رمان ناگفته ها پارت ۶

خندید و گفت:
_خوب اینکه به‌شدت خوبه. حس بدی نیست. این نشون میده که تو قلببسته اش شدی.
_بدیش اینکه من ….
نتوانستم ادامه دهم و بگویم بدی این موضوع این جا است که من تحمل ب*و*سه ها و نزدیکی او را ندارم.
_دوست نداری بهت نزدیک بشه؟ علی رغم اینکه باهاش آرومی اما نزدیکی رو هم نمی خوای آره؟ دوست داری بهت محبت کنه، توجهش رو ازت دریغ نکنه، اما بی منظور؟ اصلا کاری به کارت نداشته باشه؟
_آره.
اوهومی بیان کرد و سرش را چند مرتبه تکان تکان داد.
_نازلی اون برادرت یا پدرت نیست. این محبت و حمایت بین دو تا خواهر و برادر این طوریه. یک برادر یا یک پدر می تونه بدون هیچ نظری به خواهرش یا دخترش محبت کنه، دلدادگی بده، توجه کنه. ولی نه کسی که نسبتی با تو نداره. نه یک مرد با احساسات و غریزه مردانه. اون مرد علاقه رو تو نزدیکی می بینه. با اون نزدیکی احساس تکامل و قدرت میکنه. همون طور که یک زن این حس رو داره. فرقی نداره. می دونستی که یکی از ارکان و پایه هایی عاشقی بین جنس مخالف همین نزدیکی ها و رابطه هاست؟ دقت کن میگم بین دو تا عاشق. خواه نا خواه یک کشش ج*ن*س*ی پیدا میشه که اجتناب ناپذیره و این رابطه، رابطه ایی که عاشقانه و در عین حال مشروع باشه و حلال، یکی از کارهایی که پسندیده است. ما آدمها اسمش رو گذاشتیم ازدواج. ازدواج میکنیم و رابطه مون رو مشروعیت می دیم. این طوری اون رابطه هم پایدار میشه. البته من کاری به استثنا ندارم. کسانی هستن که اصلا این اصول و قواعد براشون مهم نیست. بسیار راحت از این شاخه به اون شاخه می پرن. من دارم درباره یک چهارچوب کلی حرف میزنم. چیزی که تو همه جوامع و ادیان پسنمشاهده کرده است و نُرم جامعه است. تو آمریکا راجع به بنیاد خانواده چه حسی دارن و درباره رابطه ایی که خارج از این چهارچوب ایجاد میشه چه حسی؟ حتی تو اروپا هم روی این خط که رابطه باید سالم باشه تاکیید دارن. حالا من اصلا کاری به این چیزها ندارم. شما به هم حلالید و حالا اصلا نمی گم عاشق هم، ولی یه نیمچه علاقه که ایجاد شده نشده؟ روی همون تمرکز کنید.
حرفش را قطع کرد و با لحنی حسرت بار گفت:
_می دونی ما آدم ها نمی دونیم چه اتفاقی قرار برامون بیفته. اگر می دونستیم از هر لحظه مون استفاده می کردیم که به هم عاشقی بدیم. تو لحظه زندگی می کردیم. حتی یک لحظه رو هم از عاشقی نگفتن به نظر من گ*ن*ا*ه کبیره است. من اگر می دونستم قراره همسرم به این زودی از پیشم بره لحظه به لحظه رو باهاش میگذروندم. بذار تا دیر نشده یه کم جلو برید. من اصلا نمیگم همین فردا رابطه ایی بینتون ایجاد بشه. دارم میگم به خودت فرصت بده. اصلا به بابک به نگاه یک دارو نگاه کن، هان چطوره؟ فکر کن که این آدم فقط تو زندگیت اومده که تو رو به یه زندگی نرمال برگردونه. بذار بهت نزدیک بشه. من مطمئنم که عاقبت بدی ندارید.
آهی کشیدم. مشکل همین نزدیکی بود. نمی دانم حالت صورتم چگونه شده بود که او را به خنده انداخت.
_نازلی دختر خوب. آروم باش. یکی از اصول پیشراهی شد در زندگی آهستهشه. ریلکس باش. هر وقت که بابک بهت نزدیک شد احساسهای بد رو دور بریز. به خودش فکر کن. فقط به خودش. شخص بابک. به این فکر کن که این مرد تا به حال چه کارهایی برات کرده. خوبی ها و کارهایی که برات کرده رو لیست کن. ببین به چه نتیجه ایی می رسی. به این فکر کن که چقدر در کنارش آروم هستی، امنیت داری . اینکه چقدر دوستش داری. وقتی که به این چیزها فکر کردی و به افکار بد اجازه ورود ندادی، اون وقت می تونی آروم آروم جلو بری. خود ت رو بسپار به دستش. به غریزه ات اطمینان کن. بذار برای یک بار هم که شده غریزه ات تو حیاتت تو رو جلو ببره.
_اگر اون منو دوست نداشته باشه چی؟
_داره . میدونم. ولی اصلا گیرم که نداشته باشه. تو عاشقی کردی. تو از جون و قلب مایه گذاشتی. این حداقل خودت رو آروم میکنه. حس عاشقی حس خوبیه که می تونه تمام احساسهای درگیرت رو آزاد کنه. بذار از این زندان آزاد بشی. عاشقی کن. فقط عاشقی کن. همین!
_نمی دونم می تونم یا نه؟ سخته. شما که بهتر از هر کسی حس منو می دونید.
_آره می دونم. اما به این فکر کن که این مرد بابکه. کسی که از همه چیز برات مایه گذاشته. می دونستی بیستم همین ماه تولدشه؟
_نه!
_اگر تو هفته آینده بیاد. احتمالا تولدش رو اینجاست. غافلگیرش کن. یه غذای خوب درست کن. لباسی که دوست داره بپوش. آرایش کن. یکم ناز و لوندی دخترونه خوب چیزیه. من چی بگم آخه بهت دختر خوب!(لبخند زد و مرا هم به خنده انداخت.) اما همون طور که بیان کردم خودت رو بسپار به غریزه ات.
حق داشت من اصلا دلبری بلد نبودم. در این سالها سعی کرده بودم که متوجه شده نشوم نکند مردی از من خوشش بیاید. سعی کرده بودم که درگیر هیچ رابطه و عاطفه ایی نشوم. آن قدر زیاد که هیچ از ناز و قلببری دخترانه نمی دانستم. آن چه هم که در ذات و غریزه ام بود سرکوب شده بود. ترس از رابطه ج*ن*س*ی تمام حیات مرا به فنا برده بود. حرفی نزدم و فقط سرم را به نشانه تایید تکان دادم. حرف زدن درباره این کار آسانی بود اما وقتی پای عمل به میان می رسید من قفل میکردم.
کمی دیگر باربد برگشت و من درباره تهمتوجه شد هایی که سپهر از آنها گفته بود پرسیدم اما او هم مثل برادرش از زیر بار سوال شانه خالی کرد و ماهرانه بحث را عوض کرد و در انتها اظهار کرد که خود بابک همه چیز را برایم تعریف خواهد کرد و برای اینکه خیال مرا راحت کند اضافه کرد که قسم می خورد که حالش خوب است و مشکلی ندارد. قلب نگرانش بودم ولی می اطلاع داشتم که از باربد چیزی نخواهم گوش داد.
آنها یک شب بیشتر نماندند و فردای آن روزگار به تهران برگششتاب‌زده.
سیزده روز بود که حرکت کرده بود و یک هفته از آمدن و حرکت کردن سپهر و باربد می گذشت. روی تخت دراز کشیده بودم و کتاب میخواندم. با شنیدن صوتی ماشین از جا پریدم. حتی از پنجره به بیرون نگاه نکردم. با عجله به پایین دویدم. در را باز کردم و همان طور با تیشرت گشاد و قد بلند بابک که به تن داشتم و با یکی از شلوار راحتی و پشمی در آن برف بیرون زدم.
با حیرت از ماشین پیاده شد و یک قدم به سمتم وارد شد. در پرچین را باز کردم و خودم را در آغوشش انداختم. با دهان باز و حیرت کامل در حالیکه هنوز یک کف دستش به در ماشین بود با دست دیگرش مرا بغل کرد. چند ثانیه بعد به خودش آمد. لبه های پالتوی بلندش را از هم باز کرد و مرا در آن پیچید. کنار گوشم زمزمه کرد.
_این جا آمریکا نیست دختر خانم.
سرم را بالا گرفتم و نگاهش کردم. نگاهش مهربان بود و پر از توجه. همان طور که مرا زیر پالتویش پیچیده بود در ماشین را بست و با هم به خونه راهی شدیم. با پایش در را بست و مرا در آغوش کشید. یک کف دستش را به درون موهایم فرستاد و کف دست دیگرش را دور کمرم حلقه کرد.
_چه استقبال گرمی! می دونستم زودتر برمی گشتم.
خجالت زده از حرکت کردار خودم، سرم را پایین انداختم. بیشتر مرا به خودش فشرد. کمی فاصله گراهی شد و نگاهم کرد. عاقبت از من جدا شد و پالتویش را در آورد روی مبل پرت کرد. کف دستش را دور کمرم حلقه کرد و مرا به طرف آتش برد. روی زمین کنار آتش قرار گرفتیم. حرف نمی زد . بیشتر از حرف زدن نگاهم میکرد. دقیق و موشکافانه. وقتی که خوب گرم شد. پلیورش را در آورد و کوسن ها را روی هم چید و اشاره کرد تا کنارش بنشینم. به کوسن ها تکیه داد و سر مرا روی سینه اش خواباند. بر خلاف دفعه قبل که به‌شدت ضربتی وارد عمل شده بود. حالا کاملا محتاط بود. فقط لمس می کرد. کاملا آرام و با توجه.
_بی‌قرار شده بودی؟
چیزی نگفتم. او هم حرفی نزد. فقط بیشتر مرا نوازش کرد. با احساس کامل. حسی که آن لحظه و در آغوشش داشتم. بهترین حسی بود که در تمام عمرم داشتم. آهستهش محض، امنیت. حس میکردم که دیگر هیچ خطری نمی تواند تهمتوجه شدم کند. مرا از آغوشش جدا کرد. با اکمسیر خودم را کنار کشیدم که متوجه شد و ساکت ریز خندید.
_خوب دیگه چه خبر؟
_خوبم. تو چطوری؟
برخاست تا به اتاق خواب برود.
_منم خوبم.
به دنبالش به اتاق خواب حرکت کردم. روی تخت نشست. چهره اش خسته بود. می اطلاع داشتم که برای اینکه بتواند به این جا بیاید گاهی از خواب و استراحتش می زد.
_به‌شدت خسته ام
به من که بالای سرش ایستاده بودم نگاه کرد و با کف دستش به روی تخت، کنار خودش زد که یعنی کنارش بنشینم و گفت:
_میدونی چی خستگی یه مرد رو رفع میکنه؟
کنارش قرار گرفتم. بی مقدمه مرا در آغوش گرفت و کنار گوشم زمزمه کرد.
_یه ب*و*سه!
اخم کردم. تبسمی زد و اخم بین دو ابرویم را ب*و*سید.
_و اونهایی که کسی نیست که یه ب*و*سه بهشون بده همینطور خسته می مونن؟
جوابم ب*و*سه ایی بود که به روی لبهایم جای گرفت و مرا غرق در حسی نو کرد. حسی که هم بد بود و هم خوب. هیجان انگیز بود و وهم آور. احساس می کردم که رگهایم کشیده شده و خون بیشتری را به سمت قل*ب*م پمپاژ می کند. تحت تاثیر چند حس مختلف خودم را کنار کشیدم. دیدهانش را گشود و دقیق نگاهم کرد. سرخ شدم و سرم را پایین انداختم. گونه ام را نوازش کرد. ب*و*سه ایی کوتاه بود. مثل اینکه نمی تمایل داشت دوباره مرا بترساند. آهی کشید و برخاست.
زیرپوشش را در آورد و من متوجه کبودی وحشتناکی که در پشت کمرش بود شدم. تقریبا نزدیک به کلیه. به اندازه یک کف کف دست کوچک کبود و خون مرده شده بود. البته رو به بهبود بود اما هنوز بد منظر و قلب خراش بود. به طرفش حرکت کردم. دهانم باز مانده بود. باربد اظهار کرد که حالش خوب است. این تعریف او از حال خوب بود؟ با انگشتم آرام روی کبودیش کشیدم. چرخید و با تعجب نگاهم کرد.
_چی کارت کرده؟
یک کبودی و زخم رو به بهبود هم ریز سینه چپش بود نزدیک به دنده ها. خفیف تر از کبودی پشتش. نفسم بند حرکت کرد. ل*ب*م را گزیدم و آهسته زخمش را نوازش کردم. خم شدم و نگاهش کردم. مچ کف دستم را گرفت. نگاهش کردم. اخم داشت و چشمان خسته اش خمار رو خواب آلود بود.
_بسه! خوبه.
معصومانه گفتم:
_دردت گحرکت کرد؟
پوزخندی زد و با لحنی جدی ولی کمی شوخ و طناز و بیان کرد:
_کسی بهت ناظهار کرده که به تن یک مرد که از قضا بسیار هم گرسنه است کف دست نزنی؟!
آن چنان با حیرت نگاهش کردم که خندید. قد بلندترین خنده ایی که تا به حال از او مشاهده کرده بودم. بینی ام را فشرد و من هم برای معماما جلوه دادن اوضاع اضافه کردم:
_چرا باربد بهم چیزی ناظهار کرد. درد داره اذییتت میکنه هنوز؟
تبسم کجی زد. کف دستش را روی موهایم گذاشت و ساکت نوازش کرد
_نه خوبم.
به سرعت به حمام حرکت کرد. به آشپزخانه حرکت کردم و به کانتر تکیه دادم. سعی کردم تا ملایم باشم. در تمام هفته قبل که با خودم تنها بودم حرف های سپهر را مرور می کردم. هنوز جنس حسم را به بابک نمی خبر داشتم. عشق است یا عادت؟ یا فقط یک علاقه محض که به علت اینکه بی دریغ مهربانی خرجم کرده بود به وجود آمده بود. آن قدر از دیدنش شاد شده بودم که سعی کردم شادی لحظاتم را با ناراحتی درباره یک ب*و*سه یا لمس خراب نکنم.
هنوز حس خوبی نبود. اما مثل بار اول آنقدر شوکه و نارحت نشده بودم. شاید چون دیگر می دانستم باید انتظار چه حسی را داشته باشم. همیشگی بار اول مشکل است. من هم که مشکل دار بودم و این خودش مزید بر علت بود. چیزی برای شام درست کردم. تا وقتی از حمام می آید بخورد و بخوابد. هوا تاریک شده بود. صدای قدم هایش را شیندم که از پله پایین می وارد شد. چشمانم را بستم. می خبر داشتم که به سراغم می آید. سعی کردم آرام باشم. از این می هراسیدم که طالب چیزی بیشتر از یک ب*و*سه شود. ناخواگاه متوجه شدم که چاقو را محکم تر به روی گوجه فرنگی درون کف دستم می زنم. دوباره یک نفس عمیق دیگر. صدایش را که از پشت سرم و کنار گوشم گوش دادم، چاقو از دستم رها شد.
_آروم تر دستت میبره.
نگاهش کردم. نه حرفی زد و نه حرکتی کرد. همان طور کف دست به سینه به کانتر تکیه داد و اشاره کرد تا به کارم ادامه دهم. گوجه ها را خورد کردم و روی میز گذاشتم. شام را در سکوت خوردیم. گاهی از اهالی روستا یا امیرهوشنگ و بانو می پرسید و من هم جواب می دادم. بعد از شام اشاره کرد تا کنار آتش بشینیم. برایش قهوه بردم. کوسن ها رو روی هم چید و تکیه داد. کف دستم را گحرکت کرد و مرا کنار خودش نشاند. بار دیگر با احساس کامل شروع به لمس بازوهایم کرد.
_نازی؟
سرم را از روی سینه اش برداشتم و نگاهش کردم. خم شد و نوک بینی ام را ب*و*سید. کمی خودم را عقب کشیدم. باید هر دفعه با یک حرکت عاشقانه و احساسی از طرف او کنار می رسیدم.
_بله؟
_باید حرف بزنیم.
همین یک کلمه که با لحن خاصی بیان شد دل مرا از جا کند. حس میکردم که زیر پاهایم خالی شد. حتما اتفاقی برای گلی افتاده بود. میخبر داشتم. _کسی چیزیش شده؟
نتوانستم اسم ببرم. ولی می دانستم که او خودش متوجه خواهد شد. سرش را تکان داد و دوباره بازو و شانه ام را نوازش کرد.
_نه گلی خوبه. یعنی آن چنان تغییری نکرده.
_پس چی؟
تیغه بینی اش را مالید و گفت:
_راجع به عمرانه.
_خوب!
_ممنوع الخروجت کرده. علی که برای پاسپورتت حرکت کرده بود. پلیس گذرنامه گفته بود که این خانم ممنوع الخروجه.
شوکه شده بودم. آخر برای چه؟ اصلا مگر چنین چیزی امکان داشت؟ من که دختر او نبودم. دخترش هم می توانست پاسپورت جدا داشته باشد. من که حتی دخترش هم نبودم.
_مگه می تونه؟ من که دخترش نیستم.
صدایم از شدت هیجان و خشم می لرزید. حلقه کف دستانش را تنگ تر کرد و بیشتر مرا به خودش فشرد.
_هیش هیش …. آروم عزیزم آروم.
همین گرمای تنگاتنگ آغوشش و آرامش صدایش مرا هم کمی ساکت کرد.
_برای چی؟
_ازت شکایت کرده. وقتی که شاکی خصوصی داشته باشی می تونه ممنوع الخروجت کنه. ازت شکایت کرده که به عنوان دختر خونده اش از خونه اش طلا و جواهر سرقت کردی. با من هم به عنوان یک مرد متاهل رابطه ن*ا*م*ش*ر*و*ع داشتی و من اجبارا صیغه ات کردم. برای جریان سرقتت از خونه اش هم شاهد داره. پرونده اون قدر کلفت هست که تونسته باهاش ممنوع الخروجت بکنه.
دهانم از شدت حیرت باز مانده بود. عمران مرا به سرقت متهم کرده بود؟ شاهد هم داشت؟
_شاهدش کیه؟
آهی کشید و گونه ام را نوازش کرد. می خواست به هر طریقی که شده آهستهم کند.
_خانم صدری و خبیری راننده اش
چرا؟ اامان چیزی که میان آن همه هیجان و غمگینی و خشم به ذهنم رسید، چرا بود. واقعا نمی توانستم درک کنم. من که به او کاری نداشته بودم. در آ ن چند وقت حتی سعی میکردم که با او مثل یک دوست راهی شدار کنم نکند یک مدتی احساس بدی به او کف دست بدهد. هیچ وقت به او فرمان ندادم و چیزی را نمیل داشتم. همیشگی اگر می میل داشتم برایم کاری را انجام دهد از او خواهش می کردم و دقت میکردم که حتما کلمه لطفا گفته شود. دوست نداشتم حس حقارت کند از اینکه دختری که از او کوچکتر است به او فرمان می دهد. حالا چرا باید چنین کاری را با من بکند؟ اصلا برایم قابل هضم نبود.
_آخه چرا خانم صدری باید این کار رو بکنه؟
با انگشت اشاه اش گونه ام را نوازش کرد.
_آخه چرا باید این کار رو بکنه؟
با انگشت اشاه اش گونه ام را نوازش کرد.
_احتمالا به خاطر عمران. بعضی وقتها زنها برای کسی که دوستشون دارن همه کاری میکنن.
با حیرت گفتم:
_خانم صدری عمران رو دوست داره؟
برایم عجیب بود. آن قدر لحنم حیرت زده بود که بابک را به خنده انداخت.
_عمران مرد دلپذیریه. اصلا کاری به ذاتش ندارم. طبیعیه خانم صدری که از ازدواج قبلش خاطره خوبی نداشته رو به خودش جلب کنه.
_یعنی عمران می خواد بگیرتش؟ این جوری دست از سر من بر می داره؟
چند لحظه نگاهم کرد.
_اگر بخوایم خوش بینانه به قضیه نگاه کنیم، آره.
_بدبینانه اش چی می شه؟
_این که عمران فقط داره از خانم صدری استفاده میکنه، همین.
_وای!
_آروم باش!
ناخوداگاه به روی سینه اش لم دادم .
_تو خودت دیدیش؟
_آره
_کجا؟
_تو کلانتری
نیم خیز شدم.
_کلانتری برای چی؟ باربد که گفت اونها که کتکت زدن فرار کردن.
_آره. ولی من که عمران رو زدم.
دیدهانم گرد شد. او با عمران کف دست به یقه شده بود؟ به خاطر من؟
_تو عمران رو کتک زدی؟
_آره! زیاد تر از دهنش حرف زد، منم کوبیدم تو دهنش. یکی از دندونهاش شکست. دیه دادم.
_بابک چی کار کردی؟
اخم کرد و گفت:
_مرتیکه بی شرف وقتی نمی تونه جلوی دهنش رو بگیره یکی پیدا میشه که می زنه تو دهنش!
_مگه چی بیان کرد؟
_چرند و پرند! خزعبلات!
_بابک چی گفت؟
مرا در بر گرفت. سرش را میان موهایم کرد.
_مهم نیست. آدم بی شرف همیشگی بی شرف می مونه.
_درباره من بود؟
_آره
چرخیدم و نگاهش کردم.
_خواهش میکنم بگو چی میبیان کرد؟
_پیشنهاد داد. یه پیشنهاد کلون. اگر رقم رو بهت بگم شاخ درمیاری!
_برای چی؟
_برای اینکه من زنم رو طلاق بدم کلاه بی غیرتی بکشم سرم بیام بشم ساقدوش آقا، شما رو براش عقد کنم.
حیرت زده نگاهش کردم. اخم کرد.
_منم بهش گفتم برو بمیر!
آهی کشیدم و چیزی نگفتم. تکیه مرا به خودش داد.
_باهاش بحثم شد. بهش گفتم این پولها برام اهمیت نداره. بهش بیان کردم همه مگه مثل تو بی شرف هستن. گفت منکه می دونم نازی نذاشته بهش کف دست بزنی. از این چرت و پرت ها. بیا مردونگی کن من می خوامش.
از او جدا شدم و به روی شکم خوابیدم اما او مانع شد و با اخم بلندم کرد و به کمرم اشاره کرد و به روی پایش زد و اشاره کرد که سرم را آن جا بگذارم. خجالت زده امتناع کردم ولی او سرم را روی پاهایش گذاشت. در حالیکه با موهایم بازی می کرد بیان کرد:
_منم خیالش رو راحت کردم. می دونم که فقط یک چیز می خواد. منم امیدش رو ناامید کردم که دیگه پی تو نباشه. اون هم که اولش مشت رو خورده بود اما به خاطر تو بی خیالش شده بود . رفت کلانتری شکایت کرد. منهم حرکت کردم دیه اش رو دادم. راضی نمی شد. می گفت من دیه نمی خوام. منم کم آشنا ندارم. ریس کلانتری پدر یکی از دوستای راهنماییم بود. بالاخره راضیش کرد. که رضایت بده. من هم تهمتوجه شدش کردم. بیان کردم پولم رو از پروژه کیش میکشم بیرون ببینم کی می خواد تمومش کنه. مدیر پروژه هم که تو هستی همه تو رو می شناسن. اون وقت باید بری آ ب خنک بخوری
_چی بهش گفتی که لج کرد؟
_اظهار کردم بهت دست که زدم هیچی. ازم ح*ا*م*ل*ه هم هستی! اظهار کردم داره نوه دار میشه به فکر سیسمونی باشه!
آن چنان با حیرت نگاهش کردم که ابروانش را بالا داد و آهسته ریز خندید.
_چشمات رو این طوری نکن. بامزه میشی!
_چرا این طوری اضافه کردی؟ اگر بدتر کنه چی؟ اگر بلایی سرت بیاره من چی کار کنم؟
_بلا؟ نترس! من بلا سر عمران نیارم اون عددی نیست که بتونه بلا سر من بیاره. بعد هم من میدونستم که عمران دنبال چیه؟ برای همین این حرف رو زدم. دیدی که حدسم درست بود که اون طوری آتیش گرفت. یک سری تهمشاهده کرد هم کرد که میرم به قادر می گم و به فلانی میگم و این حرف ها…
می اطلاع داشتم که منظورش از فلانی ماهی است. نگاهانم را روی هم فشردم. ولی حرفی نزدم. حس می کردم که حالا مدتش نیست. من کاری نکرده بودم. این مهم بود. ولی به سرعت متوجه شدم که این خود گول زدن است. من در ظاهر کاری نکرده بودم. اما چشمم به دنبال بابک بود. سعی کردم تا ذهنم را متفرق کنم. پرسیدم:
_دنبال چیه؟
موهایم را کنار زد و گونه ام را نوازش کرد.
_بکارت. چیزی که با مادرت نتونسته بکف دست بیاره. تموم این سالها حس یک مرد شکست خورده رو داشته. حسی که یک دختر دست خورده رو با هزار امید و آرزو تصاحب کرده. اما چه فایده؟ دختری که قبلا تصاحب شده به چه درد یک مرد می خوره. حساب یک خانمی که طلاق می گیره یا بیوه است و بعد ازدواج میکنه از این مقوله جداست. اون طوری مرد حس تحمیق بهش کف دست نمی ده . موقعیت خانم رو می دونسته و خودش میل داشته اما یک موقعیتی مثل عمران برای هر مردی حس بدی رو همجاده داره. حسی که به شعورش توهین شده و یک دختر دست خورده بهش غالب شده.
_حالا باید چی کار کنم؟
_چی رو چی کار کنی؟
_این که ممنوع الاخروج شدم.
نگاهم کرد. بار دیگر نگاهش سرد و خشک شد. برخاست و بیان کرد:
_اگر برات اون قدر مهمه که نمی تونی یک لحظه هم صبر کنی یکی رو پیدا می کنم قاچاقی ردت کنه بری. خطر داره اما با خودت.
به طبقه بالا راهی شد. برخاستم و به دنبالش راهی شدم. بی توجه به من دندان هایش را مسواک کرد و لباس هایش را در آورد و خوابید. مسواک زدم و کنارش دراز کشیدم. پشتش را به من کرد و خوابید.
_من منظورم این نبود.
جوابم را نداد. غصه دار شدم. نگاهی به سر شانه کشیده اش کردم. دستم را جلو بردم تا لمسش کنم اما مجدداً عقب کشیدم.
_بابک؟
_خسته ام نازی. فردا صبح.
این بار دستم را سر شانه اش گذاشتم. اما واکنشی نشان نداد. آرام خودم را به طرفش کشیدم و از پشت کمرش در آغوش کشیدم. آن چنان با سرعت برگشت که مرا غافلگیر کرد. مرا بغل کرد.
_من منظورم این بود حالا که از من شکایت کرده باید چی کار کنم؟ اگر تحت تعقیب باشم چی؟ اگر برای تو دردسر بشه چی؟ من عجله ای ندارم. این جا رو دوست دارم.
با اخم نگاهم کرد.
_نمی دونم علی دنبال کارهاته. اما شاید وجود خودت هم لازم بشه. فعلا که همین جا هستی تا ببینم چی می شه. تحت تعقیب هم نیستی. جانی و آدم کش که نیستی. اون شکایت کرده و ممنوع الخروجت کرده. مدت دادگاه که برسه شما یا وکیلت میری از خودت دفاع میکنی. تازه امروزگار صبح که من رسیدم اردبیل علی زنگ زد اضافه کرد احظاریه برات اومده . اصلا از کجا معلوم که دادگاه شهادت خدمه رو قبول کنه
بیشتر در آغوشش فرو رفتم. آغوشش دیگر هیچ حس بدی برایم نداشت. هر چه بود امنیت بود و ملایمش. حالا خارج از آغوشش بود که حس بدی داشتم. حسی که وصف ناشدنی بود. حسی که به محض بودن در کنارش از بین می رفت. آهی کشید و اظهار کرد:
_بگذریم چی کار کردی تو این مدت؟ خوش گذشت؟
نگاهش کردم خواب از سرش پریده بود! از دهانم در رفت و اضافه کردم:
_نه افتضاح بود!
تبسمی کج زد.
_چرا؟
_یکم بی حوصله بودم.
تبسمش تبدیل به پوزخندی پر رنگ شد.
_برای چی بی حوصله بودی؟
اخم کردم. او هم با اخمی مصنوعی جوابم را داد.
_درباره این هم نمی خوای حرف بزنی؟
سرم را به نشانه مثبت تکان دادم.
_با سپهر حرف زدی؟ آرومت کرد؟
مکثی کرد و اظهار کرد:
_اه یادم رفت. یک سری قرص جمشاهده کرد داده. قد بلند شو برو آب بیار. از امشب باید یک شامگاه در میون یکی بخوری. یه چیزی هم برات خریدم . کیفم رو هم سر راهت بیار بالا
_چی هست؟
سرسری جواب داد.
_نمی دونم آهسته بخشه لابد.
_نه اون چیزی که برام خریدی چیه؟
ریز خندید.
_برو بیار تا نشونت بدم.
برخاستم و سعی کردم تا فکر ماهی را از ذهنم بیرون کنم. اگر عمران به او می گفت چه؟ درست بود که برای پول به عقد بابک در آمده بود. درست بود که بابک هیچ حسی به او نداشت اما او بابک را می خواست. این مهم بود. شاید این عقد مسخره قلبیلی برای خودش بوده است. قلبیلی که با آن بتواند خودش را به بابک نزدیک کند. و این چیزی بود که نمی تمایل داشتم به آن حتی فکر کنم.
به پایین رفتم و لیوان آبی ریختم و کیف دستیش را برداشتم و بالا حرکت کردم. به روی کمر دراز کشیده بود و به سقف خیره شده بود. به پاتختی اشاره کرد. یک حبه قرص بدون کاور روی یک کف دستمال کاغذی گذاشته بود. با تعجب برداشتم و اضافه کردم:
_تو از کاور درش آوردی؟
_آره بخور
کیف را به طرفش گراهی شدم و قرص را خوردم. نیم خیز شد و در کیف را باز کرد. یک کیسه از آن بیرون آورد و به طرفم گحرکت کردم. یک پیمسیرن دیگر. این یکی آبی نفتی بود. پوشیده تر بود. بسیار ساده ولی دلربا. یقیه گرد و کمی باز داشت، با آستین حلقه ایی . قدش بلند تر از آن دیگری بود و یک کمر چرمی نازک سفید روی کمرش می خورد. چیزی دخترانه و زیبا.
_خیلی خوشگله.
ابرویی بالا انداخت و گفت:
_خوبه حداقل از این یکی خوشت اومده.
لحنش کمی سرد و نیش دار بود. اشاره اش به آن پیجادهن آلبالویی بود که در کمد خاک می خورد. خندیدم ولی او بی توجه به خنده ام چرخید و پشتش را به من کرد چراغ را خاموش کرد و خوابید. من هم با احتیاط کنارش دراز کشیدم و خوابیدم.
****
دوباره همان آهستهش و خوشحالی به سراغم وارد شده بود. دیگر می خبر داشتم منبع این آهستهش مرد قد کشیدهی است که ابتدا از او خوشم نمی وارد شد و از جذبه و نگاهان خشک و نافذش می ترسیدم. ولی حالا به نظر می رسید که همین دیدهان خشک و همین اخم میان ابروانش، جمتوجه شدت درون رفتار و حرکاتش، ملایمش بخش من است. برای من که مثل یک پرنده بال شکسته به او پناه آورده بودم مامن بود و آغوشش لانه ایی گرم و امن محسوب می شد.
مجدداً ساعت ها و لحظه های خوشم برگشته بود. با هم قدم می زدیم، به دیدن امیرهوشنگ و بانو می حرکت کردیم. دلبسته شدم که از لحظه به لحظه ای که کنارم است نهایت استفاده را بکنم. کنار هم در بالکن رو به دره می قرار گرفتیم و در یک حلب آهنی آتش روشن می کردیم و به خواست من بر روی آتش سیب زمینی تنوری می کردیم. مرا در آغوش می گرفت و آن لحظه من احساس می کردم که حتی دیگر به آن آتش هم نیازی نیست. وجودش مرا گرم می کرد. تکیه ام را به سینه اش می داد و پتوی مسافرتی را به دور هر دو نفرمان می پیچید. بیشتر مواقع خاموشی می کردیم ولی گاهی هم حرفی بینمان رد و بقلب می شد. بیشتر در مورد مسایل عادی و پیش پا افتاده. در مورد موضوعات روزمره روستا. هیچ کدام از ماهی و محمد و عمران حرفی نمی زدیم . گاهی من اظهار ناراحتی برای گلی میکردم و او هم حرفم را تایید می کرد. خودش هم مضطرب گلی بود در میان حرف هایش متوجه شده بودم، احترامی که برای گلی قایل بود برای هیچ کدام از اعضای آن خانواده قایل نبود. همیشگی می گفت “گلی دختر عاقل و مهربونیه.”
می دیدم که صحبت کردن من درباره ماهی و محمد او را از من دور می کرد و من این دوری را نمی خواستم. صحبت های اندکمان در آرامش و در گوشی بود. عاشق شدم و دوست داشت که در گوشی و زمزمه وار صحبت کنیم . همان طور که در آغوشش بودم. سرش را کنار گوشم می آورد و زمزمه می کرد. آوایش بم وکلفت بود و به همین خاطر بم تر هم می شد و من این حالت را عاشق شدم. دیگر ب*و*سه ایی رخ نداده بود. برخورد های ما از نوازش و در آغوش گراهی شدن فراتر نمی راهی شد.
روزگار تولدش بود و از صبح از امیرهوشنگ میل داشته بودم که او را با خودش به بیرون ببرد. برایش کیک پختم. به نظرم سخت ترین کار جهان بود و ظاهرش وحشتناک شده بود. خدا مزه اش را به خیر می کرد. کیک را که با خامه تزیین کرده بودم. خودم هم خنده ام گراهی شده بود. بعضی جاها خامه زیاد شده بود و در بعضی قسمت ها کم شده بود و خود کیک مشخص بود. خود کیک هم کمی ته گراهی شده بود و زیادی قهوه ایی شده بود. در یخچال گذاشتم و به طبقه بالا رفتم. از امیر هوشنگ و بانو هم تمایل داشته بودم که بیایند اما آنها می تمایل داشتند به اردبیل بروند.
جلوی کمد از حرکت ایستادم. نمی خبر داشتم چه بپوشم. از صبح درگیر این موضوع بودم. صد بار دیدهانم به روی لباس آلبالویی راهی شد و بار دیگر برگشت. مردد بودم. این لباس فوق العاده بود و مشاهده کرده بودم گاهی که بابک سر کمد می حرکت کرد تا لباس بردارد نگاهی هم به آن می انداخت ولی آخر مسئله این بود که من با اینکه در خارج بزرگ شده بودم اما عادت به پوشدین لباس های باز نداشتم. همیشگی جین و تی شرت های ساده می پوشیدم. و حالا این لباس به نظرم زیادی باز و بی قید بند بود. پوشیدن آن ریسک بزرگی بود. آن هم مقابل کسی که می دانستم نظری هم به من دارد. پیراهن آبی نفتی که برایم آورده بود را در آوردم و پوشیدم. اما چند لحظه بعد زمانی که در مقابل آینه موهایم را شانه می کردم آن را در آوردم و بلاتکلیف از حرکت ایستادم. نمی اطلاع داشتم چه باید بکنم. حرف های سپهر را به خاطر می آوردم. اینکه کمی ناز و لوندی دخترانه داشته باشم و برایش لباسی خوب بپوشم اما نمی توانستم. می ترسیدم.
حس می کردم که در این چند روزگاره چیزی بین ما تغییر کرده است. نمی اطلاع داشتم آن چه چیز است. اما حس می کردم که آن تغییر از جانب خودم است. مشاهده کردم به او عوض شده بود. نمی توانستم تعریف درستی از احساسم داشته باشم ولی دیدم به او مشاهده کرد یک زن به یک مرد شده بود. در گذشته برایم مهم نبود که او چه بپوشد و چه تیپی داشته باشد. ولی حالا مهم بود.
مثل اینکه جنبه های مردانه وجودش را تازه می دیدم. اینکه او خوش هیکل و عضلانی است و خوش تیپ است و عنصری کاملا مردانه در وجودش است. حالا همه چیز او برایم دلربایت پیدا کرده بود. حتی قد بلندش. عاشق این بودم که سرم را بالا بگیرم و در چشمانش نگاه کنم. منی که روزی از مردان قد قد بلند متنفر بودم حالا شیفته مرد قد کشیدهم شده بودم. چه شده بود؟ چه اتفاقی در سیستم بدن من رخ داده بود؟ منی که هیچ حسی نداشتم حالا پر شده بودم از احساس های خوبی که مرا سیراب می کرد و مثل ابری پر باران به خاک خشک وجودم می بارید. حسی بی نهایت دل انگیز. شکوه عشق بود یا چیز دیگر؟ نمی دانم هر چه بود زیبا بود.
دیگر به چیزی به جز او فکر نمی کردم. اما گاهی هم ترس هایی به سراغم می رسید. آن زمان فقط آغوش او آرامم می کرد. برایم مهم نبود که چه ساعت از شامگاهانه روزگار است. حتی اگر نیمه شامگاه هم می بود باز هم مثل یک گربه خودم را در آغوشش جا می کردم. از خواب می پرید و مرا محکم بغل می کرد. زیر گوشم نجوا می کرد که وحشت کرده ام؟ و من هم می گفتم که بله. آن مدت تا مرا ساکت نمی کرد نمی خوابید. با موهایم بازی می کرد. کاری که خیلی دلبسته شدم و مرا به خلسه ایی آهسته بخش می برد. و نوازشم میکرد. نوازش هایش مثل مخدر بود. مرا از این رو به آن رو می کرد. از اوج ترس مرا به اوج ملایمش می رساند. یک عروج واقعی احساسی.
پیجادهن را از کمد بیرون آوردم و روی تخت انداختم. امکان اینکه هر لحظه برسد زیاد بود و من هنوز دوقلب بودم. لباس را پوشیدم. اما در آخرین لحظه نظرم عوض شد و آن ر ا بیرون آوردم و دوباره لباس آبی را پوشیدم. آوای ماشین آمد. از پنجره چشم دوختم. از ماشین پیاده شد و به طرف منزل رسید. گیج و سر درگم دور خودم می چرخیدم. هراسان و با عجله پیجادهن آلبالویی را سر چوب لباسی زدم.
_نازنین
چشمانم را روی هم فشردم.
_بله؟
آوای قدم هایش را گوش دادم که بالا می وارد شد. تا ده شمردم تا بلکه ساکت شوم. نفسم گرفته بود. چند نفس عمیق کشیدم. آن قدر کف دست کف دست کرده بودم که حتی فرصت نکرده بودم که در آیینه نگاهی به خودم بیاندازم. به جلوی در اتاق راهی شدم. با حیرت نگاهم کرد. نگاهش جور خاصی شده بود. چرخیدم و در آینه به خودم نگاه کردم. به‌شدت دلربا بود. شاید نه به زیبایی آن پیراهن آلبالویی، اما برای من که همیشگی پلیور های ضخیم و شلوار های پشمی و راحتی به پا کرده بودم، نقطه عطفی بود.
به‌شدت خوب روی اندامم نشسته بود و برجستگی ها و پستی و کشیدهی های اندامم را به نمایش گذاشته بود. جلو وارد شد. ناخوداگاه یک قدم به عقب برداشتم. سرجایش از حرکت ایستاد و کف دستش را به طرفم دراز کرد و تبسم مهربانی زد. می خبر داشت که کف دستم را در کف دستش خواهم گذاشت. کف دستم را گرفت و مرا به سمت خودش کشید. حرکتی نکرد. فقط با دقت مرا نگاه کرد. پیشانی ام را ب*و*سید. سرش را پایین آورد و کنار گوشم نجوا کرد.
_بهت میاد!
سرم را کنار گوشش بردم و مثل خودش نجوا کردم.
_تولدت مبارک!
آوایم لرزان بود. سعی کردم آرام باشم. تولد بابک بود. این مهم بود. سرم را کمی چرخاندم تا گونه اش را بب*و*سم. اما حرکتم را حدس زد و گونه اش را چرخاند و من به جای گونه اش لبانش را ب*و*سیدم. با خجالت سرم را عقب کشیدم اما نگذاشت و عمیق ترین و طولانی ترین ب*و*سه ایی که تا به حال تجربه کرده بودیم را گراهی شد. نفسم بند راهی شده بود. سرش را کنار کشید و با دیدهانی خمار به‌آرامی با انگشت اشاره اش به نوک بینی ام زد و بیان کرد:
_باید قبل از ب*و*سه نفس بگیری خوشگل خانم!
سرم را بالا نبردم تا نگاهش کنم. جرات این کار را نداشتم. احساس می کردم که نگاهش مثل دو میخ در تنم فرو می رود. سعی کردم تا به خودم مسلط باشم. اما تسلط داشتن به خودم تنها کاری بود که در آن لحظه قادر به انجامش نبودم.
_من کیک درست کردم.
دستانش را دور کمرم حلقه کرد و اظهار کرد:
_ کیک هم می خوریم.
خودم را به نرمی کنار کشیدم. نگذاشت و موهایم را ب*و*سید.
_آروم باش. قرص هات رو امروزگار خوردی؟
سرم را تکان دادم.
_خوب پس آروم باش. اون قرص جمتوجه شدت رو چی؟
_آره
سرم را بالا بردم و اعتراف کردم.
_ می ترسم!
این اامان اعتراف من به خود او بود. روی تخت جای گرفت و مرا روی پاهایش نشاند. موهایم را کنار زد و با دقت به صورتم نگاه کرد.
_از من؟
_آره!
نگاهش آرام بود. با چند دقیقه قبل تفاوت داشت. نگاه همیشگی خودش شده بود. آهی کشید و موهایم را نوازش کرد.
_دلیلی برای ترس نیست نازنین
نیم خیز شدم.
_میشه قد بلند شم؟
چند ثانیه دیگر هم کمرم را نگه داشت و بعد رهایم کرد. برخاستم و به طبقه پایین برگشتم. در آشپزخونه چند لحظه روی صنقلبی قرار گرفتم تا آرام شوم. کیک را بیرون آوردم. به آشپزمنزل برگشت. هنوز لباس های بیرونش را عوض نکرده بود. برشی کیک با قهوه مقابلش گذاشتم.
_بسیار بد شده.
لبخند زد و تکیه ایی به دهان گذاشت.
_خوب شده . فقط یکم شیرینیش زیاده.
_تولدت مبارک
تکیه ایی کیک مقابل صورتم گحرکت کرد. خوردم و کنارش نشستم.
_عکس بگیریم؟
_آره دوست دارم.
با هم چند عکس گراهی شدیم. احساس می کردم برای آنکه مرا نترساند بار دیگر از من کمی فاصله گرفته و با احتیاط بیشتری راهی شدار می کند.
_دوست داری بریم اردبیل؟ بانو و امیرهوشنگ هم می خوان برن
_نه همین جا خوبه
گونه ام را نوازش کرد.
_مطمئنی؟
سرم را تکان دادم و اظهار کردم:
_آره بریم تو بالکن؟ آتیش روشن کنیم؟
_بریم.
به بالکن راهی شد. به‌سرعت ساندویج هایی که با نان معاما روستا به هزار زحمت پیچیده بودم را از یخچال بیرون آوردم در یک سینی گذاشتم و به بالکن رفتم. آتش را روشن کرده بود. اشاره کرد تا کنارش بنشینم. سینی را گراهی شد و با اشاره پرسید.
