظهار کرد : این رضا چی کار کرده که تو انقدر دوسش داری ؟
نفسی کشیدم و بیان کردم : برام پدری کرده ، دوستم بوده ، کنارم بوده تو هر لحظه ای . آروم بود ، نمیزاشت درداش رو کسی بفهمه . وقتی حالش خوب نبود
شعر میخوند . دیگه میفهمیدم حالش خوب نیست . میحرکت کردم کنارش مینشستم و باهاش میخوندم یا گوش میدادم . میدونی من حاضر نیستم واسه یه لحظه
فکر کنم که پدرم نبوده . فقط به خون مشترک داشتن نیست ساشا به علاقه ایه که شکل میگیره . قهرمان زندگیم بوده اون کسی که شماها میگید پدرم نبوده .
ماشینو پارک کرد و اظهار کرد : حیف سعادت دیدنش رو نداشتم . اینجاست، فقط عسل زنش و بچه اش هم هستنا .
بیخیال نگاش کردم و اظهار کردم : مگه مهمه؟ نهایتش حرفی بزنن حرصم رو سر اونا خالی میکنم .
خندید و اظهار کرد : من دیگه حرفی ندارم .
از ماشین پیاده شدم و درو بستم . با ساشا همجاده شدم و زنگ رو زد .
به ثانیه نکشید در باز شد . نگاهی با ساشا رد و بدل کردیم و رفتیم تو .
دختر جوانی کنار مسعود نشسته بود و باهاش حرف میزد . البته بیشتر شامگاهیه دعوا بود .
دختر کلافه قد بلند شد که دیدهش افتاد به منو ساشا .
زیر نگاهی ساشا رو خیره شدم . نگاهش سرد و خشک بود .
_ خیلی خوش اومدی عزیزم .
نگامو از ساشا گرفتم و به زنی که به سمتم می اومد دادم . بغلم کرد و اظهار کرد : ماشالا چه خانمی . بسیار وقته منتظرتیم .
بعد ساشا رو نگاه کرد و اظهار کرد : ساشا جان خوش اومدی عزیزم . مگه به عسل جان و گرنه تو که انگار نه انگار پدر مادری داری، میدونی چند وقته سر نزدی بهمون ؟
ساشا خنده ای کرد و اضافه کرد : جالبه پدر و مادر! خوبه ، کوتاهی از من بوده شما ببخشید .
جمله اخرش رو با تمسخر اضافه کرد اما اون سعی کرد چیزی نگه . در اصل داست خودشو کنترل میکرد . از نگاهش میشد فهمید احساس خطر کرده . یه پسر و
دختر ، وارث این همه ثروت ، میهراسید سر خودش و دخترش بی کلاه بمونه
ساشا کف دستم رو گرفت و به طرف مسعود راهی شدیم . دختر هنوزم همون جا توقف کرده بود و فقط نگامون میکرد .
ساشا لبخندی زد ، که بیشتر شبیه نیشخند بود تا تبسم ، و گفت : انا جان میشه بیایی این ور ما یکم حرف بزنیم بعد میریم کار داریم .
_ نه چرا ساشا جان؟ کار برای بعد نهار درست کردم باهم بخوریم .
_ خیلی ممنون سودا خانم کار داریم . الانم فقط اومدیم عسل میخواست حرف بزنه . و گرنه از شما به ما زیاد رسیده .
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن