همگی، اون طرف خیابون، رو به روی درب بزرگ زندان، کنار وانت عمو غلام از حرکت ایستاده بودیم و انتظار مولین رو میکشیدیم.
کار ننجون شده بود دعا به جون بانی آزادی مولین و خبر نداشت روزای تیره ی نوه اش تو مسیرن اونم بخاطر همونی که اینجوری واسش دست دعا به آسمون میبره!
شیرین باخستگی بیان کرد:
-دیر نکرده ؟ هان ساتو!؟
آرام جواب دادم:
-یکم کاراش طول میکشن صبور باش!
بااینکه قلبیلش رو بهش بیان کردم ولی باز بدبینانه بیان کرد:
-میگم نکنه منصرف شدن نگهش داشتن!؟هان؟ نکنه دیگه نخوان آزادش بکنن!
سوال شیرین نگاه شتابزده ننجون رو به همراه داشت.اصلا از اینکه همچین حرفهایی بشنوه خوشش نمیومد واسه همین تا شیرین همچین حرفی زد اول یه دیده غره بهش رفت و بعد نیشگونی ازش گراهی شد و گفت:
-لال بشی الهی تو شیرین که حرف خوب از دهنت بیرون نمیاد!
شیرین آخ آخ کنان گفت:
-آخ آخ…غلط کردم…بابا خب مگه من ذلیل مرده چیگفتم خب…
-تو اصلا هیچی نگو…آره هیچی نگی بهترا!
اضطرابهاشون قابل درک بود.واسه اونا این آزادی بیشتر به معجزه شباهت داشت زیرا بهاش رو نمیدونستن واسه همین می ترسیدن هر آن این معجزه خنثی بشه و باز کف دست از پا درازتر برگردن خونه….
اونا از بهشدت چیزا خبر نداشتن
از خیلی چیزا…
تکیه به ماشین دادم ولی وقتی سر برگردوندم نویان رو دیدم که تو فاصله ی بسیار دور مثل خودم تکیه به ماشین داده و کف دست به سینه تماشام میکنه….
نفسم از ترس بند اومد.
من این مرد رو نمی درک کردم.
دیوانه بود و هیچ بعید نبود بیاد جلو و طبل رسوایی منو به آوا دربیاره…
بگه دخترتون وجودش رو درقبال این آزادی داد به من و گند زد به همچی.
وقتی متوجه شد دارم نگاهش میکنم کف دستشو برام تکون داد.
کف دستپاچه و هول قبل از اینکه حواس بقیه هم سمتش کشیده بشن فورا ازش رو برگردوندم.
میدونستم بودنش اینجا چه معنی ای داره…
اون میمیل داشت به من بفهمونه حواسش همجوره بهم هست.
بهم بفهمونه به زودی باید برم پیشش…بفهمونه وقت چندانی ندارم!
آخ! چه حقیقت گهی!
ناخنمو لای دندونام گذاشتم و با حالتی مضطرب از کنج دیده تماشاش کردم.
تا وقتی اونجا بود آهستهش نداشتم برای همین دور از نگاه بقیه و با فاصله گرفتن از ماشین شماره اش رو گراهی شدم.
بوق اول رو نخورده جواب داد:
“چقدر قلبم واسه صوتت تنگ شده بود ساتین.حرف بزن…حرف بزن”
این حرفهای عاشقانه واسه من قابل باور نبودن و حتی به قلبمم نمینشستن.
سگرمه هامو زدم توهم و ناخنمو از لای دندونام بیرون کشیدم و جویا شدم:
” برای چی اومدی اینجا؟ هان؟ مگه قرار نبود خبری ازت نشه تا وقتی که خودم بیام”
بی توجه به تمام حرفهایی که واسش ردیف کردم گفت:
“سلام یادت رفت ….سلام کن سلام گوش دادنت رو بشنوم”
خدیاااا…این مرد دیوانه بود.دیوانه….
خدیاااا…این مرد دیوانه بود.دیوانه…
میهراسیدم با اینکارهاش همچی رو لو بده و منو بدبخت بکنه.نگران و مضطرب نگاهی به عقب سر انداختم.
خوشامگاهختانه حواس هیچکدوم سمت من نبود.اونا تمام فکر و ذهنشون شده بود بیرون اومدن مامان از اون چهار دیواری…
مضطرب آب دهنپ رو قورت دادم و قدم زنان کمی ار اونها دور تر شدم وبا لحنی معترضانه گفتم:
“سلام…حالا از اینجا برو.برو من نمیخوام اونا مشکوک بشن.خواهش میکنم”
بازهم خیلی خونسرد و ریلکس گفت:
“ترسیدی؟ چرا….من فقط اومدم لحظه ی خوشحالی تو رو ببینم همین”
دوباره با نگرانی نگاهی به بقیه انداختم.اون به هر قلبیلی هم که اینجا اومده باشه من اصلا قلبم نمیمیل داشت دیگه یک ثانیه بمونه حتی با وجود داشتن فاصله ی زیاد برای همین بار دیگر اظهار کردم:
“اگه اینجایی که بهم یاداوری کنی باید یکی دو روزگار دیکه جولو پلاسمو جمع کنم و بیام پیش تو بدون که یادم نراهی شده و نمیره…حالا از اینجا برو…نمیخوام دیگه ببینمت.میفهمی؟”
صدای نفس عمیقش رو گوش دادم.حتی وقتی سر برگردوندم مشاهده کردم که تکیه از ماشین برداشت و داره سر در میره که سوارشه و بشینه تو ماشین و هممدت صوتش به گوشم رسید:
“من از انتظار بیزارم ساتین اما آدم صبوری ام. بسیار صبور اما الان دلم میخواد تورو زودتر به دست بیارم…میخوام زودتر از اونی که باهم طی کردیم بیای خونه…شنیدی چیاضافه کردم…””
حقیقت تلخی بود ولی نمیشد نامتوجه شده اش گرفت.
