رمان ناگفته ها پارت ۵

یک کوسن از روی کاناپه برداشت و کف دست برد کمرم را گحرکت کرد و با یک حرکت مرا بلند کرد و با اخم بیان کرد:
_مگه نگفتم رو شکم می خوابی یه بالش بذار زیرت تا گودی کمرت اذییتت نکنه.
_پس چرا خودت نمی ذاری؟
با کف دستش به کمرش اشاره کرد و بیان کرد:
_تو عضلات من رو با خودت مقایسه میکنی؟ من دو طرف مهره های کمرم ماهیچه هام قویه ولی مال تو ضعیفه این طوریکه می خوابی فشار اصلی رو مهره های کمرته نه ماهیچه ها
کنارم قرار گرفت و خم شد و نگاهی به زیر دستم کرد.
_باز داری تقلب میکنی؟
لبخند زدم.
_نمی دونی چه حالی میده فقط جواب سوالهای آسون رو بدی
تازه از بیرون رسیده بود. نگاهی به ساعت کرد و گفت:
_ناهار چیزی گذاشتی؟
_نه!
با حالت خنده داری نگاهم کرد و با کمی خشونت اضافه کرد:
_شانس آوردی که به امیر هوشنگ اظهار کردم گوشت بیاره برای کباب.
کنارم روی زمین دراز کشید و هر دو کف دستش را روی سینه اش به هم قلاب کرد.
_درباره اش اندیشیدی؟
چرخیدم و کف دستم را ستون سرم کردم و چند لحظه به نیم رخش نگاه کردم.
_آره
سرش را چرخاند و نگاهم کرد.
_خوب؟
_تو چیزی درباره اش می دونی که بهم نمیگی؟
او هم کف دستش را ستون سرش کرد و صورتش را روبه روی صورت من قرار داد.
_نه از کجا باید بدونم.
_پس چرا این حرف رو زدی؟
از نگاهش چیزی خوانده نمی شد و من مطمن بودم که اگر از هویت پدر واقعیم چیزی هم بداند باز هم از چشمانش نمی توانستم چیزی بخوانم.
_یعنی تو نمی خوای بدونی که کیه؟
صاف و صادق اظهار کردم:
_نمی دونم بابک. شاید فکر کنی که من بی محبتم اما واقعیت اینکه هیچ حسی بهش ندارم. واقعیت اینکه که اون من رو نمی خواد، اگر می خواست از به‌شدت قبل تر ها من باید زندگی آروم تری می داشتم .
چند لحظه نگاهم کرد. عمیق و طولانی.
_پس نمی خوای بدونی که کیه؟
آهی کشیدم و اظهار کردم:
_راستش روزگارهای اول بعد از این اتفاق چرا بسیار عاشق شدم بدونم کیه. حتی می تمایل داشتم از بدری خانم و عمو علی بپرسم. چون فکر میکردم که اونها چیزهایی می دونن. اما به مرور وقت اون یه حس کوچولو از بین حرکت کرد. نمی دونم می تونی من رو درک کنی؟ اینکه ….
حرفم را ناتمام گذاشتم و دیدهانم را روی هم فشردم.
_عمران به شهاب اضافه کرده بوده که اگر نازی برگرده بهش میگم پدرش کیه.
نگاهش کردم و با پوزخندی گفتم:
_بلوف زده. تو اون…. اون .. روزگار.(آب دهانم را فرو دادم. حرف زدن درباره آن روزگار مرا به لکنت زبان می انداخت) اظهار کرد نمی دونه که پدر من کیه
_محمد میدونه؟
سرم را تکان دادم.
_بعید میدونم.
کف دستم را از زیر سرم برداشتم و مچم را ماساژ دادم.
_شاید هم زمانی برسه که من بتونم قبول کنم که باید بفهمم پدر واقعیم کیه. شاید اون هم از وجود من بی اطلاع بوده. اگر بخوام این طوری به قضیه نگاه کنم فقط من این وسط مقصر بودم که به جهان اومدم.
مچ کف دستم را گحرکت کرد و آهسته با انگشت شصتش آن را ماساژ داد.
_شاید تو راست میگی.
برخاست و چهار زانو نشست.
_گفتم امیرهوشنگ گوشت برای کباب بیاره تو بالکن باربکیو میکنیم. اضافه کردم بانو و خودش هم بیان. چطوره؟
خنده ام گرفتم. مثل یک شوهر واقعی صحبت میکرد. درست مثل فیلم هایی که دیده بودم. تنها تصور من از حیات خانوادگی.
_آره خوبه.
برخاستم تا به اتاق برم و لباس مناسب تری بپوشم. در همین حال صدای سلام و احوال پرسی او را با بانو و امیرهوشنگ از طبقه پایین می گوش دادم. موهایم را شانه کردم و پشت سرم بستم. اوایل کمی از اینکه در مقابل امیرهوشنگ حجاب نداشتم عذاب وجدان داشتم اما بعد خود امیرهوشنگ گفت که مرا مثل دخترش می داند و استثنا برایم قایل میشود.
به پایین برگشتم. بابک در آشپزخونه بود و بانو و امیرهوشنگ در مقابل آتش خودشان را گرم میکردند و در ضمن در مورد موضوعی آرام صحبت میکردند. سلام کردم و با بانو کف دست دادم و به آشپزخونه رفتم تا بتوانند راحت صحبتشان را بکنند. بابک پیش بند بسته بود و پیاز ها را رنده میکرد. نگاهی به من کرد و اضافه کرد:
_بیا این دو تا پیاز رو خلال کن.
چاقو برداشتم و به‌آرامی آهسته شروع به خلال کردن پیاز کردم. او کارش را تمام کرد و آب پیاز را روی گوشتها ریخت و ماست و نمک را اضافه کرد. پشت سرم قرار گراهی شد و مچ هر دو دستم را به نرمی گراهی شد و به‌آرامی کنار گوشم اضافه کرد:
_بده من تا کار کف دست خودت ندادی. آخه آدم چاقو رو این طوری میگیره؟ مگه کُلنگ گراهی شدی کف دستت دختر؟!
ریز خندیدم و سعی کردم تا از زیر دستش فرار کنم. اما تا خودش نمی میل داشت و کنار نمی راهی شد غیر ممکن بود. پشت سر من از حرکت ایستاده بود و کاملا مرا احاطه کرده بود. چاقو را به دستش دادم.
_بفرمایید.
صبر کردم تا کنار برود و بگذارد تا من هم آزاد شوم. اما کنار نحرکت کرد. سرم را چرخاندم و لبخندی عصبی و کاملا اجباری زدم. نگاهش مثل همواره فقط یک نگاه بود. بدون هیچ حرفی.
نگاهان سیاهش مثل یک تونل بود تونلی که انتهایش معلوم نبود. نمی توانستم بگویم که عاقبت این سیاهی مرا به کجا خواهد برد. زوال و نابودی یا جاودانگی و آرامش؟
صورتش آن قدر نزدیک به صورتم بود که باز دمش مستقیم به گونه ام می خورد. مثل همواره نفس هایش بوی آدامس نعنایی می داد. آدامسی که علاقه زیادی به آن داشت. قلبم میمیل داشت جیغ بکشم. نفسم بند حرکت کرده بود.
تا به حال این قدر به من نزدیک نشده بود. این طور چسبیده به من. تمام بدنش را از پشت کمرم به من چسبانده بود و مچ هر دو کف دستم در کف دستانش بود. چیزی نمانده بود که از حال بروم.
من بیچاره بودم، او نمی دانست. من ناتوان بودم، او نمی خبر داشت. من دردمند بودم، او نمی اطلاع داشت. من نرمال نبودم، او نمی اطلاع داشت. من نازی بودم نه همسرش، او می دانست و این طور مرا در عذاب و فشار نگه میداشت. مثل اینکه عاشق شد که این حس بد مرا در خودش حل کند.
چه باید می اضافه کردم؟ چه باید میکردم؟ تا مرا به حال خودم بگذارد. باشد ولی نه این طور. من بابک حمایت گرم را می تمایل داشتم نه مردی که به من بچسبد و نفس هایش به گونه ام بخورد. چرا نمی فهمید که این صحنه ها مرا به گذشته پرتاب میکند.
_ بذار برم!
التماسی که در صوتیم بود را دوست نداشتم اما چاره ایی نداشتم. با حیرت رهایم کرد و کنار راهی شد و با اخم های درهم به کانتر تکیه داد و هر دو دستش را در کنار بدنش به روی کانتر گذاشت. نفس راحتی کشیدم و سعی کردم تا حد امکان نگاهم به آن دو تونل سیاه نیفتد. با صوتی بانو به خودمان وارد شدیم . من خوشحال از آمدن کسی و او کمی گیج، هنوز نیمی از نگاهش به من بود و نیم دیگر به بانو.
خودم را جمع و جور کردم و قبل آنکه بانو متوجه چیزی شود با او از در آشپزمنزل بیرون راهی شدم. تمام روزگار را از دست او فرار میکردم. اما سنگینی نگاهش به طور دایم با من بود. احساس میکردم که در هر ثانیه به ثانیه آن روز تحت نظرش هستم. احساس یک موجود کوچک را داشتم به زیر میکروسکوپ.
در تمام مدتی که در بالکن مشغول باربکیو بود نیمی از نگاهش به من بود. به علت سرما نگذاشت کسی برای کمک به بالکن برود و تمام گوشتها را خودش کباب کرد. ساکت و کم حرف به ذغال های سرخ دیده دوخته بود و یقه کتکش را بالا داده بود. یک بار برایش قهوه بردم ولی خاموش و سرد تنها با تکان دادن سرش از من تشکر کرد.
مثل اینکه امیرهوشنگ و بانو هم متوجه شده بودند که بین ما مشکلی به وجود آمده است. زیرا نگاه نگرانشان به طور دایم بین من و بابک در گردش بود.
مجدداً سرد شده بود و بی تفاوت. بر خلاف این چند روزگار که به طور دایم بر سر میز غذا حواسش به غذا خوردن من بود و نمی گذاشت که من کمتر از همیشگی بخورم. آن روزگار حتی حواسش به غذا خوردن خودش هم نبود چه رسد به من. در انتهایی غذایش برخاست و عذر خواهانه به حیاط رفت و سیگاری آتش زد. امیرهوشنگ نگران به او که حیاط قدم میزد نگاه میکرد اما چیزی نمی سؤال کرد. من هم سرم را به جمع کردن ظرفها و تمیز کردن میز گرم کردم. در نهایت امیرهوشنگ طاقت نیاورد و به حیاط حرکت کرد. با هم قدم زدند و بیشتر امیرهوشنگ صحبت کرد و بابک گوش داد. در داخل خانه هم بانو با من صحبت میکرد. از چیز خاصی نمی پرسید. احساس کردم که می خواهد روحیه مرا عوض کند. از دانشگاهم و زیستنم در آن جا می پرسید.
تا عصر به من هزار سال گذشت. اینکه او از رفتارم غمگین شده بود یا نه را نمی دانستم. در رابطه با بابک فقط می توانستم به احتمالات قلب خوش کنم. چون هیچ چیز قابل پیش بینی در این مرد وجود نداشت. اما در اینکه به فکر فرو حرکت کرده بود حرفی نبود.
می ترسیدم که همان لحظه وسایلش را جمع کند و برود. با اینکه می خبر داشتم که بالاخره دیر یا زود باید به دنبال کار و زیستنش برود اما نمی خواستم به زمان آن فکر کنم. من به این امنیت و ساکتشی که با او پیدا کرده بودم عادت کرده بودم.
بعد از رفتن بانو و امیرهوشنگ کنار آتش قرار گرفت و کوسن ها را روی هم چید و یک فیلم گذاشت و اشاره کرد که کنارش بنشینم تا با هم فیلم ببینیم. هنوز سرد و تا حدودی ناراحت به نظر می رسید اما این دعوتش برای فیلم دیدن کمی نقطه ی امید بود.
بساط پاپ کورن را مهیا کردم و همان طور که ذرتها در ماکروویو ترق و تروق جاده انداخته بودند به تیتراژ فیلم که او با دقت تماشا میکرد چشم دوختم.
پاپ کورن را در ظرفی ریختم و کنارش نشستم. نیم نگاهی بی تفاوت به من کرد و اضافه کرد:
_فلفل سیاه هم زدی؟
تنها حرفی که در این چند ساعت از دهانش خارج شده بود.
سرم را تکان دادم ولی حرفی نزدم. بابکی که در این چند مدت اخیر حرکت کردارش گرم و دوستانه شده بود دود شده و به هوا راهی شده بود.
بالاخره فیلم شروع شد. اما من نتوانستم بیشتر از نصف آن را ببینم. از دقیقه پنجاه فیلم دیگر متوجه شدنش برایم امکان پذیر نبود. در حالیکه می لرزیدم برخاستم و به طبقه بالا حرکت کردم.
صدای تلوزیون قطع شد و بلافاصله صدای پاهایش که از پله ی چوبی بالا می وارد شد متوجه شده شد.
سعی کردم تا به خودم مسلط باشم. کنار پنجره از حرکت ایستادم و به هوای مه آلود بیرون که رو به تاریکی بود خیره شدم. کنارم ایستاد.
_نازی؟
نگاهش کردم.
_خوبی؟
سرم را به طور نامحسوسی تکان دادم. نه خوب نبودم. مگر با متوجه شدن فیلمی که مرا به یاد آن شبانه روزی می انداخت میتوانستم خوب باشم. احساس میکردم که قل*ب*م در جای همیشگی خودش نیست. حس بدی که سالها بود از یادم حرکت کرده بود. قلبم می خواست فریاد بکشم و بگویم. از تمام بیچارگی هایم. از احساسی که مشکل داشت، معلول بود و مثل یک ساعت خراب کار میکرد.
ولی نتوانستم. تنها سعی کردم لرزشهای موذی که تمام عضلات بدنم را دچار اسپاسم کرده بود را، کمی مخفی کنم.
کف دستش را روی دستم که به سینه ام صلیب کرده بودم گذاشت. اما همین یک تماس کوچک مرا از جا پراند.
_چته؟ آروم باش دختر
آرام؟ من اصلا می دانستم که رنگ دلربای ملایمش چه رنگی است؟
_میشه تنهام بذاری؟
نگاهم کرد. احساس میکرد که یک جای کار لنگ میزند ولی نمی توانست نقطه درد را پیدا کند. دردی که سالها وجودم را خورده بود و تبدیل به سرطان شده بود. سرطان روح و احساسات دخترانه و لطیف من.
بی آنکه چیزی بگوید از اتاق بیرون رفت. همان جا کنار تخت روی زمین جای گرفتم و زانوانم را در آغوش گرفتم. چانه ام را روی زانوانم گذاشتم و به دیوار و گل های قرمزش خیره شدم.
برای شام مرا صوت کرد ولی جوابی نمتوجه شد. بالا هم نیامد. ناتوان و افتان و خیزان به سرویس بهداشتی رفتم و دوش گراهی شدم و مستقیم به رختخواب راهی شدم. عاشق شدم می خوابیدم. خوابی که بیداری نداشته باشد. حس بدی که سالها با آن همزاد بودم با شدت بیشتری برگشته بود و به تمام وجود و قل*ب*م دهنه زده بود و هی هی کنان می تاخت و جلو میحرکت کرد تا تمام وجودم را تصرف کند، و من ناتوان از مقابله با او حتی سنگر هم نگرفته بودم.
نگاهانم را بستم تا شاید خواب این آخرین نقطه ی آهستهش من در حیات قلبش به رحم بیاید و لحظه ایی مرا مهمان بالهای سیاهش کند. اما نمی شد.
سکانس به سکانس فیلم جلوی چشمانم می آمد. سکانس به سکانسی که با حیات من در شامگاهانه روزگاری عجین شده بود.
فایده نداشت . اگر همین طور پیش می حرکت کرد باید تمام شب را بیدار می ماندم. از کشوی کنار تخت مسکنی بیرون آوردم و خوردم. به امید آنکه کمی آرام شوم تا بتوانم این افکار پریشان را سامان دهم.
*****
در هزار توی همیشگی می دویدم. این بار دیگر تنها نبودم. هند هم با من بود. دقیقا همان روزگار بود. همان روز شوم. می دویدیم و آنها هم به دنبالمان بودند.
او کف دست انداخت و از پشت لباس هند را گراهی شد. هند به عقب کشیده شد و زمین خورد. اما در آخرین لحظه به من اشاره کرد تا فرار کنم و من هم مثل ترسو ها فرار کردم. پشت بوته ها قایم شدم و مشاهده کردم. همه چیز را مشاهده کردم. همه ی آن صحنه های چندش آور و کثیف را. صحنه هایی که برای هشت سال آینده زندگی را برایم تبدیل به جهنمی متحرک کرد. بیچاره ام کرد و مرا به خاک سیاه نشاند. من در آن عصر گراهی شده و ابری سیاتل در آن هزار تو همه چیز را مشاهده کردم. چیزهایی که برای یک دختر سیزده سال سم مهلک است. سمی که زندگی و روانم را مسموم و آلوده کرد.
و فردای آن روزگار باز هم دیدم. منتهی این باز جنازه هند را در وان حمام شبانه روزی.
_نازی …..نازی ….پاشو دختر داری خواب میبینی.
آن چنان محکم تکانم میداد که دندانهام به من می خورد. هنوز در آن کاب*و*س اسیر بودم. گیج و منگ نگاهش کردم. نگاه نگرانش تمام اجزای صورتم را زیر نظر گراهی شده بود.
_بیدار شدی . الان بیداری
مرا در آغوشش گرفته بود. به خودم وارد شدم و خودم را به شدت کنار کشیدم. در حالیکه می لرزیدم و چانه ام بی اختیار تکان تکان می خورد. کف دستم را جلوی صورتم گراهی شدم و گفتم:
_تو رو خدا به من کف دست نزن.
هنوز نیمی از ذهنم درگیر آن کاب*و*س بود. کاب*و*سی که به طور کاملا شفاف تمام جز به جز صحنه آن روز را در آن هزار تو و در پشت بوته ها به نمایش گذاشته بود. برایم جالب بود. در تمام این سالها من خواب آن هزار تو را میمشاهده کردم اما ابداً درک درستی نداشتم. فقط فضایی تاریک و روشن و ترس و وحشتی کشنده تمام سناریو کاب*و*سهای این چند سال را تشکیل داده بود. اما آن شب با متوجه شدن آن فیلم جرقه ایی زده شد و انبار باروت وجودم منفجر شد. فکر میکردم که تمام آن اتفاقات در ضمیر ناخواگاهم دفن شده است. کاری که در تمام این سالها با سرسختی هر چه تمامتر انجام داده بودم. ولی ظاهرا ضمیر ناخوداگاهم عاقل تر و هوشیار تر از همیشگی بیدار و گوش به زنگ بوده است. شیر خفته تنها با یک حرکت بیدار شده بود و تمام قد با یال و کوپال مقابلم ایستاده بود.
_نازی…. بذار آرومت کنم دختر
به کنار تخت پناه بردم. بغضم ترکید و هق هق کنان بیان کردم:
_تو رو خدا به من کف دست نزن
مثل اینکه تمام دانش زبانی من خلاصه به همین جمله شده بود.
_چه خوابی می دیدی؟
سرم را تکان تکان دادم. عاشق شدم می توانستم برای او دردقلب کنم اما آن اتفاقات را آن قدر شرم آور می اطلاع داشتم که حتی بیانش برای کسی مثل ماهی که آن قدر به او نزدیک بودم هم برایم مشکل بود. چه رسد به او که مرد بود و نا آشناتر.
کمی خودش را به طرفم حرکت داد. اما من دیگر جایی نمی توانستم بروم. کمی آن طرف تر معاقلب با سقوط از تخت خواب بود.
_هند کیه؟
با نگاهان اشک بارم نگاهش کردم. مطمن بودم که قبلا چیزی از هند به او ناضافه کرده بودم. پلک زدم و قطره اشکی پایین ریخت و من توانستم چهره نگرانش را بهتر ببینم.
_تو خواب صوتش میکردی.
آهی کشیدم. ظاهرا کاب*و*سم به‌شدت عمیق تر از این حرف ها بوده است.
_نازی برام بگو بزار آروم شی. تو آمریکا کسی اذیتت کرده؟
حرفی نزدم و هق هقم کشیدهتر شد. دستش را آرام به روی بازویم گذاشت. آن چنان از جا پریدم که او را هم ترساند.
_دورتی کیه؟
ماتم برد. می توانم قسم بخورم که برای چند ثانیه قل*ب*م از طپش ایستاد. سالها بود که این اسم ملعون و نفرین شده را حتی در ذهنم هم نبرده بودم چه رسد به زبان. امشب چه اتفاقی برای من افتاده بود که همه چیز آن طور بی پروا در وجودم زبانه کشیده بود؟
نگاهانم از حدقه بیرون زده بود و دهانم باز مانده بود و برای یک جرعه اکسیژن باز و بسته میشد. درست مثل ماهی که از تنگ آب بیرون افتاده است.
چهره اش وحشت کرده و آزرده شد. دستم را گحرکت کرد و بی توجهه به تلاش ها و دست و پا زدنهایم مرا در آغوش کشید. نفسم همجاده با آهی عمیق باز شد.
حالا ناله میکردم و زار میزدم. پیجادهنش را در مشت گرفته بودم و سرم رابه سینه اش می فشردم و با تمام وجود گریه میکردم. گریه ای آن چنان سخت و کشیده که مرا مثل بچه ها به سکسکه انداخته بود.
تمام مدت با ریتمی یک نواخت و آرامش بخش کمرم را نوازش میکرد و عجیب بود که دیگر نوازشش عذابم نمی داد و برایم آرمش بخش بود.
مدت از کف دستم خارج شده بود و نمی اطلاع داشتم چقدر بود که در آغوشش مانده بودم. جلوی تیشرتش با اشکهایم و آب بینی ام خیس شده بود. از پا تختی کف دستمالی بیرون آورد و به‌شدت ساکت و با ملایمت بینی ام را گرفت.
آن چنان در آغوشش حل شده بودم که دلم نمی خواست حتی برای یک ثانیه این مامن را از کف دست بدهم. کمی مرا از خودش جدا کرد و به صورتم نگاه کرد. کف دست کرد و پیمسیرنش را بیرون آورد و مجدداً سرم را به سینه اش گذاشت.
_کی اذییت کرده؟ چی شده؟ بهم بگو
مدت طولانی حرفی نزدم. وقتی که چیزی را سالیان سال در وجود و فکر خودتان کشته باشید، واگویه کردنش برایتان دشوار خواهد بود. آهسته موهایم را نوازش میکرد و نوازش هایش مثل یک مخدر مرا آهسته میکرد.
_تو شامگاهانه روزگاری…..
چانه اش را روی سرم گذاشت و به‌شدت نرم موهایم را ب*و*سید. نوازش کف دستانش را به بازوهایم منتقل کرد و به‌شدت با ملایمت بازوانم را لمس کرد.
_شبانه روزی؟ فکر میکردم شامگاهانه روزگاریتون دخترونه بوده.
کمی مرا از خودش فاصله داد تا بتواند صورتم را ببیند. نگاهم را دزمشاهده کردم و ساکت زمزمه کردم.
_دخترونه بود.
دهانش باز مانده بود. مثل کسی که حرف زدن را از خاطر برده است و حالا گنگ و پریشان مانده که چگونه باید منظورش را بیان کند.
_دخترها؟….. اونها….
مجدداً دهانش را باز و بسته کرد. آن قدر شوکه شده بود که اگر من به او درباره آزار و اذییت یک مرد جوان در آمریکا اظهار کرده بودم آن قدر شوکه نمی شد. عاقبت بعد از لحظاتی کش دار نفسش را محکم بیرون فرستاد و تنها یک کلمه اظهار کرد:
_پناه بر خدا!
به تاج تخت تکیه داد و مرا هم بلند کرد و روی پاهای خودش گذاشت. بدون هیچ اجباری سرم را روی سینه اش گذاشتم. یعنی دیگر نیرویی برایم باقی نمانده بود که بخواهم مقاومت کنم. به روبه رو و فضای خالی خیره شدم.
_همین همیشه عذابت میداد؟
آوایش دو رگه و خش دار شده بود. بسیار جزیی سرم را تکان دادم. عاقبت زبان گشودم و اضافه کردم آن نابیان کرده ها را.
از هند گفتم و جذابییش. از کسانی که در بدو ورود چشمشان به دنبال او بود. از فسادی که در خوابگاه ها غوغا میکرد. از خودکشی هند بعد از آن روزگار شوم و از متوجه شدن جنازه غرق در خونش، که خودم آن را پیدا کردم. از تهدیدهای دورتی بعد از خودکشی هند اضافه کردم. اینکه بعد از آن روزگار نیمه احساسی من هم مرد و نابود شد.