_این چیه؟
_ساندویچ ابتکاری با نون محلی. کتلته!
یکی برداشت و خورد.
_خوبه. عالی شده
کنار هم نشستیم.
_آروم شدی؟
سرم را تکان دادم.
_خوب پس بیا تو بغلم.
روی پاهایش قرار گرفتم. نگاهی به پلیورم که با لباس فوق العاده چند دقیقه قبل عوض شده بود کرد و اظهار کرد:
_وقتی که برگشتیم تو مجدداً بپوشش
باشیطنت بیان کردم:
_تولد دیگه تموم شد.
اخمی مصنوعی کرد و آرام کنار گوشم گفت:
_تولد منه هر وقت که من بگم تمومه.
نگاهی به آسمان کردم. سرخ رنگ بود. احتمال یک برف دیگر به‌شدت زیاد بود.
_بابک؟
_موهایم را کنار زد و گردنم را ب*و*سید.
_بله؟
_مامانت آزرده نشد که تولدت تهران نموندی؟
_نه.
ساکت اعتراف کردم.
_من خرسندم که اومدی
چانه ام را گرفت و سرم را به طرف صورت خودش چرخاند. در دیدهانش نگاه کردم. چشمان سیاهش که دیگر مرا نمی ترساند. مایه آرامشم شده بود و سیاهی اش مثل یک سفیدی خالص و ناب لذت بخش بود.
_از اون استقبال گرم معلوم بود.
با مشت آرام به شانه اش زدم. جوابم ب*و*سه ایی به روی موهایم بود.
_هنوز از من می ترسی؟
_حالا نه
با شیطنتی که تا به حال در نگاهش نمتوجه شده بودم گفت:
_پس می تونیم بریم تو؟
با اعتراض نامش را اضافه کردم. ملایم لبخند زد و حلقه دستانش را محکم تر کرد.
_دلیلی برای ترس نیست. اجباری هم نیست.
نگاهش کردم و سرم را روی شانه اش گذاشتم.
_مرسی
آهی کشید.
_دوست داری بریم یه جای گرم؟ مثلا کیش چطوره؟
سرم را با شدت از روی گردنش برداشتم.
_میشه ؟
_آره تو الان دیگه شناسنامه داری. می تونی سوار هواپیما بشی. بلیط یک سره نمی گیریم. شهربه شهر عوض می کنیم. چطوره؟ دوست داری؟
حتی فکر یک جای گرم هم لذت بخش بود. کیش. تا به حال نراهی شده بودم. اما باید تجربه خوبی می شد. با بابک همه چیز لذت بخش بود.
_آره دوست دارم. تو کار نداری؟
_می تونم یه چند روز رو زیر سیبیلی رد کنم.
خودم را در بیشتر در آغوشش فرو کردم.
_خیلی دوست دارم.
موهایم را از روی صورتم کنار زد و اضافه کرد:
_یک شرط داره
اخم کردم و اظهار کردم:
_چی؟
_الان می ریم داخل و شما یکی دیگه از اون قرص های ساکت بخش جدیدت می خوری و بعد اون پیجادهن آلبالویی رو می پوشی!
نگاهش کردم. دوباره با زرنگی هر چه تمام تر گرو کشی کرد. متوجه شده بود که تا چه حد خواهان این مسافرت هستم. برای همین مرا در فشار می گذاشت. حالا لباس را می توانستم کاری کنم اما قرص…. نمی دانم چرا این قرصها باعث می شد که بیش از اندازه ملایم شوم و احساسم را به او هزار برابر می کرد. به طوریکه بعد از هر مصرف فقط عاشق شدم که نوازشم کند و در آغوشم بگیرد. این قرص ها زیادی سیستم اعصابم را ساکت کرده بود.
خوب بود اما نمی دانم چرا حسی که با آن پیدا می کردم خوب نبود. حسی غیر قابل توصیف. چیزی هیجانی و شور انگیز. چیزی که برایم هم هراس انگیز بود و هم دارای کشش و هیجان. اما قسمت هیجان انگیزش برای من که از هر کشش احساسی دوری می کردم سخت و طاقت فرسا بود.
_خوب چی میگی؟
توپ را به زمین من فرستاد و با زرنگی هر چه تمام تر حالت صورتش را خونسرد و حتی بی تفاوت نشان داد. اما می توانستم در آن عمیق ترین زوایای نگاهش هیجان و خواهش را بخوانم.
_باشه. اما میشه قرص ها رو بی خیال بشیم؟
گونه ام را نرم و نوازش گونه ب*و*سید.
_نه اونها دواهاته باید بخوری.
مرا از روی پاهایش کشیده کرد و گفت :
_تو برو تو من یه سیگار میکشم بعد میام.
به داخل رفتم. ابتدا یک قرص خوردم. با اکجاده ولی به‌سرعت. اگر می میل داشتم کف دست کف دست کنم ممکن بود که منصرف شوم و همه شان را در توالت خالی کنم. پیمسیرن را از کمد بیرون آوردم و به حمام راهی شدم. چیزی در حدود پانزده دقیقه روی لبه وان جای گرفته بودم و به پیراهن که درون دستم بود خیره شده بودم.
حالم کمی بهتر شده بود. اما آن حس عجیب مجدداً برگشته بود. با پاهایم روی سرامیک ها حمام ضرب گرفته بودم. آوای در بالکن را که گوش دادم از جا پریدم و به طرف در حمام راهی شدم. به اتاق خواب رسید ولی چند لحظه بعد صدای پاهایش را گوش دادم که به پایین برگشت. دوباره سر جایم برگشتم. حالا با استرس پاهایم را تکان تکان می دادم. پیمسیرن را کنارم روی لبه وان گذاشتم و برخاستم و با خشم لباسهایم را در آوردم و کف حمام انداختم. پیراهن را پوشیدم. جلوی آینه نگاهی به صورتم کردم. رنگم پریده بود. اما هیچ نداشتم که بخواهم کمی این رنگ پریدگی را جبران کنم.
چند نفس عمیق پشت سر هم کشیدم. موهایم را روی شانه هایم ریختم تا برهنگی شانه هایم را بپوشاند. این پیمسیرن بسیار به‌شدت قشنگ بود اما نه برای من که چیزی به سکته کردنم نمانده بود. پاهایم می لرزید، مجبور شدم که مجدداً روی تخت بنشینم. نمی دانم چرا ولی احساس می کردم که امشامگاه بین ما همه چیز تغییر خواهد کرد. خواهان این تغییر بودم یا نه نمی دانستم. نیمی از احساسم عاشق شد که چیزی بیشتر از ب*و*سه را تجربه کند و نیم دیگر از احساسم به شدت از این اتفاق وحشت داشت.
اما آن چه مسلم بود این بود که نمی توانستم تا ابد در این اتاق و حمام پنهان شوم. برخاستم و پایین راهی شدم. صدای آهنگ آرام و ملایمی از سالن می رسید. کنار شومینه از حرکت ایستاده بود. فنجان قهوه اش در کف دست چپش بود و دست راستش را در جیب شلوار جینش فرو برده بود و به آتش خیره شده بود. با آوای قدمهایم سر چرخاند و نگاهش به من افتاد. با کف دستانم بازوهایم را در آغوش گراهی شدم. معذب بودم.
حرف های سپهر را به خاطر آوردم. ” آروم باش به غریزه ات اطمینان کن. بگذار برای یک بار هم که شده غریزه ات تو زیستنت تو رو جلو ببره. ” کاملا چرخید. حالت نگاهش عوض شده بود. حیرت نبود. چیزی مثل تحسین و شیفتگی بود. جلو آمد. به پله ها چسبیده بودم. چیزی نمانده بود که برگردم و فرار کنم. نرم بازویم را گرفت. دیدهانش خمار و آهسته بود. دستش را آهسته دور کمرم حلقه کرد. بعد به نرمی موهایم را کنار زد و شانه ام را ب*و*سید. لرزیدم. یک حرکت عاشقانه دیگر. متوجه شد و ب*و*سه اش را خاتمه داد.
آهی کشید و با نگاهش جز به جز صورتم را از نظر گذراند. نا خوداگاه کف دستانم را دور گردنش حلقه کردم. خدا شاهد است که یک حرکت کاملا نا خوداگاه و بی اراده بود. یک حرکت کاملا غریزی و هیجان انگیز. حالا دیگر ترسم کمتر شده بود. نمی دانم چه بود. اما حس می کردم که جسارت بیشتری پیدا کرده ام.
با حلقه شدن دستانم به دور گردنش خم شد و با حرارت و کمی خشونت مرا ب*و*سید. آن قدر عمیق که کمرم کمی خم شد و او توانست با حالتی زاویه دار به رویم خم شود و تسلط بیشتری داشته باشد و بالطبع تنها نقطه اتکای من او شد. همین باعث شد تا با شدت بیشتری به او چنگ بزنم و بچسبم. فشاری به کمرم وارد کرد و بیشتر مرا به خودش فشرد. چیزی نمانده بود که از هوش بروم. این هیجان و کشش برای من زیاد بود. اما چیزی بود که در کمال تعجب متوجه شدم که خودم هم خواهانش هستم. پیشانی اش را به سرم تکیه داد و یک نفس عمیق کشید. خجالت می کشیدم که نگاهش کنم. نگاهم را به زیر گلویش داده بودم ولی سنگینی نگاهش را کاملا حس میکردم. پیشانی ام را ب*و*سید.
_خوبی؟
آوایش خشن و تا حدودی لرزان شده بود. سرم را به نشانه مثبت تکان دادم. نمی توانستم حرف بزنم. چانه ام را گراهی شد تا صورتم را بالا ببرد. اما من ممانعت کردم و سرم را در سینه اش مخفی کردم. آرام ریز خندید. حالا ترانه گل گلدون پخش می شد. کف دستم را گحرکت کرد و نشان داد که بر*ق*صیم. تعجب کردم. در روز نامزدیش حتی یک ثانیه هم حاضر نشد که با ماهی بر*ق*صد. ولی حالا با مهارت مرا می ر*ق*صاند. به حرکت پاهایش خیره شدم. این مرد مثل اینکه ذاتا رقاص به دنیا آمده بود. خودم را به کف دستش سپردم. نرم و آهسته می ر*ق*صید.
_قرصت رو خوردی؟
_اوهوم
_دوست داری بریم بالا؟
نگاهش کردم. حالا…. حالا می توانستم به جرات بگویم که خواهان چیزی بیشتر از ب*و*سه بود. ضربان قل*ب*م بالا حرکت کرد. احساس میکردم که همین حالا از گلویم بیرون خواهد زد. نمی دانم حالت صورتم چگونه شده بود که مرا بیشتر در آغوشش فشرد و با حرکتی نوازشگرانه کمرم را نوازش کرد.
_هیش هیش ….آروم باش نازنین.
ملایمش؟ خنده دار بود. تنها چیزی که ان لحظه حتی فکرش هم خنده دار بود این بود که من آرام باشم. در حالیکه از شدت هیجان زیاد چیزی به قبض روحم باقی نمانده بود. چطور می توانستم به ملایمش حتی فکر کنم.
سرش را میان موهایم کرد و کنار گوشم زمزمه کرد.
_آروم عزیزم.
این انصاف نبود. او می دانست. او مرا می شناخت. درست مثل یک کتاب گشوده برایش خوانده بودم. می اطلاع داشت که چگونه مرا آهسته کند و این اصلا منصفانه نبود. در حالیکه من هیچ شناختی نسبت به او نداشتم. حتی حس او را نسبت به خودم نمی خبر داشتم. او می اطلاع داشت که باید در گوشم زمزمه کند. دستم را گحرکت کرد و با خودش به اتاق خواب برد. پاهایم روی زمین کشیده می شد. کنار تخت از حرکت ایستاد و چند لحظه نگاهم کرد. کف دست برد و تی شرتش را بیرون آورد. کف دستش را دراز کرد و مرا در آغوش فشرد.
_بابک
آوایم از ته چاهی عمیق متوجه شده می شد. گونه ام را نوازش کرد.
_بله؟
_می ترسم
دقیق نگاهم کرد. دوباره سرش را پایین آورد و زمزمه کرد.
_منو نمی خوای؟
باز هم یک اعتراف دیگر. این مرد باید در کسوت کشیشی در می رسید و اعتراف می گحرکت کرد. نگاهی به اخم میان دو ابرویش کردم.
“چرا بابک پژمان می خواهی از تمام زیر و بم احساس من سر در بیاوری ولی خودت در لاکی غیر قابل نفوذ مخفی شدی و اجازه نمی دی که من برای لحظه سر از احساسات تو در بیاورم.”
_موضوع این نیست.
_پس چیه؟
آهی کشیدم.
_بابک من زخم خوردم. می ترسم. بهم حق بده.
_تا هر جا که تونستی جلو می ریم. اگر قرار باشه همیشه بترسی هیچ وقت بار ااما نخواهد بود.
در حین اینکه حرف می زد. با دستش بازوانم را نوازش میکرد. نرم و ملایمش بخش. چیزی نمانده بود که به گریه بیفتم. نکته خنده دار و عجیب ماجرا این جا بود که با اینکه می ترسیدم و چیزی نمانده بود که قل*ب*م از کار بیفتد ولی قسمتی از وجودم خواهان او بود. خواهان چیزی بیشتر از ب*و*سه. خواهان یکی شدن. یکی شدن با او. با مردی که ابتد از او می هراسیدم و بدم می رسید و بعد بالاجبار به او پناه بردم و حالا تمام وجود و تنها کسی شده بود که در دنیا داشتم.
دارایی های من در جهان زیاد شده بود. دنیای نامهربان با من مهربان شده بود و دارایی هایم را افزایش داده بود. او را به جمع محمد و گلی و ماهی اضافه کرده بود. با یک تفاوت عمده. اینکه او مهمترین آنها بود. دیرترین عضو اما مهم ترین. شاید می توانستم دوری هر کدام از آنها را تحمل کنم اما دوری از او برایم ممکن نبود. یک غیب دو هفته ایی از او حال روزم را به هم ریخته بود. چگونه می توانستم به دوریش حتی فکر کنم. ولی وقتی به آخر این ماجرا فکر می کردم ترس تمام وجودم را می گحرکت کرد. اگر می حرکت کرد. اگر مرا نمی میل داشت. اگر فقط برایش رابطه مهم بود. من چه کار باید می کردم. سپهر گفته بود که حتی اگر او تو را نخواهد هم مهم نیست. تو عاشقی کردی. ولی در انتها اگر ته این ماجرا خوب نمی شد من باید با یک عاشقی بی سرانجام چه می کردم؟ من بیچاره می شدم. می دانم که دیگر قابل ترمیم نمی شدم. از این دیگر جان به در نمی بردم. ولی چه می توانستم به او بگویم؟ مرا دوست بدار. عاشقم باش. این چیزی نبود که کسی بتواند به کس دیگری دیکته کند. اگر او مرا نمی خواست فقط خدا باید به دادم می رسید.
مرا در آغوشش فشرد.
_نترس! هر جا متوجه شدیم کم اوردی تموم می کنیم
مرا به روی تخت انداخت و به رویم خم شد و عمیق و طولانی ب*و*سیدم…..
می لرزیدم. مثل کسی که تب و لرز دارد. آن چنان زیاد که دندان هایم به هم می خورد. نمی دانم چقدر گذشته بود. معاشقه او زمان را از من گحرکت کرده بود با او بی زمان می شدم. بی مدت و بی مکان.
_نمی تونم. خواهش میکنم.
صوتیم زمزمه ای ضعیف بود. کف دست از من کشید. لحاف را روی بدن برهنه ام کشید. نیم خیز شد و در نور ملایم آباژور نگاهم کرد. به سرعت از تخت بیرون پرید و به پایین دوید. با کف دستم فکم را گحرکت کردم تا شاید بتوانم این لرزش لعنتی را مهار کنم. اما ناشدنی بود. چند لحظه بعد بالا رسید. در یک لیوان آب چیزی را به هم می زد. دستش را زیر سرم گذاشت و سرم را کشیده کرد. خجالت زده لحاف را روی بدنم کشیدم. با لحن آرامی اضافه کرد:
_پاشو. نمی خواد خودت رو بپوشونی. این جا غریبه نیست. پاشو این رو بخور.
وادارم کرد تا یک نفس آب قند راسر بکشم. کنارم جای گرفت و سرم را روی سینه اش گذاشت. موهایم را نوازش کرد. به هق هق افتادم. من بیچاره ایی بودم که حتی نمی توانستم یک رابطه عادی داشته باشم.
_آروم! تموم شد.
اما گریه من تمام نشد. حس می کردم که او ناامید شده است. اگر دیگر مرا نخواهد چه؟ اگر نوازشها و و جودش را از من دریغ کند چه؟ تا صبح در آغوشش ضجه زدم و اشک ریختم و او هم نخوابید و آهستهم کرد. با سر زدن سپیده خوابم برد. خوابی پر از کاب*و*س و نا آرام.
ساعت نه از خواب پریدم. او نبود. موهایم را کنار زدم. لباس هایم روی زمین ریخته بود. لباس پوشیدم و پایین راهی شدم. میز صبحانه چیده شده بود اما از او خبری نبود. از پنجره به بیرون نگاه کردم. ماشینش نبود. قلبم فرو ریخت. او حرکت کرده بود. پشت میز صبحانه نشستم و ضجه زدم. نزدیک ظهر بود که برگشت و من نفس راحتی کشیدم.
به خانه آمد. صورتش کمی گحرکت کرده بود. با تعجب به من خیره شد.
_گریه کردی؟
جلو آمد و مرا در آغوش گحرکت کرد و ساکت موهایم را نوازش کرد. احساس می کردم که بار دیگر همه چیز درست شده است و در سر جای خودش قرار گراهی شده است. آن بی‌قراری و حال بد چند لحظه قبل حرکت کرده بود و من مجدداً ملایم شده بودم. او برگشته بود. تنها این مهم بود و بس.
_ببینمت واسه چی این طوری گریه کردی؟
با انگشتش چشمانم را لمس کرد. از گریه زیاد پلک هایم متورم شده بود.
_فکر کردم راهی شدی.
تبسم مهربانی زد و پیشانی ام را ب*و*سید.
_رفته بودم سر جاده با سپهر حرف بزنم. برای چی باید می راهی شدم؟ جمع کن برای امشب اردبیل تهران بلیط گحرکت کردم.
_می ریم؟
_چرا نریم؟
_آخه….
مرا محکم در آغوشش فشرد.
_برای دی شب دلواپس نباش. خوب پیش رفتی.
_تو از کف دستم دلخوری؟
با تعجب بیان کرد:
_نه برای چی باید ناراحت باشم؟ برای رابطه؟ منو این جوری شناختی؟ نمی گم برام مهم نیست ولی من چند ساله که ریاضت کشیدم. کار آزموده شدم. مهم اینکه تو شامگاه قبل خوب جلو راهی شدی. حالا هم میریم تهران. شب میریم خونه سپهر. یکم با هم حرف بزنید. فردا میریم کیش. چطوره هان؟
_خوبه.
بازویم را گحرکت کرد و به طرف اتاق خواب برد.
_بیا بریم وسایل جمع کنیم. هر چند لباس های این جا به درد اون جا نمی خوره. چیزهای نازک تر و بردار. کیش برات لباس میگیرم.
بازویش را گرفتم و متوقفش کردم. شامگاه قبل در کاب*و*س هایم عمران را مشاهده کرده بودم.
_اگر عمران رو تو کیش ببینم چی؟
_من که بدون تحقیق نمی برمت تو قلب خطر. اون ایران نیست. اربیل عراقه. برای یکی از کارهای شرکت که با یه شرکت ترک همکاره راهی شده اربیل. اون جور که باربد تو تهران که بودم میاظهار کرد احتمالا دو روزه که راهی شده
به اتاق راهی شدم اما آن قدر سرم درد می کرد که قدرت انجام هر کاری را ازمن گحرکت کرده بود. تمام لحظه به لحظه شب قبل در پیش چشمم آمد. ارزش بابک حالا برایم صد برابر شده بود. او با من مثل یک شی شکستنی رفتار کرده بود. کاری کرده بود که اعتمادم به او هزار برابر شده بود. خودداری و صبری که نشان می داد، آرامش بخش بود. روی تخت نشستم و سرم را میان دستانم گرفتم. نمی توانستم . حس میکردم که نگاهانم هر لحظه از کاسه بیرون خواهد زد. ناله ایی کردم و دستم را روی سرم گذاشتم. ابتدا صوتی پاهایش را شنیدم و بعد حضورش را کنارم حس کردم. دستش را با ملایمت روی موهایم گذاشت.
_سرت درد میکنه؟
سرم را بالا بردم و نگاهش کردم.
_آره دارم می میرم.
_با اون همه اشکی که از دی شامگاه ریختی باید هم سردرد بگیری. الان یه مسکن برات میارم بخور بخواب. من چیزها رو جمع میکنم. وقت حرکت کردن که شد آوات میکنم.
مسکن را خوردم و خوابیدم. ترکیب مسکن و آهسته بخش ها ترکیب قوی شد و مرا به خوابی سنگین فرو برد. آن قدر سنگین که حتی سر و صوتی بابک هم اذیتم نمی کرد. می شنیدم اما حس اینکه برخیزم و عکس و المعل نشان بدهم را نداشتم. عاقبت بابک بیدارم کرد تا برای حرکت کردن آماده شوم. سردرد آرام شده بود . اما حس ضعف و سستی داشتم. تمام راه تا اردبیل و از آن سمت در هواپیما تا تهران را خوابیدم. در تهران سپهر به سراغمان رسید. ساعت نه شامگاه بود که به تهران رسیدیم. موشکافانه به من نگاه کرد. نگاهم را از او دزمشاهده کردم. اما تمام مدتی که رانندگی می کرد از آیینه به من نگاه میکرد. نگاهش مضطرب بود. به خونه شان رسیدیم. یک آپارتمان مدرن و شیک و بسیار بسیار تمیز و مرتب. به طوری که در اامان نگاه فکر می کرمشاهده کرد که زنی در آن خونه حیات می کند. مسیرنمایی کرد و وسایلمان را در اتاق خواب گذاشتیم.
_بابک تو میری یه سیگاری بکشی من یکم با نازلی صحبت کنم؟
بابک سرش را تکان داد. نگاهی به من کرد. نگاهی که می اضافه کرد مقاومت نکنم و اگر مشکلی هست به او بگویم.
_خب چطوری؟
کنارم روی تخت جای گرفت.
_خوبم.
آهی کشید و اظهار کرد:
_ببین نازلی من مطمئنم که اگر تو یه مشاوره و روانپزشک خانم داشتی برات به‌شدت بسیار بهتر بود. چون بالاخره تو با یک هم جنس خودت بهتر و راحت تری. اما خوب نشد. ولی خواهش میکنم خجالت و شرم و کنار بزار. بزارکمک کنیم با هم این گره باز بشه. باشه؟
سرم را به نشانه مثبت تکان دادم.
_بابک همه چیز رو برام تعریف کرده بنابراین من اصلا وارد جزییات نمی شم. الان حالت چطوره؟ حست چطوره؟ حست به بابک رو میگم.
همان طور که به انگشتانم نگاه می کردم آرام اظهار کردم:
_حس تشکر!
_همین؟
نگاهش کردم.
_بابک شامگاه قبل می تونست بسیار کارها بکنه اما نکرد.
_بابک اصلا پسر نامردی نیست. حس میکنم که الان و در این برهه از زمان رابطه براش مهم شده ولی اصلا دوست نداره تو عذاب بکشی. حتی سر سوزنی.
_می دونم
به گریه افتادم.
_اِاِاِ…. ببینم دختر خوب. گریه دیگه برای چیه؟
با حرکتی خشن موهایم را از روی صورتم کنار زدم. آهسته مچ کف دستم را گرفت و با حالتی شماتت بار اضافه کرد:
_نازلی برگشتی به پله اولت دختر خوب؟ این خود آزاری برای چیه الان؟
مچم را رها نکرد. با هق هق اظهار کردم:
_اگر اون از کف دستم خسته بشه چی؟ اگر من کنار بزاره؟
_کی بابک؟ به خاطر یک رابطه؟
_آره.
_ اگر این طوریه پس باید از راهی شدن و کنار گذاشته شدنش شاد هم باشی. مردی که این قدر درگیر رابطه باشه که نتونه زنش و پارتنرش رو درک کنه باید بره و بدرد نمی خوره. مطمن باش که بابک یه همیچین آدمی نیست. نمی گم براش مهم نیست ولی یه همچین آدمی نیست. نمی دونی صبح با چه حالی به من زنگ زد. اون قدر بهم ریخته بود که منو هم به وحشت انداخت. فکر کردم که اوضاع بینتون بسیار وخیم تر از این ها باشه. اون هم مضطرب تو بود. می وحشت کرد که زیادی جلو راهی شده باشه. همش میبیان کرد احساس میکنم که نازلی رو تحت فشار گذاشتم. می بینی جفتتون به فکر هم دیگه هستید.
_اون یه مرد سالمه برای چی باید پا سوزه من بشه. وقتی که می تونه یه همسری مثل ماهی داشته باشه.
چند لحظه خاموشی کرد و اظهار کرد:
_ سوال خوبیه. واقعا پیش خودت اندیشیدی چرا اون به قول تو ماه نوش خانم رو ول کرد و داره این طور با تو راه میاد در حالیکه می تونه بهترین و بی دردسر ترین رابطه ها رو داشته باشه. نه از راه غیر قانونی. بسیار شرعی و حلال میتونه به همسرش تماس بگیره و بگه بیا ایران به وظایف زناشوییت برس. مطمن هستم که ماه نوش خانم هم نه نمی یاره و با کله میاد. نه؟
_آره ماهی بابک رو میخواد.
_خوب پس بابک چرا این کار رو نمیکنه. تمام کار و زندگیش رو گذاشته رو هوا شیش دانگ حواسش رو داده به تو. بذار یه چیزی رو بهت بگم. زندگی کردن کنار یک دختر خوشکل که از قضا همسر شرعی و قانونی یک مرد هم هست به‌شدت سخته. اون هم مرده. غریزه داره. اما داره روی همشون پا می ذاره برای اینکه تو ناراحت نشی. البته می شه گفت که بابک زرنگه. می دونه که اگر یکم صبر کنه تو رو برای همیشه داره ولی اگر عجله کنه تو رو برای همیشه از کف دست میده. حالا اصلا کاری به این کار ها ندارم. حرف من سر اینکه بابک تو رو می خواد که داره این طوری برات از جون و قلب مایه میذاره.
_من نمی تونم.
آهی کشید.
_چی رو نمی تونی؟
سرخ شدم و آرام گفتم:
_یک رابطه.
پوف کرد و اظهار کرد:
_لعنت بر شیطون. به من نگاه کن.
نگاهش کردم. نگاهان قهوه اییش آن قدر مهربان بود که ناخوداگاه آدم حس امن و خوبی را در دیدهانش تجربه می کرد.
_خواهر من پزشک زنانه. خونه اش هم همین بغله. میخوای الان بهش زنگ می زنم بگم بیاد یه مکالمه جانانه با هم داشته باشید. چطوره؟ یا فردا بیا برو مطبش بزار یه چکاپ کامل بشی. یک آزمایش کامل هورمونی. بزار ببینم اون چی میگه هان؟ من مطمنم که تو مشکل جسمانی نداری. تموم مشکل تو اینکه تو دوران حساس نو جوانی و بلوغ چیزهایی رو مشاهده کردی که از درون نابودت کرده و از هر چی که مربوط به یک رابطه است متنفر شدی. مشکل تو ترس مفرط و هیجانات مخربی که گراهی شدارشی.
برخاست و بیان کرد که با خواهرش تماس می گیرد که اگر شد کار ما را به‌سرعت تر جاده بیاندازد. از اتاق بیرون راهی شد. آوای آرام صحبت کردنش با بابک از سالن می وارد شد. در اتاق را باز کردم. کنار پنجره توقف کرده بودند و سیگار می کشیدند و سپهر شنونده بود و بابک با غمگینی چیزی را برای او تعریف می کرد. با هیجان و کمی عصبی. نگاهش به من افتاد. حرفش را قطع کرد و سیگارش را خاموش کرد و به طرفم آمد. در را بستم و به اتاق برگشتم. به اتاق وارد شد و کنارم جای گرفت.
_پیشنهاد سپهر رو شنیدی؟
_آره
_چی میگی؟ من میتونم بلیط رو عوض کنم. فردا تهران باشیم برو یه سر پیش خواهرش. هر چند من هم مطمنم که تو مشکل جسمی نداری.
نگاهش کردم.
_فقط آزمایش؟
موهایم را از روی صورتم کنار زد.
_قول فقط آزمایش.
نگاهش کردم. نگاهانش مثل همواره جدی بود.
_باشه. می رم.
_خوبه.
موهایم را نوازش کرد.
_پاشو بیا یه چیزی بخور بخواب نگاهات هنوز خواب آلوده است.
_نمی خورم.
_تو هواپیما هم که چیزی نخوردی.
سرم را به نشانه نفی تکان دادم. برخاست و از چمدان برایم لباس راحتی بیرون آورد و خودش بیرون رفت. لباس هایم را عوض کردم و در سرویس بهداشتی اتاق دندان هایم را مسواک کردم و خوابیدم.
خواهر سپهر مثل خودش بود. هم از نظر چهره و هم از نظر اخلاق. خوش اخلاق و خوش برخورد. با هم صحبت کردیم. یک دختر بامزه سه ساله داشت که عکسش را روی میز کارش گذاشته بود. برایم از ترس های خودش بیان کرد. برایم جالب بود که می گوش دادم، او که یک دختر سالم و از لحاظ ذهنی یک فرد نرمال بوده است هم با زفاف مشکل داشته است. می اظهار کرد روزی می وحشت کرده و همیشگی نزد خودش اعتراف میکرده آیا زمانی خواهد رسید که او و همسرش یک رابطه نرمال را تجربه کنند و حالا آن ترس ها برایش چقدر خنده دار است. ملایمم کرد. و در همان حال فشار خونم را گرفت. اظهار کرد که کمی از مشکلم برایش تعریف کنم. تا آن جایی که می توانستم چیزهایی را سر بسته برایش اضافه کردم. هنوز صحبت کردن در این باره سخت بود. هنوز هم نمی توانستم بدون لرزش و ترس و هیجان به‌شدت راحت این موضوع را برای کسی تعریف کنم. هنوز خود سانسوری میکردم. کاملا نا میل داشته و نا اگاهانه.
چیزی ناضافه کرد. با اینکه می توانستم آزردهی را در نگاهانش ببینم اما حرفی نزد. برایم آزمایش نوشت و توصیه کرد که جوابش اورژانسی باشد. به آزمایشگاهی که گفته بود حرکت کردیم و کارهایمان را انجام دادیم. سپهر اضافه کرد که اگر بخواهیم می توانیم به سفرمان ادامه دهیم. او خودش جواب آزمایش را می گیرد و اگر دارویی احتیاج باشد می گوید که بگیرم و بخورم.
به طور احتیاطی داروهایی که امکان داشت لازمم شود را نسخه کرد و گفت اگر احتیاج شد خودش تماس می گیرد و می گوید که چه زمانی کدام دارو را مصرف کنم.
_نازلی.
اشاره ایی بین او و بابک ردو بدل شد که متوجه اش شدم.
_بله؟
_ببین من با خواهرم صحبت کردم نظر اون هم مثبت بود که ما دروه درمان رو را با قرص هایی محرک شروع کنیم. خودت چی میگی؟ ببین این قرص ها آرومت میکنه. و…..
خندید و گفت:
_بقیه اش رو شوهرت بهت میگه.
به بابک چشم دوختم. سپهر از اتاق بیرون رفت. رسید و کنارم جای گرفت. کف دستم را در کف دست خودش گرفت و با ملایمت نوازش کرد.
_یکم کشش ج*ن*س*یت رو به من بیشتر میکنه.
با حیرت نگاهش کردم. یک‌باره بعضی چیز ها در ذهنم کنار هم چیده شد. حالم با خوردن آن قرص ها را به یاد آوردم. آن کشش نا خوداگاه. آن حسی که نمی توانستم آن را توصیف کنم.
_اون قرص ها …
حرفم را قطع کردم و به نگاهانش چشم دوختم. دیدهانش علی رغم اینکه می خواست خودش را خونسرد و جدی نگه دارد ولی کاملا مشخص بود که معذب و ناراحت است.
_سپهر اون ها رو تجویز کرده بود. کمی هورمون زنانه داشت.
برخاستم و با ناراحتی اضافه کردم:
_پس دیگه چرا نظر منو میخواین؟ من که موش آزمایشگاهی تون شدم. بیا همین حالا کارت رو تموم کن راحتم کن. من که هیچ حسی بهت ندارم.
نگاهانش برقی زد. از خشم و ناراحتی. اما خودش را کنترل کرد و با لحن سردی گفت:
_هیچ حسی؟
به گریه افتادم. از خودم متنفر شده بودم. از این همه ضعف و گریه.
_نه این طور که معلومه اون همه کشش فقط به خاطر قرصها بوده. من ناقصم. من نرمال نیستم.
گریه ام او را از آن حالت سردی بیرون آورد و آهسته کرد. مرا در آغوش گرفت.
_نازی آروم باش. تو سالمی، نرمالی، فقط ضعیفی. اعتماد به نفست صفره. این قرص ها کشش رو زیاد میکنه. کشش ج*ن*س*ی. داره بهت کمک میکنه. بذار یه چیزی رو همین حالا مشخص کنیم. تو الان بشین با خودت فکر کن. اگر طالب این رابطه نیستی هیچ کس وادارت نمی کنه که قرص بخوری. نه اون قدیمی ها و نه این هایی که الان سپهر برات نوشت. من هم نامردم اگر دیگه بهت حتی کف دست بزنم اما اگر اون ته دلت این رابطه رو می خوای و دوست داری که به هم نزدیک بشیم. خودت اامان کسی هستی که می تونی به خودت کمک کنی.
نگاهش کردم. نگاهم کرد. طولانی و عمیق.
_چی میگی؟
_می ترسم.
سرم را روی سینه اش گذاشتم. موهایم را نوازش کرد.
_از چی؟ من که دیگه کاریت ندارم. این قرص ها رو بخور. ببین خودت اون وقت چه حسی داری؟ می ریم کیش. فقط برای اینکه آروم بشی. یکم تنوع برای روحیه ات خوبه. چی میگی؟
نگاهش کردم. وقتی آن قدر منطقی و آرام جلو می راهی شد، وقتی که خودم از ته دل و روحم خواهان او بودم، چرا باید مقاومت میکردم؟ من با خوردن این قرصها چیزی را از دست نمی دادم. اما شاید می توانستم آرامش را بدست بیاورم. وقتی که این ترس از بین می حرکت کرد ساکتش به وجود و زیستنم برمی گشت. آرامشی که سالها بود از آن محروم بودم.
_باشه!
_خوبه.
همان روزگار به کیش حرکت کردیم. سفری بی نهایت قلب انگیز و به یاد ماندنی. به خانه ی خود قادر خان حرکت کردیم. خانواده پژمان در آن جا منزل ایی داشسریع برای زمان هایی که هر کدام به کیش سفر می کردند. که غالبا هم سفر کاری بود، در آن جا اقامت می کردند. یک منزل ویلایی اما کوچک و جمع و جور. حتی یک استخر هم در زیر زمین خانه داشت. من عاشق شنا کردن بودم. اما بلد نبودم. یادم می آید در دانشگاه و شبانه روزی؛ بعد از آن اتفاق همه کاری میکردم و خودم را به انواع و اقسام بیماریها می زدم تا از زیر شنا کردن شانه خالی کنم. نمی توانستم با مایو در میان دخترها باشم. اما این جا کسی نبود. شاید بابک می توانست به من شنا یاد بدهد. دیگر خجالت و ترسم درباره متوجه شدن اندامم توسط او کمی ریخته بود. شروع کردم. قرص های جمتوجه شد را با دوزی که سپهر گفته بود، خوردم. روزگار اول که می میل داشتم یکی از آنها را بخورم آن قدر هراسیده بودم که کف دستانم می لرزید و نمی توانستم قرص را از کاورش بیرون بیاورم. یک قرص نسبتا بزرگ کپسول مانند که گیاهی بود. و عاقبت هم در گلویم گیر کرد. آن قدر آب خوردم تا پایین راهی شد. بابک بیان کرده بود که این قرص های جمتوجه شد از آن قدیمی ها کمی قوی تر است. ولی چیزی که برایم خیلی جالب بود، این بود که بابک خودش را کنار کشیده بود. مهربانی می کرد. توجه اش را از من دریغ نمی کرد اما هیچ حرکتی که حاکی از میل و کشش ج*ن*س*ی باشد از خوذش نشان نمی داد. حتی مقابل من لباس هم عوض نمی کرد. همان طور که خودش گفته بود مرا به حال خودم گذاشته بود تا خودم آرام آرام جلو بروم.
دیگر هیچ شور و هیجانی از خودش نشان نمی داد. چقدر ساکت بودم، خدا می دانست. آن قدر غرق در لذت و سرخوشی بودم که می هراسیدم خدای نکرده روزگارهای بدی در جاده باشد. از بهترین روزگار های عمرم را در این جزیره سپری کردم. عاشقانه و گرم و دلچسب. بهترین هوای کیش بود. هوایی نه گرم و نه سرد. هوای عالی بهاری.
ساعت ها و بیشتر مواقع شامگاهها در کنار دریا قدم می زدیم. عاشقانه کف دست همدیگر را می گراهی شدیم و بدون هیچ حرفی حس می دادیم و حس میگحرکت کردیم. کفشهایم را بیرون می آوردم و روی ماسه های گرم قدم میزدم. با هم به خرید در مراکز خرید می حرکت کردیم. حتی اگر چیزی نمی تمایل داشتیم و قصد خرید نداشتیم فقط قدم می زدیم و مغازه ها را نگاه می کردیم. برای من همین که در کنار او باشم کافی بود . برایم اهمیت نداشت که کجای جهان باشم. همین که با او باشم کافی بود. لذت بخش و آرامش زا. همان روزگار اول برایم یک مایو خرید یک مایوی یک تکه آلبالوی! نمی دانم این مرد چه علاقه ایی به رنگ البالوی داشت.
ولی اصراری برای استفاده از آن نکرد. خودش هم گاهی شامگاه دیر وقت برای شنا میحرکت کرد. سعی می کرد تا برخورد های ما به حداقل برسد. احساس می کردم که می خواهد این بار من به سراغش بروم. می خواست که به من ثابت شود که دختری سالم و نرمال هستم و من چقدر ممنونش بودم. ممنون از فرصتی که برای حیات بار دیگر در اختیارم گذاشته بود. این مرد مرا به زیستن بر گردانده بود. مرا پناه داده بود، به من هویت بخشیده بود و محبت داده بود. محبتی که برای زیستنه خشک و راکد من مثل دم مسیحا شده بود.
با او که بودم بهترین حس جهان را داشتم. حسی که با هیچ کس دیگری و در هیچ برهه از وقت تجربه نکرده بودم. نه حتی ماهی یا محمد. با او که بودم حس می کردم که همه چیز سر جای خودش قرار گحرکت کرده است. هیچ چیزی ساز ناکوک نبود. دیگر عمران اهمیت نداشت. نه حتی تهمشاهده کرد هایش و نه محبت احمقانه اش، وقتی که من اَبر مردی را کنارم داشتم که به او ایمان کامل داشتم. ایمان به اینکه پشتم را خالی نخواهد کرد. دلبسته شدم که ساعت ها کنارش بنشینم و او را نگاه کنم. عشقی که در روستای میرآباد جوانه زده بود، در گرمای کیش رشد کرد و به بلوغ کامل احساسی خودش رسید. آن دلدادگی ناپخته رشد کرد و متعالی شد. حالا برای هر دو نفرمان دیگر خودمان مهم نبودیم. چیزی که از خودمان هم مهم تر شده بود، طرف مقابلمان بود. برای من مهم تر از خودم وجود او شده بود. حاضر بودم که متحمل سخت ترین و بدترین دردهای جسمی و روحی شوم ولی او حتی یک سردرد جزیی نداشته باشد. دوست داشتم تنش را لمس کنم. این بار خودم برای ب*و*سه پیش قدم شدم و چقدر لذت بخش بود ب*و*سه ایی که بعد از چند روزگار دوری بود و چقدر متعجب شده بود چشمان او از این ب*و*سه. بعد از شام روی تخت دراز کشیده بودیم . او می خواست که برای شنا برود اما می تمایل داشت کمی پیش من بماند و بعد که من خوابیدم برود. وقتی که ب*و*سه ای کوتاه و کاملا ناشیانه به روی لبهایش زدم، آن قدر تعجب کرد که دیدهانش گرد شدند. تبسم ساکتی زد و با انگشت اشاره اش لبهایم را نوازش کرد. اشاره کرد که می خواهد برای شنا برود. همین. کمی این پا و آن پا کردم و عاقبت بیان کردم که من هم دوست دارم شنا کنم اما بلد نیستم. نگاهم کرد. او شاید می توانست به بهترین نحو ممکن خودداری کند و تمایلاتش را نشان ندهد اما نمی توانست برق درون نگاهانش را از من مخفی کند.
مایو را پوشیده بودم اما به جای رفتن به استخر روی تخت نشسته بودم و مشغول قلبداری دادن به خودم و ساکت کردن خودم بودم. چیزی در حدود نیم ساعت بعد از او به استخر راهی شدم. بسیار سخت بود. احساس میکردم زیادی لختم. اما باید این کار را می کردم. باید به خودم ثابت می کردم که من دختر قوی هستم. دیگر نمی خواستم بترسم. دیگر برایم کافی بود. این حس بد باید از ریشه قطع می شد. باید تبر را محکم تر در کف دست می گرفتم و به ریشه اش می کوبیدم. دیگر نمی خواستم یک دختر هراسیده و تو سری خورده باشم. بابک به من بالی برای پرواز داده بود چرا نباید از آن استفاده می کردم. چرا نباید این ترس ها را یک بار و برای همیشه دور می ریختم.
با حالتی معذب به استخر حرکت کردم. قرص ها کمک کرده بود اما نه آن قدر. خودم باید به خودم کمک می کردم. آن هم زمانی که می اطلاع داشتم که بی برو برگرد عاشقش شدم. در آب بود. شنا نمی کرد. کنار استخر به دیوار تکیه داده بود و آب پرتقال می خورد. مرا که دید لیوانش را روی لبه استخر گذاشت و با انگشتش به من اشاره کرد تا به او بپیوندم. ولی من جلو نحرکت کردم. در حالیکه نگاه او را به روی خودم حس می کردم و تا بنا گوش سرخ شده بودم، همان جا روی لبه استخر نشستم و فقط پاهایم را در آب فرو بردم. لبخند کجی زد و خونسرد لیوان آب پرتقالش را برداشت و مشغول شد و به سراغم نیامد. فقط از همان جا به نظر بازی پرداخت. خندیدم. این مرد اراده و خود داری عجیبی داشت.
موهایم را با کش محکم بالای سرم دُم اسبی کردم و یک پله دیگر پاین آمدم. باز هم از سر جایش تکان نخورد. می خبر داشت که من شنا بلد نیستم. یک پله دیگر. حالا آب به میان کمرم رسیده بود. می تمایل داشتم ببینم تا کجا می خواهد این بازی موش و گربه را در بیاورد.