دیر یا زودش اهمیت نداشت.
من باید می رفتم.با بغض و صدای آرومی اضافه کردم:
“بهشدت خب…باشه”
آوای بوق ممتد که تو گوشم پیچید خیالم آسوده تر شد.کف دستمو از کنار گوشم آوردم پایین و بهش نگاه کردم.
راننده اش ماشین رو سرو ته نکرد تا از مسیری که ما بودیم گذر کنه…
ایستادم و لحظه یه لحظه نزدیک شدن اون ماشین رو تماشا کردم.
موقع رد شدن از کنارم شیشه ی دودی رو داد پایین و با لبخندی مغروانه تماشام کرد.
دلم تالاپ تلوپ تو سینه ام می تپید و این تپیدن با تپیدنی که ماحاصل نگاه های امیرسام بود زمین تا آسمون فرق داشت.
اون از عاشق شدن بودو این از ترس و قلبهره و تشویش.
با دیده تعقیبش میکردم که شیرین خوش خوشان بیان کرد:
-آاااای..مشاهده کردمش…دیدمش.ساتو مادرت اومد بیرون …دیدمش…بوخودا خودشه…
دیده از نویان برداشتم و سرمو به سمت مولین برگردوندم….
پارت سورپرایز طبق قولم تقدیم نگاهتون
دیده از نویان برداشتم و سرمو به سمت مامان برگردوندم.
تا نگاهم بهش افتاد خشکم زد.
کدوم آدمی توی جهان هست که بگه اول خودمو دوست دارم بعد مادرم رو !؟
یا قبل از مادرش اسم هرکس دیگه ای رو به زبون بیاره.
مادرعشق و اول هر آدمی بود…
هر دختری هر پسری.
و عشق من! و همه کس و همه چیز من! همه داریی من….
ننجون دستهاشو ار هم باز کرد و با اشک و آه و گریه بیان کرد:
-نسرین…نسرین مادر…دورت بگردم دختر بیچاره ام…خدایا شکرت…خدایا شکرت…خدایا شکر که نمردم و آزادی تورو متوجه شدم
مولین دو طرف چادرش رو گراهی شد و قدم زنان اومد سمتمون.
چقدر دلم واسش تنگ شده بود.
دیگه اجازه نمیدادم سختی بکشه.دیگه اجازه نمیدادم پاش به خونه ی لعنتی مظفر باز بشه…
دیگه نمیزارم سختی بکشه.
نزدیک که شد خودشو انداخت تو بغل ننه…
گریه میکردن همشون…حتی غلام و شیرین هم یه جا توقف کرده بودم و اشک می ریختن.
اشک شوق.اشک سر رسیدن مولین…اشک آزادیش از اون چاردیواری!
فقط این من بودم که همچنان خشک و بی حرکت توقف کرده بودم و اونو تماشا میکردم تا وقتی که خودش اومد سمتم و اضافه کرد:
-ساتو…عزیز قلبم…
بغض کردم.مرگ بر من اگه لحظه ای بخاطر پذیرفتن پیشنهاد نویان در قبال آزادی مادرم پشمیون بشم.
مگه میشد؟
مگه میتونستم پشیمون بشم!؟
با بغض اضافه کردم:
-خوش اومدی مولین…ده نمیزارم برگردی به همچین جایی…
چشماشو بست و دستهاش رو باز نگه داشت تا به آغوش های هم پناه ببریم.
پاهای خشک شده ام رو به حرکت درآوردم و به سمتش راهی شدم.
خودمو انداختم تو آغوشش .
اشک ریزان گفت:
-چقدر دلم هواتو کرده بود.چقدر قلبم هواتو کرده بود ساتو…عزیزم…همه کسم…
بوی تنش بوی مادر…بوی حیات بود!
کف دستهامو رو کمرش بالا و پایین کردم.چادرش از سرش افتاد ولی توجهی نکرد چراکه نمیمیل داشت رهام کنه.
بوسیدم.
همه جای صورتم رو…
با غصه و صورتی شکسته شده گفت:
-تو تنها قلبخوشیمی…تنها دلیا نفس کشیدنم…تنها قلبیل زیستنم…
دماغمو بالا کشیدم و اظهار کردم:
-از این به بعد پیش مایی..پیش من و ننجون!
دیگه نمیزاریم بریم پیش اون قوم ظالمین…
شونه هاش تکون میخوردم اما صدای گریه هاش رو نمیگوش دادم.
کف دستهاشو دو طرف صورتم گذاشت.
لبخمد محزونی زد و اظهار کرد:
-زیستن یعنی مشاهده کردن تو …بخند.بخند…تو فقط بخند…نبینم غمتو زیستنم!
چقدر شکسته شده بود.
نگاهش بی فروغ بود و دیدههاش خسته.
اما همین که اومده بود بیرون اهمیت داشت.همین…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن