رمان ناسپاس پارت ۹۱

زیراه ام رو سفت گراهی شد و بعد تو صورتم با عصبیت گفت:

-دفعه بعد خواستی خودکشی کنی جای دیگه ای رو انتخاب کن…

نگاه دوختم به زمین و لبهای ترمو به هم فشار دادم پس فهمید خودمم چندان علاقه ای به بالا اومدن از زیر آب نداشتم.
سرم پایین بود.چراکهه ام رو فشار داد و گفت:

-شنیدی چیاضافه کردم احمق؟

دستشو از زیر چونه ام کنار زدم و اظهار کردم:

-دفعه بعد اگه متوجه شدی یه کف دسته گرگ وحشی یا خرس بهم حمله کرده یا افتادم توی حوض یا حتی دریا لطفا تو دخالت نکن!

ازش رو برگردوندم.غصه داشتم.ولی غصه هام گفتنی نبود.درد داشتم اما حتی اونارو هم به کسی نمیتونستم بگم.
پیرنش رو تو مشتش جمع کرد و بعد اظهار کرد:

-نمیدونم داری چه غلطی میکنی.اما یادت باشه همواره واسه به‌شدت چیزا به‌شدت مسیر ها هست..

قلبم نمیمیل داشت تو نگاههاش نگاه کنم.اگه نگاه میکردم قلبم می لرزید.بغضمو قورت دادم و بدون اینکه نگاهش کنم اضافه کردم:

-واسه من چاره ای نیست! باشه هم فقط به خودم مربوط…

سرش رو خم کرد و تو صورتم بیان کرد:

-احمق! تو یه احمقی ..

سرمو به سمتش برگردوندم.زل زدم تو چشمهاش و با بغض بیان کردم:

-کف دستم ار سرم بردار.بهتره بری دنبال اونی که بخاطرش تا اینجا اومدی.من از پس خودم برمیام! میفهمی…برمیام!

پوزخندی زد و اضافه کرد:

-مشخصه که برمیای!

با تحکم‌اظهار کردم:

-معلوم‌که برمیام…

پوزخند زد.کف دستی روی صورت خیسش کشید تا آب رو کنار بزنه و بعد هم‌گفت:

-هرجادهی که تو انتخاب میکنی بیجادهه است…

با نفرت و خشم لباسهای خیس خودمو چنگ زدم و اضافه کردم:

-من بیجادهه های خودمو میرم تو هم جاده راست خودتو…

واسه چندثانیه بهم خیره شد.
نگاهش سرد و خنثی بود.کنج لبش رو به زهرخندی داد بالا و اضافه کرد:

-دختره ی احمق لج باز

ازم رو برگردوند و به راه افتاد.قطره های آب روی کمرش غلت میخوردن و پایین میفتادن.
با بغض نگاهش کردم.
شاید این آخرین باری بود که می مشاهده کردمش…شاید….

ازم رو برگردوند و به مسیر افتاد.قطره های آب روی کمرش غلت میخوردن و پایین میفتادن.
با بغض نگاهش کردم.یا بهتر بود بگم حسرت.
کی میتونست حس و حال منو توی اون لحظه درک کنه!؟
کی عشقی شامگاهیه به عاشقی من داشت و کی عاشق شدنش از جنس و نوع دوست داشتن من بود!؟
مردی رو میتمایل داشتم که سالها یکی دیگه تو دلش جا خوش کرده بود.
بی رحم بود و بی عاطفه…
بی احساس و مغرور…
شاید این آخرین باری بود که می متوجه شدمش…شاید….
اون میره پی زندگی خودش و منم پی حیات خودم.
اون سلدارو پیدا میکنه و کنارش خوش و خرم زیستن میکنه و من باید روزگارها و شامگاههامو در کنار مرد آنرمالی بگذرونم که هیچ نوع حس خوبی بهش ندارم و هنوزم هم نمیدونم چرا برای داشتنم اینقدر کف دست و پا میزنه دقتی احساس درونی من نسبت به خودش رو میدونه و ازش باخبره…
شاید گمون میکنه یه روزگار بالاخره عاشقش میشم اما مگه میشه!؟
مگه میشه یکی رو که عمیقا و از ژرفای وجودت خاطرخواهشی از دلت بندازی بیرون و قلب به یکی دیگه بدی؟
والله که نمیشه….

از رو لبه ی حوض بلند شدم و قدم زنان به جاده افتادم.
کف دستهامو دور خودم حلقه کردم و به اون که چندقدم جلوتر به سمت اتاقهاش می رفت خیره شدم.
هوا دیگه گرم نبود ولیاون انگار همچنان این حس گرمی رو داشت که پیرهنشو از تن درآورد ودوباره تو مشتش گراهی شده بود.
از موهام آب می چکید و اون قطره ها فرود میومدن رو صورتم.
نگاهم دنبالش بود که ایستاد و به آرومی چرخید سمتم.
فورا جهت نگاهمو تغییر دادم تا متوجه نشه خودش رو نگاه میکردم و بعدهم به جادهم ادامه دادم.
از همون فاصله ی نه چندان دور گفت:

-میدونی که ننجون خیلی برام عزیزه…اگه احساس کنم قصد داری با کارهای نسنجیده ات حالا هرچی که هستن….به اون آسیب برسونی حتما خدمتت میرسم..

منم ایستادم.سرمو بالا گحرکت کردم و بهش خیره شدم.حتی حالا هم جوری حرکت کردار میکرد که بهم بفهمونه ازم خوشش نمیاد و فقط اونی که براش اهمیت داره ننجون.
بغضمو قدرت دادم و گفتم:

-من هرکاری فکر کنم درست و باید انجام بدم انجامش میدم…

پوزخند زد و بعد چندقدمی به عقب برگشت و جویا شد:

-چی؟ تو؟

مکث کرد.پوزخند واضح تری زد و شماتت گونه ادامه داد:

– تو فکر هم میکنی؟ چند دقیقه پیش که مثل یه احمق نزدیک بود خودتو به کشتن بدی….تو بلدی آخه فکر کنی…

با خشمی که ناشی از ناکامی تو رسیدن به محبتش بود گفتم:

-تو هم یه آدم بی احساس خودپسندی که حال من از خودش و حرفهاش و حتی قیافه اش هم بهم میخوره…

به‌شدت شتاب‌زده رفتم ولی اون فقط بهم خیره موند….

به‌شدت شتاب‌زده راهی شدم اما اون فقط بهم خیره موند.
اومد سمتم و اون فاصله کمتر و کمتر شد.
وقتی بهم نگاه میکرد حتی اگه مایل ها ازم دور بود هم باز میتونستم رخنه کردن و نفوذ نگاههاش تو اعماق وجودم رو احساس کنم حتی همین حالا…
این نگاه ها که طولانی شدن اضافه کرد:

-هیچکس تاحالا تو زندگیش یه خودش جرات نداره با من اینطور حرف بزنه و تو شک نکن اگه الان زنده ای دلیلش فقط و فقط ننجونه….

هم بغض کردم و هم خشمگین شدم. حتی دلش نمیخواست من زنده باشم و نفس بکشم.
بقول خودش همین حالاش هم به لطف کس دیگه ای زنده بودم.
بی توجه به موهای خیس ریخته رو صورتم که مدام جلوی دیدم رو میگرفتن بیان کردم:

-عه!؟ اگه بخاطر اون زنده ام بهتره همین حالا بکشی برای اینکه این آدمی که رو به روته و داری واسش خط و نشون میکشی هیچ علاقه ای به ادامه ی حیات نداره…
فکر کنم همین چنددقیقه پیش این موضوع بهت اثبات شده!

اومد سمتم.تیشرت مچاله شده اش رو با خشمگینت کوبوند به صورتم و اظهار کرد:

-خونتو می ریزم ساتو اگه فکر احمقانه ای به سرت بزنه! نمیدونم چی تو سرت و میخوای چه غلطی بکنی ولی….

وسط داد و بیدادهاش گفتم:

-ولی چی هاااان ؟ تو چیکاره ی منی که واسم خط و نشون میکشی؟ تو یه غریبه ای…یه غریبههههه….به هیچ غریبه ای ربطی نداره قراره تو زندگی من چه اتفاقاتی بیفته…به هیچکس خصوصاااا تو!

پوزخندی زد و بعد با بی تفاوتی اضافه کرد:

-به درک! هر غلطی میخوای بکنی بکن…

بغضمو به بدبختی و مکافات قورت دادم:

-آره…من غلطای خودمو میکنم و تو هم غلطای خودتو…

تیکه ی آخر حرفمو آهسته زمزمه کردم و فکر کنم اصلا به گوش اون اصلا نرسیدتا وقتی از نظرم محو شد و راهی شد داخل اتاقش.
آه عمیقی کشیدم وسرم رو پایین انداختم و همون لحظه نگاهم افتاد به پیرهنش.
با مکث خم شدم و از روی زمین برداشتمش.
قبل از اینکه کسی منو ببینه دویدم سمت اتاقم.
درو باز کردم و رفتم داخل.
بهش تکیه دادم و پیرهنش رو با دو کف دست جلوی بینیم گحرکت کردم.
چشمامو بستم و عطر تنش که قاطی عطر پیرهنش شده بود رو عمیق بو کشیدم.
حس میکردم توی بغلش هستم وقتی اون پیراهن رو محکم به خودم فشار میدادم.
پلکهامو روهم فشردم و اشک ریختم.
باید واسه همواره تو قلبم ازش خداحافظی کنم….
باید قیدشو بزنم.

اصلا…اصلا من یه لاقبا رو چه به اونی که واسه خود سلطنتی داره….

سرمو خم کردم و بیآوا اشک ریختم.خدایا آخه کی قلب بی صاحب من درگیر اون شد.
کی….