یک پله دیگر. به کف استخر رسیدم. آب به لبه چانه ام رسید. چشمانش نگران شد و کمی به جلو خیز برداشت، اما متوقف شد. یک قدم به جلو برداشتم و سرم به زیر آب رفت و خودم را در آب رها کردم. چقدر لذت بخش است مطمن باشید که یک نفر هست که از خودش هم بیشتر دلواپستان است. کسی که نمی گذارد خاری به کف دست شما فرو برود. حتی اگر به قیمت فرو راهی شدن آن خار در دست خودش باشد.
کف دستش دور کمر حلقه شد و مرا از آب بیرون کشید. اخم کرده بود، اما من خندیدم. خنده ام را که دید فهمید که رو کف دست خورده است. کمرم را رها کرد ولی من سریع کف دست در گردنش حلقه کردم و خودم را بالا کشیدم. نگاهش رنگ عوض کرد و آهی کشید و یک دفعه به لبانم ب*و*سه زد. ب*و*سه ای طولانی و عمیق. ریز خندید و گفت:
_توبه گرگ مرگه.
من هم ریز خندیدم. با انگشتش به بینی ام زد.
_شما زنها شیطونید. اگر بخواید می تونید یه کشیش قسم خورده رو هم از راه به در می کنید.
رهایش کردم اما او رهایم نکرد مرا به زیر آب کشاند و با خودش چرخی زد و به روی سطح آب آمد.
_بابک
_جانم؟
این اامان بار بود که او این کلمه را استفاده می کرد. کلمه ایی جادویی. کلمه ایی که باعث شد تمام حس های خوب جهان مثل یک رنگین کمان در روحم قوس بیاندازد. چه کسی گفته که جادو خرافات است؟ وقتی که ما می توانیم هر روزگار و هر ساعت و ثانیه با کلماتمان جادو کنیم چرا بگوییم که جادو وجود ندارد. وقتی که می شود تنها با یک کلمه یک حس خوب یا بد در وجود یک نفر ایجاد کرد، پس ما همه از ازل جادو گر بوده ایم.
بی اراده کف دست در گردنش حلقه کردم و او را ب*و*سیدم. ب*و*سه ایی پر از اشتیاق و احساس. مرا بالا کشید و کنار گوشم زمزمه کرد.
_منو بیچاره کردی دختر
مرا ازآب بیرون آورد. می توانستم آن حس را در دیدهانش ببینم حسی که با تمام وجود سعی در مخفی کردنش داشت. برای لحظه ای لرزیدم. اما باید کار را تمام می کردم. می اطلاع داشتم که او به من دست نخواهد زد و پیش قدم نخواهد شد. این بار نوبت من بود که یک بار و برای همیشگی این ترس لعنتی را خفه کنم و از بین ببرم. با خجالت و صدای زمزمه مانند اظهار کردم:
_بریم بالا
نگاهم کرد. بسیار جدی و آرام.
_نازنین…..
حرفش را قطع کردم.
_هیچی نگو
مرا محکم بغل کرد. آن قدر محکم که استخوانهایم درد گحرکت کرد. دردی دلبسته شدنی. دردی پر از حمایت و امنیت. دردی که می دانستم که تا زمانی که این آغوش هست این امنیت و ملایمش هم هست. بهترین حس جهان.
************
وقتی که بیدار شدم او کنار پنجره از حرکت ایستاده بود. کف دست به سینه به تاریکی پشت شیشه نگاه می کرد. هیچ حرکتی نکردم، اما نمی دانم از کجا متوجه شد که بیدار شده ام. چرخید و نگاهم کرد. چشمانم را بستم. رسید و کنارم خوابید. سرم را قد بلند کرد و روی بازوی خودش گذاشت.
_خوبی؟
_آره
موهایم را ب*و*سید ولی حرفی نزد. حسم زیاد خوب نبود. اما حرفی نزدم. نگاهش را به روی خودم حس می کردم. نگران بود. می خبر داشتم. اما نمی توانستم او را از آن دلواپسی بیرون بیاورم. عاشق شدم کمی آهسته شوم.
_نازنین
سرم را بالا بردم و نگاهش کردم. اخم بین دو ابرویش خواستنی تر از همواره سر جای خودش، جا خوش کرده بود.
_مشکلی داری؟ جسمی یا روحی؟ می خوای برگردیم تهران؟
سرم را به نشانه نفی تکان دادم.
_خوبم. ساعت چنده؟
دست برد و ساعتش را از روی پا تختی برداشت و خیره شد.
_ شیش
از آغوشش بیرون وارد شدم. دیگر نمی توانستم بخوابم.
_می شه دوش بگیرم؟
چند لحظه نگاهم کرد. موشکافانه و با دقت هر چه تمام تر. برخاستم و به حمام حرکت کردم. در وان جای گرفتم و به سرامیک های آکواریمی حمام چشم دوختم. احساس خوبی نداشتم و این حس از آن جا نشات می گحرکت کرد که احساس می کردم که یک رابطه کامل نبود. احساس می کردم که خوب نبوده ام. او زیادی مراعاتم را کرده بود. هیچ ذهنیتی از یک رابطه زناشویی نداشتم. اما قطعا نباید این رابطه بین دو زوج سالم چیزی مثل شب قبل ما بوده باشد. اینکه او هر کاری که می کند و هر واکنشی که انجام می دهد یک نگاهش و نیمی از حواس و احساسش به من باشد که کاری نکند و حرکتی انجام ندهد که مرا دلخور کند. این درست نبود. حتی من که ناشی بودم هم می توانستم حس کنم که این رابطه چیزی راضی کننده برای طرف مقابلم نخواهد بود.
“این درست نبود.” بارها و بارها این جمله را در ذهنم تکرار کردم. خجالت می کشیدم چیزی از او بپرسم. اما اصلا و ابدا حس خوبی نداشتم. آن قدر در حمام ماندم که او به سراغم وارد شد. در را باز کرد و نگاهم کرد.
_خوبی؟
_آره
_بیا بیرون.
بیرون رسیدم. صبحانه را چیده بود و هوا کاملا روشن شده بود. بی اشتها فقط قهوه ریختم. کنارم جای گرفت و با اشتها شروع کرد. ولی وقتی بی اشتهایی مرا دید کف دست از خوردن کشید و اظهار کرد:
_نازلی یه بار دیگه می پرسم خوبی؟ اگر مشکلی داری همین حالا بگو. اگر جسمیه که بریم دکتر. اگر روحیه برگردیم تهران.
_خوبم!
نانی که کنده بود را روی میز گذاشت.
_صحیح!!!
به صنقلبی تکیه دادم و نگاهش کردم. بدون اینکه حرفی بزند برخاست و گوشی اش را برداشت و با جایی تماس گرفت.
_ کجا زنگ می زنی؟
_شرکت هواپیمایی
تلفن را از دستش قاپیدم و تماس را قطع کردم. دوست نداشتم به این زودی برگردیم. حداقل نه به خاطر من. کف دست به سینه نگاهم کرد.
_چرا این جوری میکنی؟ من خوبم.
پوزخند تمسخر آمیزی زد. پوزخندی که مدتها بود بر لب نیاورده بود.
_بله خوبی. اتفاقا برای همین باید برگردیم. چراکه تو هر وقت که میگی خوبی باید هراسید.
سرد شده بود و من این سردی و دوری را نمی تمایل داشتم. برخاستم و روی پاهایش جای گرفتم. آهی کشید و یخش شکست. دستش را دور کمرم حلقه کرد و موهایم را ب*و*سید.
_آخه نازنینم. ورود به این مرحله و زفاف برای یه دختر سالم هم سخته. چه برسه به تو. چته؟ مشکلت چیه؟ تا تو نگی من نمی دونم چی تو این سر کوچولوت میگذره. چی شده؟ درد داری؟ عصبی هستی؟ چته؟
نگاهش کردم. نگاهانش نگران بود. سرم را پایین انداختم. نمی توانستم در دیدهانش نگاه کنم.
_دی شامگاه….. (آهی کشیدم.) برای تو بد بود؟ من کامل نبودم. می دونم که …..
حرفم را قطع کرد. سرم را بالا داد و جوابم ب*و*سه ای طولانی بود.
_حرفش رو نزن. تو خوبی، کاملی، عالی، خوشگلی، نجیبی. همه چیز های که یک مرد از یک زن می خواد رو داری. نازی خواهش می کنم. یکم به خودت اعتماد داشته باش.
تلفنش زنگ خورد. برای لحظه ایی کوتاه احساس کردم که اسم محمد را روی صفحه نمایش مشاهده کردم اما او به سرعت ریجکت کرد و مرا از روی پاهایش قد بلند کرد ب*و*سه ایی کوتاه و سریع به لب هایم زد و تکه نانی را که کنده بود در دهان گذاشت و به حیاط راهی شد. از پنجره نگاهش کردم. زیر درخت نخل ایستاده بود و با تلفن صحبت می کرد. هر که بود اصلا مکالمه خوبی نداشت. پر از خشم و تهمتوجه شد و خط و نشان کشیدن بود. شاید هم محمد نبود. هرگز نمتوجه شده بودم که با محمد چنین رفتاری داشته باشد. به داخل برگشت.
_کی بود؟
چند لحظه نگاهم کرد. دوقلب بود. بین حرف زدن و خاموشی گیر کرده بود.
_محمد بود. گلی به هوش اومده عملش کردن. می اضافه کرد اگر روند بهبودش خوب پیش بره احتمالا تا یکی دو هفته دیگه بیشتر و کمتر بر می گردن.
به دیوار تکیه دادم. خدا را شکر کردم. گلی به هوش آمده بود. این بهترین خبری بود که کسی می توانست به من بدهد. ولی چیزی این میان درست نبود. چیزی که حس خوبی را که از به هوش آمدن گلی پیدا کرده بودم، تحت شعاع قرار داده بود. این که نمی اطلاع داشتم رابطه بین او و ماهی در چه وضعیتی است. او را طلاق داده است یا نه؟ اگر قادر خان یا هر کس دیگری او را وادار می کرد که با او زندگی کند من چه باید می کردم؟
_کی به هوش اومده و که عملش کردن که یکی دو هفته دیگه بر می گردن؟
به جای جواب به سوال من سؤال کرد :
_چیزی خوردی؟
به سر میز برگشت و اشاره کرد تا کنارش بنشینم و صبحانه ام را کامل کنم. نمی خواست جوابم را بدهد. کنارش قرار گرفتم و سوالم را تکرار کردم.
_کی به هوش اومده؟
لقمه ایی گحرکت کرد و جلوی دهانم نگه داشت.
_بخور.
لقمه را از کف دستش گحرکت کردم.
_بابک؟
بدون آنکه نگاهم کند. خیلی خونسرد برای خودش قهوه دیگری ریخت و ظرف مربا را برداشت و چند قاشق مربای خالی خورد.
_یک هفته است.
دیدهانم گرد شد. یک هفته بود که گلی به هوش آمده بود ولی او به من حرفی نزده بود. چرا ؟ با اینکه می دانست که من چقدر دلواپسش هستم.
_پس چرا چیزی به من نگفتی؟
ظرف مربا را کنار گذاشت و با خونسردی هر چه تمام تر بیان کرد:
_برای اینکه تو اون هفته اوضاع روحیت یکم آشفته بود. همه اش تو هول و ناراحتی بودی به همین خاطر نبیان کردم.
اخم کردم. او هم اخم کرد.
_باید می بیان کردی. من مضطرب گلی بودم.
بی هیچ حرفی برخاست و گفت:
_شما بهتره مضطرب خودت باشی فقط
_خواهش می کنم دیگه چیزی که به من مربوطه رو از من مخفی نکن
چند لحظه نگاهم کرد و بعد بدون جواب به حرف من از در آشپزمنزل بیرون راهی شد و بیان کرد :
_می خوام برم بیرون. چیزی نمی خوای؟
به دنبالش به اتاق خواب حرکت کردم.
_بیرون برای چی؟
سعی کردم که لحنم دلخور نباشد.
_برم داروخونه.
روی تخت نشستم.
_من که خوبم.
لباس هایش را در آورد و رسید کنارم قرار گرفت و جوراب هایش را به پا کرد.
_باید قرص جلوگیری بگیرم بخوری. سپهر بیان کرد با داروهایی که داری می خوری به هیچ وجه نباید ح*ا*م*ل*ه بشی. عوارض داروها زیاده روی بچه.
سرم را با خجالت پایین انداختم. هنوز برایم مشکل بود که راجع به چنین مسایلی با او صحبت کنم.
_ماهی هم میاد؟
بالاخره نتوانستم و سوالی که از ابتدا ذهنم را به خودش مشغول کرده بود را سؤال کردم. چه سوال احمقانه و در عین حال برای من حیاتی بود این سوال! او این همه پول از بابک نگحرکت کرده بود که حالا مجدداً به ایران برگردد. ولی مثل اینکه می خواستم مطمن شوم. با تعجب به من خیره شد.
_چرا باید بیاد؟
_محمد میدونست؟
_آره متوجه شده بود.
_برای همین با هم بحث می کرمشاهده کرد؟
نگاهم کرد. اخم هایش در هم رفت.
_ما بحث نمی کردیم.
کاملا مشخص بود که نمی خواهد چیزی بگوید. دیگر آن قدر او را شناخته بودم که بدانم اگر او نخواهد چیزی را بگوید هیچ کس نمی تواند او را راضی و متقاعد کند که حرفی بزند.
_پس برای چی با اخم و خشمگینت حرف می زدی؟
نگاهم کرد. علی رغم اخم میان دو ابرویش دیدهانش خندان بود.
_منو تحت نظر میگیری؟
از دهانم در حرکت کرد و اظهار کردم:
_وقتی که چیزی راجع به محمد باشه آره.
دوست نداشتم که او با لحن تند با محمد صحبت کند. محمد را دلبسته شدم کف دست خودم نبود و او باید می درک کرد که جنس علاقه ام به محمد با او، زمین تا آسمان تفاوت دارد. من عاشق او شده بودم ولی محمد نه. بدون محمد می توانستم زیستن کنم اما بدون او لحظه ایی دوام نمی آوردم. ل*ب*م را گزیدم. اما او هیچ واکنشی نشان نداد. فقط اخم هایش بیشتر در هم حرکت کرد و بی حرف برخاست و از کمد جین و یک تی شرت بیرون آورد و پوشید. چیزی در حدود پنج دقیقه حرفی نزد.
_حست به محمد چیه؟
برخاستم و کنارش که رو به روی میز آرایش ایستاده بود، از حرکت ایستادم و پیشانی ام را به شانه اش تکیه دادم و با غمگینی اضافه کردم:
_دوستش دارم، فقط همین. شاید اگر یه برادر داشتم اون رو اندازه محمد میتمایل داشتم.
آوایم خفه بود. چانه ام را بالا داد و صورتم را با دقت کاوید. کمی خم شد و پیشانی ام را ب*و*سید اما حرفی نزد.
_من منظوری نداشتم.
تبسم زد.
_می دونم
نگاهش کردم. نگاهانش جدی بود.
_یه چیزی بگم؟
قلبم فرو ریخت. چه چیزی می تمایل داشت بگوید؟ نکند مرا نمی میل داشت؟ جلو آمد و موهایم را کنار زد و نرم و عاشقانه گردنم را ب*و*سید. کنار گوشم زمزمه کرد.
_دوست داری عقد دایم کنیم؟
با تعجب نگاهش کردم. نگاهانش خونسرد بود اما حالتی کاملا امیدوارنه در آن ته چشمانش دیده می شد.
_می شه؟
تبسم زد.
_اگر تو بخوای چرا نشه؟
_پس ماهی چی؟
_مگه اون شامگاه شناسنامه ام رو بهت نشون ندادم. عقد ما ثبت محضری نشد. به همه بیان کردیم که من بعد خودم دنبالش میرم. بین ما یه خطبه عقد جاری شد.
_خب همون
چند لحظه جدی نگاهم کرد.
_اون مشکلش رفع شده.
_طلاقش دادی؟
_آره
_کی؟
_تو به اونش کاری نداشته باش.
حس خوبی نداشتم. با اینکه می دانستم که ماهی برای چه زن او شده و او برای چه ماهی را گحرکت کرده است، اما باز هم حس خوبی نداشتم. هر چه نبود ماهی او را می تمایل داشت و امیدوار بود که بتواند حتی به این طریق او را به دست بیاورد. حس بدی که داشتم شاید نیمی از آن به این دلیل بود که من می خبر داشتم که ماهی او را می خواهد. ماهی از عشقش به من بیان کرده بود. من نباید عاشق او می شدم شاید این طور او به سراغ ماهی می حرکت کرد. اما از طرفی آن قدر او را می خواستم که می دانستم بدون او حیات برایم غیر ممکن است. من او را برای خودم تنها می میل داشتم. فقط برای خودم.
دوباره روی تخت جای گرفت و مرا هم کنار خودش نشاند.
_دوست داری کجا عقد کنیم؟ تهران یا میر آباد؟ دوست داری مراسم بزرگ باشه؟
با حیرت نگاهش کردم. او تا کجاها فکر کرده بود. پس مرا می تمایل داشت. دوست نداشت که من از کنارش بروم. مرا برای همیشه می میل داشت. می میل داشت که همسرش باشم. ناخوداگاه تبسم زدم. فکر همسر بابک بودن آن قدر شیرین بود که بی اختیار تبسم را بر لبانم آورد. حس بد می وارد شد و می حرکت کرد. ثانیه ایی خودم را محق می دانستم. چراکه بابک مرا می تمایل داشت و دوست داشت که من همسرش باشم و ثانیه ایی دوباره فکر می کردم که ماهی هم عاشق بود. او هم محق بود.
_بابک؟
بی آنکه جوابم را بدهد سرش را در میان موهایم برد و کف دستم را کشید و با هم روی تخت خوابیدیم.
_چیه؟
_ اقلب کریمی با تو توی هواپیما چی کار می کرد؟
نگاهم کرد و آهسته خندید.
_یه بار دیگه هم این سوال رو پرسیدی، گفتی مهمه. اضافه کردم جواب من بستگی داره به اینکه برای کی مهمه. حالا یه بار دیگه می پرسم. برای کی مهمه.
دستش را ستون سرش کرد و همان طور که با موهای من بازی میکرد نگاهش را از روی من برنمی داشت.
_برای من مهمه
خم شد و مرا ب*و*سید.
_حالا این شد یه حرف حساب! هیچی بینمون نبود. حداقل نه اون وقتی که تو ما رو با هم مشاهده کردی.
_پس چیزی بینتون بوده؟
سرش را آهسته تکان داد.
_یک زمانی. مدتی که من یه بابک دیگه بودم.
_باهاش رابطه هم داشتی؟
با دقت نگاهم کرد. کف دست دراز کرد و مرا قد بلند کرد و چرخاند و روی شکم خودش نشاند.
_برای چی برات مهمه؟
اخم کردم. ریز خندید و اخم میان دو ابرویم را با انگشت اشاره اش باز کرد.
_آره رابطه هم داشتم. اما این بار هیچی بینمون نبود. من فقط چند روزگاری مهمون برادرش بودم که از شانس بد من اون هم اون جا بود.
خواستم از روی شکمش بلند شوم. تلاشم را که مشاهده کرد ریز خندید و مرا چرخاند و روی تخت انداخت و خودش به رویم خیمه زد و خم شد و نوک بینی ام را ب*و*سید.
_پس چرا وقتی که اظهار کرد دوست پسرشی تو هیچی نگفتی؟
_توقع داشتی چی بگم؟ جلوی تو که غریبه بودی کوچیکش کنم؟ بگم نه خیر این خانم داره دروغ میگه من دوست پسرش نیستم. منو این طوری شناختی؟ چه می دونستم این غریبه قراره بشه زنم، ازم باز تمایل داشت بکنه!!
از لحنش خنده ام گراهی شد. برخاست و تیشرتش را تن کرد و اظهار کرد :
_میبینی عالم و آدم رو بازتمایل داشت کردم اون وقت تو منو باز خواست میکنی!
_آماده شو جمع کنیم بریم یه چند روزگاری هم بندرعباس. رفتی؟
_نه.
_پس می ریم بندر بلیط برگشت رو از اون جا می گیرم. اما اگر می بینی که حالت مساعد نیست بی خیالش می شیم بر می گردیم تهران
_نه خوبه دوست دارم بریم بندر عباس.
_خوب پس برم برگردم وسایل و جمع کنیم بریم.
_بابک کار پرونده عمران به کجا رسیده؟ خبری داری اصلا؟
از اتاق بیرون رفت و من هم به دنبالش از اتاق بیرون آمدم.
_آره بی خبر نیستم. علی دنبال کارهاته. مضطرب نباش.
قبل از آنکه کفش هایش را به پا کند دقیق نگاهم کرد و جلو آمد و دستش را روی گونه ام گذاشت و ساکت و جدی گفت :
_تو که دیگه نمی خوای برگردی. حالا یکم پاسپورت دیرتر و زودتر توفیری نداره، نه؟
آن قدر مغرور بود که نمی بیان کرد نرو. یا آنکه بخواهد که نروم. میگفت تو که نمی خواهی بروی. به نوعی دستور می داد یا شاید بهتر بود بگویم که می تمایل داشت به من القا کند که خیال راهی شدن را نداشته باشم. تبسم زدم. من دیگر کجا می خواستم بروم؟ وقتی که همه زیستنم این جا بود.
_نه دیگه نمی خوام برگردم.
مثل اینکه از حرف من خیالش راحت شده بود. خم شد و با احساس کامل مرا ب*و*سید.
_خوبه. پس رسیدم تهران اولین کاری که میکنم اینکه به علی میگم یه برگه از دادگاه بگیره که بتونیم باهاش عقد کنیم. باید دادگاه اجازه بده که تو پدر نداری و می تونی عقد کنی.
_مامانت چی؟ اگر اون راضی نباشه؟ قادر خان چی؟
خم شد و بند کفش هایش را بست.