متوجه شدن آن صحنه ها در هزار تو مرا از درون کشت و نابود کرد. از شروع شدن بی خوابی هایم اضافه کردم و افسرگی وحشتناکی که به آن مبتلا شدم. به طوریکه حتی خود مدیر را هم ترسانده بود. مرا احضار کردند و با خواهش و تمنا میل داشتند تا علت این تغییر یک باره مرا بدانند اما من از ترس تهدیدهای آنها هیچ حرفی نزدم و درست بعد از همان زمان بود که حس بد و عذاب دهنده کثیف بودن و تنفر از خود را پیدا کردم. حسی که هنوز با من بود. آن چنان در این سالها در تمام رگ و پی بدنم نفوذ کرده بود که بیرون کردنش کاری غیر ممکن بود.
حسی که میاضافه کرد اگر آن روزگار می ایستادم و به هند کمک میکردم شاید این اتفاق نمی افتاد و یا شاید هم فردا جنازه هر دو نفرمان را پیدا میکردند. ولی هر چه بود از این حس لعنتی که لحظه ایی مرا به حال خودم نگذاشته بود بهتر بود.
از ترس و دلهره ایی که تمام لحظه به لحظه آن سالها و در آن شامگاهانه روزگاری نفرین شده مرا در خودش ذوب کرده بود، گفتم. از ترسی که نکند آنها به سراغم بیایند. اینکه از سایه خودم هم وحشت داشتم.
از خرسندیی که چند سال بعد پیدا کردم اظهار کردم. او را از شبانه روزی اخراج کردند.
بلایی که بر سر هند آورده بود بار دیگر تکرار شده بود و این بار آن دختر به خانواده اش اطلاع داده بود و به این ترتیب موجبات اخراج او فراهم شد.
از آن روزگاری اظهار کردم که بعد از سالها هم من و هم بقیه دخترها یک نفس راحت کشیدند. نظم و انضباط بیشتری بر شامگاهانه روزگاری حکم فرما شد و مدیر هم از کار بر کنار شد.
با توجه به اینکه آن جا یک شامگاهانه روزی سطح بالا بود، موضوع حتی به رده های بالای آموزش هم کشیده شده بود و بعد از آن نظارت بیشتری به روی کار شبانه روزگاری انجام شد.
خانواده های فرزندان مرفه و سطح بالایی که از تمام ملییتها، از هندو گراهی شده تا اروپایی و سوری و عرب و آمریکایی و خاور دوری در آن شبانه روزگاری بودند، دلواپس فرزندانشان، مدرسه را تحت فشار گذاشسریع و آنها هم بالاخره متوجه شدند نظارت فقط به این معنی نیست که ما شکممان با بهترین خوراک ها پر شود و بهترین لباس ها را بپوشیم و بهترین آموزش ها را داشته باشیم.
متوجه شدند که منع کردن دخترها و دوریشان از جنس مخالف تنها مسیر جلوگیری از هرز راهی شدن آنها نیست و فساد جوری دیگری خودش را نشان خواهد داد. تنها در سالهای پایانی تحصیل من بود که وضع مدرسه نسبتا بهتر شد و افرادی دلسوز تر و مسئول تر بر سر کار وارد شدند. اما آن دوره سیاه اثر خودش را به روی من و تعداد دیگری از دخترها گذاشته بود و مرا حتی از رابطه با جنس مخالف هم زده کرده بود.
به طوریکه حتی یک رابطه نرمال زناشویی را هم کثیف و تهوع آور می خبر داشتم. من حتی نمی توانستم یک نوازش را تحمل کنم، چطور می توانستم حتی به یک رابطه فکر کنم. تمام ذهن و فکر من بیمار شده بود. از نظر من حتی یک رابطه ج*ن*س*ی حلال و مشروع و قانونی هم کثیف ترین کار جهان بود.
گفتم و بیان کردم. آن قدر که سپیده صبح زد و من هنوز حرف میزدم. باورم نمیشد که من تمام ناگفته هایی که سالها روی قل*ب*م سایه انداخته بود را بیان کرده بودم، آن هم به یک مرد.
اما حس خنثی و نه بد و نه خوبی که داشتم مرا کمی از آن حالت خجالت و شرم بیرون می آورد.
حس اینکه این حرف ها بیان کرده شده بود و این عقده های چرکی گشوده شده بود. زخمهایی که در آن سالها به روح و روانم وارد شده بود، عفونت کرده بود ولی حالا کسی پیدا شده بود که آنها را باز کرده بود تا هوا بخورد و مداوا شود.
ولی در لابه لایی این آهستهش جزیی حسی بد هم نهفته بود. حسی که نمی توانستم به طور دقیق جنس آن را بگویم. حسی که چیزی شامگاهیه به عذاب وجدان و باری بر دوش بود. باری که علی رغم تمام تخلیه های روانیم، آن بار از روی دوشم به زمین گذاشته نشده بود. تمام این سالها این اتفاقات را در درون خودم خفه کرده بودم.
هر زمانی که ذهنم کمی به طرفش کشیده می شد به‌سرعت به ذهنم لگام میزدم و او را به سمت دیگری هدایت میکردم. می میل داشتم خودم را به جهالت بزنم تا شاید این اتفاقها فراموشم شود. نمی اطلاع داشتم که اتفاق آن روزگار در ذهنم حک شده بود. چه چیزی می توانست آن را پاک کند؟ شاید احتمالا یک مشاوره خوب و طولانی مدت. چیزی که هرگز انجام نشده بود. و حالا آن اتفاق گشوده شده بود و با شدت بیشتری در ذهنم قدرت خودش را به رخ میکشید و من درمانده هیچ کنترلی به روی ذهنم نداشتم.
آتش زیر خاکستر روشن شده بود و هیچ چیزی جلو دار آن نبود. می سوزاند و خاکستر میکرد تمام وجود و روح و روانم را. و در چند روزگار بعد به جای آنکه بهتر شوم بدتر شدم. آن حس بد و موذی تمام ذهن و روح و حتی جسمم را فلج کرد.
بی قرار و آشفته مثل یک روح سرگردان شده بودم. بابک کاملا گیج شده بود. اوضاع روحی و روانیم به دوران بعد از آن روزگار شوم برگشت. شبها حتی یک دقیقه هم پلک بر هم نمی گذاشتم. چیزی نمی خوردم و با هیچ کسی حرف نمی زدم. چیزی به دیوانگیم نمانده بود. بابک از ترس خودکشی من تمام وسایل خطر زا را از کف دست رسم دور کرده بود.
دلبسته شدم تنها باشم. دیگر حضورش آرامم نمی کرد. پا به پایم شبها بیدار می ماند و در نهایت این او بود که از پا افتاد.
من بیمار بودم و سالها بود که نمی دانم چگونه، اما بدنم کمبود خواب را احساس نمی کرد. یا اگر کمبودی بود نامحسوس بود. ولی بابک از پا افتاده بود. خسته و آشفته بود و من با نگاهانی تب دار و درخشان مثل مجسمه ایی نظاره گر این اوضاع بودم.
دعوا و تهمتوجه شد و حتی خواهش هایش اثر نداشت. من مثل پازلی شده بودم که ناتمام و نیمه کاره بعضی از قطعاتم گم شده بود.
قطعه احساس و روح من هم در همان روز گم شده بود و در این سالها فقط روی آن سرپوشی گذاشته بودم و آن را در ذهنم و ضمیر ناخوداگاهم به عقب رانده بودم.
مشکل حل نشده بود. من فقط صورت مسئله را پاک کرده بودم.
حالا دیگر حتی ذهنم هم جواب گویی بی قراری و آشفتگی هایم نبود و مثل یک موتور کهنه مرا جواب کرده بود. موتوری که سالها ناقص کار کرده بود و حالا به روغن سوزی افتاده بود.
مرا نزد امیرهوشنگ و بانو گذاشت. هیچ ظاهرنمایی نبود . آنقدر آشفته بودم که دیگر نمی توانستم ظاهر سازی کنم. نمی دانم بابک به آنها چه اظهار کرده بود اما مطمن بودم که واقعیت را ناظهار کرده است.
در عرض سه روزگار پنج کیلو وزن از کف دست دادم. دقیقا به همان وقت بعد از حادثه برگشته بودم. همان آشفتگی های روحی و ذهنی، عدم توانایی در تمرکز ذهنم و گفتارم. بریده بریده و نیمه کاره صحبت میکردم. بی اشتهایی مطلق و بی خوابی کامل.
تمام روز را مثل یک روح سرگردان در جنگل قدم میزدم. امیرهوشنگ و نه هیچ کس دیگری نمی توانست جلوی مرا بگیرد.
من اصلا حرفش را نمی متوجه شدم که بخواهم گوش بدهم و اطاعت کنم. آن قدر در خودم فرو راهی شده بودم که فقط جلوی پاهایم را میمتوجه شدم. آن هم البته گاهی.
و زمانی که به خانه برمی گشتم دستان زخمیم گواه این عدم تعادل و معلق بودن من در میان هوا و زمین بود.
دیگر گرگ برایم معنی نداشت و به قلب جنگل میزدم. برایم مهم نبود که جاده را گم کنم و حتی از بین بروم. مرگ چیزی بود که اگر می رسید با جان و دل پذیرایش می شدم.
یک بار که آن چنان زمین خوردم که خون از گوشه پیشانیم جاری شد . متوجه شدم که در تمام این راهپیمایی های من امیرهوشنگ با تفنگ سایه به سایه همراهم بوده است. دلبسته شدم از او تشکر کنم و مطمئن اش کنم که مشکلی ندارم. ولی خوب این طور نبود و من واقعا مشکل داشتم.
بابک برگشت هممسیر با یک نفر. مردی که آن روزگار ندرک کردم که چه کمکی به من خواهد کرد. سپهر سجادی. مردی که ناجی من شد.
روی پله ها نشسته بودم و زانوانم را در آغوش گحرکت کرده بودم. ساعتی قبل بابک بعد از سه روزگار بی خبری برگشته بود و حالا او و مرد جوانی که هممسیرش آمده بود در اتاق خواب مشغول صحبت بودند. تمام اظهار آشنایی من با آن مرد خلاصه شد به یک کلمه “سلام”.
نمی دانم چه کسی بود و راستش برایم مهم هم نبود. ولی دیدهان نافذش و نگاه تاثیر گذارش باعث شد تا یک بار دیگر به او نگاه کنم. صورتی معماما داشت. نه دلپذیر و خوش قیافه مثل بابک و نه زشت و بد چهره. ولی نگاهانی به غایت نافذ و موثر داشت.
خودش را سپهر سجادی معرفی کرد. نمی دانم بابک مرا به چه عنوانی معرفی کرده بود و باز هم برایم مهم نبود.
با نشستن کسی در کنارم به خودم وارد شدم. نگاهش کردم. اخم هایش بیشتر از همیشگی در هم بود.
_چی کار کردی با خودت؟
کف دستش را با احتیاط به روی کف دستم گذاشت. عکس و العملی نشان ندادم.
_می خوای به محمد بگم خودش یا ماهی یک کدوم بیان این جا؟
فقط سرم را به نشانه نفی تکان دادم. چشمانش را به روی هم فشرد و به آن مرد که کناری ایستاده بود و به نوعی ما را تحت نظر گرفته بود نگاه کرد.
_ایشون سپهر سجادی هستن. دوست من.
سرم را بالا بردم و نگاهش کردم. نگاهش علاوه بر نفوذ و تاثیر، یک نوع مهربانی و توجه خاص داشت. مودبانه و کوتاه تنها یک کلمه اظهار کردم:
_خوشامگاهختم.
_منهم بانو
نگاهم را به بابک دوختم. کف دستم را گراهی شد و از جا کشیده کرد. نگاهی به سپهر سجادی کرد. او هم به طور به‌شدت نامحسوس سرش را کمی تکان داد.
مرا به اتاق خواب برد و روی تخت نشاند و خودش هم کنارم نشست.
_این دوستم یک روانکاوه ماهره. به خاطر تو این همه مسیر رو کشوندمش این جا. همکاری می کنی باهاش؟
نگاهش کردم. آن قدر حال نزار و بدی پیدا کرده بودم که قلب سنگ را هم آب میکرد. اخم هایش به کناری راهی شد و با لحن آرامی گفت:
_محض رضای خدا باهاش همکاری کن نازی. داری از دست میری. محمد منو میکشه!
نرم و آهسته موهایم را از روی گردنم کنار زد و به پشت سرم فرستاد.
_هیچ خوابیدی؟
سرم را به نشانه نفی تکان دادم.
_باهاش همکاری میکنی؟
چند لحظه مکث کردم و تنها یک کلمه اظهار کردم:
_آره
خودم هم از این وضع خسته شده بودم. دوست داشتم که اگر جادهی هست از این جهنم خلاص شوم. به نظر می رسید حالا که آن ناگفته ها را اضافه کرده بودم، بازگو کردنش چندان سخت به نظر نمی رسید. طلسم شکسته شده بود و قفل دهان من باز شده بود.
دیگر از تحمل این وضع خسته شده بودم. عاشق شدم این بار از روی دوشم برداشته شود. عاشق شدم که بعد از این همه سال من هم بتوانم مثل دختران هم سن خودم حیاته نرمالی داشته باشم. زیستن بدون کاب*و*س، خوابی راحت و عمیق و فکری آزاد و رها. قلبم می تمایل داشت نفس بکشم. یک نفس راحت. دیگر از تکرار جمله ی “من خوبم ” عُقم می گرفت.
سالها بود که در جواب تمام سوالها و دلواپسی های اطرافیان فقط همین جمله را به کار برده بودم. آن قدر زیاد که کهنه و نخ نما شده بود. حقیقت این بود که من خوب نبودم و دیگر نمی میل داشتم و نمی توانستم به خودم دروغ بگویم.
با انگشت اشاره اش ملایم گونه ام را نوازش کرد. ناخوداگاه خودم را کنار کشیدم. سپهر سجادی را صوت کرد درحالکیه نگاهش به من بود گفت که من حاضر به همکاری با او و درمان هستم.
_فقط یه کاری کن سپهر این یکم بخوابه. الان فکر کنم سه چهار روزگاره که امیرهوشنگ گفت سرجمع هفت ساعت هم نخوابیده.
سپهر نگاهی طولانی به من کرد و رو به بابک گفت:
_یه آرام بخش بهش میزنم که بخوابه.
من خاموش و سرد و مثل یک آدم اهنی به حرف های آنها گوش میدادم و هیچ عکس و العملی نشان نمیدادم. درست مثل یک شخص ثالث کاملا بی طرف.
آهسته بخش تزریق شد و من به عمیق ترین خوابی که تا به حال به یاد داشتم حرکت کردم. خوابی که هیچ کاب*و*سی در آن بود.
در تمام مدت خواب حس بیداری داشتم. مثل اینکه می دانستم خواب هستم ولی با این حال نیرو و توان برخاستن را نداشتم. البته هیچ علاقه ایی هم به بیداری نداشتم. حس خوبی که تا به حال نظیرش را نداشته بودم.
تمام مدت یک رنگ آبی ملایم پشت پلک هایم بود. مثل دریا موج می انداخت. دریای یک روزگار آرام اما ابری. مثل این بود که کسی پلک هایم را به طرف پایین می کشید.
بالاخره از خواب بیدار شدم. نیمه شب بود. بابک کنارم خوابیده بود. نگاهش کردم. مثل همواره یک دستش را زیر گونه اش گذاشته بود. نگاهی به ساعت کنار دستم کردم. چهار صبح بود. وقت را گم کرده بودم. چه روزگاری بود؟ چقدر خوابیده بودم. غلتی زدم و از جا برخاستم.
_بیدار شدی؟
چند لحظه دیگر نشستم. سرم گیج می راهی شد. نیم خیز شد و دستم را گحرکت کرد.
_خوبی؟
_اوهوم. چند ساعته خوابم؟
_چهارده ساعته.
چرخیدم و با حیرت نگاهش کردم. یک ابرویش را بالا انداخت و چراغ کنار تخت را روشن کرد.
_خودم هم هراسیده بودم. دایم می اومدم چکت میکردم ببینم نفس میکشی یا نه؟
کف دستم را روی پیشانیم گذاشتم. سرم درد می کرد. حس میکردم چیزی درون سرم با هر حرکت قل می خورد و به این طرف و آن طرف مغزم می رود. بی اراده ناله کردم.
_آخ خدا سرم!
از حالت نیم خیز برخاست و کنارم قرار گرفت. کف دستش را روی شانه ام گذاشت.
_مال ساکت بخشه. باید یه چیزی بخوری.
گیج و منگ قد بلند شدم اما سرم گیج راهی شد و سکندری خوردم. مچ کف دستم را گرفت و مرا نگه داشت.
با کمک او به سرویس بهداشتی راهی شدم. آب سرد به صورتم پاشیدم تا کمی از آن حالت گیجی و رخوت بیرون بیایم.
پشت پلکهایم ورم کرده بود. کف هر دو دستم را همان طور خیس روی دیدهانم فشار دادم. اصلا حال خوبی نداشتم. یک جور خلا ذهنی در سرم به وجود آمده بود. پرش فکر اذییتم میکرد. اصلا و به هیچ عنوانی نمی توانستم حتی برای چند لحظه فکرم را متمرکز کنم.
روی لبه وان نشستم و سرم را بین هر دو دستم گرفتم. ذهنم مثل یک تند باد از جایی به جای دیگر می رفت و من هیچ کنترلی روی آن نداشتم. ضربه ایی به در خورد.
_یعنی این قدر سرت درد میکنه؟
سرم را بالا گراهی شدم و نگاهش کردم. صورتش علی رغم اخم همیشگی نگران بود.
_آره.
کنارم جای گرفت. با عجز و نا توانی گفتم:
_نمی تونم تمرکز کنم. بدتر از قبل شدم
کف دستم را گرفت و از جا بلندم کرد.
_باید یه چیزی بخوری
به آشپزخانه رفتیم و تمام مدتی که او غذا گذاشته بود تا گرم شود من هم همان جا کف آشپزخانه قرار گرفتم و سرم را به دیوار تکیه دادم.
_دوستت راهی شد؟
غذا را از ماکروویو بیرون آورد و روی میز گذاشت.
_نه خونه امیرهوشنگه
بدون حرف شروع کردم. هیچ اشتهایی نداشتم. مثل اینکه دهانم بسته بود.
_امیرهوشنگ و بانو نصف عمر شدن.
نگاهش کردم.
_چرا این طوری شدی؟ فکر میکردم بهتر میشی
دوباره نگاهش کردم. آهی کشید و اظهار کرد:
_به سپهر اعتماد کن. بهترینه. من همه چیز رو بهش گفتم. اما خودت هم باید بگی. اگر چیزی هست که به من ناضافه کردی به اون حتما بگو. بزار این گره باز بشه نازی از بین می برتت.
بار دیگر نگاهش کردم.
دیگر حرفی نزد. فکر می کنم خودش هم متوجه شده بود که از من حرف و جوابی نخواهد گوش داد. بعد از غذا خواست تا وادارم کند کمی دیگر بخوابم ولی من دیگر حتی فکر خواب هم حالم را به هم می زد. تنها یک کلمه اظهار کردم که دیگر خوابم نمی آید. روی زمین کنار آتش جای گرفتم و بدون انجام هیچ کاری فقط به آتش خیره شدم. او هم دیگر به رختخواب بر نگشت همان جا کنار من روی زمین دراز کشید و در حالیکه ساعدش را روی پیشانی اش گذاشته بود بیان کرد:
_محمد زنگ زد احوالت رو پرسید. اما من چیزی ناظهار کردم. اظهار کردم شاید دوست نداشته باشی چیزی بدونه
سرش را چرخاند و نیم نگاهی به من کرد.
_مرسی.
کوسنی برداشت و کنار سر خودش گذاشت.
_بیا دراز بکش . نمی خوابی نخواب. حداقل دراز بکش کمرت داغون نشه
کنارش دراز کشیدم و مثل خودش نگاه به سقف دوختم. ولی نمی دانم چه شد که بار دیگر خوابم برد. مسکن مرا به اندازه سه روزگار یک آدم سالم خوابانده بود.
*****
نمی دانم درمانم شروع شده بود یا نه؟ من که چیزی احساس نمی کردم. سپهر هر روز می آمد و ساعتها کنار من، جلوی آتش یا در بالکن در سرما می نشستیم و حرف میزدیم. چیزی کلاسیک و کلینیکی نبود.
مثل آن ذهنیتی که از درمان روانکاوی در مغزم شکل گراهی شده بود. دکتر در اتاقی نیمه تاریک بنشیند و مریض هم روی کاناپه دراز بکشد و برای دکتر حرافی کند و کف دست آخر هم دکتر با یک کیسه قرص و دوا او را روانه منزل کند.
اصلا نمی دانستم کاری که ما انجام می دهیم نامش درمان است یا نه؟ ابتدای حرف های ما با حرفهای روتین و پیش پا افتاده شروع شد. مرد به‌شدت خوش مشرب و خندانی بود. البته به جای خودش کاملا جدی. ولی کاملا مشخص بود که یک مهربانی ذاتی و روحیه همکار و ساکت کننده دارد. شغلش کاملا برازنده اش بود.
آدم ناخوداگاه آن اعتماد و اطمینان کافی را پیدا میکرد تا با او از جزی ترین ها و حتی خصوصی ترین ها صحبت کند. ابتدا او صحبت کرد. از خانواده اش بیان کرد و از دوستیش با بابک.
حرف می زد و سعی می کرد تا مرا هم به حرف بیاورد. حتی از سیاست و وضع اقتصادی و قیمت و طلا و قلبار هم صحبت به میان می آورد. بیچاره زمین و آسمان را به هم بافت تا من کم کم دهانم باز شد و توانستم کمی صحبت کنم.
صبحت های ما با درس و رشته من و حیات و دوستان من در آمریکا شروع شد و به عمران و مامان پری و ماهی و گلی و محمد کشید.
احساس میکردم که خیلی آرام آهسته و لایه به لایه در حال جلو رفتن است. جوری صحبت میکرد مثل اینکه ما دو دوست قدیمی و به‌شدت صمیمی هستیم که هیچ کاری به غیر از کنار هم جای گرفتن و گل بیان کردن و گل گوش دادن نداریم.
داروهای ناچیز و لایتی که به خوردم میداد، بیشتر جنبه آرام بخشی داشت. بیشتر خوابم را تنظیم کرده بود و باعث شده بود که به آرزوی دیرینه ام برسم و شامگاهها بالشم را بغل کنم و رو به شکم به یک خواب عمیق بروم.
بیشتر با حرفها و صحبتهایش مرا جهت می داد. هر جا می متوجه شد که من عقب گرد می کنم و به پوسته خودم فرو میروم، تند یک دنده عقب میگرفت و دور میزد و برمیگشت و از لاین دیگری وارد میشد.
یک کار بلد و حرفه ایی بود. به طوریکه همان روزگار اول بعد از چند ساعت صحبت با او احساس بدی نداشتم . نمی توانستم حرفی درباره ی آن موضوع بزنم اما حسی بدی هم راجع به شخص او نداشتم.
فکر میکردم که بعد از اظهار کردن آن ناگفته ها دیگر بازگو کردن مجدداً اش آن چنان دردناک نخواهد بود. ولی متوجه شدم که این طور نیست. دردناک بود و سخت. درست مثل زخمی که خوب نشده روی آن فشار بیاورید. دردی توام با حسی بد در وجودتان پیدا خواهد شد.
گاهی مخصوصا اوایل صحبت هایمان من از حرف زدن طفره می راهی شدم. حرف نمی زدم. نه اینکه نخواهم . نمی توانستم. مثل اینکه زبانم قفل می شد. ولی او کف دست بردار نبود از راهی دیگر وارد میشد و قفل زبانم را باز میکرد. ساعتها با هم صحبت میکردیم و گاهی حتی این صحبت ها برایم لذت بخش و آهسته کننده هم می شد.
به نوعی مرا به یاد خداداد می انداخت. شاید همین تشابه باعث شد که سفره قلبم را برایش بگشایم. شاید هم به ته خط رسیده بودم و خودم خبر نداشتم. می خواستم به هر نحوی که شده این دُمل چرکین گشوده شود و من از درد و رنج آن راحتی پیدا کنم.
بابک ما را تنها میگذاشت. بیشتر با امیرهوشنگ بود. گاهی به اردبیل میحرکت کرد تا از همان جا با تلفن و ایمیل کارهایش را سولین دهد. شاید همین اعتمادی که بابک به این مرد داشت مرا هم ترغیب کرد که او را معتمد خودم بدانم و برایش حرف بزنم.
برایش از عمران بیان کردم و کتک هایی که در کودکی از او تحمل کرده بودم. از حبس های طولانی مدت گفتم. از بی مهری ها و بی محبتی هایش. از فرشته بودن مادرم و اینکه چطور بعد از آن روزگار آن بتی که از او برای خودم ساخته بودم افتاد و شکست. از آن روزگار اضافه کردم. روزگاری که قلبایل آن همه نفرت انباشته شده ی عمران را در طی آن سالها فهمیدم.
در بیان کردن بعضی قسمت ها واقعا گیر میکردم و او به کمکم می آمدم. برایم موضوع را عنوان میکرد و می گذاشت تا من با آهستهش بیشتری به آن بپردازم. بر روی عمران تمرکز بیشتری میکرد. جز به جز را می جویا شد. برایش مهم بود که من حتی جزییات را هم توضیح دهم. در زمان حرف زدنمان می مشاهده کردم که گاهی با تلبتی که دارد مشغول می شود. برایم عجیب بود و بعد متوجه شدم که گاهی حرف های مرا ثبت و ضبط می کند.
سعی میکردم که آرام باشم اما گاهی واقعا درمانده میشدم. کلافه و بی قرار میشدم و گاهی حتی کف دست به خود آزاری میزدم. با نزدیک شدن بحثمان به اتفاقات شبانه روزی حال من هم بدتر می شد.
رو به روی من می قرار گرفت و با دقت و آرامش سوالاتش را مطرح میکرد. سعی می کرد تا ذره ذره جلو برود اما من حتی این را هم تاب تحمل نداشتم. بی قرار و کلافه گاهی به جان ناخن هایم می افتادم و گاهی موهایم. موهایم را به دهان میبردم و می جویدم و گاهی هم می کشیدم و می کندم.
ناخن هایم را می جویدم و زخمی میکردم. به طوریکه تمام گوشه و کنار انگشتانم زخم های کوچک و دردناک پیدا کرده بود.
در چنین مواقعی به‌سرعت او جهت صحبت را عوض میکرد و گاهی حتی به بابک اشاره میکرد که دستانم را مهار کند. وقتی که بحثمان به جاهای حساس کشید. از بابک میل داشت که در کنارمان بماند.
بابک در بحث هایمان شرکت نمی کرد و فقط نقش یک نوعی حامی را داشت. چیزی مثل آچار فرانسه. یک وسیله ی همه کاره.
کناری می نشست و کتاب می خواند و در صورت لزوم با یک اشاره سپهر به میدان می آمد و مرا آرام میکرد.
خودم هم در عجب بودم که این من بودم؟ این دختر در هم ریخته با این اوضاع روحی وخیم من بودم؟ چطور آن سالها تحمل کرده بودم؟ چه چیزی باعث شده بود که به این حال در بیایم؟ گفتن ناگفته هایی که سالها آنها را در خودم سرکوب کرده بودم؟
فنر وجودم بیش از اندازه فشرده شده بود. آن همه نیرویی که در تمام این سالها به آن وارد شده بود. تبدیل به نیروی مخرب شده بود که پیش می راهی شد و همه وجودم را تخریب میکرد.
روزگاری که صحبت هایمان به شبانه روزی کشید آن قدر وضع روحیم به وخامت گذاشت که احساس میکردم هر لحظه از حس بدی که تمام وجودم را پر کرده بود خواهم مرد.
مثل لیوانی شده بودم که بیش از اندازه در آن آب ریخته شده بود. سدی بودم که با یک باران شمتوجه شد سرریز شده بود و خرابی به بار آورده بود.
احساس میکردم قل*ب*م تحمل آن همه فشار را ندارد. دواهایش را بیشتر کرد. کمی داروهای ضد اضطراب هم به آنها اضافه کرد.
و بحث را همان جا نیمه کاره رها کرد. نمی دانم چطور باید خدا را به خاطر وجود بابک شکر می کردم. کاملا خونسرد و مسلط به خود مرا هم ملایم میکرد.
در آن لحظات پر طنش و بی قراری هایم اگر او نبود قطعا خودم را از بالای دره به پایین پرت کرده بودم. مرا به یاد محمد می انداخت. گاهی فکر میکردم که حتما کار خوبی انجام داده ام که پاداشم کمک های اوست.
گاهی فکر میکردم که آنقدر در مانده ام که دیگر امکان ندارد بتوانم تنها از پس حیات بر بیایم. منی که از دوازده سالگی تنها زندگی کرده بودم حالا از همان زیستن که مرا جویده بود و مثل یک تفاله بیرون انداخته بود وحشت داشتم. می وحشت کردم که با آن روبه رو شوم. فکر میکردم زمانی که از این جا بروم چه خواهد شد؟ این فکر لحظه ایی رهایم نمی کرد. و مثل یک خوره مغزم را می خورد.
این حمایت قرضی بد جور مرا وابسته کرده بود. منی که فکر میکردم که مستقل ترین دختر روی کره زمین هستم، حالا ناتوان از برخورد و رفتن در قلب حیات بودم.
دلبسته شدم تا آخر عمرم در این روستا بمانم. امکانات نداشت؟ مهم نبود. سیگنال ها در آن جا ضعیف بود و اینترنت و ماهواره نداشت، آن هم مهم نبود. مهم آن ساکتشی بود که من در آن جا پیدا کرده بودم. حداقل قبل از این طوفان که وجودم را تخریب کرده بود. تا قبل از این نبش قبر گذشته، به من در این روستا خوش میگذشت. ولی می اطلاع داشتم که این ساکتش و این منزل و این روستا همه عاریه است . رفتنی باید می رفت. شاید این هم یکی از قلبایل طغیان روح و روانم بود.
وقتی که مجدداً و فردای آن روزگار بحث نیمه کاره مان را شروع کرد. من احساس بدی که روزگار قبل داشتم و چیزی مثل از کار افتادگی دل در اثر هیجان فراوان بود را، نداشتم. ضربان قل*ب*م اوج می گحرکت کرد و گاهی آن قدر آهسته میشد که احساس میکردم از حرکت ایستاده است اما دیگر آن حس مخوف روزگار قبل را نداشتم.
دارو های ضد اضطراب کار خودشان را کرده بودند و عصاب کش رسیده ی مرا کمی ساکت و نرمال کرده بودند. در بالکن جای گرفته بودیم. بابک با کمی فاصله از ما جدول حل میکرد.
_خوب امروز حالت چطوره؟
_خوبم
_تبسم ملایمی زد.
_دوست داری بیشتر درباره شبانه روزی صحبت کنیم؟
_نه
_چرا نه؟
خاموشی کردم.
_می دونی تو یک فرق با همه بیمار هام داری. اون اینکه خودت به بیماریت واقفی. نمی خوای این گره باز بشه؟
_چرا
_خوب پس دختر خوب بگو. همه رو بریز بیرون. من گوش میدم.
نفسی که کشیدم مقطع و بریده بریده بود. قفسه سینه ام درد میکرد. دهانم خشک شده بود، که از عوارض دارو ها بود.
_اسمش چی بود؟
نگاهش کردم. دیدهانم خیره شده بود.
_دورتی
آن قدر صوتیم پایین بود که خودم هم نمتوجه شدم چه رسد به او.
_چی؟
کف دستم را جلوی دهانم گذاشتم. چرا زجر کشم میکرد؟ با حرص و آزردهی فکر کردم که خبر داشتن اسم او چه کمکی به روند درمانم خواهد کرد؟ شاید اگر من کمی از روانشناسی می درک کردم، متوجه میشدم که او می خواست مرا ترغیب کند به این که این ترس را دور بریزم. ترسی که حتی از اسم او هم در وجودم ریشه دوانده بود.
_دورتی
_آفرین بلند تر دختر. دورتی که الان این جا نیست که ازش میترسی. یک بار دیگه کشیده تر بگو.
(برخاست و اشاره کرد تا من هم برخیزم) اصلا بیا این جا رو به این دره داد بزن . اسمش رو بلند داد بزن. تا اون نازلی درونت بفهمه که تو ازش نمی ترسی. بزار اون هم آروم بشه. اون نازلی می ترسه. حتی از یه اسم.
اندیشیدم که شوخی میکند اما وقتی قیافه کاملا جدیش را مشاهده کردم برخاستم و کنار نرده های بالکن توقف کردم. با کف دستش اشاره کرد.
_بگو! قد بلند و با خشم. هر چی خشم و ناراحتی داری سر اسمش خالی کن.
به‌آرامی اسمش را گفتم و بعد از چند دقیقه آن چنان صدای فریادم در کوه می پیچید که تمام پرندگان را هراسان کرده بود. اسمش را همان طور که او تمایل داشته بود با خشم و نفرت فریاد کردم. آن قدر زیاد و بلند که احساس میکردم تارهای صوتییم آسیب متوجه شد و آوایم خش دار و گحرکت کرده شد.
زمانی به خودم آمدم که روی زمین ولو شده بودم و با صدای قد بلند گریه میکردم. بابک مرا در آغوش گراهی شده بود. گریه میکردم و تخلیه می شدم. اشک هایم درونم را شتشو میداد. نمی دانم کدام معجزه کرد، فریاد هایم و یا گریه هایم؟ یا شاید هر دو.
با آهسته شدن نسبی من بار دیگر شروع کرد. پرسید و جویا شد. حرف زد و مرا وادار به حرف زدن کرد. از حس عذاب وجدانم اضافه کردم. از باری که بر روی دوشم بود. از حسی که می اضافه کرد اگر هر اتفاقی بیافتد من مقصر هستم. از احساس بدی که نسبت به رابطه و حتی یک نوازش ساده داشتم بیان کردم. با حرف هایش آهستهم کرد. مثل آبی بود به روی آتش.
منی که نه سال تمام همه چیز را سرکوب کرده بودم و فقط به طور دایم خودم را سرزنش کرده بودم، حالا کسی پیدا شده بود که میاظهار کرد “نازلی کار اشتباهی نکرده، اون فقط یک بچه کوچولو بوده که ترسیده و فرار کرده شاید اگر یک دختر بزرگ تر هم می بود همین کار را میکرد.”
کسی که می گفت رابطه چیز کثیفی نیست. رابطه ایی سالم باعث استحکام عاشقی بین زن و مرد می شود. باعث ایجاد ملایمش در زندگی می شود و نسل را ادامه می دهد .
بابک از کنارم تکان نخورد. همانطور که دستم را در کف دست داشت، او هم با دقت به حرف های سپهر گوش میداد.
_تا به حال عاشق شدی؟
آن چنان با حیرت نگاهش کردم که خنده اش گحرکت کرد.
_دلدادگیی که دوست داشته باشی نسبت به یک جنس مخالف داشته باشی ولی بدون ایجاد رابطه.
سرم را به نشانه نفی تکان دادم.
_تجویز میکنم که نسبت به مردها بی توجه نباش . در دلت رو باز کن. بزار دلدادگی بیاد تو حیاتت. دلدادگی معجزه میکنه، معجزه! بزار بیاد و تو رو آتیش بزنه. مهم نیست. اصلا کار عشق همینه آتیش زدنه. ولی درست مثل ققنوس عمل میکنه. آتیش می زنه و از خاکسترش یک موجود تازه به جهان میاد. یک نازلی نو و تازه. بزار بیاد تو رو هم بسوزونه. نمی دونی چه قدرتی داره و چه ها که نمی کنه. اون مدت شاید رابطه هم چیزی بشه که خودت هم بهش فکر کنی و دیگه ازش فرار نکنی. عاشقی اسطرلاب اسرار خداست. خودت که ماشالا ادبیاتی هستی باید بدونی دلدادگی چه کارهایی با بزرگترین مشاهیر کرده. باید بدونی که عشق زمینی با شیخ صنعان چه کرد. از اون عاشقی زمینی به بالا حرکت کرد.
حضرت محبت بفرما که قلبم خانه توست
سر عقل آمده هر بنده که دیوانه توست.
ازش فرار نکن اگر هر وقت و هر کجا مشاهده کردی داره در میزنه در رو باز کن .
بعد از یک هفته حسی که داشتم بهتر بود. صحبت هایمان ساکت ترم کرده بود و دارو هایی که مصرف میکردم به این آرامش کمک کرده بود و ذهنم از آن پرش فکر و حالت تلاطم خارج شده بود. می توانستم تمرکز کنم و اشتهایم بهتر شده بود که البته این هم از عوارض دارو ها بود. بعد از یک هفته سپهر عزم راهی شدن کرد و همین مرا به هراس انداخت. احساس میکردم که با راهی شدن او حالم مجدداً بد خواهد شد. اما او اطمینان داد که دیگر به آن حال بر نخواهم گشت. مگر اینکه خودم هم نخواهم به خودم کمک کنم. کف دستور یک سری تمرین های ذهنی را داد. اینکه هر روز سی دقیقه تمرکز کنم . این تمرکز می توانست روی هر چیزی باشد. می توانست با نگاه کردن به شعله های آتش باشد یا حتی می توانستم فقط دیدهانم را ببندم. باید تمرین میکردم که به هیچ چیز فکر نکنم . خیلی سخت بود. چراکه فکرم به طور دایم به این طرف و آن طرف می رفت. بیان کرده بود که این کار حتی برای یک آدم سالم و نرمال هم روش بسیار خوبی برای بالا بردن سطح تمرکز خواهد بود. باید روزگاری چند بار در آیینه به خودم نگاه میکردم و می بیان کردم که من مقصر نیستم. باید در ذهنم تمرین میکردم که خودم را سرزنش نکنم.
قول داد که پانزده روز دیگر بر خواهد گشت. گفت که دوست دارد وقتی پانزده روزگار دیگر برگشت با یک نازلی دیگر مواجه شود. نمی دانستم بابک هم با او خواهد حرکت کرد یا نه؟ می خبر داشتم که کارهایش در هم گره خورده است. هر روزگار یک مسیر یک دو ساعته را تا اردبیل می حرکت کرد تا در منزل امیر هوشنگ به کار هایش سامان بدهد. اما بابک اظهار کرد تا چند روز دیگر می ماند که حالم بهتر شود. پیشنهاد کردم که مرا هم با خودش به اردبیل ببرد. حداقل این طور خسته نمی شد. استقبال کرد و اظهار کرد که علت این که مرا به این جا آورده، این است که مدت هایی که خودش نباشد کسی باشد که مواظبم باشد و در ضمن روستایی ها خودشان مثل یک حامی بودند که او به روی آنها حساب باز کرده بود. ولی حالا که خودش بود می شد به اردبیل رفت. وسایل را جمع کردیم و هر سه نفرمان به اردبیل حرکت کردیم. تا از آن جا سپهر به تهران برگردد.
فصل بیستم
کف دستم را روی موس لپ تاپ لغزاندم و یک پنجره دیگر باز کردم. یکی از عوارض قرص هایی که مصرف میکردم درد در مفاصل، مخصوصا مفصل زانو بود. همان طور که با دقت مقاله را می خواندم با دست دیگرم زانوی راستم را ماساژ دادم. دو روز بود که به اردبیل وارد شده بودیم . خانه امیرهوشنگ یک منزل قدیمی و به‌شدت بزرگ بود. از آن منزل هایی که در زیر زمینش حتما یک سمندون پیدا می شد!
یک خانه قدیمی با هشتی و اتاق هایی تو در تو و شیشه های سنتی و رنگین. یکی از زیباترین منزل هایی بود که در عمرم مشاهده کرده بودم. یک حوض بزرگ وسط حیاط پر از دار و درخت بود که جان می داد تابستان ها در آن هندوانه انداخت و زیر درخت روی تخت جای گرفت و بی خیال جهان شد. تمام خانه پر بود از وسایل عتیقه و قدیمی. گرولیفون قدیمی با صفحه هایی از خانم دلکش و ویگن و پوران.
اتوی زغالی و چراغ های سه فیتیله، که مولین پری هم از آنها داشت. چراغ گرد سوز و حتی یک فانوس به‌شدت قدیمی که از همان لحظه که آن را مشاهده کردم مصمم شدم که آن را تمیز کنم و بشویم و جلا دهم. اتاق ها، تاقچه های کوچک داشت که پر بود از عکس و دکوری های قدیمی. روزگار اول که رسیدیم تا یک ساعت با دهان باز دور تا دور اتاق به وسایل نگاه میکردم و بابک هم که می دید من کنجکاو و آرامم به حال خودم رهایم کرد تا هر چقدر می خواهم تماشا کنم و لذت ببرم. در این خانه همان آهستهش روستا را داشتم با این تفاوت که این جا اینترنت و ماهواره و تلفن هم داشتیم. بابک به کارهایش میرسید. روزانه ساعات خیلیی را با تلفن حرف میزد و با اینترنت به کارهایش سولین میداد. من هم گاهی با لپ تاپ او و گاهی با گوشی خودم گریزی به جهانی مجازی میزدم.
با آوای تلفن بابک برخاستم و به دنبال تلفن گشتم. با مشاهده کردن اسم ماه نوش خشکم زد. مثل اینکه یک تشت آب یخ به روی سرم ریخته شد. همان طور که گوشی در کف دستم بود می لرزیدم. مسخره بود منی که عاشق ماهی هستم دوست نداشتم که با او حرف بزنم. حس دزدی را داشتم که در حین ارتکاب جرم توسط صاحب خونه مچش گحرکت کرده شده است. به طرف حمام راهی شدم و ضربه ایی به در زدم .
_بابک؟
_چیه؟
_ماهیه
مکثی کرد و اظهار کرد:
_بردار ببین چی میگه
ل*ب*م را گزیدم. آن قدر دست دست کردم تا قطع شد. همان جا کنار در حمام روی زمین قرار گرفتم. دوباره اضطرابم شدت گحرکت کرده بود. برای اینکه صوتیش را بشنوم و بتوانم لحظه ایی با او و محمد حرف بزنم جان میدادم ولی نه حالا. نه زمانی که احتمالا ماهی فهمیده بود که من صیغه شوهرش شدم. حتی با وجود اینکه خودش این اجازه را صادر کرده بود. می دانستم که از ته دل نیست. می دانستم که حالا چه حسی دارد. من یک زن بودم. درست بود که عاشق نبودم و تجربه عاشقانه نداشتم. اما بعضی چیزها هست که فقط یک زن می تواند آنها را درک کند؛ حتی اگر در آن زمینه بی تجربه باشد. مجدداً شروع به زنگ خوردن کرد و مرا از جا پراند. در حمام باز شد و بابک بیرون رسید. با تعجب به من که کنار در حمام چنباتمه زده بودم خیره شد.
_چی می گفت ماهی؟ این کیه زنگ میزنه؟ بده ببینم.
گوشی را به طرفش گراهی شدم.
_الو؟
روی صنقلبی که من تا چند لحظه قبل قرار گرفته بودم نشست و با حوله کوچک تر سرش را خشک کرد.
_خوبم. تو چطوری؟ گلی چطوره؟
_…….
_یعنی چی؟ یعنی هیچ تغییری؟
آهی کشید و حوله را روی شانه هایش انداخت.
_آره اون هم خوبه.
_…….
_نه چیزی نیست . آره این جا پیشمه …..
اخم هایش در هم فرو راهی شد. به من نگاه کرد و همان طور که نگاهش به من بود اشاره کرد که نزدش برم.
برخاستم و کنارش راهی شدم. آوایش قد بلند شد و اوج گرفت.
_من به قادر خان هم اجازه نمی دم به من بگه چی کار بکن چی کار نکن. تو که دیگه جای خود داری.
دستم را گرفت و مثل بچه ها از دهانم جدا کرد. متوجه شدم که ناخوداگاه مشغول جویدن ناخن هایم شده بودم. چشم غره ایی رفت و دستش را دور کمرم حلقه کرد و با یک حرکت مرا روی پاهای خودش نشاند و هر دو کف دستم را در دست خودش گرفت.
با حیرت نگاهش کردم. با اخمی شمتوجه شد جوابم را داد. گوشی را به طرفم گراهی شد و اظهار کرد:
_بیا محمده . (پوزخندی کج زد و اظهار کرد) می خواد ببینه بهت کف دست نزده باشم. لااله الا….بگو همین حالا بهت کف دست زدم، نشوندمت رو پاهام!
از روی پاهایش بلند شدم.
_الو محمد؟
_چی میگی تو بابک ؟ من این حرف و زدم؟
آن قدر ناراحت بود که حتی متوجه نشد که گوشی دست من است.
_محمد منم.
مکث کرد.
_خوبی؟
حتی صدایش هم خسته بود. از آن سوی خط صدای جر و بحث ماهی و بدری خانم سر به فلک کشیده بود. چه اتفاقی افتاده بود؟ حس میکردم که موضوع بحث شان بر سر من است. بغض کردم اما حرفی نزدم.
_خوبم. تو خوبی؟ گلی چطوره؟
آهی کشید و یک دفعه آواها قطع شد. مثل اینکه او به جای دیگری راهی شد.
_دکترا میگن که یک درجه هوشیار تر شده ولی ما که چیزی حس نمی کنیم. میگن اگر یکم اوضاعش ثابت بشه عملش میکنن. تو چطوری؟
_خوبم ماهی چطوره؟( مکثی کردم و به سختی پرسیدم) فهمیده؟
مکث او طولانی تر شد.
_آره.
_چی میگه؟
بدون آنکه جواب سوال مرا بدهد بیان کرد:
_خدا کنه کارت زودتر ردیف بشه.
_چی شده محمد؟
لحنش خسته بود و همین مرا نگران کرد.
_همه چی به هم ریخته نازی…..
_بهم بگو
دوباره مکثی دیگر.
_ولش کن. همین قدر بدون که اگر هر کسی هر چی بگه برای ماهی و من تو هنوز همون نازلی هستی. مواظب خودت باش. پاسپورتت رو که گرفتی تند بلیط بگیر بیا. باشه؟
پس حدسم درست بود. بحث شان بر سر من بود.
_باشه. تو هم مواظب خودت باش
خداحافظی سریعی کرد و گوشی راقطع کرد. بابک برخاست و به اتاق حرکت کرد تا لباس بپوشد من هم عصبی و خشمگین به دنبالش رفتم.
_چرا اون حرف رو زدی؟
چرخید و با حیرت و اخم نگاهم کرد.
_اگر رو اسپیکر بوده باشه که دیگه تمومه. همون بدری خانم از کاه کوه میسازه. میگه آره حتما بهش کف دست زده.
یک ابرویش را با حالت تمسخر آمیزی بالا برد.
_بدری خانم چی کاره است؟ من براش تره هم خورد نمی کنم.
با تعجب اضافه کردم:
_چی میگی بابک مادر زنته. در ضمن من دوست ندارم برام حرف درست کنه
پوزخند کجی زد و اظهار کرد:
_حرف؟ حرف پشتت در میاد. تو الان صیغه منی. محض اطلاعتون من هم سیب زمینی نیستم. مَردم.
با خباثت دست برد تا حوله اش را که به عادت همواره به دور کمرش بسته بود باز کند. سرم را چرخاندم.
_خیلی….
حرفم را قطع کردم. بعد از آن همه کاری که برایم کرده بود دلم نمی آمد حرف درشتی به او بگویم.
جلوی رویم سبز شد. سرم را پایین انداختم. دست برد چانه ام را بالا داد.
_به‌شدت چی؟
نگاهش کردم. قیافه اش کاملا حق به جانب بود. ریز خندیدم.
_پلیدی!
او هم آهسته خندید و دستش را دور کمرم حلقه کرد و مرا به خودش فشرد. دهانم باز ماند و خنده ام فراموشم شد. علی رغم لب خندانش، نگاهش قلبخور بود.
_پلید؟
جوابش را ندادم. نگاهم را به سر شانه اش دوختم. مجدداً چانه ام را بالا داد تا او را نگاه کنم. نمی توانستم. سخت بود. چرا او درک نمی کرد؟ حالا دیدهانش حالتی کنجکاوانه داشت. اخم کرده بود. چند ثانیه دقیق نگاهم کرد.
_دوست داری شام بریم بیرون؟
در همان حال با دست چپش پشت کمرم را نوازش کرد. اخم کردم و لرزیدم. خودم را عقب کشیدم. به‌شدت نزدیک شده بود.
_آره خوبه.
سرعت جواب من او را به خنده انداخت. خنده ایی ما بین حرص و غمگینی و یک خنده واقعی. فهمیده بود که می خواهم از دستش فرار کنم. حلقه کف دستانش را تنگ تر کرد و بیشتر مرا به خودش فشرد. نفسم بند حرکت کرد و لرزش اندام هایم بیشتر شد. چیزی نمانده بود که به التماس بیافتم تا مرا رها کند. کف دست چپش را از پشت کمرم برداشت و به نوازشش خاتمه داد. نفس راحتی که کشیدم از نظرش دور نماند. کف دستش را بالا آورد و انگشتانش را در موهایم فرو برد. چرا رهایم نمی کرد؟ نمی خبر داشت؟ من معیوب بودم. من هنوز یک زن سالم نبودم. یک باره کف دستش را از درون موهایم بیرون آورد و از من فاصله گراهی شد و با پوزخندی غلیظ زیر لب چیزی بیان کرد که من فقط یک کلمه کافی را از آن شنیدم.
به‌شدت راحت و آسوده سیگاری از جیب کتش بیرون آورد و در حالیکه کنار پنجره می حرکت کرد با لحنی کاملا معماما و حتی تا حدودی سرد بیان کرد:
_برو بیرون میخوام لباس بپوشم. خودت هم آماده شو.
گیچ و منگ از رفتار او از اتاق بیرون رفتم و آماده شدم. از خونه که بیرون زدیم برف هم شروع شد. آرام و به‌آرامی می بارید و بر زمین می نشست. هیچ حرفی بینمان رد و بقلب نمی شد. خاموشی کرده بود و من هم حرفی نمی زدم. به رستوران راهی شدیم. در تمام مدت شام هم مثل دو غریبه ساکت و آرام غذا خوردیم. میز کناری ما توسط دو زوج جوان اشغال شده بود. می اضافه کردند و می لبخند زدند و به ترکی صحبت میکردند. به نظر می آمد که دو مرد با هم دوست بودند و همسرانشان هم با هم صمیمی شده بودند. نگاهش کردم. جدی و موشکافانه نگاهم میکرد. اندیشیدم که اگر حالا به جای من، ماهی با او در این جا بود او همین اندازه ساکت و ملایم بود یا مثل این دو زوج عاشقانه دست در دست میگذاشتند؟ خودم هم می اطلاع داشتم که احتمالا همین حالت بود. شاید هم با سردی بیشتر. البته نه از طرف ماهی.
کف دستش را از روی میز دراز کرد و کف دستم را در کف دست گرفت.
_به چی فکر میکنی؟
به موهایش که حالا تقریبا یک سانت شده بود و حالت صورتش را کاملا عوض کرده بود چشم دوختم.
_به اینکه اگر احتمالا الان با ماهی این جا بودی مثل اونها بومتوجه شد یا نه؟
با ابرویم آرام به میز کناری اشاره کردم. لحظه ایی نگاهشان کرد و در حالیکه با انگشت شصتش پشت دستم را نوازش میکرد گفت:
_قد بلند شو اگر خسته نیستی یکم قدم بزنیم.
ناضافه کردم زانوانم درد میکند. خودم هم عاشق شدم که قدم بزنم. از رستوران بیرون رسیدیم و در جهت خلاف جایی که ماشین را پارک کرده بودیم به جاده افتادیم.
_چه سرده!
پالتویش را از هم باز کرد و کف دستش را دور کمرم حلقه کرد و مرا به خودش چسباند و پالتو را روی قسمتی از کمر من هم کشید. اعتراضی نکردم. گرمایی بدنش در آن سرما لذت بخش بود. درست مثل یک نقطه ی اتکا. نقطه ی اتکایی که می خبر داشتم هیچ وقت سقوط نخواهد کرد. نمی دانم از کجا، اما این اطمینان را به بابک داشتم که مردیست که هیچ وقت پشت کسی را که به او تکیه کرده است، خالی نمی کند.
_برای آینده ات چه برنامه ایی داری؟
چرخیدم و نگاهش کردم. صورتش کاملا جدی و خشک بود.
_نمی دونم.
پوزخندی زد و گفت:
_فکر میکردم که برنامه داری که بری و اون جا به زیستن و درست برسی.
_تو که می دونی چرا می پرسی؟
_گفتم شاید عوض شده باشه. که دیدم بله عوض شده. چراکه اولش اضافه کردی نمی دونم.
جوابش را ندادم. از مدتی که در امان قرار گراهی شده بودم زیاد به این موضوع اندیشیده بودم. از روستای میر آباد بسیار خوشم آمده بود. دلبسته شدم که مدتی را در همان جا بمانم و مدتی که آن قدر آرام شدم که توانایی حرکت کردن در قلب زیستن را پیدا کردم به درس و کار و زیستنم بپردازم. اما خوب می دانستم که ماندن در آن روستا کار راحتی نیست. همواره که نمی توانستم در خونه بابک بمانم و بابک همه نیاز هایم را برآورده کند و من خوش و خرم تمام وقتم را به قدم زدن و راحتی بگذرانم.
می اطلاع داشتم که این کار شدنی نیست. من عملا هیچ منبع دررسیدی نداشتم. یعنی هیچ چیز نداشتم. اگر به آمریکا هم برمیگشتم دیگر باید کار میکردم و درس می خواندم. دوره راحتی و بی خیالی در مورد مسایل مالی به سر آمده بود. اما خوب این را هم میدانستم که اگر بروم ممکن است بتوانم کار خوبی پیدا کنم و یک جوری گلیم خودم را از آب بیرون بکشم. اما این جا و در این روستا من هیچ کاری نمی توانستم انجام دهم. می خواستم چوپانی کنم یا شیر دوشی؟ یا قالی بافی؟ کاری برای من در این روستا نبود. شاید به غیر از معلمی، که آن هم بچه ها به مدرسه روستای دیگر می راهی شدند. زیرا در خود روستا مدرسه نبود. می دانستم که تا همواره نمی توانم طُفیلی بابک باشم. بالاخره ماهی برمی گشت و شوهرش را می میل داشت. از محمد هم نمی میل داشتم کمک بگیرم. تحمل زخم زبان بدری خانم را نداشتم. ناگهان با تعجب متوجه شدم که نسبت به پاما که حالا بابک برایم خرج می کرد راحت تر بودم تا حتی محمد. با حیرت نگاهش کردم.
_چیه؟
سرم را تکان دادم.
_هیچی.
_نبیان کردی بالاخره برنامه ات چیه؟
شانه هایم را بالا بردم و بی حوصله بیان کردم:
_احتمالا می رم اون جا، هم کار میکنم و هم درس می خونم.
به یک پارک رسیدم. نسبتا خلوت بود اما هوا فوق العاده سرد بود.
_بریم یکم تو پارک یا خسته ایی برگردیم؟
_نه خوبه بریم.
برف های روی اامان نیم کت را تکاند و نشستیم.
_دوست داری این جا بمونی؟
نگاهش کردم. از نگاهش هیچ چیزی خوانده نمی شد. دست راستش را دور شانه ام حلقه کرد و تکیه مرا به خودش داد.
_نه
دروغ اظهار کردم. دروغی که حتی یک بچه هم میتوانست آن را تشخیص دهد.
_نه؟
با دست دیگرش کف دستم را در کف دست گراهی شد و انگشتانش را در انگشتانم قفل کرد.
سرم را پایین انداختم. آهی کشید و گفت:
_صحیح!
نگاهش را از من گرفت و به آسمان قرمز رنگ چشم دوخت. بارش برف قطع شده بود اما از رنگ آسمان مشخص بود که بارشی دیگر در راه است.
دیگر حرفی نزد. زانوی درد ناکم را ماساژ دادم.
_درد میکنه؟
_آره امروز تو یه مقاله خوندم که از عوارض داروهاست.
کف دستش را از کف دستم خارج کرد و به ماساژ زانویم پرداخت. سوالی که از چند روز قبل ذهنم را به خودش مشغول کرده بود، بار دیگر به سرزبانم وارد شد.
_بابک؟
همان طور که کمی خم شده بود سرش را چرخاند و نگاهم کرد. صورتش دقیقا مقابل صورتم قرار گرفته بود.
_بله؟
_اگر پدر و مادرت بفهمن چی کار میکنی؟
نگاهم کرد. طولانی و عمیق.
_مولین می دونه. قادر خان هم اصلا برام مهم نیست.
خشکم زد. “مامان می دونه” اصلا درک این جمله برایم ممکن نبود. زنی که قربان صدقه قد و بالای ماهی می راهی شد و با بدری خانم دو جان در یک بدن بودند، حالا می خبر داشت که پسرش دختر عموی همسرش را صیغه کرده است. آن هم نه از روی محبت و علاقه فقط به خاطر رضای خدا و کمک کردن.
_مولینت می دونه؟
سرش را تکان داد. دستم را روی کف دستش گذاشتم و حرکت او را متوقف کردم.
_مولینت چی میدونه؟
کمرش را راست کرد و با اخم نگاهم کرد.
_چیزهایی که باید بدونه.
_چی؟
به عقب تکیه داد و بار دیگر مرا به خودش فشرد. خودم را از او جدا کردم و سرسختانه اظهار کردم:
_بهش چی گفتی؟
نگاهانش را تنگ کرد و با لحنی ترسناک و خشن اضافه کرد:
_به محمد اظهار کردم به تو هم میگم. من به بابام هم توضیح نمیدم.
_چی میگی؟ یه سر این قضیه منم، یه سرش ماهی، یه سرش تو. من باید بدونم مادری که تا یک ماه قبل عروس گلم عروس گلم میکرد، حالا چطور با صیغه کردن پسرش مخالفتی نداره.
به جلو خیز برداشت. وحشت کردم و عقب راهی شدم. نگاهش رنگ دیگری به خود گحرکت کرد. ساکت شد و اخم میان دو ابرویش کم رنگ تر.
مجدداً به عقب تکیه داد.
_بعد درباره اش حرف میزنیم تو خونه.
برخاستم.
_سردمه
واقعا سردم بود.
_یک دفعه؟
بی حوصله سر تکان دادم. آهی کشید و برخاست. قدم زنان و در سکوت به محلی که ماشین را پارک کرده بودیم برگشتیم.
در خونه بی حوصله و حتی بدون آنکه لباسش را عوض کند پای تلوزیون جای گرفت و بی هدف کانالها را زیر و رو کرد. دندان هایم را مسواک کردم. از روزی که به منزل امیرهوشنگ آمده بودیم هر کدام در یک اتاق می خوابیدیم. من در یک اتاق با تخت یک نفره فلزی و قدیمی و او در اتاق خواب بانو و امیرهوشنگ، در تخت دو نفره آنها. ظاهرا جناب پژمان روی تخت دو نفره کمتر خوابش نمی برد.
_امشب پیش من بخواب.
با تعجب نگاهش کردم.
_حرف بزنیم.
سرم را تکان دادم و به اتاق خواب او حرکت کردم. پشت سرم تلوزیون را خاموش کرد و به اتاق رسید. لباس هایش را عوض کرد و وارد شد و کنارم خوابید. چند لحظه بدون هیچ حرفی ساعدش را روی پیشانی اش گذاشت و چشمانش را بست. آن قدر طول کشید که در ذهنش گذراندم خوابش برده است. برخاستم تا به اتاق خودم برگردم که کف دستم را گرفت و مانع شد.
_کجا؟
کف دستم را کشید. روی سینه اش افتادم. خودم را جدا کردم و کمی فاصله گرفتم. به طرفم چرخید و اظهار کرد:
_ ماهی از مادر من چی بهت اضافه کرده؟
حرف های ماهی را به خاطر آوردم. اینکه ثری خانم برای پرستاری از مادر باربد به آن جا آورده شده و بعد از فوت مادر باربد قادر خان که متوجه وابستگی باربد به ثری خانم میشود او را صیغه میکند. اینکه هنوز صیغه است یا نه معلوم نیست.
_چیز زیادی ناضافه کرده
آن چنان نگاهی به من کرد که از خجالت سرخ شدم. نگاهی که می اضافه کرد می داند من دروغ میگویم. پوزخندی زد.
_یعنی می خوای باور کنم که ماهی چیزی به تو ناضافه کرده؟ به تو؟ اون هم ماهی وراج و فضول.
حرفی نزدم. دستش را ستون سرش کرد و به طرف من چرخید. چند لحظه دقیق نگاهم کرد.
_منو چطوری شناختی؟
غلت زدم و نگاهش کردم. فکر میکردم قرار است از مادرش صحبت کند. حرفی نزدم و به سوالش در ذهنش گذراندم. اینکه او چطور بود، یا من او را چطور شناخته بودم؟ به نظرم سرسخت بود و خشک. ولی دل پاکی داشت. مهربان بود و یک نوع خوش دلی ذاتی داشت.
_مهروبونی، یکم خشک و خشن هستی اما دلت پاکه.
یک ابرویش را بالا برد و آرام لبخند زد.
_اگر بهت بگم که این بابک پژمان ساخته و پرداخته امیرهوشنگه چی میگی؟ اگر بگم که این بابک چند ساله که این بابک شده چی میگی؟
با حیرت نگاهش کردم.
برخاست و قرار گرفت و به تاج تخت تکیه داد. بی قرار و کلافه بود. مثل کسی که نمی داند چطور موضوعی را عنوان کند.
_چیزهایی که الان بهت میگم تا به حال از چهار چوب خانواده ام اون طرف تر نرفته. برای اولین باره که من دارم اینها رو به کسی میگم. دوست ندارم زود موضع گیری کنی. منطقی فکر کن و منطقی راهی شدار کن. من تو رو دختر منطقی شناختم، پس خواهش میکنم شناخت من رو خدشه دار نکن. من می خوام که ما همدیگر رو بهتر بشناسیم. نمی خوام بلند شی بزنی و بشکونی و مجدداً خودت رو به هم بریزی. باشه؟
به طرفم خم شد و با ملایمت بازویم را در دست گراهی شد. نگاهانش به قدری نافذ و عمیق بود که گاهی حالتی دستور دهنده پیدا میکرد. با خنده ایی عصبی اضافه کردم:
_داری منو می ترسونی؟
تبسمی کج زد و دستش را بالا آورد و در موهایم فرو کرد.
_نه! یکم شناخت متقابل می خوام.
کف دست برد و از پاتختی پاکت سیگارش را برداشت و آتش کرد. متوجه شدم که از صبح بی قرار بود. معمولا روزگاری یکی یا دو نخ بیشتر نمی کشید. گاهی حتی اصلا نمی کشید. اما آن روزگار از صبح، آن چهارمین نخی بود که آتش کرده بود.
_امروزگار به‌شدت مضطرب و بی قراری.
جمله ام کاملا خبری بود. پک آهستهی زد و سرش را تکان داد. با انگشتم به سیگارش اشاره کردم.
_زیاد سیگار کشیدی.
با انگشت اشاره و کناریش بینی ام را فشرد.
_دیگه تو چه کارهای من دقیق شدی؟
لبخند زدم و با حالتی موذیانه گفتم:
روزی یک بار شیو میکنی. صبح ها قهوه ات باید تلخ و بدون شیر باشه. نمی دونم چی جوری می خوری؟ ولی می خوری! جین دوست داری، اما فقط وقتی که از تهران میای بیرون می پوشی. این رو هم نمی دونم چرا؟ آهان! یه چیز به‌شدت عجیب تر اینکه وقتی می خوای کاری رو فراموش نکنی ساعتت رو به کف دست راستت می بندی!
لبخند زد.
_شیطونی! رو نکرده بودی تا حالا!
سیگارش را خاموش کرد و چند لحظه بدون هیچ حرفی به من چشم دوخت. با انگشت اشاره و شصتش تیغه بینی اش را فشرد و شروع به صحبت کرد.
_امیرهوشنگ یک وقتی دوست و شریک بابام بود. با هم کار میکردن. یه سرمایه خیلی زیاد گذاشتن و روش کار کردن. اما بعد از یه مدتی امیرهوشنگ می بینه که قادر خان اونی نیست که نشون میده. می بینه که قادر خان با اعتقادات اون زمین تا آسمون فرق داره. به همین خاطر درتمایل داشت پولش رو می کنه که شراکتشون رو به هم بزنه. قادر خان هم که می دونسته با رفتن پول امیرهوشنگ از کار ضرر خیلی زیادی میکنه، کلی چک و سند جعلی درست میکنه و نصف بیشتر پول امیرهوشنگ رو بالا میکشه. از اون وقت امیرهوشنگ و بابام سایه هم دیگه رو با تیر میزنن. اون موقع من دبیرستانی بودم که این اتفاق افتاد. قادر خان هنوز با علی و عمران کسروی آشنا نشده بود. دیگه امیرهوشنگ که بسیار ضرر کرده بود از تهران راهی شد و من تا مدتها نمشاهده کردمش. من دبیرستانم تمام شد و بعدش راهی شدم دانشگاه
تو دانشگاه من معروف بودم. می دونی به چی؟ (نگاهم کرد. دیدهانش غمگین بود.) معروف بودم به خانم بازی. به پول زیاد و ماشین ها جور وا جور. معروف بودم که استادها رو با پول می خرم. که البته این یکی دروغ بود. من خودم درسم عالی بود. تو اون چهار سال حتی یک بار هم نمره زیر پانزده نداشتم. ولی مسئله سر اینکه وقتی کسی خراب بشه، دیگه تو همه ی زمینه ها خراب میشه. اون فسادش رو عمومیت می دن به همه چیز.
حرفش را قطع کرد و نگاهم کرد. دهانم باز مانده بود. آن قدر حیرت زده شده بودم که حد و اندازه نداشت. مردی که از روزی که در خانه اش پناه آورده بودم تا به امروزگار به من دست نزده بود، اعتراف میکرد که یک دختر باز قهار بوده است. ناگهان حرف های عمران را به خاطر آوردم. “بابک شیطنت هایی داره. ماهی می تونه با این اخلاق بابک کنار بیاد؟ ”
_همیشه جذاب ترین دوست دخترها رو داشتم. جذاب ترین ولی کثیف ترین ها. همواره جذاب ترین الزما بهترین نیست. دیگه سال تا سال هم به خونه برنمی گشتم. گاهی با باربد و بیشتر خودم تو خونه مجردیم مهمونی می گرفتم و بزن و بکوب راه می انداختم.
مولین دیگه از کف دست کارهام عاجز شده بود. می میل داشت منو به جاده راست بیاره اما شدنی نبود. چون قادر خان پشتم بود. ساپورتم میکرد. به جلو هُلم میداد. قادرخان کیف میکرد از کارهای پسراش. پول می ریخت تو کف دست و بال ما مثل ریگ بیابون. میگفت اینکه پسرم شبی رختخوابش بدون زن نباشه نشون مردونگیشه.
برخاست و شروع به قدم زدن در اتاق کرد. چرخید و نگاهم کرد و پوزخندی پررنگ و تحقیر آمیز به لب آورد. و پوفی مسخره آمیز کرد و ادامه داد:
_هه! مردونگی! دانشگاهم که تمام شد مستقیم رفتم پیش خود قادر خان. اون موقع علی و عمران کسروی هم با ما شریک شده بودن. کار و بارمون حسابی سکه شده بود. از در و دیوار شرکت پول می ریخت. سرمایه علی و عمران یه تکون حسابی به شرکت داده بود. تو همین زمانها بود که شرکت یه منشی استخدام کرد. یه دختر به‌شدت دلبر. از همون اول حرکت کردم تو نخش. اون هم با کاراش نشون می داد که اهلشه و باهام راه میاد.
به صورت غرق در حیرت من چشم دوخت.
_باهام جاده اومد، اما ظاهرا قبلش هم با قادر خان مسیر اومده بود. یعنی هم مدت به ریش هر جفتمون ریز خندید. حسابی قادر خان رو تیغ زد. یه وقتی درک کردم که قادر صیغه اش کرده بود.
با خشم دندان به روی هم سایید. به دیوار کنار پنجره تکیه داد.
_کسی که مادر نجیب و سالم منو این همه سال صیغه نگه داشته بود، حالا یه دختر هر جایی رو هم طراز مادر من کرده بود. همین یه تکون اساسی به من داد. تازه متوجه شدم که آقا این همه سال چه کثافت کاری هایی میکرده. تازه متوجه شدم چرا اصرار داشت که پسرهاش هم مثل خودش بشن. چراکه می میل داشت اون قدر ما رو درگیر زنها و روابط کثیف بکنه که دیگه هیچ کدوممون فرصت نداشته باشیم که بگیم چرا این کارها رو با مادر ما میکنی؟ می دونست که این کثافت کاری ها و حلال و حروم کردن ها بالاخره اثرش رو روی روح و روان آدم می زاره و آدم و بی غیرت میکنه. می تمایل داشت که بی غیرت بشم. که نگم چرا این بلاها رو سر مادرم میاری؟ همون طور که شده بود. اون قدر تو محبت و حال خودم فرو راهی شده بودم که نمی متوجه شدم درد مادرم چیه؟ چرا همه اش نگاهاش گریه ایی؟ چرا این قدر پیر و شکسته شده؟ چراکه نبودم و اگر هم بودم اهمیت نمی دادم. نمی اضافه کردم چرا بعد از این همه سال مادر منو عقد نمی کنی؟ نمی بیان کردم، چون فکر میکردم عقد یا صیغه، اصلا چه فرقی میکنه؟ نمی دونستم که برای یک زن فرق میکنه. نمی متوجه شدم. مثل کبکی بودم که سرش رو تو برف فرو کرده و زیرا خودش چیزی رو نمی بینه فکر میکنه که وجود نداره.
پشیمانی از تمام اجزای صورتش نمایانگر بود. قدم می زد و آرام و قرار نداشت. من هم نمی توانستم چیزی بگویم. یعنی اصلا نمی خبر داشتم که چه باید بگویم. صحبت هایش آنقدر باعث تعجب من شده بود که مات و متحیر شده بودم.
_ خلاصه حسابی باهاش بحثم شد. تو روی هم وایسادیم. باربد هم طرف منو گحرکت کرد. مادرم رو بسیار دوست داره. شاید حتی به نوعی بیشتر از من احترامش رو داره. جمع کردم و از در شرکت زدم بیرون، اما به باربد گفتم بمونه حواسش به مادرم و کارها باشه. برگشتم خونه. حسابی به هم ریخته بودم. به مولین چیزی نبیان کردم و فقط اضافه کردم که یه چند وقتی دوست دارم تنها باشم.
مامان که دید ناراحتم آدرس امیرهوشنگ رو داد. ظاهرا تموم این سالها با بانو امیرهوشنگ در ارتباط بوده. گشتم امیرهوشنگ رو پیدا کردم. تو همین روستای میرآباد بود.
نگاهم کرد و تبسم زد. تبسمی ملایم و موفقیت آمیز.
_ اومدم که یه چند وقتی بمونم ولی موندگار شدم. امیرهوشنگ منو عوض کرد. دیدم رو، طرز فکرم رو و همه زیستنم رو.
اون بود که بهم یاد داد مرد بودن چیه؟ محبت چیه؟ مرام و مردونگی و اخلاق چیه؟ بهم اظهار کرد فقط یاد گحرکت کردی جلوی آیینه به موهات برسی و اون قدر مردونگی نداشتی تو این سالها که ببینی درد مادرت چیه؟ ببینی که قادر چه بلایی به سرش میاره؟ اون قدر مردونگی نداشتی که بفهمی داری تو چه کثافتی کف دست و پا میزنی و خودت خبر نداری. بوی لجن خودت رو خودت نمی فهمی بس که ادکلن خدا تومنی به خودت می زنی. اگر اون رو نزنی که بوی گندت تموم عالم رو می گیره. هرزی و مثل اون ها راهی شدار میکنی.
برخاستم و چهار زانو روی تخت جای گرفتم.
_ هر حرفی که امیرهوشنگ بهم می اضافه کرد مثل یه ضربه بود که به صورتم میخورد. ولی به جای اینکه بی هوشم کنه تازه منو به هوش میاورد. هفت ماه تو روستا موندم. درست مثل معتادی که تو ترکه شده بودم. منی که هر شب بساط لهو و لعبم به جاده بود. همه رو یه شامگاهه ب*و*سیدم گذاشتم کنار. نوشیدنی و زن و سیگار و همه چیز رو.
کف دستش را روی موهای سرش کشید و اضافه کرد:
_موهام رو از ته زدم و یه قول و قراری با خودم گذاشتم که تا مدتی که حس نکنم آدم آدم شدم و خیلی چیزهای دیگه، موهام رو بلند نکنم.
داشتن رابطه ج*ن*س*ی زیاد و هرز حرکت کردن درست مثل اعتیاده. منم درست مثل معتادها شده بودم. هفت ماه تموم امیرهوشنگ روی من کار کرد. بهم اظهار کرد که اگر پاک بمونم اون وقت می تونم لذت رابطه با همسر رو بفهمم. نه زمانی که اشامگاهاع شدم و دیگه قل*ب*م و روحم ظرفیت پذیرش دلدادگی رو نداره.
وارد شد و کنارم نشست و به تاج تخت تکیه داد.
_ امیرهوشنگ بهم گفت که مادرم رو نجات بدم. اون بود که گفت مادرم تو تموم این سالها که من پی عشق و حال خودم بودم چه زجری از کف دست قادر کشیده. بهم سرمایه داد. بیان کرد که اامان کار اینکه پولم رو از پول کثیف قادر بیرون بکشم. می گفت حتی کف دست زدن به پول قادر هم کجادهت داره.
با پول و تجربه امیرهوشنگ زدم تو کار اسب و تجارت اسب. نمی دونم خدا می خواست بهم بفهمونه که دارم مسیر درست رو می رم یا اینکه نیت خوب امیرهوشنگ بود که یک دفعه از روی زمین کنده شدم. دیگه پول و سرمایه من زد روی دست قادر که این همه ساله کار کرده بود. اون که کف دستش به من نمی رسید شروع کرد به اذییت کردن مولینم. من هم این جا دستم ازش کوتاه بود.
نگاهم کرد و سرش را با تاسف تکان تکان داد.
_ اما مامانم بسیار صبوره. تحمل کرد. همه چیز رو تحمل کرد. هنوز هم داره تحمل میکنه.
کف دستانش را به سینه زد و برای چند لحظه حرف هایش را قطع کرد. چیزی مثل نفس گحرکت کردن. فکر میکنم بیشتر برای من لازم بود تا او. من که از حرف های او نفسم بریده بود. شخصیتی که می متوجه شدم زمین تا آسمان با آن چیزی که دیده بودم تفاوت داشت. این پوسته جدید او بیشتر برازنده قامتش بود تا چیزی که تعریفش را میکرد. من این بابک را عاشق شدم. نه بابکی که در گذشته جا مانده بود. حالا علت تمام آن احترامی که برای امیرهوشنگ قایل بود را می فهمیدم. آن همه احترامی که به حق سزاوارش بود. روزگار اول که قادر خان را متوجه شده بودم اصلا فکر نمی کردم که چنین شخصیتی داشته باشد. اما چیزی که مسلم بود و شاید حتی خود بابک هم آن را نمی دانست این بود که او از نظر قدرت شخصیتی به خود قادر خان حرکت کرده بود. مثل او بود. او هم در همان چند متوجه شدار به نظرم شخصیت قوی و خود ساخته ایی داشت. به این که تا چه اندازه فساد اخلاقی و یا طمع دارد کاری ندارم. شخصیت خود ساخته و محکم بابک به پدرش رفته بود و با تربیت امیرهوشنگ مردی شده بود که در حیات می شد همه جوره به او اعتماد کرد و رو کف دست نخورد. چه خوشامگاهخت بود ماهی!
چشمانش را به روی هم فشرد. آن همه اعتراف روحش را خسته کرده بود.
_ همه اینها گذشت تا یه کاری پیش اومد که بازده بسیار خوبی داشت. قادر به علی کسروی اظهار کرد که بیا پول بذار شریک بشیم. اما علی زیر بار نراهی شد. چرا رو دیگه من نمی دونم. من هم از فرصت استفاده کردم بهش اظهار کردم پول می ذارم، هفتاد- سی. خیلی بهش برخورد. توقع داشت که من بهش بگم بیا این پول سرمایه گذاری کن، نصف نصف. یا اصلا همه سود مال تو زیرا پدرمی. چراکه گند زدی به تمام زیستنم با این تربیت کردنت.
ولی من هم کوتاه نیومدم. باربد رو هم گرفتم زیر بال و پر خودم و فقط سوری گذاشتمش تو شرکت بمونه که یه ستون پنجم تو شرکت داشته باشم. قادر که بسیار پول لازم بود قبول کرد که من سرمایه گذاری کنم. من هم پیش شرط براش گذاشتم. پیش شرطم هم این بود که همه زنهای صیغه ایش رو رد کنه بره و مادر من رو عقد رسمی بکنه. جار و جنجال راه انداخت. زمین و زمان رو بهم دوخت تا من کوتاه بیام اما من کوتاه بیا نبودم. قبول کرد و مادرم رو عقد کرد.
حرفش را قطع کرد و کف دستش را روی صورتش کشید. تبسمش تلخ بود و خسته.
_ بعد از این همه سال که مادر بیچاره من سرکوفت همه تو سرش بود که زن صیغه ایی قادره، حالا می تونست سری تو جمع بالا ببره. دیگه مجبور نبود که زخم زبون و ریشخند زنهای فامیل رو تحمل کنه. دومین شرطم هم این بود که دست من رو تو کارها باز بزاره. بالاخره طمع قادر کشوندش ته چاه.
اون که میمشاهده کرد من سر سه چهار سال نشده تو کارم از اون موفق تر شدم فکر میکرد که لابد یه خبریه. نمی دونست که صدقه سر دعای مردمی که دستشون رو گرفته بودم از رو زمین کنده شدم. پیش خودش گفت که بذارم کارها کف دست بابک باشه کار بلده می دونه چی کار کنه. همه اختیار کار جدید رو به من داد.
سرش را تکان داد و چشمانش را تنگ کرد و با حرص و غمگین ادامه داد:
_ من هم حالا حالاها براش برنامه داشتم شروع کردم و آروم آروم جلو حرکت کردم. . قادر باید پولش تمیز میشد. باید تقاص بلاهایی که هنوز داره سر مادرم میاره پس می داد. این ها گذشت تا علی کسروی یه پول هناظهار کردی از زنش بهش ارث رسید. اون هم طمع کاره. هم خودش هم زنش.
زنش هم اومد اضافه کرد که من رو هم شریک کنید. اون هم پول گذاشت. قادر که دیدهش پول علی کسروی رو گحرکت کرده بود می ترسید که یک دفعه علی هم مثل امیرهوشنگ بگه شراکتمون تمام و پولم رو بده. به همین خاطر به من گفت که بیا دختر علی کسروی رو بگیر. بیان کرد این طوری گوشت علی کسروی میره زیر دندون ما، به خاطر دختر ته تغاریش هم که شده دیگه صحبتی از قطع شراکت نمی کنه.
یا اگر مثل اون دفعه برای سرمایه گذاری روی کاری ازش پول بخوایم دیگه نمی تونه دست رد به سینه مون بزنه. قبول نکردم و زیر بار نحرکت کردم. کار من نبود.
حرفش را قطع کرد و موشکافانه به من چشم دوخت. به من که شوکه شده نگاهش میکردم. می تمایل داشت تاثیر حرف هایی که حالا نه فقط از خودش بلکه از ماهی بود را در من ببیند. نتوانستم از اخمی که میان دو ابرویم قرار گرفت خودداری کنم. لبخند کجی زد و ادامه داد:
_من دیگه سالها بود که دنبال عشق بود. نیمه گمشده ام. از همه اینها گذشته این کار نامردی بود که من دیگه اهل نامردی نبودم. قاطع نه گفتم. اون هم به باربد فشار آورد. اما باربد هم زیر بار نرفت. خیلی ساله که عاشقه. ولی قادر جلوی پاهاش سنگ می اندازه.
یه مدتی گذشت. تو این مدت تو راهی شدار ماهی دقیق شدم. از من خوشش می اومد. این رو حتی یک بچه هم می تونست تشخیص بده.
به‌آرامی و با غم و غصه ریز خندید. خنده ایی تلخ. نگاهم کرد و سرش را با تاسف تکان داد و ادامه داد:
_هر کاری میکرد که بتونه توجه منو به خودش جلب کنه. کارهای بچگونه و احمقانه. ماهی فقط یه بچه است. یه بچه شیرین، که من مثل یک دوست ازش خوشم می اومد. مثل یک دختر خاله. نه بیشتر. ولی اون نمی درک کرد.
قادر از طریق مولینم وارد شد. بهش فشار می آورد. اذیتش میکرد. تا بالاخره وادارش کرد که با بدری خانم صمیمی بشه و وانمود کنه که ماهی رو به عنوان عروس می خواد. من اون موقع ایران نبودم. برای یک سری از کارهای خودم حرکت کرده بودم قطر. چیزی در حدود پنج یا شش ماه بود که ایران نبودم.
وقتی برگشتم دیدم که بله مامان حسابی با بدری خانم صمیمی شده و همه با یک مشاهده کرد دیگه به من نگاه میکردن. شاید به استثنای گلی و محمد که راضی به این وصلت نبودن. ماهی و بدری خانم رو هوا سیر میکردن.
هر چه جلو تر می رفت. دلهره و اضطراب من هم بیشتر می شد و اخم هایم بیشتر در هم فرو می راهی شد.
_باربد جریان رو برام تعریف کرد. یک بزن و بکوب حسابی با قادر تو دفترش جاده انداختم. تمام وسایل دفترش رو شکستم و یه خرج سنگین رو کف دستش گذاشتم. اما اون حرفی نمی زد. حاضر بود که من ماهی رو بگیرم بیاد کف پاهام رو هم بب*و*سه. این آدم هر خفتی رو حاضره برای پول تحمل کنه.
گذاشتم از کشور خارج شدم. راهی شدم یک مدتی پیش یکی از دوستام. اعصابم داغون بود. اگر تو ایران می موندم ممکن بود که یه بلایی سر قادر یا خودم می آوردم. به مولین گفتم بیا بریم اما قبول نکرد.
می دونم که ماهی بهت گفته که مادر من تازه به دوران رسیده است. میدونم که شاید این نظر خودت هم باشه. لباس هاش و جواهراتش همه ….
حرفش را قطع کرد و ریز خندید. خنده ای پر از حرص و کلافگی. دستش را تکان تکان داد. مثل اینکه از طرفی دوست نداشت که راجع به مادرش صحبت کند و از طرفی می خبر داشت که احتمالا مردم پشت سرش چه چیزهایی می گویند.
_همه این ها احمقانه است. اما مادر بیچاره من که تموم عمر به خاطر صیغه بودن، سرش تو جمع فامیل و دوست پایین بوده حالا دوست داشت خودش رو نشون بده. فکر نمیکرد که کارش و رفتارش ممکنه خنده دار بشه. فقط هدفش این بود که بگه من هستم. ببینید من زن عقدی و رسمی قادر شدم و قادر برام همه کاری میکنه.
قبول نکرد با من بیاد چراکه فکر میکرد که بدری خانم یا بقیه دوستش دارن. فکر میکرد که دیگه زندگیش خوبه. مادر من مثل مرغ خونگیه. نمونه یک زن سنتیه.
زنی که میگه با لباس سفید اومدی تو خونه ی این مرد باید با کفن بری بیرون. زنی که میگه اگر شوهرت تو سرت هم زد نباید سرت رو بالا بگیری نگاهش بکنی.
خلاصه رفتم. چند وقتی به بهانه کار گشتم. ولی خوب کار داشتم تو ایران، نمی تونستم همه رو به ولین خدا ول کنم بگردم. برگشتم.
نگاهم کرد. طولانی. جز به جز صورتم را از نظر گذراند.
_تو راه تو رو مشاهده کردم. وقتی خودت رو نازلی کسروی معرفی کردی اندیشیدم که یه تشابه اسمیه اما وقتی عمران رو تو فرودگاه دیدم تعجب کردم که گفتی دخترشی. فقط شنیده بودم که عمران یه دختر داره اما نمیدونستم که این قدر بزرگه. فکر میکردم نهایتا دوازده سیزده سالشه.
حرفش را قطع کرد. سیگاری دیگر آتش زد. برخاست و به کنار پنجره حرکت کرد. مدت مدت زیادی حرف نزد. سیگار دوم را با اولی آتش زد و دوباره با خونسردی کامل آن را هم کشید.
_وقتی برگشتم مشاهده کردم اوضاع بدتر شده که بهتر نشده. دیگه نمی تونستم تحمل کنم. ماهی رو تمایل داشتم. بهش اظهار کردم که خصوصی همدیگر رو ببینیم. اون هم از خدا تمایل داشته قبول کرد.
بهش بیان کردم که دوستش ندارم. بهش گفتم که نمیگم تو بدی اما تیکه ی من نیستی. اون نیمه گمشده ام. اون کسی که به خاطرش بی قرار بشم. اون کسی که به خاطرش وقتی کارم تموم شد با کله به خونه برگردم. کسی که بی تاب وجودش بشم. کسی که عاشقش باشم.
بسیار آزرده شد. ولی منطقی حرکت کردار کرد. غرورش رو حفظ کرد. بهش گفتم که این ها همش برنامه است. برنامه قادر برای پاما که می خواد تو خانواده بمونه. واسه اینکه من و تو بشیم گوشت قربونی.
چرخید و رسید روبه روی من از حرکت ایستاد. کف دست به سینه و عصبی. احساس خستگی کاملا در صورتش مشخص بود. مردی که در زیستن به کسی توضیحی نداده بود. حالا نزدیک به یک ساعت بود که برای من تمام ریز و درشت حیاتش را روی دایره ریخته بود.
_اون روزگار چیزی نبیان کرد ولی چند وقت بعدش تماس گرفت و تمایل داشت که همدیگر رو ببینیم. بهم اضافه کرد که اگر منو عقد کنی چی گیرت میاد؟ یا به عبارت واضح تر قادر چقدر حاضره برای این کار به من باج بده؟
گفتم که نمی دونم اما احتمالا بسیار بیشتر از چیزی که فکر میکنم. پیشنهاد داد که عقد کنیم و سودی که از این کار نصیب من میشه، نصف به نصف بشه.
دقیق نگاهم کرد. او از ماهی صحبت میکرد. کسی که بیشترین اهمیت را برای من داشت. به او حق می دادم که مرا به زیر ذره بین بگذارد. چیزی نگفتم و او ادامه داد:
_اصلا باورم نمی شد. تموم اعضای این خانواده سرشون تو حساب و کتاب بود. شاید باورت نشه ولی اونقدر شوکه شده بودم که حد و اندازه نداشت. یک دختر داشت سر بکارت روح و جسمش معامله میکرد و این اصلا تو قاموس من جایی نداشت.
شاید اگر چند سال قبل این پیشنهاد به من شده بود با کله قبول میکردم. پیش خودم میگفتم هم فال و هم تماشا. من حال خودم رو میکنم بعد هم نهایتا طلاقش میدم. اما من دیگه اون آدم نبودم.
اما حالا می دیدم که یک دختر که قاعدتا باید روحیه لطیفی داشته باشه خیلی راحت جلوی من جای گرفته بود و مثل کاسب کارها معامله می کرد و چونه میزد.
بهش توپیدم. کم مونده بود که بزنم تو گوشش. بهش گفتم آخه تو دختری، یکم ناز داشته باش. سر پول داری چی رو می فروشی؟
آخه اگر بدبخت بود دلم نمی سوخت. می بیان کردم برای گذران زندگیش مجبوره که از تنش مایه بزاره. اما نه وقتی که می دونستم مثل ریگ پول تو کف دست و بالش ریخته. این برام اصلا قابل هضم نبود.
بیان کرد که می خواد بره خارج ولی پدرش مخالفه و بهش کمک نمی کنه. اون پول رو برای این می تمایل داشت که بتونه باهاش اون جا تو دانشگاه ثبت نام کنه و خرج خودش رو جور کنه. یه جورهایی این پول زیاد رو برای گراهی شدن اقامت می خواست. بیان کرد که چنین پول زیادی نداره.
عاشق این بود که بره خارج، بیاد پیش تو. همیشگی می اظهار کرد دوست دارم مثل نازلی آزاد باشم. ایران رو دوست نداشت. اما از اون طرف خانواده اش هم که دوستش داشتن راضی نمی شدن که بره.
کار جهان رو می بینی؟ یکی مثل تو واسه یه ذره محبت خانوادگی جون میده و به اجبار فرستاده میشه اون طرف. یکی هم مثل ماهی همه چیز داره اما باز هم ناراضیه.
ماهی حاضر بود که به خاطر رفتن به خارج همه چیز رو زیر پا بزاره. همه چیز رو. حتی محبت خانواده اش رو. آن چنان با حسرت از زندگی تو اون جا صحبت میکرد که قلب سنگ رو هم آب میکرد.
اظهار کرد که دوست داره بره پیش تو. تو رو دلبسته شد. چیزی که هیچ وقت بهش شک نکردم. از من میل داشت تا پیشنهاد قادر رو قبول کنم.
شانه هایش را بالا برد و با کمی بی قیدی اضافه کرد:
_من هم که مشاهده کردم این طوریه قبول کردم. این طوری هم مشکل او حل میشد و هم من می تونستم به این وسیله دست قادر رو از کارها کوتاه کنم. بهت دروغ نمی گم. صد در صد این ماجرا به نفع من هم بود. من هم به پول رسیدم و هم کارم رو با پدرم یک سره کردم.
وارد شد و کنارم قرار گرفت. نمی توانستم حرف هایش را باور کنم. چرا ماهی باید چنین کاری میکرد؟
_ حرکت کردم و با قادر صحبت کردم. گفتم حاضرم سر آینده و زندگی و عشقم قمار کنم به شرط اینکه همه چیز به نفع من باشه.
قبول کرد. اون قدر توی اون چند وقته پول تو کف دست و بالش ریخته بودم که خیالش از طرف من راحت بود. فکر میکرد من کورم یا خرم که نفهمم دوباره کثافت کاریهاش رو از سر گراهی شده.
فکر میکرد چون میتونه سر مادرم رو کلاه بذاره سر من رو هم میتونه شیره بماله. به روش نیاوردم. گذاشتم تو خماری بمونه.
بهش بیان کردم که یک وکالت بهم بده. اون هم داد. من هم شروع کردم. آروم آروم کف دستش رو از کارها قطع کردن. جوری آروم و زیر پوستی، که آب از آب تکون نخورد.
وقتی به خودش اومد مشاهده کرد که دیگه کاری نمی تونه بکنه. هنوز کارم باهاش تموم نشده. هنوز مونده تا تموم بشه.
چهره اش سخت شده بود. خشن و خشک. نگاهان سیاهش از خشم برق میزد.
_با ماهی قرار مدار گذاشتیم که صیغه عقد جاری بشه اما محضری نشه. قرار شد بعد از رفتنش من خودم برم و صیغه عقد رو باطل کنم. یک وکالت به من داد که بتونم به کارها برسم.
حرفش را قطع کرد و سیگار دیگری آتش زد و این بار به سرفه افتاد. کیف دستی اش را از زیر تخت بیرون آورد و همان طور که سیگار گوشه لبش بود. از داخل آن شناسنامه اش را بیرون آورد و به طرف من گرفت. شناسنامه را باز کردم و صفحه دومش را چشم دوختم. سفید و تمیز بود. پاک پاک. مجدداً به طرف پنجره حرکت کرد و روی لبه آن نشست و ادامه داد.
_من نمی تونستم فیلم بازی کنم ولی ماهی هنرپیشه خوبی بود. یا شاید هم هنوز بهم علاقه مند بود. نمیدونم. گاهی احساس میکنم که ماهی هنوز هم بهم علاقه داره. چون تو آخرین لحظه ها هم میاضافه کرد که بیا با هم بریم.
اما همون وقت هم احساس میکردم که تو و گلی یه چیزهایی متوجه شدید. وقتی که ماهی با خانوادش راهی شد، با یک حساب بانکی پر و پیمون راهی شد. چیزی که ماهی فکرش رو نکرده بود تصادف گلی بود، و گرنه تا حالا ماهی کارهاش رو کم کم ردیف کرده بود. حرف من اصلا سرزنش ماهی نیست. اون دوست داشت این کار رو بکنه که کرد. من هم به مراد قلبم رسیدم. حرف من اینکه تو کف دست از ناراحتی برای ماهی برداری. بدونی. بفهمی که جریان از چه قرار بوده. چی پشت پرده است.
حرف هایش تمام شد. وارد شد و کنارم روی تخت قرار گرفت. آن چنان شوکه شده بودم که هیچ حرفی نمی زدم. گنگ و گیج نگاهش میکردم. کف دستم را در کف دست خودش گحرکت کرد و به نرمی نوازش کرد. دستم را کشیدم و با ناراحتی گفتم:
_ ماهی اگر عاشق شد بره خارج به من میاظهار کرد. ما هیچ چیزی رو از هم پنهون نمی کردیم.
تمسخر آمیز خندید.
_بهت گفتم منطقی رفتار کن. این منطقه ؟ من رو متهم به دروغ گویی کنی؟
خودش را به من نزدیک کرد و با انگشت اشاره اش زیر گلویم را قلقلک داد و با تمسخر اظهار کرد:
_ چرا شما فکر میکنی که ماهی باید همه چیز رو به شما می گفت زیبا خانم؟ هان؟ نه اینکه خودت همه جیک و بوک زیستنت رو بهش گفته بودی که همچین توقعی داشتی درست باشه؟ نه عزیز من این طوری نیست. تو زندگی هر کسی یه چیزهای هست که دوست نداره اظهار کرده بشه. حالا به هر قلبیلی. به اونش اصلا کاری ندارم. می بینی تو هم نااضافه کرده هایی داشتی که به ماهی نبیان کرده بودی این به اون در.
حرف حسابش جواب نداشت. اما آخر چرا؟ ل*ب*م را گزیدم. ماهی با زیستنش چه کرده بود؟ حماقت تا این حد؟ بچگی تا این اندازه؟
_ می دونی من بیشتر احساس میکنم که ماهی دوست نداشت به تو بگه چون می دونست که اگر بگه تو رای و نظرش و عوض میکنی. زیرا می دونست که امکان داره که تو راضی نباشی و یک وقت بری به خانواده چیزی بگی. حس میکنم به این علت به تو چیزی ناظهار کرد. دلبسته شد که بیاد پیش تو. ماهی آدمیه که همواره همه چیز داشته. دلدادگی خارج و اینکه بیاد پیش تو راحتش نمی گذاشت.
نگاهش کردم. و سرم را در تایید حرف هایش تکان دادم. دقیقا همین طور بود. ماهی به همین دلیل حرفی به من نزده بود. چراکه می اطلاع داشت که من مخالف صد درصد این کارش هستم. به یاد حرف گلی افتادم.
“ماهی همواره همه چیز داشته حالا اون فقط بابک رو می خواد” چیزی که خانواده حتی فکرش رو هم نکرده بودند، این بود که ماهی این کار را بکند. دلخور شده بودم. به قدری زیاد که حد و اندازه نداشت. دلم می خواست به او خورده بگیرم و بگویم “تو چرا حرفی به کسی نزدی و پول به این زیادی را در اختیار او گذاشتی؟”
ولی چیزی نگفتم. چون می خبر داشتم که منطقی نیست. او هم سود خودش را سنجیده بود. ماهی نباید آن قدر کودکی می کرد و چنین چیزی از او میتمایل داشت. نمی دانم محمد یا بدری خانم و حتی عمو علی که جانش به ماهی بسته است چیزی درک کرده اند یا نه؟
به یاد مسافرت هایشان افتادم. در آن نه سالی که من آن جا بودم دو بار به آن جا وارد شدند و هر دو بارش ماهی با چه لذت و حسرتی از زیستن من صحبت میکرد. شاید هم تقصیر من بود. اگر از مشکلاتم به او بیان کرده بودم این طور کشته و مرده راهی شدن نمی شد.
_تقصیر منه باید بهش میاضافه کردم که بدونه و بفهمه زیستن تو اون جا آش دهن سوزی نیست.
با اخم کف دستم را گراهی شد و به سمت خودش کشید. بغلم کرد و ساکت بیان کرد:
_کی میخوای کف دست از این خود آزاری برداری؟ کی می خوای قبول کنی که اگر من الان برم بیرون صاعقه به من بزنه تو مقصر نیستی. نازلی ماهی خودش بچه است. اون تکامل فکری که تو داری اون نداره. دنبال علت نیستم فقط دارم حقیقت رو جلوی نگاهت میارم نازنین.
سرم را بلند کردم و نگاهش کردم. ابرویش را بالا برد.
_از همه اینها گذشته. ماهی از معامله اش راضیه. یک مقدار از کارهاش رو هم زمانی که ایران بود کرده بود. تمام مدارک تحصیلیش رو فرستاده بود و موافقت دانشگاه رو هم گراهی شده بود. همین حالا هم فقط منتظره که حال گلی بهتر بشه تا بره دنبال بقیه کارهاش. اون دیگه ایران برنمی گرده. منتظر توهه. که بری و بهش برسی. بیان کردم که چیزی که هیچ وقت به وجودش شک نکردم علاقه اش به توهه. یک جورهایی حتی احساس میکنم تو رو از گلی هم بیشتر دوست داره.
ناامیدانه اضافه کردم:
_عمو علی نمی زاره بره. جلوش رو میگیره.
پوزخندی زد و اظهار کرد:
_نه عمو علی جنابعالی نه هیچ کس دیگه ایی کاری نمی تونه بکنه. اظهار کردم که بیشتر کارهاش رو انجام داده. مقدار به‌شدت زیادی هم پول فرستاده به حساب دانشگاه. کارها تموم شده است نازنین.
با تعجب نگاهش کردم. چرا من را نازنین صدا میکرد؟ حرفی نزدم و اظهار کردم:
_هنوز تو رو دوست داره و امید داره که تو هم بری پیشش نه؟
سرش را تکان داد.
_آره
قطعا همین طور بود. وقتی که با وجود آن معامله احمقانه اش و حرف هایی که بینشان رد و بدل شده بود و می اطلاع داشت که بابک او را نمی خواهد، باز هم با غمگینی به من اجازه صیغه را داده بود، معلوم بود که هنوز هم او را می خواهد.
_وقتی که بیان کرد اجازه میده که صیغه ات بشم. کاملا معلوم بود که از ته دلش نبود. حتی با اینکه به قول خودت من رو از همه بیشتر میخواد.
آهسته ریز خندید.
_حسادت تو وجود زنهاست. یک چیز غریزیه. حتی به خواهرشون هم اجازه نزدیک شدن به جفتشون رو نمی دن.
خودم را از آغوشش جدا کردم.
_چرا از اول بهم ناظهار کردی؟
_خواست ماهی بود.
_پس چرا الان گفتی؟
_بیان کردم که برای شناخت بیشتر. برای اینکه دست از این خون قلب خوردن برای ماهی برداری.
اخم کردم و با ناراحتی گفتم:
_ماهی برای من ماهیه. مهم نیست که چقدر کارش از نظرم بچگانه است. ولی …..
حرفم را قطع کرد.
_نازی…..
نگاهی به ساعت کرد و پیمسیرنش را بیرون آورد و دستم را گحرکت کرد و لحاف را کنار زد و مرا به زیر آن کشاند و اظهار کرد:
_برای امشامگاه بسه. من دیگه خوابم میاد.
با اعتراض اسمش را بردم.
انگشت اشاره اش را روی لبهایم گذاشت. لرزیدم و ساکت شدم.
_همه چیزها رو بستی؟
با ناراحتی نگاهش کردم و مثل بچه ها سرم را چرخاندم و بی جواب راهی شدم و در ماشین جای گرفتم. از دور نگاه خندانش را مشاهده کردم که در حالیکه سرش را تکان تکان میداد ساک کوچک مرا برداشت و در ماشین گذاشت و سوار شد.
با بغض گفتم:
_من نمی خوام برم. این جا خوبه. چرا نباید این جا بمونم؟
نگاهم کرد. علی رغم جدیتی که سعی میکرد در نگاهش باشد. نگاهش ملایم و ملایم بود. حتی اخم میان دو ابرویش. چیزی که دیگر میاطلاع داشتم مثل بقیه اعضای صورتش چیزی است ثابت.
_برای اینکه من میگم. این جا در صورتی که خودم باشم امنه. من که نیستم شما جات فقط پیش امیرهوشنگه. دیگه هم بحث نمی کنیم.
با قهر سرم را چرخاندم و به بیرون خیره شدم. نمی دانم از چه ناراحت بودم. از اینکه می تمایل داشتم به روستا برگردم و مجدداً از امکانات رفاهی دور می شدم؟ و یا از اینکه او می تمایل داشت برود و من بار دیگر تنها می شدم؟ سعی کردم به گزینه دوم فکر نکنم. تقریبا ده روزگار بود که اردبیل بودیم و حالا او دوباره می تمایل داشت به تهران برگردد. دیگر بیشتر از این نمی توانست کارهایش را به تعویق بیاندازد.
زیر نگاهی نگاهی به نیم رخش کردم. در فکر بود. تمام هفته پیش را با هم بودیم. با هم به خرید می راهی شدیم، شام و ناهار درست میکردیم و ساعت ها کنار هم قدم می زدیم و از افکار و عقاید هم، دل مشغولی ها و نگرانی هایمان، مورد علاقه ها و بیزاری هایمان صحبت میکردیم. دو بار به سینما راهی شدیم. که به‌شدت خوش گذشت و چیز متفاوتی بود.
شبها کنار هم شطرنج و تخته بازی می کردیم. میوه می خوردیم و بابک از کودکی اش صحبت میکرد. عاشق شامگاههایمان بودم. به اتاق او نقل مکان کرده بودم. دوست نداشتم اعتراف کنم ولی خوابی که در کنار او داشتم ارام تر و راحت تر بود. ولی اعتراف این حرف حتی به خودم هم سخت بود. کنار هم دراز می کشیدیم و او با دستش و در نور کم آباژور سایه به روی دیوار می انداخت. عاشق این بودم که هر دو نفرمان دستانمان را به شکل قو در بیاوریم و سرهایشان را به سرهم بگذاریم. به‌شدت زیبا می شد. درست مثل قوهای واقعیکه در دریاچه سر در سر یکدیگر می گذارند. شیفته وقت هایی بودم که او سیگارش را در تخت و در تاریکی می افروخت.
روزگاری یک نخ میکشید و من تمام روز را با التماس از او می میل داشتم که بگذارد و سیگارش را آخر شامگاه و در تخت روشن کند. دیدن سرخی آتش سیگار در آن تاریکی برایم جالب بود.
این حیات چیزی بود که هیچ‌گاه آن را نداشته بودم. این آهستهش و راحتی، چیزی بود که تمام عمر حسرتش را خورده بودم. حتی با وجود ترس دایمی که از عمران داشتم و نگرانی درباره سلامت گلی، ولی باز هم تا حدودی آهسته بودم. گاهی فکر میکردم این آهستهش نسبی از آن قرصهایی است که مصرف میکردم. ولی بعد به نتیجه میرسیدم که شاید نیمی اثرات آن باشد. نیمه دیگر …..
نمی خواستم اعترافی حتی پیش خودم داشته باشم. بنابراین همیشه در چنین مواقعی به‌سرعت یک قیچی در ذهنم ایجاد میکردم و افکارم را کات میکردم. اظهار کردنش حتی برای خودم هم سخت بود. بیان کردن این که او ساکتش زیادی را برایم به ارمغان آورده بود. او که خشک بود و سرد. ساکت بود و معمولی. اما با همین سردی و سکوتش مرا به خودش عادت داده بود. اعتراف این حرف درست نبود. حتی مدتی که می دانستم وضعیت زناشویی او چگونه است. این موضوع که او ماهی را دوست دارد یا نه فرقی در اصل قضیه که من آدم مشکل داری بودم نمی کرد. من یک دختر سالم نبودم. حداقل نه آن چیزی که مناسب او باشد.
ولی در کنارش راحت و ملایم بودم. اما با همه این ها راحتیها یک احساسات بدی هم بودند که موذیانه ذهن و فکرم را هدف قرار داده بودند و از درون می خوردند و تخریب میکردند. لحظات خوبم همواره با یک بدی خراب می شد. در این ده روزگار تلاش کرده بودم که با محمد صحبت کنم اما او گوشی را برنمی داشت و فقط یک ایمیل ارسال کرده بود، مبنی براینکه حال گلی تغییر جزیی کرده است و اگر کمی دیگر بهتر شود او را عمل خواهند کرد. دلبسته شدم که با خودش حرف بزنم. برای متوجه شدن صوتی خودش و یا ماهی بی قرار بودم. ولی او حرف نمی زد. خاموشیی که آنها در پیش گحرکت کرده بودند، بیشتر عذابم می داد. این بی اطلاعی و بی خبری از هر چیزی بدتر بود. این که نمی دانستم چه شده که مورد دلخوری و دلخوری آنها شده ام. احساس میکردم بابک هم مشکلاتی دارد. با قادرخان یا با کس دیگری؟ ساعت ها در سرمای هوا و در حیاط با تلفن صحبت میکرد و کلافه و بی قرار بود. از حرکات کف دستش در وقت حرف زدن با تلفن متوجه می شدم که صحبت هایش توام با برآشفتهت است. اما او تو دار تر از این ها بود که چیزی بگوید. همین ها باعث میشد که لذت های کوتاهی که داشتم خراب شود. من آدمی نیستم که زیستنش همیشگی از لحظات سرخوش لبریز بوده باشد. لحظات شاد زندگی من انگشت شمار هسشتاب‌زده. اما گاهی واقعا به این فکر میکردم که آیا زمان آن نرسیده که من هم کمی از ساکتش این جهان ارث ببرم؟ کمی لذت و شادی حق من نیست؟
اخم کرده تمام جاده تا روستا را بدون حرفی گذراندم. وسایلم را خانه گذاشت و به طبقه بالا راهی شد تا لباسش را عوض کند و برود. در مسیر چای به روی شلوارش ریخته بود و باید شلوارش را عوض میکرد.
_نازنین….
به طبقه بالا حرکت کردم.
کلافه در کشوی لباس های من به دنبال شلوار جین می گشت.
_بله؟
_لباس های من کو؟
با انگشتم به کشوی بالایی اشاره کردم و اضافه کردم:
_کشوهامون رو عوض کردم. لباس های من اون پایین جاشون کم بود.
در حالیکه خنده اش را کنترل کرده بود با اخم نگاهم کرد.
_ بار آخرت باشه لباس های من رو جا به جا میکنی.
عصبی گفتم:
_چرا همش بهم میگی نازنین؟ من نازلیم.
خونسرد و ساکت نگاهم کرد.
_میدونم.
_پس چرا نازنین صوتم میکنی؟
بار دیگر چند لحظه دیگر نگاهم کرد. بدون هیچ حرفی کف دستم را گرفت و مرا در آغوش کشید. دستش را درون موهایم فرو برد و سرش را در موهایم کرد و بو کشید.
_نمی دونم. تو میدونی؟
صوتیش آهسته و کمی لرزان بود. خودم را کنار کشیدم و با اخم نگاهش کردم. با انگشت اشاره اش اخم میان دو ابرویم را باز کرد.
_چته؟ چرا از صبح این قدر دلخوری؟
از آغوشش بیرون آمدم. کنار پنجره رفتم و کف دستانم را روی سینه صلیب کردم و به بیرون خیره شدم.
_من خوبم.
آهی کشید و لباسش را عوض کرد. وسایلش را برداشت و به کنارم وارد شد.
_من دارم می رم نمی خوای خداحافظی کنی؟
ل*ب*م را گزیدم. و سرم را بالا بردم و نگاهش کردم.
_خداحافظ!
پوزخندی پر رنگ زد و دو انگشتش را در کنار شقیقه اش گذاشت و بیان کرد:
_خدا حافظ شما باشه بانو!
بدون هیچ حرفی از در اتاق بیرون رفت. دلبسته شدم که به دنبالش بروم اما نراهی شدم. موقع سوار شدن به ماشین، نگاهی به پنجره ی اتاق کرد و سوار شد و رفت.
گیج و درمانده، روی تخت دراز کشیدم. بار دیگر تنها شده بودم. به تفاوت این بار و آن مرتبه که به تهران حرکت کرد فکر کردم. دفعه قبل خوشحال بودم که می رود و من تنها می مانم. درست بود که بعد از حرکت کردنش تنهایی بسیار به من فشار آورد، اما در آن برهه از زمان از رفتنش خرسند شده بودم. اما حالا کلافه و درمانده بودم. دوست داشتم که نمی حرکت کرد. دوست داشتم که خداحافظی گرم تری با هم داشتیم. ولی او مغرور بود و خشک و من هم ترسو و زخم خورده. ما حتی دست همدیگر را هم نفشردیم. مثل دو غریبه کامل کلمه خداحافظی را اضافه کردیم و جدا شدیم.
فصل بیست و یکم
کف دستکش های آشپزمنزل را به کف دستم کردم و با احتیاط قابلمه ی لعابی که روی گاز قل قل میکرد را برداشتم و در آبکشی که در سینک گذاشته بودم خالی کردم. یکی از خلال های پوست پرتقال را در دهانم گذاشتم تا میزان تلخی آن را بسنجم. اوف …. هنوز تلخ بود. باید در قابلمه می ریختم و می گذاشتم تا مجدداً جوشیده شود. شکر را در آب ریختم تا قوام بیاید. روزگار قبل دستورپخت مربای خلال پوست پرتقال را از بانو گحرکت کرده بودم و تمام دیروز را به خلال کردن پنج پرتقالی که خودم به تنهایی خورده بودم گذرانده بودم! دیگر از پرتقال بدم وارد شده بود. روز قبل به جای شام و صبحانه پرتقال خورده بودم تا خلال هایم زیاد شود.
به کانتر تکیه دادم و به قل قل آب چشم دوختم. دوازده روزگار بود که بابک رفته بود. دوازده روزگار بود که تنها بودم. برخلاف دفعه قبل به ندرت از در خونه بیرون زده بودم. گاهی امیرهوشنگ به مشاهده کردنم می آمد و به اصرار مرا به پیاده روی می برد. اما سرمای هوا به قدری استخوان سوز بود که او را هم خانه نشین کرده بود. دو شامگاه قبل آن قدر برف رسیده بود که سقف طویله یکی از خانه خراب شده بود و خسارت زیادی به بار آورده بود. تعداد زیادی گوسفند و گاو در زیر آوار مانده و مرده بودند. ارتفاع برف آن قدر زیاد شده بود که عملا بیرون حرکت کردن را غیر ممکن میکرد. فکر میکردم با این برف سنگین امکان اینکه او هم نتواند خودش را برساند زیاد است. گردنه باز بود، ولی تردد به سختی صورت میگرفت. جادهدارها به حالت آماده باش در آمده بودند. و پلیس جادهداری اعلام کرده بود که از مسافرت های غیر ضروری اجتناب کنید.
نمی دانستم او قرار است که چه وقتی برگردد. اما اگر قرار بود که خطری تهمشاهده کردش میکرد، تنهایی را ترجیح میدادم. حتی چند باری عزم کردم به تا لب جاده بروم و از آن جا با او تماس بگیرم و بگویم که خطر نکند و نیاید. اما آن قدر برف زیاد بود و هوا سرد شده بود که می ترسیدم بروم و در آن بوران جاده را گم کنم.
بی خبری بد دردی است. اینکه ندانید که چه شده است و هیچ وسیله ایی هم نداشته باشید تا خبری، حتی جزی بکف دست بیاورید. و من دوازده روز بود که در آن بی خبری کف دست و پا میزدم. نه خبری از او داشتم و نه از ماهی و گلی و محمد. برای اینکه دیوانه نشوم و اوضاع روحیم را کنترل کنم سعی میکردم تا دستانم را مشغول نگه دارم. کاری که تمرکز را بطلبد و حتی برای لحظه ای افکارم را متفرق کند. مربا می پختم. مربای تمام میوه های زمستانی را پخته بودم. از سیب پاییزه گحرکت کرده تا به و مربای پوست نارنگی وپرتقال. کف دستور پخت شیرینی های خانگی و هزار جور غذای محلی را از بانو گحرکت کرده بودم و روی آشپزی تمرکز کرده بودم. کتاب می خواندم و فیلم تماشا میکردم. هر کاری می کردم تا کمی مرا ملایم نگه دارد.
موهایم را کنار زدم و دوباره محتویات قابلمه را در آبکش خالی کردم و چشیدم. خوب بود. زمان اضافه کردن شکر بود. شکر قوام آمده را اضافه کردم و به طبقه بالا حرکت کردم تا دوش بگیرم. نگاهی به هوا کردم. رو به تاریکی بود و گراهی شده و مه آلود بود. به طوریکه تا پرچین بیشتر مشاهده کرده نمی شد. و بعد از آن مه و غبار بود که از سمت جنگل و جاده به جلو آمده بود. چقدر از این هوا وحشت داشتم. شبها آوای زوزه ی گرگ ها یک لحظه هم قطع نمی شد و کاب*و*س هایم مجدداً برگشته بود. به نوعی دیگر و با فضایی متفاوت. حالا به جای آن هزار تو در جنگل های اطراف بودم. گم شده بودم و گیج و درمانده از موجودی فرار میکردم که نمی دانستم چیست. حیوان است یا انسان؟ می دویدم و مرتب به زمین می خوردم و بعد با تنگی نفس و هن و هن از خواب می پریدم.
سعی کردم تا به کاب*و*سم فکر نکنم. به حمام رفتم و در وان دراز کشیدم. برای لحظه ایی احساس کردم که صدایی را گوش دادم. شیر آب را باز کردم و دوش گرفتم و حوله را به تن کردم واز حمام بیرون آمدم. ترسیده بودم. نکند عمران بود؟ در را باز کردم و با او سینه به سینه شدم. جیغ خفه ایی کشیدم و درحالیکه می لرزیدم دستم را جلوی دهانم گراهی شدم.
با هر دو دستش شانه هایم را گراهی شد و ساکت فشرد.
_نترس. آروم باش
چیزی نمانده بود که به گریه بیفتم. او برگشته بود. دیگر اصلا مهم نبود که مرا ترسانده بود، یا اینکه من هر شامگاه کاب*و*س می دیدم. حتی دیگر صدای زوزه گرگها هم ترسناک نبود. دیگر برایم آن مه و هوا گحرکت کرده و ابری ترسناک نبود. او آمده بود و به نظر می رسید که نیم بیشتری از ترسهای مرا هم با خودش شسته و برده بود. ل*ب*م را گزیدم. و سرم را بالا بردم و نگاهش کردم. دیگر حتی قد بلند او هم بد نبود. دیگر از اینکه مجبور باشم سرم را بالا بگیرم و به او نگاه کنم آزرده نمی شدم. چه اتفاقی برای من افتاده بود؟ هر چه بود نیمی از قل*ب*م آن را خوشایند می اطلاع داشت و نیم دیگر از آن فرار میکرد. مثل آدم های دو شخصیتی شده بودم. هم کشش و هم زدگی در من وجود داشت. در حالیکه نیمی از نازلی به طرف او کشیده می شد. نیمه دیگر می میل داشت که از او فرار کند. حس خوبی نبود. این گیر کردن و پا درهوا بودن اصلا حس خوبی نبود.
نگاهش ساکت بود و خسته. چشمانش سرخ و خواب آلود بود. ولی مثل همیشه آراسته و اتو کشیده و منظم بود. ریش هایش شیو شده و افترشیو زده و لباس بی عیب و نقص اسپورت. موهایش بلند شده بود. اما هنوز در حدی نبود که بتوان به آن حالت داد. صاف به سمت پایین شانه شده بود.
_سلام!
تبسم زد و کف دستش را از روی شانه هایم برداشت و کمی از من فاصله گحرکت کرد.
_اندیشیدم راهی شدی پیش امیرهوشنگ و بانو. صدای آب رو که شنیدم درک کردم حمامی.
روی تخت نشست و پلیورش را بیرون آورد. آهی کشید و گفت:
_برای یک مرد خسته و گرسنه چیزی داری که بخوره؟
_آره الان برات حاضر میکنم.
به حمام برگشتم و لباس پوشیدم و به طبقه پایین راهی شدم تا چیزی برای شام درست کنم. به آشپزخانه آمد و از یخچال آب خورد. برنگشتم تا نگاهش کنم. حس خوبی نداشتم. حسی که نیمی از آن عاشق شد که برگردد و او را نگاه کند و نیمه دیگر دوست نداشت آن نازلی که سالها ضربه خورده بود و صدمه دیده بود، مجدداً شکسته شود و صدمه ببیند. می دانستم اگر بشکنم دیگر ترمیم نخواهم شد.
پشت سرم قرار گرفت. کف دستانم را شستم و خشک کرد. بی توجه به او برنج را در پلوپز ریختم. عاقبت دستانش به دور کمرم حلقه شد و به روی شکمم قرار گراهی شد. آهی کشیدم. آهی از سر بیچارگی و راحتی. خنده دار بود. من پُر بودم از حس های چند گانه. حس های گیج کننده.
سرش را پایین آورد و چانه اش را به روی شانه ام گذاشت. نفس هایش به گردنم می خورد و آتش میزد. سرم را چرخاندم تا تبسمی عصبی که بر لب داشتم تحویلش دهم. تا مگر رهایم کند. شاید چهره سرگشته ام به او بفهماند که در چه برزخ احساسی کف دست و پا میزنم. ولی او پیش کف دستی کرد و مرا به آتش کشید. نفسم بند راهی شد و سرم گیچ رفت. دیدهانم باز مانده بود. برخلاف او که نگاهانش را بسته بود و چیزی را نمی متوجه شد. بوی آدامس نعنایی در بینی و دهانم پیچید و حالم را دگرگون کرد. چیزی نمانده بود که بیهوش شوم. این حس، این حس نو و تازه، مرا به آتش کشید. چرا او چشمانش را نمی گشود تا ببیند که با من چه کرده است.
عاقبت لبهایش نیمه باز شدند و سرش را عقب کشید و دیدهانش را باز کرد. نفسم برگشت. اما چه برگشتی؟ مثل یک ماشین که در سربالایی گیر کرده است، شده بودم. نفس نفس میزدم و سعی میکردم تا بر هجوم آن همه حس های ضد و نقیض فایق آیم. ولی مگر شدنی بود؟ او چه کرده بود با من؟
نگاهش مضطرب شد. اخم میان دو ابرویش با شدت بیشتری برگشت.
_نازنین
مرا چرخاند و سعی کرد تا مرا در آغوش بکشد. پسش زدم. با صوتیی که سعی میکردم نرمال و عادی باشد اما نبود، گفتم:
_تنهام بزار.
از در آشپزمنزل بیرون زدم و تلو تلو خوران به اتاق خواب برگشتم. چرا این کار را کرد؟ چرا؟ ما که مشکلی نداشتیم؟ چرا همه چیز را خراب کرد؟ همه چیز خوب بود. من دلتنگش بودم. اما حالا….
فکر کردم که حالا هم از متوجه شدنش شاد شده ام. اما دوست نداشتم چیزی بین ما عوض شود. حتی اگر او ماهی را دوست نداشت.
من بودم که مشکل داشتم. من بودم که ناقص بودم. دوست نداشتم که تغییری ایجاد شود. مگر آن شامگاه های بی نظیری که کنار هم در اردبیل داشتم چه ایرادی داشت که او خرابش کرده بود؟
به میل داشته ام احترام گذاشت و تنهایم گذاشت و به سراغم نیامد. یک ملایم بخش خوردم. اما هنوز گیج و درمانده بودم. هوا کاملا تاریک شده بود که به طبقه بالا برگشت. آمد و کنارم روی تخت جای گرفت. خجالت کشیدم که نگاهش کنم و نگاهم را به بیرون دوختم. کف دستش را زیر چانه ام گذاشت و صورتم را به طرف خودش چرخاند. نگاهش کردم. چشمانش مثل همواره جدی و خشک بود. از چند کیسه ایی که کنار تخت گذاشته بود و من اصلا متوجه شان نشده بودم، یک کیسه کوچکتر بیرون آورد و به طرفم گرفت.
شکلات های قلبخواهم بود. تبسم کم رنگی زدم و تشکر کردم. او هیچ وقت هیچ چیزی را فراموش نمیکرد. در کیسه های دیگر کتاب بود و کلی خورده ریزهای دیگر. حتی برایم یک گیره سر عروسکی هم خریده بود. گیره ایی که یک میکی موس با نمک به رویش چسبیده بود. در یکی از کیسه ها یک لباس فوق العاده بود. چیزی نه مثل پلیورهای ضخیم و پشمی و شلوارهای راحتی و کشیده. چیزی شیک و مجلسی. لباسی که مناسب مهمانی بود. بسیار زیبا و آشکارا گران قیمت و البته باز و بی قید و بند.
کاملا دکولته بود و قد لباس چیزی در حدود یک وجب بالای زانو بود. از زیر سینه کلوش شده بود. دامن لباس حریر پر از چین بود و رنگ سریع آلبالویی داشت. با حیرت نگاهش کردم.
_این …..
نگاهم به چهره بی تفاوت و سردش افتاد. نگاهی که میاضافه کرد اگر بپوشی یا نپوشی برایم بی اهمیت است. یا شاید این طور نشان میداد. تجزیه و تحلیل چهره این مرد کار آسانی نبود.
خونسرد آرنجش را ستون بدنش کرد و روی تخت خوابید. با انگشتش اشاره کرد و اضافه کرد:
_بپوش ببینم اندازه است؟
سعی کردم تا لحظاتی که در آشپزخانه بر من رفته بود را فراموش کنم. سرم را به نشانه نفی تکان دادم. سریع تر از آنچه فکر میکردم از آن حالت نیمه خوابیده برخاست و به طرف در اتاق رفت و با تمسخر اظهار کرد:
_بپوش ببین اندازه است یا نه؟ من نمیام بالا.
در را بست و حرکت کرد. برخاستم و پیمسیرن را پرو کردم. جلوی آیینه این طرف و آن طرف شدم .تا از همه زوایا بتوانم آن را ببینم. فوق العاده بود. ولی به نظرم مسخره بود. این پیراهن قرار بود که کجا پوشیده شود؟ دوباره آن ب*و*سه جلوی نظرم وارد شد. مثل اینکه هر چقدر که می گذشت من تازه متوجه می شدم که چه اتفاقی افتاده است. آن حالت بهت و حیرت از بین می حرکت کرد و به جایش حسی بد و مشمئز کننده وجودم را پر میکرد. حسی که خوب نبود. روی تخت نشستم و سرم را بین هر دو کف دستم گرفتم. از طبقه پایین صوتیم کرد. بیچاره خسته و گرسنه مجبور شد که خودش غذا را حاضر کند. به طبقه پایین برگشتم. کنار سینک ظرف شویی توقف کرده بود و از مرباهای پوست پرتقال من می خورد. یک تیشرت آستین حلقه ایی پوشیده بود و خالکوبی اژدهای بی نظیرش که من شیفته اش بودم را به نمایش گذاشته بود. از پشت سر نگاهش کردم.
شاید اولین مرتبه بود که به طور جدی به او به عنوان یک مرد نگاه میکردم. هیچ وقت چنین متوجه شدی به او نداشته بودم. همیشگی برایم او بابک بود. کسی که شوهر ماهی بود و مردانگی کرده بود و مرا پناه داده بود. ولی حالا از نظرم یک مرد شده بود. چیزی که دوست نداشتم حتی به آن فکر کنم.
قدش کشیده بود. قد بلند تر از محمد و حتی عمران. ولی کشیده بود و عضلانی. سرشانه هایش، بازوانش و ساعدش همه قوی و مقتدرانه بود. نتیجه سالها بسکتبال بازی کردن. چرخید و مرا غافلگیر کرد. دهانش پر از مربا بود. به ظرف اشاره کرد و بیان کرد:
_عالیه! بانو یادت داده؟
سرم را تکان دادم. اصلا فرصت نکرده بودم که خودم آن را تست کنم.
_آره
صدایم هنوز لرزان بود. فهمید اما عکس العملی نشان نداد. سعی کردم تا ترس را کنار بگذارم. قرار بود که حالا حالا ها با او حیات کنم و اگر می تمایل داشتم این طور بلرزم و بترسم زیستنم به فنا میراهی شد. دعا دعا میکردم که ه*و*س یک ب*و*سه دیگر را نکند. چراکه امکان اینکه همان جا زیر دستانش بیهوش شوم بسیار زیاد بود. کنارش با فاصله توقف کردم و یک قاشق مرباخوری برداشتم و به سمتش گحرکت کردم و با اخم اظهار کردم:
_این اختراع شده برای مربا خوردن. اسمش هم مربا خوریه.
تبسم کجی زد و انگشتش را در مربا فرو برد و اظهار کرد:
_قبل از اون آدمها با این می خوردن.
در دهانش فرو کرد و بار دیگر انگشتش را در مربا فرو برد و به طرف دهان من گرفت. با حیرت نگاهش کردم. توقع داشت که انگشتش را در دهانم فرو ببرم؟ انگشتش را روی ل*ب*م گذاشت. ناچار دهانم را باز کردم و مربا را چشیدم. ولی حرارت گونه ام را احساس میکردم. این اصلا منصفانه نبود. او مرا در فشار قرار می داد. مربا خوب شده بود. اما حس من اصلا خوب نبود. چرا او این کارها را میکرد؟ سعی کردم تا هم خودم را و هم او را حساس تر نکنم.
_سپهر نیومد؟
به کانتر تکیه داد و گفت:
_نه نتونست. کار داشت. سال زنش نزدیک بود. باید می موند تهران. اگر کلوخ سنگی هم تو این زمان از آسمون تهران پایین بیاد سپهر از تهران تکون نمی خوره تا بتونه بره سر خاک زنش.
کف دستم میان هوا و زمین خشک شد. سال زنش؟ باورم نمی شد. مردی که فکر میکردم بدون مشکل ترین آدم روی زمین است یک مرد داغمتوجه شده بود.
_مگه زنش…
نتوانستم ادامه بدهم. سرش را تکان داد.
_چهار پنج سال پیش تصادف کرد. در جا فوت شد. سپهر داغون بود. تا یک سال اصل گیج بود. رسما رو هوا بود. در حدی که می میل داشتیم تو آسایشگاهی که خودش کار میکرد بستریش کنیم. زمان برد تا بهتر شد.
روی صنقلبی جای گرفتم. بالای سرم رسید و کف دستش را روی شانه ام گذاشت.
_فکر میکردم تو صحبت هاتون بهت گفته
_نه! نه ناظهار کرد. به‌شدت وحشتناکه.
کنارم نشست با انگشت اشاره اش گونه ام را نوازش کرد.
_نازی من داغونم. غذا رو بکش. درست که نکردی. حداقل بده بخورم برم بخوابم.
با خجالت غذا را کشیدم و در کنار هم و در خاموشی صرف کردیم. بعد از شام کمی نشست و بعد به بالا رفت. صوتی آب نشان می داد که حمام است. آشپزخونه را مرتب کردم و به بالا حرکت کردم. سعی کردم تا جلوی لرزش زانوانم را بگیرم. از حمام بیرون رسید. بالا تنه اش را با حوله خشک کرد و از درون آیینه به من که کنار تخت توقف کرده بودم و خشکم زده بود چشم دوخت. سرش را با تاسف تکان داد و گفت:
_لاالاهه الا…. بگیر بخواب دختر.
لحاف را کنار زدم و خوابیدم. موهایش را خشک کرد و وارد شد و کنارم خوابید. ناخوداگاه کمی خودم را کنار کشیدم. متوجه شد ولی حرفی نزد. چیزی نمی بیان کرد. فقط ساعدش را روی پیشانی اش گذاشته بود و به سقف خیره شده بود و چند لحظه بعد صدای نفس های ملایمش نشان از به خواب حرکت کردن داد و من یک نفس راحت کشیدم. آرام بخش من هم اثر کرد و به خواب راهی شدم.
در خواب بودم. کاب*و*س همیشگی نبود. یعنی در ابتدا اصلا کاب*و*س نبود. در منزل امیرهوشنگ بودم. در زیر زمین که عاشقش بودم نشسته بودم و عکس های قدیمی امیرهوشنگ و بانو را نگاه میکردم. هوا سرد نبود. بهاری و عالی بود. با حلقه شدن دستانش به دور کمرم نگاهانم را با لذت بستم و چرخیدم و در چشمان جدی و خشکش خیره شدم. دستانم را به دور گردنش حلقه کردم و خودم را به او سپردم. با اولین ب*و*سه از او فاصله گحرکت کردم تا به نگاهانش نگاه کنم. اما او نبود. عمران بود.
هراسان از خواب پریدم. به رویم خم شده بود و بازویم در دستش بود و تکان میداد. محکم به سینه اش زدم تا او را کنار بزنم. نفسم تنگ شده بود. از شدت ضربه ام جا خورد و کنار رفت. لبه تخت جای گرفتم و نفس نفس زنان سعی کردم تا اکسیژن را ببلعم تا از این حالت خفگی نجات پیدا کنم.
_نازنین
صوتیش از پشت سرم تکانم داد. به طرفش چرخیدم و با تهمتوجه شد و آوایی لرزان گفتم:
_به من کف دست نزن. به خدا اگر دست بزنی…..
حرفم قطع شد. هق هق گریه ام ولین نداد که بقیه کلمه ها از دهانم بیرون بیاید. کف دستم را جلوی دهانم گحرکت کردم و هق هق کنان ناله کردم. مرا از پشت بغل کرد. کف دست و پا زدم. جیغ کشیدم. اما او بی توجه کار خودش را کرد. رهایم نکرد و مرا چرخاند و در آغوش خودش نگه داشت و سرم را به سینه اش فشرد. با مشت به سینه اش کوبیدم و گریه کنان جیغ کشیدم. موهایم رانوازش کرد و هیچ عکس العمل دیگری نشان نداد. اشک هایم به روی سینه برهنه اش می ریخت و گونه و صورتم را خیس و چسبناک میکرد. ولی او بی تفاوت مرا نوازش میکرد. درست مثل بچه ی کوچکی که زخم خورده و افسرده است و پدرش با آرامش نوازشش میکند تا ترس ها و غم هایش فرو برزید.
نمی دانم چقدر گذشته بود که گریه ام آرام شد و بالاخره قطع شد. ولی نوازش های او قطع نشده بود. دستان بزرگش، قوی و مردانه نوازشم میکرد و مقدار خیلی زیادی آرامش را به بدنم تزریق میکرد. سرش را پایین آورد و ب*و*سه های ریز و پشت سر هم به پیشانی ام گذاشت.
_بهتر شدی؟
سرم را بالا بردم و نگاهش کردم. نگاهانش سرخ و خسته بود. سرم را تکان دادم.
_همون کاب*و*س همیشگی؟
سرم را پاین انداختم. سرخ شدم و خدا را شکر کردم که سرم پایین بود و او نتوانست در روشنایی نور آباژور صورتم را ببیند.
_نازنین؟…..
منتظر جواب بود.
_نه
آوایم خشک شده بود. سرفه ایی کردم و ناخود اگاه خودم را بیشتر در آغوشش فرو کردم. حرکتی که کاملا غیر ارادی بود. متوجه شد و مرا در آغوشش فشرد. با کف دستش چانه ام را گحرکت کرد و صورتم را بالا داد. چند لحظه با نگاه جدیش تمام صورتم را کاوید. جز به جز. عاقبت آهی کشید و خم شد و کنار ل*ب*م را ب*و*سید. خودم را کنار کشیدم و با لحنی التماس گونه گفتم:
_خواهش میکنم دیگه این کار رو نکن.
چند ثانیه نگاهم کرد. خشک و تا حدودی سرد.
_چه خوابی مشاهده کردی؟
سرم را تکان دادم. کف دستش را روی موهایم گذاشت و مجدداً گونه ام را به سینه اش فشرد
_نمی خوام چیزی بگم.
آرام ریز خندید. سینه اش بالا و پایین میشد و سر مرا با حرکتی موزون تکان تکان می داد. او بسیار کم و به ندرت می ریز خندید. اما خنده هایش به‌شدت ملایم و با صدایی بم و کلفت بود. مرا از آغوشش جدا کرد و خوابید. بازویش را به سمتم دراز کرد و اشاره کرد تا بخوابم. با حیرت نگاهش کردم. تبسم کجی زد.
_سرت رو بزار رو بازوم
شک و دو دلیم را که متوجه شد با لحنی نسبتا خشن گفت:
_بخواب نازی من داغونم. نمی تونم مجدداً بیدار بشم. بذار آرومت کنم. تا تو هم راحت بخوابی
آرام و با احتیاط سرم را روی بازویش گذاشتم. تجربه جدیدی بود. بازویش نرم نبود. حجمی نه سخت و نه نرم، و عضلانی داشت. به صورتی که وقتی سرم را حرکت می دادم می توانستم حرکت بافت ماهیچه کشیده ی بازویش را زیر گوش و سرم احساس کنم. کف دست دیگرش را به دورم حلقه کرد و کمی مرا به خودش نزدیک کرد. اما فقط کمی. احساس میکردم که تمام تلاشش را می کند که مرا نترساند. مثل اینکه می میل داشت با احتیاط و قدم به قدم جلو برود. حرف های سپهر را به خاطر آوردم. اینکه تلاش کنم تا عاشق شوم. در قل*ب*م را باز بگذارم و به دلدادگی اجازه ی ورود بدهم. عاشقی. ولی این دلدادگی بود؟ نه! قطعا نه! بابک نمی توانست به من احساسی داشته باشد. مگر من چه داشتم؟ مگر من به غیر از یک دختر با احساسی مریض و معلول چیز دیگری هم بودم؟ او که با یک اشاره می توانست صد دختر بهتر از من را داشته باشد چرا باید از من حتی خوشش بیاید. کسی که ماهی را نپسندیده بود، چه قلبیلی داشت که مرا بپسندد.
نکته دیگر این بود که بابک خشک بود و جدی. کسی مثل او به نظرم حتی نمی توانست کمی احساسات رمانتیک داشته باشد. عاشقی که دیگر جای خود را داشت. به نظرم برای عشق و عاشقی کردن خیلی خشک و جدی بود. حتی با اینکه من هیچ تصوری از عاشقی و جذبه اش نداشتم. این کارهای او فقط می توانست دو علت داشته باشد. مداوای من و با توصیه سپهر و یا ه*و*س. چیزی که شاید بار دیگر در دامش گراهی شدار شده بود. نمی دانم شاید هم افکارم مسموم شده بود. وقتی که مدت وقت زیادی را تحت فشار باشید، گاهی کنترل افکار منفی آسان نمی شود. من هم لبریز از همین افکار مسموم و مریض بودم. محبتش را می مشاهده کردم اما نمی توانستم درک کنم که کسی مثل او از من خوشش بیاید.
_بخواب
لحنش آمرانه بود. سرم را بالا بردم و نگاهش کردم. باچشمانی که از شدت خواب خمار شده بود، زیر دیدهی نگاهم کرد. نگاه مرا که دید نگاهانش را بست و با غرولند بیان کرد:
_اونقدر از وقتی که رسیدم کج خلقی کردی که اصلا یادم راهی شد که بگم شناسنامه ات اومد
تقریبا از جا پریدم. او چیز به این مهمی را فراموش کرده بود؟
_الان میگی؟
لحنم سریع و تا حدودی خشن بود. چشمانش را باز کرد و با حیرت نگاهم کرد. اخم هایش یک باره در هم فرو راهی شد.
_مگه چمدون بستی؟ بدون پاسپورت که تا یک قدمی مرز هم نمی تونی بری خانم.
برخاست و با خشمگینت نشست. با کف دستش صورتش را ماساژداد. خم شد و از کنار تخت کیف کف دستیش را برداشت و شناسنامه را از داخل آن بیرون آورد و خونسرد به طرفم گحرکت کرد.
_بفرما اینم شناسنامه. ببینم چی کار میخوای بکنی باهاش.
با اخم گراهی شدم. صفحه اولش را باز کردم. جلوی نام پدر چیزی نوشته نشده بود. نفس راحتی کشیدم. باری از روی دوشم برداشته شده بود. به تاج تخت تکیه داد و سیگاری آتش زد و بی توجه به من کشید. می اطلاع داشت نگاهم به رویش است اما توجه نمی کرد. سرد و ساکت به تاریکی بیرون دیده دوخته بود. من ناراحت بودم اما او بی تفاوت و سرد هیچ توجهی به من نداشت. حالا که نیازمند توجهش بودم چرا دریغ میکرد. من توجه بی منظورش را می خواستم. نه ب*و*سه اش را. من شبهای بی نظیری که داشتیم را می میل داشتم. دلخور کنارش نشستم و به تاج تکیه دادم. حرفی نمی زد. کاملا مشخص بود که خسته است. اما با لجبازی نمی خوابید. کف دستش را گراهی شدم. نگاهم کرد. اخم میان دو ابرویش از همواره بیشتر بود.
_بخواب
چند لحظه نگاهم کرد. دراز کشید ولی دست من را هم کشید و به روی سینه اش خواباند. اعتراضی نکردم. روی موهایم را ب*و*سید.
_چرا نمی خوای خودت به خودت کمک کنی؟
_من خوبم.
به نرمی روی بازویم کف دست کشید. بار دیگر یک ب*و*سه دیگر به روی موهایم نشاند.
_نه خوب نیستی. از لحظه ایی که ب*و*سیدمت دیگه خوب نبودی سرم را بالا گرفتم و نگاهش کردم.
_حس خوبی نیست. یعنی حس بسیار خیلی بدیه.
_چطوری بده؟ چه جوریه؟
صدایش گرفته و خشن شده بود. دوباره سرم را به جای قبل برگرداندم.
_کثیفه!
آهی کشید و حرکت دستانش را به کمرم منتقل کرد.
_چه چیزش کثیفه؟ نازنین برگشتی به پله اولت؟
این بار من آه کشیدم.
_می ترسم. وقتی که بهم دست میزنی همون حس بدی رو پیدا میکنم که اون روزگار تو هزار تو داشتم.
_الان همون حس رو داری؟
نه نداشتم. حسی که آن لحظه داشتم فقط آرامش بود. حسی که چند لحظه قبل داشتم بد بود. حسی که فکر میکردم دیگر توجهی از جانب او نخواهم دید. حسی که می اضافه کرد دیگر برایش مهم نیستم. این حس بد بود. نه حسی که حالا در آغوشش داشتم.
_نه
نوازش کف دستانش را متوقف کرد.
_نه؟
سرم را به نشانه نفی تکان دادم.
_فقط ب*و*سه؟
سرم را تکان دادم.
_روزگار اول یادته که بهم اجازه نمی دادی که حتی کف دستت رو برای یک لحظه بگیرم؟ ولی حالا که تو بغلم هستی و دارم لمست میکنم مشکلی نداری. نازی خودت به خودت کمک کن. بزار بهت کف دست بزنم. بزار کم کم جلو بریم. اون وقت کم کم همه چیز برات عادی میشه.
کم کم جلو برویم؟ منظورش از این حرف چه بود؟ جلو برویم. تا کجا؟ تا چه حد؟ تا چه مرزی؟ او در ذهنش گذرانده بود که من از فولاد هستم؟ من نمی توانستم تحمل کنم. چرا او این را نمی متوجه شد؟ می اطلاع داشتم که هر کارش بدون عشق است. همین برایم سخت تر بود. شاید اگر کمی علاقه در میان بود. تحمل این وضعیت برای من هم آسان تر می شد. نه وقتی که میاطلاع داشتم که او اگر هر کاری که میکند فقط و فقط برای بهبود حال من است یا شاید خاموش کردن آتش ه*و*س خودش. غلت زدم و به ساعت خیره شدم. دیگر نمی توانستم بخوابم. از آغوشش بیرون وارد شدم. با تعجب نگاهم کرد. نیم خیز شد. کف دستم را سر شانه اش گذاشتم و به سمت رختخواب فشار دادم.
_تو بخواب. من دیگه نمیتونم بخوابم. اگر خوابم برد همون پایین کنار آتیش می خوابم. تو بخواب دیدهات قرمز شده
بدون اینکه منتظر جوابش بمانم به پایین آمدم. کتاب جمشاهده کردی را که شروع کرده بودم برداشتم. مرگ کسب و کار من است. کاملا مناسب روحیه فعلی من بود! اما همین که می توانستم با آن کمی از افکارم فرار کنم کافی بود. اما حتی کتاب هم نتوانست فکرم را ثابت کند. تمام لحظات آن ب*و*سه به جلوی چشمانم می رسید. نمی میل داشتم اما ناشدنی بود. سردرگم و کلافه بودم. ای کاش سپهر آمده بود. عاشق شدم با کسی صحبت کنم. از کار بابک به کسی بگویم. کسی که با او راحت باشم. سپهر آن آدم بود. کسی که از تمام جزییات زیستن من خبر داشت و محرم بود. کسی که میخبر داشتم اگر چیزی به او بگویم در جایی نقل نخواهد شد. کسی که می دانستم من برایش مهم تر از حتی دوستش هستم.
******
سه روزگار بود که از رسیدن او می گذشت. دیگر به سراغم نیامده بود. حتی کف دستم را هم نمی گراهی شد. تا حدودی سرد و بی تفاوت شده بود و همین مرا عذاب می داد. او نمی دانست که با آن محبت ها و توجه های بی منظور و یا حتی با منظورش مرا به خودش معتاد کرده است که چنین میکرد؟ دلم برای ذره ای توجه پر پر می زد ولی او حتی سعی میکرد که کمتر در منزل باشد. پیشنهاد کردم که به اردبیل برویم ولی او نپذیراهی شد. کار را بهانه میکرد و صبح از خونه بیرون می زد و تمام روزگار را با امیرهوشنگ می گذراند. قلبم برای خودم می سوخت. تمام روز را در حسرت توجه اش بودم. توجهی که همیشه بی دریغ نثارم میکرد ولی حالا سرد شده بود و نامهربان.
نگاهش کردم. رو به روی آیینه توقف کرده بود و به صورتش افترشیو می زد. روی تخت دراز کشیدم. بی توجه به من لباسش را پوشید. قرار بود که با امیرهوشنگ برای کاری به آستارا بروند. جین تنگ تیره و پلیور یقه اسکی سفیدی پوشید و پالتوی بلند مشکی اش را برداشت و نگاهی بی تفاوت به من کرد.
_چته؟
چرخیدم و به روی کمر دراز کشیدم و او هم رسید و بالای سرم کنار تخت توقف کرد. بیان کردم:
_هیچی!
دست به سینه مقابلم ایستاد و با دقت نگاهم کرد.
_پس چرا اخمات تو همه
_خوبم!
پالتویش را روی مبل کنار تخت پرت کرد و آستین های پلیورش را کمی بالا داد و به طرفم خم شد. یکی از زانوانش را سمت چپ بدنم و زانوی دیگرش را سمت راست بدنم گذاشت و هر کدام از آرنج هایش را در دو طرف سرم قرار داد و کاملا به روی من قرار گحرکت کرد و با آن دیدهان نافذش خیره در صورتم شد. احساس می کردم که هر لحظه قل*ب*م از دهانم بیرون خواهد زد.
_حالا بگو چی شده؟
به چانه اش خیره شدم. تحمل اینکه در چشمانش نگاه کنم را نداشتم. نگاهانش آن قدر نافذ بود که بی اختیار آدم را وادار به اطاعت می کرد. _هیچی!
صدایم ملایم و لرزان بود. سرش را پایین آورد و شقیقه ام را ب*و*سید. اامان توجه بعد از سه روز بی توجهی کامل! نگاهش کردم. تبسمی محو به لب داشت.
_چته؟
_ به من توجه نکردی!
به سرعت زبانم را گاز گحرکت کردم. اما دیگر دیر شده بود. نباید می اضافه کردم. سرش را پایین آورد و گونه و گردنم را ب*و*سه باران کرد. نفسم به شماره افتاده بود. بی اراده کف دستم را روی سینه اش گذاشتم تا او را از خودم جدا کنم. کمی فاصله گرفت. نگاهش بسیار خونسرد و ملایم بود. یکی از دستانش را پشت گردنم گذاشت و کف دست دیگرش را به دور کمرم حلقه کرد و با یک حرکت مرا کشیده کرد و خودش جای گرفت و مرا روی پاهایش نشاند. پاهایمان حالا در جهت عکس هم قرار گراهی شده بود.
_خودت خواستی که سمتت نیام. حالا چرا ناراحتی؟
سرم را به پیشانی اش تکیه دادم و آهسته اظهار کردم:
_من این رو نتمایل داشتم.
_پس چی؟
نگاهش کردم و حرفی نزدم. سرم را بالا گرفت. نگاهش کمی از سردی خارج شده بود. اما هنوز گنگ و مبهم بود. خم شد و به نرمی لبانم را لمس کرد. بله دقیقا لمس کردن واژه درستی بود. زیرا به هیچ وجه یک ب*و*سه حساب نمی شد.
_این رو نمی خوای؟
_آره!
آهی کشید و کف دستانش را در موهایم کرد. سرش را به گردنم چسباند. اما حرفی نزد. فقط به نظر می رسید که عطر گردنم را می بویید.
_فردا میرم.
هراسان فاصله گرفتم و نگاهش کردم. چرا این کار را با من میکرد؟ چیزی نمانده بود که به گریه بیفتم. این اصلا منصفانه نبود. فقط به خاطر یک ب*و*سه من باید مجازات می شدم؟ این ظالمانه بود!
_چرا؟
چند لحظه حرفی نزد. صورتم را کاوید. به نظر حیرت زده می رسید. عاقبت پیشانی اش را به پیشانی ام تکیه داد.
_کار دارم. باید برم گرگان. بعدش هم باید برم کیش. از همه مهم تر(پوزخندی کج زد و ادامه داد) باید بگم علی بره دنبال کارهای پاسپورتت. شناسنامه ات که اومده. بالاخره راهی شدنی هستی!
حرف هایش نیش دار و تلخ بود. قلبم گرفت. اما حرفی نزدم. سرم را تکان دادم و بغضم را فرو خوردم.
_آره می فهمم. کار داری!
اما حقیقت این بود که چیزی نفهمیده بودم. تنها چیزی که دلم می خواست این بود که او بماند و مرا غرق در توجه های بی منظورش کند. بدون ب*و*سه و بدون نوازش و نگاه های با منظور. من این را می میل داشتم. چیزی که احساس میکردم به پایان رسیده است. کمرم را گرفت و مرا از روی پاهایش بلند کرد و اظهار کرد:
_باید برم. امیرهوشنگ منتظرمه
بدون هیچ حرف دیگری پالتویش را برداشت و راهی شد و فردای آن روزگار هم به تهران برگشت. بعد از رفتنش تمام روز را اشک ریختم. خداحافظی به مراتب سرد تر از روزگار قبل داشتیم. تنها وسایلش را برداشت و خداحافظی کرد و راهی شد.
تنها شده بودم و این تنهایی به مراتب بیشتر از هر تنهایی دیگری عذابم می داد. من همواره تنها بودم. چه در کودکی و چه نوجوانی و جوانی. اما حالا در این مدت آن چنان توجه دایمی از او متوجه شده بودم که وابسته اش شده بودم و دیگر نمی توانستم به تنهایی حتی فکر کنم. دلبسته شدم که او کنارم می بود. تمام آن آهستهش و راحتی که با او داشتم حالا حسرت شامگاه و روزم شده بود. به یاد روزها و شب های بی نظیری که داشتیم می افتادم. آن همه توجه و محبت. همه به خاطر احساسات مشکل دار من از بین راهی شده بود. این درست نبود. من مشکل داشتم اما او نمی درک کرد. چه می شد اگر او بی منظور باز هم به من توجه میکرد؟ مگر چیزی از او کم میشد؟
*****
تمام روزگارهای من تکرار مکررات شده بود. چیزی به جنونم نمانده بود. دیگر قدم زدن را دوست نداشتم. دیگر برف برایم جاذبه نداشت. دیگر برای تولد یکی از حیوانات روستا هیجان نشان نمی دادم. حتی به دیدن امیرهوشنگ و بانو هم نمی راهی شدم. دیگر همه چیز جذبه اش را برایم از دست داده بود. دلبسته شدم خبری از او داشته باشم. عاشق شدم که برگردد و من حضور او را حس کنم. عاشق شدم خبری از ماهی و گلی و محمد داشته باشم. اما نمی شد. مثل اینکه در این روستا زمان متوقف شده بود. گذر مدت در این جا کند بود. صبح ها به کندی به شامگاه می رسید و من دیوانه وار در جستجوی ذره ای ملایمش به در و دیوار خانه می زدم.
بار دیگر بی اشتها شده بودم. اما به لطف داروهایی که مصرف می کردم غذا میخوردم. بی اشتها ولی گرسنه. دوست نداشتم غذا بخورم اما گرسنه بودم. حس می کردم که معده ام سوراخ شده است. شبها می خوابیدم. اما چه خوابی؟ پر از کاب*و*س و دلواپسی. حال و روزگارم اصلا خوب نبود. نمی دانم چه شده بود. اما من فقط او را می خواستم . حتی اگر قرار بود که باز هم مرا بب*و*سد. اما تنها حضور او آرامم میکرد. من این ملایمشی که در حضور او داشتم را می تمایل داشتم.
حس معتادی را داشتم که در حسرت مواد روز را شامگاه و شامگاه را روزگار می کند. امیرهوشنگ و بانو حس می کردند که من حال درستی ندارم. دلواپسم بودند ولی حرفی نمی زدند. احساس میکردم که بابک به آنها بیان کرده بود که کاری به کارم نداشته باشند. سپهر نیامده بود. از محمد خبر نداشتم. قلبم برای گلی شور میزد و بی‌قرار ماهی بودم اما به نظر می رسید آن قدر که عدم حضور بابک و سردیش در آخرین دیدارمان عذابم می داد هیچ کدام دیگر آن قدر مرا عذاب نمی داد.
روزگار هفتم از رفتن او بود. در آشپزخانه با بانو قرار گرفته بودیم. بانو دار کوچک قالی را روی میز گذاشته بود و سعی داشت که به من آموزش دهد. ولی من در هپروت بودم. نیمی از حواسم به او بود و نیم دیگر در همه جا. با صوتی ماشین از جا پریدم و از پنجره به بیرون خیره شدم. بانو به کنارم وارد شد و در حالیکه عینکش را از روی چشمانش برمی داشت بیان کرد:
_بابکه
_نه باربده.
آنها شامگاهیه به هم بودند ولی امکان نداشت که من او را با باربد اشتباه بگیرم. در سرنشین جلو باز شد و سپهر پیاده شد. با عجله به استقبال شان رفتم.
_سلام
_سلام نازلی خانم. چطوری؟
با او و سپهر کف دست دادم و به خونه دعوتشان کردم. برایشان چای ریختم و با شیرینی به سالن بردم. کنار باربد قرار گرفتم. شامگاهاهتش با برادرش برایم ساکتش بخش بود.
_چطوری؟
تبسم زدم و سعی کردم تا همه چیز ملایم و نرمال به نظر بیاید.
_خوبم شما چطوری؟
تبسم زد و من متوجه شدم که او فقط کمی شامگاهاهت ظاهری به برادرش داشت. آن جذبه فوق العاده دیدهان و آن شخصیت قوی بابک را او نداشت. ولی یکسری خصوصیات اخلاقی دیگر داشت که بابک فاقد آن بود. ملایم بود و مهربانیش را نشان میداد. تو دار نبود. اگر از کسی خوشش می رسید آن حالت علاقه و توجه را می شد در نگاهش خواند. نگاهش صاف بود وبی غل و غش. بابک تو دار بود و مرموز اما او مثل یک کتاب گشوده بود. اگر به من تبسم می زد می اطلاع داشتم که از روی توجه و علاقه است.
_منم خوبم. این جا چطوره؟ بهت سخت که نمی گذره؟
_نه خوبه!
چه دروغی! سخت واژه درستی نبود. در این چند روز این روستا برایم جهنم شده بود.
کمی از چایش را نوشید. یک تفاوت دیگر. او چای می خورد و برادرش فقط قهوه. آرام آوایش کردم.
_باربد!
برگشت و نگاهم کرد. سپهر با امیرهوشنگ و بانو صحبت میکرد. با تعجب و به‌آرامی اظهار کرد:
_بله؟
چند لحظه در دیدهانش خیره شدم ولی نتوانستم و سرم را پایین انداختم. عاشق شدم که احوال او را می جویا شدم، ولی نتوانستم .
_هیچی. دیگه چطوری؟
تبسم کجی زد، که او را بیشتر از همیشگی شبیه به برادرش کرد.
_اون هم خوبه. درگیر بود یکم. فکر نکنم تا آخر هفته آینده بتونه برگرده. دنبال پاسپورتته. یکم هم با عمران برخورد داشت
سرم رابا شدت بالا بردم و با نگرانی اضافه کردم:
_چرا؟ چی شده؟
_عمران آدم فرستاده بود که ….
حرفش را قطع کرد. دستم را گرفت و با جدیت اظهار کرد:
_نازی حالش خوبه.
_چی شده؟
آوایم از استرس گرفته شده بود.
_کوبیده بودن تو ماشینش. یه تصادف ساختگی. بعد هم ریختن سرش کتکش زدن. ولی مشکی نیست ما هم تلافی کردیم
_الان چطوره؟
صدایم حالا علاوه برگحرکت کردگی مثل اینکه از ته چاهی عمیق شنیده می شد.
_بیان کردم که خوبه. مشکلی نیست. ماشین داغون شده فقط.
_گراهی شدنشون؟
_نه فرار کردن. ماشین اونها کامیونت بوده خسارت نمشاهده کرده.
سرم را تکان دادم.
_پس چرا تو اومدی؟
نگاه خنده داری کرد.
_اومدم که سپهر تنها نباشه. بعد هم مشکلی که اومدم متوجه شدن زن داداشم؟
زن داداش؟ من؟ یا ماهی؟ با تعجب نگاهش کردم. نگاهش را از من گرفت.
_بابک بیان کرد که همه چیز رو بهت گفته. یعنی خودم تشویقش کردم که بهت بگه.
_مرسی!
دوباره نگاهم کرد. این بار نگاهش مثل او شده بود. همانطور که گاهی خشن و خشک میشد.
_از محمد خبری نداری؟ قلبم برای گلی شور میزنه.
خم شد و فنجانش را روی میز گذاشت.
_مثل اینکه یه تغییر جزیی کرده. اما نه اونقدر که آمادگی عمل کردن رو داشته باشه. درجه هوشیاریش هنوز در اون حد نیست. اما بهتره
اشاره ایی به سپهر کرد و سپهر اضافه کرد:
_نازلی خانم میای بریم یکم قدم بزنیم؟
لباسهایم را پوشیدم و با هم از خانه بیرون زدیم و به طرف روستا به راه افتادیم. هوا گراهی شده و ابری بود. اما به‌شدت سرد نبود و برفی هم نمی بارید.
_خوب. چطوری؟
نیم نگاهی کردم و اضافه کردم:
_برای فوت همسرتون متاسفم!
دستانش را در جیب کتش کرد و آهی کشید و بیان کرد:
_هر سال که میگذره فکر میکنم که دیگه آرومم. دیگه یادم راهی شده. ولی باز هم سر سالش که میشه همون حس بیچارگی که اون روز داشتم بهم دست میده.
نگاهم کرد و ادامه داد.
_ می بینی ما آدم ها هیچ کدوممون کامل نیستیم. با هم کامل می شیم. جفت می شیم. تکی مثل پازلی هستیم که ناقصه.
_چرا نمی خواید دوباره کامل بشید؟
ریز خندید.
_نمی دونم چون دیگه نیازی به کامل بودن ندارم. با همین ناقص بودن حس کاملی دارم. همه چیز احساسیه. من هم بعد از فوت همسرم دیگه حس ناقص بودن نداشتم که نیازی به تکامل داشته باشم.
_دوستش داشتید؟
سرش را تکان داد.
_عاشقش بودم. می دونی گاهی فکر میکنم من خوشبخت بودم. زیرا خدا فرصت عاشق بودن رو بهم داد و اون رو از من گحرکت کرد. همه ی آدم ها تا این اندازه شانس ندارن.
قدم هایش را با قدم های کوتاه من هماهنگ کرد و گفت:
_از همدردیت متشکرم ولی ازمن بگذریم. خودت چطوری؟
_خوبم.
توقف کرد و نگاهم کرد. عمیق و طولانی.
_مطمئنی؟
نگاهش نکردم. همان طور که به خانه های روستایی پشت سرش خیره شده بودم تنها سرم را تکانی جزیی دادم.
_ولی بابک که اضافه کرد خوب نیستی.
نگاهش کردم. دیگر نتوانستم خودداری کنم. بغضم ترکید.
_نه خوب نیستم!
سرم را پایین انداختم و گریستم. تلخ و طولانی. تمام اشک هایی که از روزگار رفتنش در چشمانم مانده بود پایین ریخت. دستش را روی شانه ام گذاشت و با ملایمت بیان کرد:
_آهان این درسته! حالا بگو ببینم چی شده؟
بینی ام را گرفتم و نگاهش کردم.
_اونی که بهتون اضافه کرده که من خوب نیستم. علتش رو نگفته؟
ساکت ریز خندید.
_چرا گفته. من هم دعواش کردم. اگر آرومت میکنه یکی هم میزنم پشت کف دستش!
لحنش خنده دار بود. در میان گریه خنده ام گرفت.
_کار خوبی کرمشاهده کرد.
او هم خندید.
مجدداً به راه افتاد.
_می دونی که این پیشنهاد من بود که بیاد طحرکت کرد؟
توقف کردم. نه من، بلکه زمان هم. پس او بوده است؟ او که می خواسته به این وسیله مرا درمان کند. می دانستم که توجه اش یک توجه واقعی نیست. و آن ب*و*سه. آن هم واقعی نبود. من که تجربه ایی نداشتم. مگر چند مرتبه ب*و*سیده شده بودم که بتوانم بین یک ب*و*سه با عشق را با ب*و*سه ایی ساختگی تفاوت بگذارم.
می خبر داشتم. من چیزی نبودم که او بخواهد. او کامل بود. بی عیب و نقص و جذاب. من فقط یک زیبایی داشتم. یک دلربایی بی خاصیت. من هنر قلبربایی نداشتم. هنری که بتوانم از این زیبایی خدادادی استفاده کنم. من یک دختر نرمال نبودم. برای او که مدت زمان طولانی مورد توجه زیبا ترین دخترها بوده و از بهترین ها کام گرفته است. من چه جاذبه ایی می توانستم داشته باشم؟ منی که حتی یک قلببری ساده دخترانه را هم بلد نبودم.
_کار خوبی نکردید.
فاصله گرفتم. چرخیدم تا از او دور شوم. بازویم را گراهی شد و به سرعت روبه رویم قرار گراهی شد.
_من فقط گفتم که یکم بهت نزدیک بشه که ببینم رفلکس تو چیه؟ من ازت دورم. خواه نا خواه اون جوری که یکی از مریض هام رو می تونم تو ملاقات های دایم تحت نظر داشته باشم تو رو تحت نظر ندارم. من الان تو درمان تو دارم از روی حدس و احتمال و تجربیاتم جلو میرم. بهم حق بده که بابک رو وادار کنم که حالات تو رو برام تشریح کنه. می خوام ببینم تا کجا جلو حرکت کردم؟ درمانم چقدر اثر داشته؟ قرص ها، دوزشون و مقدارشون کافیه یا نه؟ تو خودت تونستی چقدر به خودت کمک کنی؟ من که پیشت نیستم که بتونم خودم مشاهده مستقیم داشته باشم. به همین خاطر بهش بیان کردم یکم بهت نزدیک بشه تا واکنش تو رو ببینم. اما من گفتم یکم. اون….
حرفش را قطع کرد. نگاهم کرد و خندید.
_اون یکم سر خود عمل کرده.
اخم کردم. او داشت درباره من حرف میزد؟ احساسات من؟
_کار خوبی نبود.
دور زدیم و به طرف جاده برگشتیم. حالا در راه جاده مال رویی بودیم که به جاده اصلی منتهی می شد.
_آره ایده بدی بود. باهاش بحث کردم. بدترین دعوایی که تا به حال با هم داشتیم رو کردیم. میدونی من و بابک بسیار با هم بحث می کنیم. از نظر عقیده و اخلاق زیاد با هم یکی نیستیم ولی نمی دونم چی تا به حال ما رو کنار هم دوست نگه داشته. قلب مهروبون اون یا علاقه ایی که من مثل برادرم به اون دارم؟ حالا این ها بماند. بهش اظهار کردم که نباید تا این حد به تو نزدیک می شد….
حرفش را قطع کرد و نگاهم کرد. دستانم را به سینه زده بودم و نگاهم به رو به رو بود ولی از گوشه نگاه می مشاهده کردم که نگاهش به من بود. _حست چی بود؟
_مگه مهمه؟
کف دستم را گحرکت کرد و مرا متوقف کرد.
_معلومه که مهمه.
چند ثانیه به چشمان نافذ و مهربانش نگاه کردم.
_خوب نیستم. اگر اون چیزیه که به خاطرش منو موش آزمایشگاهی کرمشاهده کرد، خوب نیستم. داغونم. حس بد تموم قل*ب*م رو گحرکت کرده. گیجم، بدم، نابودم. حس کثیف بودن دارم. اما از یه طرف ….
حرفم را قطع کردم. دیگر نمی تمایل داشتم ادامه بدهم. نمی میل داشتم بگویم که با همه این حال بد اگر او الان این جا بود من خوب می شدم. نمی میل داشتم بگویم که دیوانه وار بی‌قرارش شده ام. نمی خواستم بگویم که قلبم فقط با او آهسته می شود. این ها بیان کردنی نبود.
_از یه طرف چی؟
سرم را تکان تکان دادم و حرفی نزدم.
_مشتاق دیدارش شدی؟
نگاهم را از روی برف ها به او دادم.
آقای دکتر نقطه درد را پیدا کرده بود. فهمیده بود که یک چیزی این وسط درست نیست. غلط را پیدا کرده بود. به زیرش خط کشیده بود. نقطه ی سرطانی پیدا شده بود. حالا فقط باید منتظر نسخه اش می شدم. شیمی درمانی یا جراحی و بریدن و دور انداختن.
حرفی نزدم.
_چه حسی داری؟ بهم بگو. بذار کمکت کنم.
مجدداً حرفی نزدم. آهی کشید و دستم را گحرکت کرد تا به طرف خانه برگردیم.
_عاشقش شدی؟
_نه!
یک نه سریع و تا آن جا که می شد قاطع.
_بسیار مطمئنی!
_آره!
ریز خندید.
_روزگار اول که عاشق زنم شدم من هم همین حرف رو می زدم. می گفتم نه عاشقش نیستم. یک نه قاطع. ولی بعد متوجه شدم که این عشق نیست جنونه که بهش مبتلا شدم. دیوانه وار دنبالش بودم. شاید باورت نشه ولی بعضی شامگاه ها می حرکت کردم پای پنجره اتاقش تو ماشین می خوابیدم. پدرش یکم با ازدواج ما مخالف بود. دلبسته شد که اون به پسر عموش بله بگه. شده بودم مثل عاشقهای ایتالیایی که می رن پای پنجره معشوق. فقط یه گیتار کم داشتم که پای پنجره اش بزنم زیر آواز! می دونی جالب کجاست همون موقع هم نمی گفتم که عاشقشم. می گفتم خوب این هم علاقه است دیگه! بسیار پر رو بودم! ولی او بسیار خانمانه بهم گفت که عاشقمه. همین! همین یک کلمه منو هم منفجر کرد. دیوانه وار بهش اظهار علاقه کردم. بسیار خانم و منطقی بود. بعضی از ما مردها موجودات مغروری هستیم. دوست نداریم ابراز علاقه کنیم. مخصوصا تا وقتی که از عاشقی طرف مقابلمون مطمئن نشدیم. ما همه کاری می کنیم. همه توجهی نشون می دیم. اما جایی که باید اون جمله جادویی رو به کار ببریم و بگیم دوست دارم. دهنمون قفل میشه. البته همه این طوری نیستن. به‌شدت از مردها هم هستن که خیلی خوب می تونن احساسات رمانتیک شون رو بروزگار بدن. ولی مطمئن باش که بابک از اون کف دسته نیست.
نگاهش کردم. منظورش از این حرف ها چه بود؟ اینکه بابک مرا دوست دارد اما آن قدر مغرور است که چیزی نگوید. خنده دار بود. با اخم نگاهش کردم.
_لازم نیست برای بهتر شدن حالم این حرف رو بگید
ابروانش را بالا داد و خندید.
_یعنی می خوای بگی من دروغ میگم؟
کمی سرخ شدم. حرفم دقیقا همین معنی را می داد.
_نه. منظورم اینکه احتیاجی نیست که منو آروم کنید.
آهی کشید و اضافه کرد:
_بریم تو بقیه صحبت هامون رو بکنیم؟ من سردمه!
نگاهش کردم. در خودش فرو رفته بود و یقه کتش را بالا داده بود. خندیدم.
_خوب چرا زودتر نگفتید؟
به داخل رفتیم. باربد و امیرهوشنگ و بانو ما را تنها گذاشسریع و به خونه امیرهوشنگ رفتند. کنار آتش قرار گرفتیم تا خودمان را گرم کنیم. بی اختیار به یاد شب هایی افتادم که کنار آتش می جای گرفتیم و با هم جدول حل می کردیم. چقدر بی‌قرار آن لحظه ها بودم و اگر می میل داشتم با خودم صادق باشم باید می اظهار کردم که به‌شدت زیاد بی‌قرار خودش شده بودم. دلتنگ لحظه به لحظه ایی که با هم گذرانده بودیم. حتی دلتنگ آغوش گرم و امنش. احمقانه بود اما واقعا عاشق شدم که در آغوشش فرو بروم و تمام ترس هایم را در پشت در بسته آغوشش بگذارم و به آنها بخندم. ترسهایی که در حضور او رنگ می باخت و در نبودش هیولایی وهم انگیز می شد.
_بابک پسر خشکیه. همون زمانی که اهل بزن و بکوب و دختر بازی هم بود شاید باورت نشه اما این دخترها بودن که بیشتر طرفش می اومدن نه اون. ذاتا این طوریه. شاید تو بگی که بابک مردونگی کرده و کمک کرده بهت پناه داده. اما من می گم بابک یه جورهایی از تو خوشش میاد. نمیگم چقدر، نمیگم عاشقته، چراکه میزانش رو نمی دونم. بابک آدم توداریه و تا خودش نخواد کسی نمی تونه از روی قیافه و حالات و حرکاتش یک چیز قطعی درباره اش بگه. من هم احتمالات رو میگم. اینکه بابک اگر حتی یه کوچولو به تو نظر پیدا نکرده بود محال ممکن بود که خودش رو برای یه غریبه تو دهن شیر بندازه. می دونی که کتک خورده از نا پدریت و ماشینش داغون شده؟ می دونی که دایما داره تهمشاهده کرد می شه؟ می بینی؟ نمیگم بابک به غریبه ها کمک نمیکنه. نه اصلا . بابک ذاتا این طوریه. ذاتش خوبه. حالا کاری ندارم که یک جاهایی هرز راهی شده و کج شده ولی چون ذاتا خوبه برگشته . شاید اگر حتی یک غریبه کامل هم بود اون بهش کمک میکرد اما نه در این حد. از پول دریغ نمی کرد براش و تا اندازه ایی که می تونست ازش حمایت می کرد. ولی اینکه از کار و زندگیش بزنه و خودش رو تو دردسر بندازه نه! خاطر تو براش به‌شدت عزیزه که این کارها رو می کنه.
نگاهم را از روی شعله های آتش به او دادم.
_حس تو چیه؟
_چرا براتون مهمه؟ که برید به اون بگید؟
اخمی مصنوعی کرد.
_حرفت رو نشنیده می گیرم. من یک روانپزشکم نازلی. من نه از نظر اخلاقی و نه از نظر کاری و حرفه ایی نمی تونم راز و حرف های بیمارهام رو به کسی بگم. حتی به نزدیک ترین کسانشون. مگه اینکه حالشون اونقدر به وخامت بگذاره که از این جهان فارغ بشن و دیگه تو هپروت باشن که من مجبور بشم با خانوداه هاشون راجع به مشکلشون صحبت کنم.
مجدداً نگاهم را به شعله های آتش دادم و حرفی نزدم. وقتی که خودم از احساس خودم چیزی نمی دانستم چطور می توانستم برای او تشریح کنم. من گیج بودم. میان چند حس متضاد گیر افتاده بودم. چه باید می گفتم؟
_دوست نداری حرف بزنی؟
_چرا از اون نمی جویا شد؟
_ما مردها معمولا درباره احساسمون به جنس مخالف با هم دیگه صحبت نمی کنیم. بابک که دیگه جای خود داره! اون خیلی روی حریم خصوصیه خودش و افکارش حساسه. دقت کن میگم احساس. حرفی از رابطه نزدم. تو اگر دختری بودی که بابک برای یه شب می خواست شاید فرداش می اومد همه چیز رو برای من تعریف میکرد، ولی اگر پای احساس در میون باشه اون وقت مردها دیگه چیزی حتی به نزدیک ترین کسانشون هم نمی گن. یک جورهایی حس مالکیته. حسی که شخصیه و نباید بیان کرده بشه.
چند لحظه سکوت بینمان برقرار شد. بی آنکه حرفی بزنم برخاستم و به آشپزخونه رفتم و چای آوردم. تشکر کرد و اضافه کرد:
_اگر دوست نداری حرف نمی زنیم. دوست ندارم که مجبورت کنم . زیرا میدونم که نتیجه عکس میده. دوست دارم اگر صحبتی هم میشه به قلبخواه خودت باشه. پس می ذارم وقتش. احتمالا هفته دیگه بابک میاد. تا اون موقع خوب فکر هاتو بکن. اگر دلبسته شدی با من حرف بزنی به امیرهوشنگ بگو اون میارتت اردبیل اون وقت می تونیم با هم حرف بزنیم. من همیشه در کف دسترس هستم.
سرم را تکان دادم. عاشق شدم که حرف بزنم. حرف زدن با او همواره آرامم می کرد. نفس عمیقی کشیدم و گفتم:
_من واقعا نمی دونم چه حسی بهش دارم. من هیچ وقت با جنس مخالف رابطه ایی نداشتم. اصلا نمی شناسمشون. بابک هم که دیگه جای خود داره. به قول شما اونقدر تو دار و مرموزه که آدم نمی تونه از نگاه کردن به صورتش و حرکت کردارش بگه الان حسش چیه….
میان حرفم پرید و عذر خواهی کرد و اظهار کرد:
_ببخشید میون کلامت اومدم. من اصلا کاری به بابک ندارم. تو خودت حست چیه؟ بی رودربایستی، بی خجالت، بی ترس، بهم بگو.
کمی مکث کردم.
_حس من؟ نمی دونم. واقعا نمی دونم. من دلتنگش شدم خیلی زیاد. اون بهم محبتی رو ابراز کرد که شاید در زندگیم فقط از یک نفر متوجه شده بودم. مادر بزرگم. حتی محمد و ماهی و گلی هم تا این حد به من نزدیک نشده بودند. ولی بابک اونقدر به من نزدیک شد که من از درد هام و رنج هام بهش گفتم. چیزی که به هیچ کسی نبیان کردم. حتی مادر بزرگم. همین منو بهش نزدیک کرده. علاوه بر اینها، حضورش و توجه دایمش منو وابسته به خودش کرده.
_پس نتیجه می گیریم که تو احساس میکنی که بابک نزدیک ترین فرد بهت شده؟ حتی نزدیک تر از مادر بزرگت؟
سرم را به نشانه مثبت تکان دادم.
_همه این ها هست ولی تو نمی تونی حست رو بهش تشخیص بدی، آره؟
_بله
_وقتی نیست دلتنگشی، وقتی هست باهاش آرومی. دیگه از چیزی نمی ترسی و به نظرت همه چیز درسته. آره؟
_آره

رمان های پیشنهادی

✨ شاید به این رمان علاقه مند باشی ...

دانلود رمان آخرین بُت

مشاهده و دانلود ←