_مولین راضیه. از تو براش کامل گفتم. می شناستت. قبلا هم که قیافه و حرکت کردارت رو دیده میدونه چی هستی و چه کاره ایی. قادر هم برام اصلا نظرش مهم نیست که بخواد حرفی بزنه
راهی شد و مرا تنها گذاشت با هزار فکر و خیال. فکر ماهی، فکر عمران، فکر ثری خانم، فکر قادر. تمام این ها به سرم هجوم آورد. اما به نظرم بدترین شان ماهی بود. درست بود که شاید او را تا مدتها نمی دیدم. اما بدری خانم و گلی و محمد و عمو علی را که می دیدم. دیده در دیدهشان می شدم. می خبر داشتم که برخورد بدری خانم خوب نخواهد بود.
اگر ثری خانم دوباره گول بدری خانم را می خورد و فکر می کرد که این قربان صدقه حرکت کردن های بدری خانم مخصوص خودش است و با ازدواج مان مخالفت میکرد چه؟ بابک مادرش را دلبسته شد. این کاملا از رفتار و اضافه کردارش مشخص بود. اگر مرا کنار می گذاشت چه؟ این طور که از صحبت های بابک متوجه شده بودم ثری خانم زن ساده ایی بود که از قضا اعتماد به نفس کمی هم داشت. هر کسی که جلو می رسید و احترامی می گذاشت فکر می کرد که برای خودش است. نمی اطلاع داشت کسی مثل بدری خانم هست که برای منافع خودش هر کاری می کند. اگر باز کف دست به یکی می کردند و مرا از دیده بابک می انداختند چه؟
سر خودم را به جمع کردن وسایل گرم کردم. اظهار کرده بود که تنها جمع نکنم ولی برای دور کردن ذهنم از افکار آزار دهنده حاضر به انجام هر کاری بودم. عصر همان روزگار به طرف بندر عباس حرکت کردیم و دو روزگار فوق العاده را در آن جا گذراندیم. شهر زیبا با هوای عالی و غذاهای دریایی فوق العاده و مردمی خون گرم داشت. برای حرکت کردن به هتل مشکلی نداشتیم. بابک صیغه نامه را همجاده خودش آورده بود و ما بدون دردسر به هتل راهی شدیم و بعد از دو روزگار تلفنی کاری؛ به بابک شد که مجبور شد برگردد. دوست نداشتم برگردم. می اطلاع داشتم که می خواهد مرا به میرآباد برگرداند و خودش به تهران برگردد و همین مرا دلخور و غصه دار کرده بود. بار دیگر از او دور می شدم. ولی قول داده بود که تند کارهایش را ردیف کند و برگردد. می خواست عقد دایم کنیم و مرا به تهران برگرداند. می اضافه کرد دیگر از این رفت و آمدها خسته شده است. تمام وقتش را می گرفت و او را از کار و زیستن می انداخت.
لحظه شماری می کردم برای روزگاری که برای همیشه کنارش بمانم. نه برای چند روز عاریتی و غرضی. عاشق شدم که فقط در کنار او باشم. برایم مهم نبود که عروسی داشته باشم یا نه. فقط او مهم بود.
فصل بیست و سوم
همان طور که او به‌آرامی با امیرهوشنگ صحبت می کرد او را تحت نظر گحرکت کردم. دو روزگار بود که از بندر عباس برگشته بودیم. نمی دانم، اما احساس میکردم که او چیزی را از من پنهان می کند. دایم به سر جاده می رفت تا با تلفن صحبت کند. بیشتر مواقع با امیرهوشنگ پچ پچ می کردند. چند باری از او پرسیدم اما او موضوع را پیچاند. مرا جوری رد کرد که خودم هم ندرک کردم چه سوالی سؤال کرده بودم. اما حس می کردم که هر چه هست مربوط به من است.
به بانو که برنج را زعفرانی می کرد خیره شدم و قصد کردم تا از او بپرسم. حیات من به اندازه کافی به هم ریخته بود دوست نداشتم که باز هم کسی با پنهان کاری آن را بدتر کند . اگر از همان ابتدا عمو علی و یا بدری خانم و حتی محمد پنهان کاری نمی کردند، من می اطلاع داشتم که باید خودم را برای چه چیزی آماده کنم و یا اصلا به ایران نمی رسیدم که گرفتار این دردسرها بشوم.
در این فکر بودم که او سرش را بالا آورد و نگاهم کرد و تبسم زد. همان لحظه حرفم را پس گراهی شدم . اگر آنها پنهان کاری نمی کردند من دیگر با او آشنا نمی شدم و حالا در عین درگیری ذهنی آنقدر احساس خوشبختی نمی کردم. هنوز همان نازلی وحشت کرده و معیوب و درهم شکسته بودم. پنهان کاری آنها باعث شد که من با او آشنا شوم و حالا آنقدر عاشق باشم. حسی که تمام حس های بدی که از کودکی تجربه کرده بودم را تحت پوشش درآورده بود. دیگر سختی هایی که کشیده بودم و کتک هایی که از عمران خورده بودم مهم نبود. من حالا او را داشتم که در وجودم بهترین حس را ایجاد کرده بود. حس خوش عاشقی.
_بانو؟
_جانم گلم؟
تبسم زدم. این زن هم مثل شوهرش ماه و مهربان بود.
_جونتون بی بلا. بانو شما می دونید که بابک و امیرهوشنگ دارن چی کار می کنن؟ یکم مشکوک هستن.
نگاه خنده داری به من کرد و اظهار کرد:
_خوب چرا از خود شوهرت نمی پرسی دختر جان؟
روی صنقلبی نشستم و لیوان ها را کف دستمال کشیدم و در سینی گذاشتم.
_بابک به من نمی گه . می دونم که مربوطه به منه ولی نمی گه.
لبخند زد و وارد شد و کنارم نشست.
_آره مربوطه به توهه. ولین از کف دست این بابک. قُد و یک دنده است. من همون روزگار بیان کردم به خود نازلی بگو، گوش نمی ده.
روی صنقلبی به جلو خم شدم و آرام اضافه کردم:
_شما بهم میگید؟
کف دستش را روی کف دستم گذاشت و ملایمم کرد.
_خِیره دختر جان. امیرهوشنگ هم از اون روزی که شما رفتین کیش راهی شد تهران. داره دوندگی می کنه و با ناپدریت صحبت می کنه اگر بشه از خر شیطون بیاد پایین دست از شکایت و از سر تو برداره بذاره زیستنت رو بکنی. باهاش حرف زده گفته که بابا جان این دختر شوهر داره، آخه تو چی از جونش می خوای. تو که این همه سال نگهش داشتی خرجش رو به قول خودت دادی. بیا مردونگی کن بذار زندگیش رو بکنه. آخه گ*ن*ا*ه مادر رو که با دختر تقاص نمی گیرن. حالا ببینم چی میشه به امید خدا
با حیرت نگاهش کردم. آن چنان تعجب کرده بودم و آن چنان حس حق شناسی نسبت به امیرهوشنگ پیدا کرده بودم که نا خوداگاه گریه ام گرفت.
_اوا خاک به سرم. چرا گریه می کنی دختر جان؟ حالا بابک می بینه میگه دیدی بانو اظهار کردم بهش نگو این حساسه. بابک اضافه کرد تا موقعی که همه چیز قطعی نشده و ناپدریت از شکایتش صرف نظر نکرده چیزی بهت نگیم. زیرا می اضافه کرد که تو حساسی و اگر اون راضی نشه و امیرهوشنگ نتونه کاری بکنه تو بی خودی امیدوار شدی.
_مرسی. نمی دونم چطوری باید از شما متشکر باشم؟ شما و امیرهوشنگ بسیار بسیار به من لطف کردید.
لبخندی مادرانه زد. از آن تبسم هایی که زمانی مامان پری به من می زد. تبسمی که پشت آن می توانستم عمق علاقه اش را ببینم.
_چه لطفی دختر جان. تو و بابک مثل بچه های ما هستید. آدم برای بچه اش هر کاری میکنه.
شب وقتی که به منزل برگشتیم همان دم در با حالتی قهرآمیز از او فاصله گحرکت کردم و به طبقه بالا راهی شدم. در حالیکه می لبخند زد به سراغم وارد شد.
_می بینم که ناز و ادا های زنونه یاد گراهی شدی. چی شده؟ میگی یا ناز بکشم؟
نتوانستم ادامه بدهم و ریز خندیدم.
_من قهرم!
تبسم به لب کف دستم را گرفت و کشید و با خودش روی تخت انداخت.
_چی شده؟ بگو تا از دلت در بیارم.
خواستم کشیده شوم اما با پاهایش مرا به خودش و تخت چسباند و نگذاشت تا حتی میلی متری تکان بخورم.
_چرا چیزه به این مهمی رو از من مخفی کردی؟
ریز خندید و گفت:
_بانو بالاخره کار خودش رو کرد. این زن حرف حرف خودشه. همون روز اضافه کرد باید به نازلی بگی بالاخره هم خودش اظهار کرد.
با حالتی حق به جانب گفتم:
_معلومه که باید بگی. مثل اینکه این مشکل مشکله منه. اون وقت آخرین نفری که خبر دار میشه من باید باشم؟
_می خواستم وقتی که ردیف شد بفهمی. نمی خواستم بیخود امیدوار بشی. دوست نداشتم اگر عمران راضی نشد تو رو بی خود و بی جهت امیدوار کرده باشم.
_حالا راضی شده؟
_تا حدودی. نمی تونم بگم تا چه حد چون خودم هم نمی دونم. ولی خوب امیرهوشنگ رو که می شناسی با این زبونش مار رو از تو سوراخ میکشه بیرون. ولی خوب عمران هم قد و لجبازه، عقده ایی و خشکه. احتمال اینکه نشون بده که ظاهرا داره به حرف امیر هوشنگ گوش می ده زیاده . می شناسیش که؟
_بهتر از هر کسی.
از کنارش برخاستم. روی صنقلبی میز آرایش جای گرفتم و به او که نیم خیز شده بود و مثل یک گربه می میل داشت به من حمله کند اظهار کردم:
_چرا زودتر امیرهوشنگ این کار رو نکرد؟
خیز برداشت و مرا بغل کرد و کنار گوشم زمزمه کرد.
_زیرا برای اینکه!! تو چرا این قدر سوال می پرسی؟ می دونی من با دختری که فضول باشه و خوشکل، چی کار می کنم؟
سرش را کنار کشید و نگاهم کرد.
_نمی دمش گرگ ها بخورنش، خودم خام خام می خورمش.
با همین شوخی ها موضوع را مجدداً پیچاند و به طور کامل باز نکرد تا من متوجه شوم که واقعا حرف عمران و جوابش چه بوده است. اگر امیرهوشنگ می توانست عمران را متقاعد کند که دست از سرم بردارد دیگر نیمی از مشکلات من خود به خود حل می شد. فقط می ماند ماهی. همین برایم کافی بود. عقده و دلواپسی روزگار و شامگاهم شده بود.
دلبسته شدم که با سپهر حرف بزنم اما دوست نداشتم که او را مضطرب کنم. فردا برای چند روزگار می میل داشت که به تهران برگردد. نمی خواستم نیمی از هوش و حواسش پیش من باشد. اما احتیاج شمتوجه شدی به حرف زدن با سپهر پیدا کرده بودم. فردای آن روز صبح زود به اردبیل راهی شد تا برای پنج روزگار به تهران برود. مراسم خداحافظی مان مثل همیشگی نبود. چیزی در حدود نیم ساعت در آغوشش بودم و از گردنش آویزان شده بودم و باز هم دوست نداشتم که برود و من تنها بمانم. چیزی نمانده بود که به گریه بیفتم. اما خودم را کنترل کرده بودم. او هم عصبی بود و ناراحت، اما مرا ملایم می کرد و سعی می کرد که تا حد امکان آن بابک همواره حفظ شود. اما من دیگر آن قدر او را شناخته بودم که بدانم و بفهمم که چه مدتی او آرام است و چه مدتی نا ساکت و دلخور و حالا کاملا نا ساکت و ناراحت بود و این چیزی بود که دیگر نمی توانست از من مخفی کند.
کنار پنجره قرار گرفته بودم و برای پرنده هایم نان خورد می کردم. تهران هوا نسبتا گرم تر شده بود. نزدیک عید بود. اما این جا هنوز سرما و یخ بندان بود. بانو می اظهار کرد گاهی تا آخر فروردین هم این جا برف می آید. بهار این جا از اواسط خرداد شروع می شد. بانو می اظهار کرد وقتی که در تهران و اکثر نقاط ایران گرما شروع می شود، آن جا تازه گلهای وحشی و بهاری در می رسیدند و دشت و دمن سرسبز می شد و آن جا تبدیل به بهشت می شد. برف نمی بارید و هوا آفتابی بود. بدون ذره ایی مه و ابر. اما روی زمین برف از چند روزگار قبل بود و هوا هم به شدت سرد شده بود.
چهار روزگار بود که او رفته بود و هر لحظه و ثانیه اش برای من هزار سال گذشته بود. دیگر این جا را دوست نداشتم. حداقل نه تنهایی. دلبسته شدم که با او باشم. هر کجا فرقی نداشت. همین که با او باشم برایم بس بود. ظرف نان را برداشتم و جلوی در کلاهم را به سر کردم و موهایم را زیرش مخفی کردم و بعد هم پالتو و بقیه چیزها. خنده ام می گرفت. زمستان واقعا افتضاح بود. همان لباس پوشیدن و آماده شدن، خودش مدت بر بود.
امیرهوشنگ هم به تهران رفته بود و فقط بانو مانده بود که گاهی به نزد من می رسید و گاهی هم من به خونه شان می رفتم. آن جا آموزش قالی بافی ام را کامل می کردم. آن قدر یاد گحرکت کرده بودم که بتوانم با سرعت تار را از میان پودها رد کنم. اما کار سخت و طاقت فرسایی بود. مخصوصا برای من که حرفه ایی نبودم گاهی گردن درد می گرفتم و بانو کار را تعطیل می کرد.
چکمه هایم را پوشیدم و از خونه بیرون زدم. پرنده ها با متوجه شدنم به سراغم وارد شدند و دور تا دور پرچین قرار گرفتند. نان ها را کمی آن طرف تر پاشیدم. می اطلاع داشتم با وجود اعتمادی که به من دارند باز هم نزدیکم نمی شدند. کمی فاصله گرفتم تا با خیال راحت به غذایشان برسند. با صوتی ماشین سر بلند کردم. تویوتای امیرهوشنگ بود. با ذوق به سمت پرچین حرکت کردم. او برگشته بود. دو نفر بودند. حتما سپهر هم با او رسیده بود. یا شاید امیرهوشنگ بود. اما جای همواره نگه نداشت. دور زد و آن طرف نگه داشت. او نبود. آفتاب گیر پایین بود و من نتوانستم چهره ی آنها را ببینم. اما از فرم رانندگی او تشخیص دادم که بابک نیست. بابک همیشگی جلوی پرچین پارک می کرد. بدون یک سانتی متر جلو یا عقب بودن.
برای لحظه ای هراسیدم و عقب گرد کردم. اما در ماشین باز شد و محمد از پشت فرمان پیاده شد. آهی از سر خوشحالی و شادی و راحتی خیال کشیدم. کمی نحیف شده بود اما همان محمد همیشه بود. با همان تبسم و همان نگاه آرامش.
در پرچین را باز کردم و او را در آغوش گرفتم. محمد سرم را ب*و*سید. مثل همیشگی با محبت کامل و آرام.
_جانم عزیزم. چقدر دلواپست بودم.
کمی عقب حرکت کردم و نگاهش کردم. تبسمش خسته بود و نگران. بابک هم از ماشین پیاده شد. جلو حرکت کردم و سلام کردم. عادتش را می خبر داشتم. اینکه اصلا جلوی کسی محبتش را ابراز نمی کرد. نه کلامی و نه فیزیکی. لبخند زد و یک قدم به سمتم برداشت و در نهایت حیرت مرا در آغوش کشید و ب*و*سید. آن قدر خجالت کشیدم که حد و اندازه نداشت. ب*و*سه ایی کوتاه بود ولی مرا حسابی از خجالت سرخ و برافروخته کرد.
_چطوری؟
زیر دیدهی به محمد که خشکش زده بود خیره شدم.
_خوبم.
آوایم به‌آرامی بود. کف دستش را زیر بازویم حلقه کرد و رو به محمد گفت:
_بیا تو محمد. چرا خشکت زده؟
مجدداً زیر دیدهی نگاهش کردم. چند لحظه گذشت تا از آن حالت خشک شدگی و جمود خارج شود. فقط سرش را تکان داد و همجاده ما به داخل وارد شد.
_گلی چطوره؟
_خوبه. همین دیشامگاه باهاش حرف زدم. بالاخره یک سری مشکلات داره. این کمای طولانی بدون عوارض نیست.
با حیرت نگاهش کردم. خم شد و کفش هایش را بیرون آورد.
_مگه تنها اومدی؟
داخل شد و کتش را در آورد.
_آره. باید می اومدم. کار داشتم. دیگه دولت اونجا اجازه نمی داد که بمونم. زیرا مجبور شدم پول از حسابم بکشم بیرون. بعد هم دلواپست بودم.
نگاهی به بابک کرد که بسیار خونسرد کنار من توقف کرده بود و یک دستش را دور کمرم حلقه کرده بود.
_اما خوب مثل اینکه مشکلی نداشتی خدا رو شکر.
خجالت کشیدم و از بابک فاصله گراهی شدم و به آشپزخونه رفتم.
_نازنین جان؟
چشمانم را به روی هم فشردم. بابک میخواست چه کار کند؟ می میل داشت به محمد چه پیامی را برساند؟ اینکه من خواهرت را نخواستم و با نازلی رابطه دارم؟ چه فکر و حساب و کتابی پیش خودش کرده بود؟
_بله؟
_برای محمد لباس راحتی بیار
قهوه را ریختم و بردم و به طبقه بالا راهی شدم و برای محمد یک تی شرت و شلوار گرم کن از کمد بیرون آوردم. خواستم صوتیش بزنم اما صوتی صحبت های به‌آرامی شان کنجکاوم کرد. از چند پله پایین راهی شدم.
نمی دانم محمد به بابک چه بیان کرده بود که بابک رو به رویش از حرکت ایستاده بود و با حالتی تهمشاهده کرد آمیز بیان کرد:
_به تو ربطی نداره. اگر یک بار دیگه به من بگی چی کار کنم چی کار نکنم کلاه مون میره تو هم . برام هم اصلا مهم نیست که….
حرفش را قطع کرد. احساس کردم که از گوشه چشمش مرا دید. به طرفم چرخید و مرا که مات و گیچ نگاهشان میکردم، نگاه کرد. به طرفم رسید. دستم را در دست گحرکت کرد. کف دستم یخ کرده بود و کف دست او مثل همیشگی گرم بود.
یک اتفاقی افتاده بود. می توانستم چیزی را حس کنم. چیزی که درست نبود. چیزی که ساز ناکوک این میان بود. نگاهم میان او و محمد که با اخم به بابک نگاه می کرد، چرخید.
_چی شده؟
بابک کف دستم را کشید و مرا به خودش نزدیک کرد. سرم را بالا بردم و نگاهش کردم و بار دیگر سوالم را تکرار کردم.
_چی شده؟
متوجه شدم که صدایم لرزان شده است. بابک کف دستش را نوازش گونه روی بازویم کشید و سرم را ب*و*سید.
_چیزی نیست.
به محمد نگاه کردم. اخم او هم از بین رفته بود.
_ماهی…. ماهی هم اومده؟
به لکنت افتاده بودم. بابک که حال مرا دید ملایم کنار گوشم زمزمه کرد.
_آروم نازی.
صدایش آرامم کرد. اما حرف بعدی محمد اوضاع را به هم ریخت.
_نه ماهی نیومد. با این کارش کمر بابا رو شکست. گفت نمی یام. خیال همه رو راحت کرد.
روی مبل جای گرفت و سیگاری آتش زد. من هم قلبم می خواست همان جا بنشینم. چون به سرگیجه و تهوع بدی دچار شده بودم.
_محمد بسه!
لحن بابک پر از حرص و برآشفتهت بود. آن قدر زیاد که چیزی نمانده بود به آن طرف سالن برود و یقه محمد را بگیرد و چند کشیده بیخ گوشش بزند. محمد به من چشم دوخت و سرش را به نشانه تایید تکان داد.
_برو بالا لباس بپوش.
محمد برخاست و به طبقه بالا رفت. دستم را گحرکت کرد و به کنار آتش برد. جای گرفت و مرا هم کنار خودش نشاند. موهایم را کنار زد و با دقت نگاهم کرد. اما من آن قدر پریشان بودم که نمی توانستم حواسم را به او بدهم.
_چته؟
نگاهش کردم. نگاهش پر از دلواپسی و توجه بود. با انگشت اشاره اش ابروهایم را نوازش کرد و روی پلک هایم کف دست کشید. ناله کردم.
_بابک؟
کف دستش را در موهایم کرد و سرم را به سینه اش فشرد.
_جانم؟
_من باعث شدم که ماهی این طوری بشه؟ من دوستش دارم. اما اذیتش کردم.
اما نگفتم که تو را بیشتر از او دوست دارم.
_تو برای چی؟ ماهی خودش میل داشت که بره. می تونست همین حالا با محمد برگرده. غیر از اینه؟
_آره برمی گشت و می دید که شوهرش حرکت کرده یه زن دیگه رو گراهی شده. کسی که مثل خواهرشه.
آه بلندی کشید و موهایم را نوازش کرد.
_من اگر تو رو هم نمی گحرکت کردم با ماهی هم ازدواج نمی کردم. نازلی مغزت میره تو حالت خاموشی هر از چند گاهی؟ من که اضافه کردم نمی تمایل داشتمش. اگر اون این پیشنهاد رو نمی داد محال ممکن بود که من زیر بار حرف قادر خان برم و اون رو بگیرم. پس دیگه چی این وسط منو یا تو رو مقصر می کنه؟
حرفی نزدم. اما حس خوبی نداشتم.
_قلبت تنگ نشده بود؟
سرم را کشیده کردم و نگاهش کردم. تبسم مهربانی زد.
_من که قلبم تنگ شده بود. قلبم برای شامگاهها که خودت رو تو بغلم گلوله می کنی تنگ شده بود.
تبسم زدم و متوجه محمد شدم که با حالتی خنده دار به ما نگاه می کرد. خودم را جمع و جور کردم.
_مثل اینکه آدم مجرد این جا وایساده
خجالت کشیدم. اما بابک خیلی خونسرد اظهار کرد:
_آدم مجرد می خواستی نیای با من. اظهار کردم که چند روزه که نازی رو ندیدم. حالا چی میگی تو؟
محمد لبخند زد. اما خنده اش مصنوعی بود. انگار که می گفت من نمی خبر داشتم که چیزی بین شما هست.
_هیچی. اگر یه چیزی بدین به من بخورم دیگه چیزی نمی گم.
برخاستم. از بابک بعید بود. بابک جلوی امیرهوشنگ و بانو حتی کف دست هم دور شانه ام نمی انداخت. می خواست به محمد بگوید که دیگر کار از کار گذشته و نازلی تمام و کمال مال من شده است؟ به آشپزخونه حرکت کردم و تدارک شام را دادم.
از آشپزخونه صدای صحبت های به‌آرامی شان را می شنیدم. سرک کشیدم. کنار هم قرار گرفته بودند و مثل گذشته مشغول بگو بخند با هم بودند. درست مثل آن وقتی که آنها نحرکت کرده بودند و او و محمد اکثرا با هم بودند.
مشغول کشیدن یک سیگار مشترک بودند و محمد به شوخی در موهای بابک که حالا کاملا بلند شده بود و بیشتر مواقع آن را به صورت کج شانه می زد، کف دست کشید و چیزی را آرام به او اضافه کرد که بابک هم نامردی نکرد و یک مشت محکم به روی شانه او زد و او هم چیزی در گوش او گفت. که باعث شد شلیک خنده ی محمد به هوا برود.
نفس راحتی کشیدم. روابطشان مثل گذشته شده بود. آن سردی لحظات اول از بین راهی شده بود. شاید چراکه محمد دیگر می دانست که کاری نمی تواند بکند. چه کار می تمایل داشت بکند. به بابک بگوید که صیغه مرا فسخ کند و برود و بار دیگر ماهی را عقد کند؟
شام را در کنار هم خوردیم و برای محمد بالش و پتو آوردم تا روی کاناپه سالن بخوابد. بابک ده دقیقه ایی بود که رفته بود دوش بگیرد.
_نازی؟
صدایش به‌آرامی بود.
کنارش قرار گرفتم. نگاهی به جاده پله ها کرد و کف دستم را گرفت و نگاهم کرد. نگاهش جور خاصی بود. جوری که تا به حال از او نمتوجه شده بودم.
_بله؟
پشت دستم را نوازش کرد.
_ازش راضی هستی؟ چند دقیقه قبل میبیان کرد می خواین عقد دایم کنید.
_مکثی کرد و گفت:
_دوستش داری؟ یا از سر بی پناهی بهش وابسته شدی؟ اگر این طوریه بگو. نازلی دیگه من هستم. پشتت هستم همه جوره. اگر بخوای ایران بمونی خودم هر کاری بخوای برات می کنم اگر هم بخوای بری شده برم عمران رو بکشم هم برات پاسپورت می گیرم ردت می کنم بری.
خم شدم و گونه اش را ب*و*سیدم.
_عاشقش شدم. نمی دونم کی یا چطور اما شدم. ذره ذره دلدادگیش رو به جونم ریخت. تو تمام رگ و پی، روحم و جسمم. از سر بیچارگی بهش پناه آوردم، اما حالا اگر بخوام هم نمی تونم برم. محمد من دیگه بهش بسته شدم، جلدش شدم. دیگه حتی یک ثانیه هم نمی تونم دوریش رو تحمل کنم.
نگاهم کرد. دقیق و عمیق. چشمانش را به روی هم فشرد. خم شد و پیشانی ام را ب*و*سید.
_مضطربتم! بابک یکم خشک و سرده اما مهربونه. از همه مهم تر اینه که مرده. اما می وحشت کردم که تو به خاطر بی پناهی بهش وابسته شده باشی. نمی خوام تو رو هم از کف دست بدم.
ل*ب*م را گزیدم. منظورش ماهی بود.
_ماهی از دستم دلخوره نه؟
خنده تلخی کرد و گفت:
_نه. دختره احمق از این دلخوره که چرا نمی خوای بری پیشش. اگر چاره داشته باشه سر بابک رو می کنه. همه اش به عاشقی اینکه بیاد پیش تو و با هم باشید این بلاها رو سر خودش و ما آورد. بابا داغون شده.
_مامانت چی؟
با لحن بی تفاوتی اضافه کرد:
_اون همیشگی از همه شاکیه. چقدر گفتم این دو تا بهم نمی خورن. ببین چی شد. این طوری گند کار دراومد.
تا به حال نمشاهده کرده بودم که محمد با چنین لحنی راجع به مادرش صحبت کند.
_ولش کن. خودت چطوری؟
_من خوبم. گلی چی؟ اون چطوره؟
آهی کشید و با انگشت اشاره و شصتش بالای تیغه بینی اش را فشرد.
_داغونه. نمی دونم چی کار کنم. اصلا اگر ببینیش باورت نمی شه که این گلی اون گلی باشه. مشکل تکلم داره. دایما فراموشی بهش دست می ده. بعضی وقتها هم مشکلات حرکتی پیدا میکنه. از روحیه اش که دیگه نگو. اصلا تو این جهان نیست. برای اینه که میگم نمی خوام تو رو دیگه از کف دست بدم.
گریه ام گرفت. چه بلایی سر گلی عزیزم وارد شده بود. با هق هق گفتم:
_برای چی این طوری شده؟
آهسته موهایم را نوازش کرد.
_به خاطر کمای طولانی مدتش. دکترش می گفت هر چقدر که کما طولانی تر باشه عوارضش روی مغز بیشتر می شه.
با سرش به طبقه بالا اشاره کرد و اضافه کرد:
_ اذیتت نمی کنه که ؟
قبل از آنکه جوابش را بدهم صوتی بابک قد بلند شد.
_نه خیر سرب داغ نمی ریزم تو حلقش. حالا اگر اجازه بدی ما بعد از چند روزگار دوری از زنمون می خوایم یکم ساکتش داشته باشیم. دادگاه رو فردا تشکیل بده.
ریز خندید. کف دستم را رها کرد. من هم ناتمایل داشته ریز خندیدم.
_برو بخواب. الان صداش در میاد.
شب به خیر اظهار کردم و به اتاق خواب راهی شدم. روی تخت دراز کشیده بود. به محض دیدنم دستش را به طرفم گرفت و مرا به آغوشش دعوت کرد.
_حالا برای من توطئه چینی می کنی؟
برخلاف لحن خشن و جدی اش، نگاهانش خندان بود.
_مضطربمه
_ بی خود نگرانته. مگه چی کارت کردم؟
خندیدم. سرم را ب*و*سید و گفت:
_می خواد فراریت بده؟
_حرف هامون رو گوش میدادی؟ فال گوش از حرکت ایستادن کاربدیه!
آهسته خندید و بینی ام را بین دو انگشتش گراهی شد.
_حرف خودم رو به خودم تحویل میدی؟ من باید گوش می دادم و گرنه حیاتم به فنا میره.
تبسم گمسروری زدم. یعنی اگر من می حرکت کردم حیاتش به فنا می حرکت کرد؟ خودم را بیشتر در آغوشش فرو کردم.
_جواب من رو هم متوجه شدی؟
نگاهم کرد. تبسم کجی زد و اظهار کرد:
_نه اون قسمت رو مثل اینکه گوش هام کیپ شد یک لحظه!
ریز خندیدم و محکم به بازویش کوبیدم. می تمایل داشت که از من اقرار بگیرد.
محکم تر در آغوشش مرا فشرد و زیر گوشم زمزمه کرد.
_قرص هات رو خوردی؟
سرم را تکان دادم.
_دیگه نمی خوام بخورم. فقط ملایم بخش ها رو می خورم.
اخم کرد و بیان کرد:
_چرا اون وقت؟ کی به شما گفته که دیگه احتیاجی نیست که قرص بخوری؟ خودت تشخیص دادی؟ یا فکر کردی که من دیگه نمی خوامت؟
با تعجب نگاهش کردم. او مرا برای رابطه می تمایل داشت؟ دهانم باز مانده بود. خودم را از آغوشش جدا کردم. با اکراه و سختی، کنار تخت راهی شدم. با تعجب نگاهم کرد.
_نازی؟
صدایش پر از حیرت بود. برخاست و جای گرفت. دست مرا هم گحرکت کرد و قد بلند کرد و نشاند.
_پاشو برو قرصت رو بخور. بحث نمی کنیم.
_نه!
سعی کردم تا لحنم محکم باشد. چند ثانیه با تعجب نگاهم کرد.
_چرا؟
_می خوام خودم باشم. می خوام اگر هم رابطه ایی قراره باشه با احساس خودم باشه نه یه چیز مصنوعی.
دستم را گحرکت کرد و مرا به سمت خودش کشید. به آغوشش پرت شدم. زیر گوشم نجوا کرد.
_تموم اون حس لطیف و بکرت، طبیعی بود. من حسش کردم. هیچ چیزش مصنوعی نبود. اون عاشقی لطیفت مال خودت بود. از قلب و روح خودت. اون قرص ها فقط کاتالیزور بود؛ همین . اما اگر نمی خوای باشه. من مجبورت نمی کنم. آروم آروم جلو می ریم. یه کاریش می کنیم.
نگاهش کردم. دلبسته شدم بپرسم که حس تو چیست؟ حس تو هم بکر و لطیف است. یا اصلا حسی به من نداشتی و نداری؟
ناراحت شده بودم.
مرا خواباند و بدون اینکه چیزی بگوید،خودش هم خوابید. خسته بود و به سرعت خوابش برد. اما من تا ساعت ها بیدار بودم و با خودم کلنجار می راهی شدم. تمام حس های بد جهان به وجودم ریخته شده بود.
حالا احساس میکردم که واقعا هنوز یک دختر سالم نشده ام. هنوز هم زیاده از حد حساس بودم. هنوز هم با کوچکترین چیزی به هم می ریختم. من هنوز خوب نشده بودم. باید با سپهر حرف می زدم. حرف زدن با او همیشه آهستهم می کرد. او همواره جوری صحبت می کرد که حس نمی کردم که مشکل دارم. به من تلقین می کرد که همه چیز خوب است و فقط اگر خودم بخواهم همه چیز می تواند تمام شود. ولی خوب مهم و مشکل همین بود. اینکه من نمی توانستم به خودم تلقین کنم که همه چیز عالی است. وقتی که از حس بابک مطمن نبودم، وقتی که هنوز از رابطه می هراسیدم اما اکمسیر داشتم از خوردن آن قرص ها، وقتی که نمی دانستم زفافمان هم با حس خودم بوده یا به علت قرص ها، چطور می توانستم فکر کنم که همه چیز عالی است. وقتی که هنوز خودم را برای کوچکترین کاری که حتی شاید به من ربطی هم نداشت سرزنش میکردم پس هنوز سالم نشده بودم.
***********
محمد زیاد نماند. می اظهار کرد که تهران کار دارد. باید می راهی شد و مقدمات برگشت مادرش و پدرش و گلی را فراهم می کرد. اما در آن چند روزگاری که آن جا بود دایما در کنار هم بودیم . احساس می کردم که از حساسیت بابک کم شده است. دیگر از اینکه محمد دور و بر من باشد و کف دستم را بگیرد و مرا عزیزم و جانم خطاب کند ناراحت نمی شد. در حالیکه در گذشته چند مرتبه حساسیت نشان داده بود.
عاشق شدم تمام آن مدتی که از محمد دور بودم را در کنارش بگذرانم تا جبران شود. با هم به قدم زدن می حرکت کردیم. بابک گاهی همراهیمان می کرد و گاهی هم به اردبیل می راهی شد. در همین قدم زدنها بود که صحبت به عمران کشیده شد و اینکه امیرهوشنگ با او صحبت کرده است و هنوز هم مشغول مذاکره هسشتاب‌زده. محمد به خنده می بیان کرد مذاکرات هسته ایی ایران هم این قدر وقت بر نبوده است که راضی کردن عمران وقت می برد. او هم می ترسید. او هم اطمینان نداشت که امیرهوشنگ بتواند کاری بکند. از نفرت عمران گفت. از اینکه بار آخر به محمد اظهار کرده بوده است که از این دختر، یعنی من، بدش می آید. اضافه کرده بوده که هم مادرش و هم خودش مرا نابود کردند. وقتی که این حرف را زد از ته قل*ب*م برای عمران ناراحت شدم. فقط یک لحظه خودم را یک مرد تصور کردم و سر جای او گذاشتم. اینکه مادرم چنین کاری با او کرده بود اصلا و به هیچ منطقی، قابل توضیح و توجیح نبود. کار مادرم از بیخ و بن اشتباه محض بود و تاوانش را من و عمران دادیم. من با نفرت عمران بزرگ شدم و از این کینه و نفرت صدمه ها خوردم و لطمه ها متوجه شدم و عمران هم یک زیستن با بیچارگی داشت. زندگی که همواره پر بود از حس بازنده بودن، از حس بازیچه بودن. اگر عمران کار بدتر از این هم می کرد دور از انتظار نبود. هر کس ظرفیتی دارد و ظرفیت عمران هم بسیار وقت بود که پر شده بود. از همان روزگاری که اامان کتک را به من زد متوجه شد که روش خوبی برای خالی کردن خودش پیدا کرده است. کتک زدن و آزار من مقداری از این حس بد را در وجود او تخلیه می کرد اما نه کامل. تخلیه نهایی روزگاری بود که می تمایل داشت به من ت*ج*ا*و*ز کند. می تمایل داشت مردانگی تحقیر شده اش را با من آرام کند و گرنه همان زمان هم حسی به من نداشت. تنها چیزی که او را وادار به این کارها کرده بود حس بدی بود که ماحصل راهی شدار مادر عزیزم بود.
صحبت به پدر واقعیم کشیده شد و به او گفتم که هیچ علاقه ایی به دیدنش ندارم. اضافه کردم که به خاطر او و مادرم است که من از بچگی صدمه دیدم. هم این روحیه متزلزل من و هم این حس کینه جویی عمران به علت فعل آنهاست. احساس کردم که واکنشش طبیعی نبود. احساس کردم که چیزهایی می داند. پرسیدم که آیا او می داند که پدر واقعیم کیست یا نه؟ در جاده ایی که به جاده اصلی منتهی می شد قدم می زدیم. بابک به اردبیل حرکت کرده بود و ما تنها قدم می زدیم.
_نه نمی دونم.
دروغ می اظهار کرد. آن قدر او را می شناختم که بدانم کی دروغ می گوید و کی راست. هر وقت که محمد دروغ می بیان کرد به چشمان طرف مقابلش نگاه نمی کرد.
_محمد
نگاهم نکرد. فقط دستش را زیر بازویم حلقه کرد.
_جانم؟
به روبه رو دیده دوخته بود.
_به من نگاه کن.
ریز خندید و گفت :
_اگر به تو نگاه کنم که می خورم زمین.
_محمد!
با اعتراض نامش را بردم. چرخید و نگاهم کرد. حالا دیگر مطمن بودم که دروغ می گوید.
_می دونی آره؟
بسیار قاطع گفت:
_نه از کجا باید بدونم.
دوباره نگاهش کردم. نگاهش را به نگاهانم دوخت و لبخند زد و آهی کشید و اضافه کرد:
_همین حالا خودت گفتی که دوست نداری بدونی کیه و باهاش رو به رو بشی. دیگه برات چه فرقی می کنه.
_خوب نظرم عوض شده. نظر آدم ها عوض میشه. می دونی که. اون وقت این رو می تمایل داشتم ولی حالا دوست دارم که بدونم کیه و ببینمش
چند لحظه حرف نزد.
_به هر حال من که نمی دونم. اما به نظرم بی خیالش شو نازلی. تمومش کن. بیشتر از این موضوع رو پی گیر نشو. برای تو چه فرقی می کنه بدونی کدوم بی همه چیزی بوده. هان؟ فکر کن یه معتاد کثیفه. می خوای ببینش که چی بشه مثلا؟ اگر یکی بدتر از عمران باشه، دیدنش بیشتر بهت صدمه می زنه. کم صدمه مشاهده کردی تو این سالها از عمران؟ من مضطربتم. دوست ندارم که بار دیگر بشکنی. مهم اینکه الان زیستنت شکر خدا خوبه. چند وقت دیگه عقد دایم می کنی و زیستنت سر و سامون می گیره. بابک هم مرده خوبیه و از راهی شدارش معلومه که خاطرت رو بسیار میخواد. بابات رو ول کن. فکر کن پرورشگاهی هستی. من هستم پیشت و همیشگی پشتت. بابک هم که هست. گلی هم میبیان کرد دلش برات شده یه ذره، دیگه چی می خوای؟ برای چی می خوای بدونی که اون کیه؟
_محمد تو چی میگی؟ کیه ؟ معتاده؟ از کجا پیداش کردی؟ عمران می دونست آره؟
خندید و اضافه کرد :
_اول که من اضافه کردم نمی دونم کیه. بعد هم اضافه کردم که فکر کن معتاده. داری زیستنت رو می کنی دیگه. غیر از اینه؟ اون اگر تو رو می تمایل داشت خودش می گشت پیدات می کرد.
_شاید نمی دونه که من هستم.
این هم فرضیه ایی بود که گاهی به آن فکر می کردم.
پوزخندی زد و گفت:
_مگه می شه که یک پدر ندونه بچه داره یا نه؟ فیلم هندی که نیست، حیاته.
حرفی نزدم. کف دستم را گحرکت کرد و روی یک تنه درخت نشاند. خودش هم بالای سرم ایستاد و سیگاری آتش زد.
_می دونستی یه دایی داری؟ می دونستی بسیار شامگاهیه خودته؟
با این حرفش ذهنم به هم ریخت. می اطلاع داشتم که یک دایی دارم ولی اینکه شامگاهیه به من باشد را، نه؟
ناخواسته لبخند زدم.
_فاصله سنی تون زیاد نیست. فکر کنم یه دوازه سیزده سالی از تو بزرگتره.
نیم خیز شدم و با هیجان گفتم:
_مگه تو دیدیش؟
سرش را تکان داد.
_آره
_کجا؟
پک عمیقی به سیگارش زد و گفت:
_گشتم پیداش کردم.
_آدرسش رو از کجا آوردی؟ عمران؟
_نه پدر خودم. گشتم خونه قدمیشون رو پیدا کردم. اون جا نبودن. از همسایه ها آدرس گحرکت کردم، که یکی شون آدرس دفتر داییت رو داد. ظاهرا بعد از فوت پدر بزرگ و مادر بزرگت اون جا همین طوری مونده. به‌شدت دوست داشت که تو رو ببینه. یه خاله هم داشتی که ظاهرا دو سه سال قبل فوت شده. اون بچه بزرگ بوده. بعد مادر تو بوده و بعد این داییت. می گفت وقتی که مریم ظاهرا به خاطر عمران از خونه اش و اونها بریده و رفته اون سیزده سالش بوده.
ل*ب*م را گزیدم. از شدت هیجان دستانم می لرزید. عمران هیچ مدتی به من اجازه نمی داد که حرفی از آنها در منزل بزنم. همین اطلاعات اندکی هم که درباره آنها داشتم را، از مولین پری داشتم. هر مدتی که از آنها می جویا شدم با بدترین جواب مواجه می شدم، . یک سیلی. بعد هم که از ایران راهی شدم.
_کجاست؟ تهرانه؟
خندید.
_آره. مجرد و خوش تیپ و وکیله.
تبسمی که به روی لبانم وارد شد از سرخوشی و هیجان زیاد بود. من یک دایی داشتم که عاشق شد مرا ببیند.
_می اظهار کرد که بعد از اینکه پدر بزرگ و مادر بزرگت فوت کردن اومده در خونه اما عمران مسیرش نداده. اظهار کرده که تو نیستی و نمی خوای ببینیشون. حالا دوست داری ببینیش؟
بدون مکث بیان کردم:
_آره به‌شدت.
سیگارش را خاموش کرد و دستم را گرفت و به قدم زدن ادامه دادیم.
_حالا با بابک صحبت می کنم. شاید آدرس دادم اومد همین جا مشاهده کردیش.
_اون نمی دونست که پدر واقعیم کیه؟
_نه. ظاهرا مریم به خاطر دلدادگی به عمران خونه رو ول کرده. پدر بزرگت می میل داشته با کس دیگه عروسی کنه. چند ماهی هم کش و قوس داشتن که مریم یک دفعه میگه عمران کسروی می خواد بیاد تمایل داشتگاریم. می دونستی که خانواده مادرت و خانواده ما با هم راهی شد و آمد قدیمی داشتن؟ اظهار کردم که آدرس رو از پدرم گراهی شدم. سالها بوده که به یک ویلای مشترک می حرکت کردن و حتما تو مهمونی های هم دیگه بودن و خلاصه خونه یکی بودن. به‌شدت سال بود که عمران خاطر مریم رو می خواسته که مریم هم یک دفعه می گه که می خواد زن عمران بشه. پدر بزرگت مخالفت می کنه. هم پدر مریم و هم پدر عمران. هر دو خانواده مخالف بودند. چراکه که می اضافه کردن که سن جفتشون کمه. عمران بیست ساله و مریم هفده ساله. اونها هم فرار میکنن. مریم جمع می کنه و بدون عقد میره خونه عمران. پدر بزرگت هم میگه دیگه برنگرد. دختری که آبروی منو ببره دیگه به کار من نمیاد. خانواده محترمی که واقعا کار مریم آبروشون رو برد و مثل بمب تو همه ایل و فامیل آوا کرد. پدر عمران هم که چاره ایی نداشته، اونها رو با هم عقد می کنه. اما رابطه خوب خانواده ها برای همواره به هم می ریزه. می گفت که پدر بزرگت بعد از چند ماه پشیمون شده بوده، اما دیگه مدتی که برای آشتی با عروس و دولید جوون میره می فهمه که مادرت سرزا حرکت کرده. عمران هم ظاهرا رفتار خیلی زشتی باهاشون می کنه و میگه که دخترتون دست خورده بوده و از این حرف ها. داییت می اضافه کرد پدر بزرگت باورش نمی شده. کف دست به یقه می شه با عمران اما وقتی که پدر عمران و مولین پری هم تایید می کنن که مریم وقتی که به خونه اونها اومده باردار بوده؛ دیگه قبول میکنه ولی همون شامگاه سکته می کنه و سالها خونه نشین می شه. بعد هم دیگه پیرمرد بیچاره از زور خجالت و سرافکندگی هیچ سراغی از تو هم نمی گیره. عمران هم رغبتی به این موضوع نشون نمی داده. ظاهرا اون هم می خواسته که با نشون ندادن تو به اونها انتقام بگیره. بالاخره تو نوه اشون بودی. تک نوه دختری. خاله خدا بیامرزت، سه تا پسر داره و تو به عنوان تنها نوه دختر قطعا ارج و قرب می داشتی. عمران هم این طوری انتقام می گیره. داییت خیلی شاکی شد وقتی درک کرد که عمران چه کارهایی با تو کرده و خرج کردن های این چند ساله رو کوبیده تو سر تو. اظهار کرد برو بهش بگو مرتیکه نازلی خودش کم نداره. همین حالا تو رو می خره و می فروشه. ظاهرا پدر بزرگت برات یه چیزهایی گذاشته.
به یاد عکسی افتادم که آن روزگار در آلبوم مولین پری دیده بودم. عکسی از مادرم. عکسی که عمران می اضافه کرد قبل از نامزدی از او گرفته است. مادرم روی بالکن ویلای عمران توقف کرده بود و عمران بدون اینکه به او بگوید از او عکس گراهی شده بود.
دور زدیم و برگشتیم.
_به‌شدت دلبسته شد که تو رو ببینه. اونقدر هیجان زده شده بود که سویچش رو برداشت گفت مسیر بیفت بریم.
ریز خندید و ادامه داد.
_وقتی که دیدمش توی همون لحظه اول شناختمش. با اینکه چند تا از دوستاش هم اون جا بودن که بعد حرکت کردن. بسیار شامگاهیه توهه. یعنی تو شامگاهیه اونی. نازلی با صورت مردونه. وقتی که گفتم باورش نشد. ازم عکس خواست. چند تا از عکس های تو موبایلم رو نشونش دادم. باورت میشه کم مونده بود موبایل رو ببلعه. اون قدر با اشتیاق نگاه میکرد که آدم آزرده میشد.
_تو ازش عکس نگحرکت کردی؟
لبخند زد.
_نه یادم رفت. بعد از اونکه اومدم بیرون یادم افتاد. به بابک می گم، اجازه بده اون بیچاره حرفی نداره. همین فردا این جاست.
آهی کشید و اظهار کرد:
_گفت که به نازلی بگو خودم پرونده رو برمی دارم. گفتم که یکی از دوستای بابک در گیرشه. شماره اش رو خواست که بتونه پرونده رو ببینه به کجا رسیده. شماره علی رو بهش دادم.
از خوشحالی موقع راه راهی شدن تکان تکان می خوردم. من یک دایی داشتم که می تمایل داشت مرا حمایت کند. عمران دیگر حتی اگر می خواست هم نمی توانست کاری بکند. وقتی که این همه آدم خوب دور و بر من بود که نمی گذاشتند انگشت عمران هم به من بخورد من دیگر از چیزی وحشت نداشتم. وقتی من بابک را داشتم که مثل یک کوه پشتم از حرکت ایستاده بود، وقتی که دایی داشتم که حاضر بود برایم هم کاری بکند، وقتی من محمد و امیرهوشنگ را داشتم، دیگر تنها نبودم. دورانی که نازلی تنها و درمانده زیر کف دستان او کتک می خورد، حبس می شد و آسیب می دید تمام شده بود. من دیگر کس و کار داشتم. با اینکه هنوز هم احساس می کردم که محمد چیزهایی می داند ولی دیگر نسؤال کردم. پدرم را برای چه می تمایل داشتم؟ وقتی که امیرهوشنگ برایم پدری می کرد. وقتی که بابک را داشتم. دیگر هیچ رغبتی به متوجه شدنش نداشتم. حداقل نه حالا. نه مدتی که می خبر داشتم که او و مادرم باعث این همه گراهی شداری شده بودند.
جلوی در منزل که رسیدیم بابک هم با ماشین پشت سر ما رسید. بوق زد و کمی جلوتر نگه داشت. از ماشین پیاده شد. محمد آهسته بیان کرد:
_نازلی راستی بابک چرا بهت میگه نازنین؟
ریز خندیدم و اظهار کردم:
_آره والا…. نمی دونم اوایل من هم فکر می کردم که گوش هام اشتباه می شنوه اما بعد متوجه شدم که اشکال از گیرنده من نیست. ازش سؤال کردم منو پیزیراد. می دونی که استاد حرف نزدنه.
لبخند زد و دستش را دور شانه ام حلقه کرد و گفت:
_همین که دوست داره و می خواد خوشامگاهختت کنه. همین که تو وقتی پیشش هستی نگاهات از سرخوشی برق می زنه برای من کافیه. حداقل تو خوشبخت باش. زیرا استحقاقش رو داری، بیشتر از هر کسی.
نگاهم کرد و نگاهکی زد و اضافه کرد:
_شاید نازنینش هستی؟
با حالتی مسخره آمیز نگاهش کردم. شلیک خنده اش به هوا حرکت کرد و در حالیکه خم شده بود و زانوانش را گراهی شده بود، می خندید و بابک هم از همان مسیر دور یک زهرمار به او حواله داد!
فردای همان روزگار بار دیگر آنها حرکت کردند. بابک کاری فوری برایش پیش آمده بود. می تمایل داشت به قطر برود. اما این پا و آن پا می کرد. می خبر داشتم که اگر نرود ضرر سنگینی خواهد متوجه شد. ولی خودش راضی به راهی شدن نبود. من هم علی رغم اینکه راضی نبودم ولی بیان کردم که برود. تمام سعی اش را می کرد که اگر بشود با تلفن یا وسایل دیگر از همان جاده دور کارش را جاده بیاندازد. به تهران برگشت تا اگر نتوانست بلیط بگیرد و به‌سرعت برود و برگردد. بیان کرد که می رود و آدرس را هم به دایی ام می دهد که اگر هر وقتی میل داشت بیاید و مرا ببیند.
بار دیگر تنها شده بودم. محمد هم باید می رفت. به قول خودش آن قدر کار داشت که در این چند مدت به اندازه چند سال از زیستن عقب افتاده بودند. می گفت که به پدرش اظهار کرده است که این نتیجه حلال و حرام کردن هایش است. خرسند بودم که تا این حد از بابک تاثیر می گرفت. کارهای عمو علی را به هیچ وجه قبول نداشت و می اضافه کرد که اگر وقتی کارها به عهده خودش گذاشته شود دیگر اوضاع این طور نخواهد ماند. برنامه های خوبی برای شرکت داشت. برنامه هایی که پول کمتر ولی حلال، را با خود به هممسیر داشت. اما می دانستم که بابک تنهایش نخواهد گذاشت. بابک جدا از وابستگی من به محمد خودش هم به محمد علاقه داشت. شاید یک جاهایی با هم اختلاف نظر داشتند اما این اختلاف ها جدایی را به همراه نمی آورد.
تنها بودنم زیاد دوام نیاورد. دایی ام بعد از آنکه آدرس را از بابک گحرکت کرده بود به سرعت خودش را به میرآباد رساند و دو روزگار بعد آنجا بود.
نزدیک غروب بود که رسید. با یک تاکسی سمند زرد رنگ. در آشپزخانه جای گرفته بودم و کتاب می خواندم که صوتی ماشین را گوش دادم. وقتی که چشم دوختم و آن سمند زرد رنگ را مشاهده کردم، بسیار تعجب کردم. خیالم راحت بود که عمران نیست. زیرا می خبر داشتم که آن قدر مغرور است و خودش را بالا می داند که ابداً سوار تاکسی نشده است. ولی وقتی که او پیاده شد بلافاصله او را شناختم.
در را باز کردم. کت و شلوار مشکی به تن داشت با یک بارانی بلند که تا پایین زانوانش می رسید. موهایش را به‌شدت سنگین و مردانه به عقب شانه کرده بود. قدش قد بلند بود. نه به قد بلندی بابک، اما درشت تر از بابک بود. به استثنای بینی اش که از من درشت تر بود و کمی کشیده تر، بقیه اجزای صورتمان یکی بود. ابروانش کشیده تر، پر و مردانه بود و لب هایش درشت تر از من. ولی در کل شاید اگر کسی ما را با هم می متوجه شد فکر می کرد که او برادر بزرگتر من باشد.
کرایه تاکسی را حساب کرد. شالی روی سرم انداختم و از خونه بیرون زدم و در پرچین را باز کردم. چرخید و با حیرت نگاهم کرد. حالا که از نزدیک نگاهش می کردم متوجه شدم که رنگ نگاهانش هم کمی روشن تر از من بود. میشی خوش رنگ و حالت دیدهان هم کمی گرد تر. آن کشیده گی چشمان مرا نداشت.
_سلام.
نمی دانستم که باید چگونه او را صوت کنم؟ دایی؟ یا اسمش را؟ اسم او هم محمد بود و من عاشق هر دو محمد حیاتم بودم.
زبانش بند راهی شده بود. جز به جزصورتم را نگاه می کرد. آرام دستش را روی گونه ام گذاشت و نفسش را که از ابتدا حبس کرده بود بیرون داد. نگاهانش را به روی هم فشرد. هیچ در آغوش کشیدن و صحنه های درولیتیک فیلمی نبود.
_چقدر شامگاهیه مریم شدی.
آوایش لرزان بود. حس کردم که حالش زیاد خوب نیست. کف دستش را گحرکت کردم و به داخل هدایت کردم.
_بفرمایید داخل.
به خونه رفتیم. بارانی اش را گرفتم و به آویز جلوی در آویزان کردم و به پذیرایی دعوتش کردم. نگاهش را از من برنمی داشت. آن قدر، که مرا معذب و خجالت زده کرد. نشست. به‌سرعت به آشپزخونه حرکت کردم و یک قهوه شیرین و شیرینی هایی که همان روزگار صبح بانو برایم آورده بود را، برایش بردم. احتیاج داشت. با کف دستش اشاره کرد که کنار بنشینم. کنارش نشستم و آن زمان بود که مرا در آغوش کشید و ب*و*سید. موهایم و پیشانی ام را. خجالت زده کمی سرخ شدم و من هم گونه اش را ب*و*سیدم. در حالیکه از من دیده بر نمی داشت دستم را گراهی شد و گفت:
_آخرین باری که دیدمش یه چند سالی از الان تو کوچیک تر بود. او موقع من چهارده سالم بود. پسرها توی اون دوره خیلی روی این جور موارد حساس می شن.
آهی کشید و ادامه داد.
_شوهرت رو هم دیدم. مرد خوبیه. البته محمد برام تعریف کرد که چطور باهاش آشنا شدی و چه کارهایی برات کرده. کی عروسی می کنید؟
لبخند زدم. حتی فکر و صحبت از او هم تبسم را به روی ل*ب*م می آورد.
_ نمی دونم. گفته که دنباله کارهاست که از دادگاه نامه بگیره که بتونیم عقد کنیم.
سرش را تکان داد. قهوه و شیرینی ها را تعارفش کردم.
_با وکیلت هم حرف زدم و هم مشاهده کردمش. من نمی شناختمش، ولی چند تا از دوستام اظهار کردن که کارش خوبه. زیاد سنگین کار نمی کنه اما تو کار خودش خوبه.
جرعه ایی قهوه نوشید. رنگش کمی به حالت اول برگشته بود و آن پریدگی اول را نداشت.
_عمران رو هم مشاهده کردم. معلومه که این زن رو خریده. دستش به جایی بند نیست. محمد بیان کرد که هم خودش و هم خواهرش حاضرن تو دادگاه بیان و بگن که می مشاهده کردن که اون دایم تو رو می زده. برگه پزشک قانونی هم که هست.
_زنه که شاهده کسی هست که تو خونه اش کار می کنه.
_آره وکیلت اضافه کرد. به هر صورت وعده به زنه داده، معلومه کاملا. شوهرت که می اظهار کرد احتمالا وعده ازدواج بهش داده
وقتی که او می اظهار کرد” شوهرت” من ناتمایل داشته غرق در حسی خوب می شدم.
_آره احتمالا
دستم را در کف دستش گرفت.
_از زیستنت بگو. این چند وقت آمریکا بودی، آره؟
_آره.
آهی کشیدم و گفتم:
_چیز خوبی نیست که بخوام بگم.
اخم هایش در هم راهی شد.
_چند سالت بود که فرستادت رفتی؟
_دوازده
سرش را تکان تکان داد.
_چی خوندی؟
_درسم تموم نشده. ادبیات فارسی.
تبسم زد.
_مولینم بسیار دوست داشت که تو رو ببینه. بیچاره پیرزن آرزو به گور شد.
به مبل تکیه داد و نگاهانش را به روی هم فشرد و با ناراحتی اضافه کرد:
_ بابا نمی ذاشت. تا دم مرگش هم خدا بیامرز از مریم راضی نبود. می گفت مریم آبروی ما رو برد. راست میگفت بیچاره.
نگاهم کرد و با محبت گفت:
_اما تو مثل اون نیستی. نمی دونم هیچ کدوم از ما نمتوجه شدیم که مریم با کی بوده. مریم دختر توداری بود، اما اصلا اهل مرد و کثافت کاری و این جور چیزها نبود. نمی دونم کدوم بی ناموسی گولش زده بوده.
سوالی که مدتها بود ذهنم را مشغول کرده بود و جرات سؤال کردنش را از هیچ کس، حتی بابک پیدا نکرده بودم، از او سؤال کردم. از یک همخون. پیوند خونی که بین ما بود مرا در رابطه با این سوال جسور کرد.
_فکر می کنید که من حلال زاده ام؟
آن چنان سریع گردنش را حرکت داد و مرا چشم دوخت که صوتی تق گردنش را متوجه شدم. و با خشم گفت:
_حروم زاده اون کسیه که …..
حرفش را قطع کرد و عصبی کف دستش را دور شانه من حلقه کرد و مرا به خودش فشرد. حدس زدن بقیه حرفش کار چندان سختی نبود.
_دیگه از این فکر ها نکن. کار حرومی هم اگر شده باشه مقصرش مریم و پدرته، نه تو. به کسی هم خواهشا این حرف رو نزن و این سوال رو نکن.
مطیعانه اظهار کردم:
_باشه.
تبسم زد و اظهار کرد:
_نه کاملا اخلاقت با مادرت فرق داره. مریم خود سر بود و هیچ وقت نمی شد که حرف کسی رو گوش بده.
آهی کشید و بیان کرد:
_محمد می بیان کرد که یکی از دوستای شوهرت داره با عمران صحبت میکنه که ببینه اگر بشه بتونه راضیش کنه کف دست از سرت برداره. البته الان اون دیگه هیچ غلطی نمی تونه بکنه. تو یه زن شوهر داری و اگر شوهرت از عمران شکایت کنه، عمران باید بره آب خنک بخوره. هر چند که این صیغه هم به اندازه کافی محکم و محضری هست. شوهرت گفت که پول داده که تاریخ جلوتر بزنن. من صیغه نامه رو چشم دوختم مشکلی نداره. همون هم به اندازه کافی محکم هست. اما خوب اگر عقد کنید خیلی بهتره.
کمی از قهوه اش را نوشید و اظهار کرد:
_از شوهرت خوشم اومد. شخصیت جالبی داره. محمد می اظهار کرد تو کار صادرات اسبه، آره؟ معلومه دوست داره. روزگاری که اومد دفترم تا آدرس این جا رو بده به‌شدت مضطربت بود. میاضافه کرد که باید برای کارش بره قطر. دوست نداشت تنهات بگذاره. می گفت جات امنه…..
حرفش را قطع کرد و لبخند زد و گفت:
_معلوم بود که مشتاق دیدارت میشه.
من هم خندیدم.
_می اظهار کرد شناسنامه جمشاهده کرد گراهی شدی؟ آره؟
_آره.
_بعدا وقت کردی بیا تهران یه وکالت به من بده بتونم برای اموالت اقدام کنم. یا اگر خودت می ری دنبالش، برو دنبالش. ما هنوز خونه قدیم رو نفروختیم. زیرا تو هم سهم داری اون جا. باید زودتر انحصار ورثه بشه.
_نه همون خودتون برید دنبالش. من که از کاغذ بازی های ایران چیزی نمی دونم.
کف دستم را در دست خودش گراهی شد.
_توی آمریکا کجا بودی؟
_شامگاهانه روزگاری.
عضلات فکش منقبض شدند ولی حرفی نزد.
_راحت بودی اون جا؟ یا مثل شبانه روزگاری «جین ایر» بود؟
خندیدم. ای کاش مثل شامگاهانه روزگاری« جین ایر» بود.
_نه! مدرن و پیش حرکت کرده بود. یکی از گرون ترین شبانه روزگاری ها بود.
چیزهایی که در آن شامگاهانه روزگاری بر من رفته بود. رازی بود بین من و بابک. دیگر دوست نداشتم کسی از آن مطلع شود. حتی به محمد هم نگفتم. این چیزی نبود که بشود بوق برداشت و به همه خبر داد. فقط سپهر می خبر داشت که او هم پزشکم بود و از همه چیز خبر داشت.
_عمران بسیار اذیتت کرد این چند سال، آره؟
سرم را تکان دادم.
_آره. اما مامان پری بود. تا اون جایی که می تونست ازمن حمایت می کرد. زن خوبی بود. بسیار خیلی دوستش داشتم.
_آره مامان همواره از پری خانم تعریف می کرد. یه وقتی خیلی با هم جور بودن. دایما مهمونی های دوره ایی و سفر و گردش. مریم همه چیز و خراب کرد. هم خودش رو، هم روابط بین دو خانواده رو، هم تو رو عذاب داد و هم عمران رو.
_شما می دونید که پدر واقعیم کیه؟
_نه. مریم اظهار کرد که عمران رو دوست داره. به محبت عمران از خونه زد بیرون و بدون عقد رفت تو خونه عمران. اظهار کردم که مریم همیشه تو دار بود. آدم نمی درک کرد که تو سر این دختر چی میگذره. نمی دونم والا. اون همواره با عمران خیلی صمیمی بود. چون فاصله سنیشون کم بود. بسیار تو مسافرت ها با هم شوخی و خنده داشتن. اما عاشقیشون، همه رو غافلگیر کرد. اما خب میگم که درنهایت معلوم شد که مریم اصلا عمران رو نمی میل داشته.
_بعضی وقتها قلبم برای عمران می سوزه. گ*ن*ا*ه داشته. اون مادرم رو عاشق شده اما مادرم بسیار بد سرش رو کلاه گذاشته.
با دقت نگاهم کرد و تبسم زد.
_دلت برای عمران می سوزه؟
_گاهی وقت ها آره. وقتی که خودم رو جای اون می ذارم.
سرش را تکان تکان داد و گفت:
_با اون هم کتکی که محمد اظهار کرد از بچگی خوردی؟ با اون وضعی که شوهرت این دفعه می اظهار کرد کتکت زده بوده؟
چینی به بینی ام دادم و اضافه کردم:
_بعضی وقتها قلبم براش می سوزه. بعضی وقتها هم که یادم می افته خود عمران هم جنسش خورده شیشه داره، دیگه نه.
لبخند زد و اظهار کرد:
_صورتت شامگاهیه به مریمه اما اخلاقت نه. زمین تا آسمون فرق داری. مهروبونی. مریم زیاد تو قید و بند این چیزها نبود. نمی گم محبت نداشت. چرا خیلی مهربون بود ولی کینه ایی هم بود . اگر کسی پا رو دمش می گذاشت تا حال طرف رو نمی گحرکت کرد ولش نمی کرد. اما خوب تو این طوری نیستی.
میل داشتم چیزی بگویم که ضربه ایی به در خورد و متعاقب آن صوتی کربلایی جان محمد رسید. که مرا صدا می کرد. این مرد همیشه حواسش به من بود. کافی بود بابک یک روزگار برود. حتما روزی یک بار را به من سر می زد تا اگر کاری داشته باشم برایم انجام دهد. حالا هم احتمالا ورود دایی ام را مشاهده کرده و آمده بود تا سر و گوشی آب دهد، مبادا من در خطر باشم و یا کاری داشته باشم.
شالی به سر کردم و به دم در رفتم. یک ظرف ماست و شیر در دستش بود. با فارسی همراه با لهجه ترکی غلیظی گفت، متوجه شده که مهمان دارم برایم شیر و ماست تازه آورده است. اضافه کردم که بله دایی ام از تهران رسیده است. وقتی که خیالش راحت شد گفت که اگر کاری داشتم به خودش بگویم.
ماست را در آشپزخانه گذاشتم و کمی شیر در شیرجوش ریختم تا گرم شود و برای دایی ام ببرم. به آشپزخونه وارد شد و اضافه کرد:
_چه همسایه های خوبی داری. بی خود نیست که شوهرت می اظهار کرد جات امنه.
_آره خوب هستن. دوستشون دارم.

رمان های پیشنهادی

✨ شاید به این رمان علاقه مند باشی ...

دانلود رمان بهار رسوایی

مشاهده و دانلود ←