جواب من هردو رو صم بکم کرد….
اونا همون واکنشی رو بروزگار دادن که قابل حدس بود.
من خودمم هنوز باورم نمیشد هرچند قرار بود بهای سنگینی رو براش بپردازم!
غلام درحالی که دستشو گذاشته بود روی کلاهش تا از سرش نیفته بدو بدو به سمتم ما اومد و جویا شد:
-چیه چیشده؟ یارو آقا سیکه کی بود؟ لامصب ماشین زیرپلش اونقدر گرون و خوگشله آدم اصلا حیفش میاد همچین ماشین عروسکی رو باخودش بیاره بیرون!
شیرین رو به من، متحیر سؤال کرد:
-شوخیه ؟
سرمو به طرفین تکون دادم و بیتوجه به شالی که افتاده بود روی شونه هام جواب دادم:
-نه اصلا! شوخی نیست!
شیرین بسیار محکم بیان کرد:
-هست! ما نداریم روی هم سه میلیون هم جمع کنیم بعد چه جوری سه میلیارد پول دادی واسه آزادی مادرت!؟
حرف از سه میلیارد که شد پچ پچ ها و نه نمیشه های غلام و شیرین هم شروع شد.ننجون هم که فقط با حالتی شوک تماشام میکرد.
دروغی که از قبل آماده اش کرده بودم رو به زبون آوردم و گفتم:
-یه خیر پیدا شده و این پول رو داده…
نپرسین کیه و چیه و چیکارس چون خودمم نمیدونم….فقط مامان آزاد میشه.بسیار زود هم آزاد میشه!
غلام کلاهشو انداخت رو هوا و بیان کرد:
-ای جوووون! اینکه خوبه!
اون شروع کرد رقصیدن.شیرین کف دست میزد براش و ننجون خداروشکر میکرد.
حال من اما چرا گرفته بود!؟
شاید چون از این به بعد بیشترین مدتم رو باید کنار مردی میگذروندم که ذره ای بهش علاقه نداشتم.
سرمو بالا گرفتم و نگاهی به سمت اتاقهای امیرسام انداختم.
نمیدونم چرا با اینکه قلبم ازش شکسته بود اما همچنان ته دلم دوستش داشتم.
اما نه….
این دلدادگی باید از یه جایی به بعد سرنگون بشه.
من نمیخواستم دورادور کسی رو دلبسته شده باشم که اونطور تفکراتی رو داره….
این حس باید تموم میشد.باید…
شیرین شونه ام رو تکون داد و با لهجه ی قشنگش گفت:
-آ د بخند دخترجان! مسرور باش مولینت داره آزاد میشه هااا….
سرمو بالا گرفتم و با تبسمی تلخ خیره شدم به غلام که سرخوشانه می رقصیدو آواز میخوند
سرمو بالا گرفتم و با تبسمی تلخ خیره شدم به غلام که سرخوشانه می رقصیدو آواز میخوند:
-می جان یاری دگوده بو قبای گالشی آها بگو….
امر بجار بومه بو زحمت بکشی
می چلچرانه ویه ویه
امشو شیمی خونه ور شیرینی خورانه!
بالا و پایین پرید و اومد سمتم.دیدههاش روی صورت دل مرده ام به گردش دراومد.لپمو کشید و بیان کرد:
-چندی مه پوتس وا بکنم می پرتقاله آها بگو
چندی نگاه وا بکنم کشیدهی بالا ره
بالاخره به لبخند زدم تا بیخیالم بشن.شابدم باید توی این خوشی شریک میشدم.
من عمیقا مسرور بودم فقط دلشکستگیم بابت چیزایی بود که دیشامگاه از امیرسام گوش داده بودم و همچنان نتونسته بودم فراموششون کنم.
شیرینی که کف دست پیزد و با غلام همرتهی میکرد شونه اص رو به شونه ام زد و گفن:
-ایییییییییی تی بلا می سرررررررر….بخند دیگه.بخند خوشحال باش.
اونقدر بهم سقلمه زد که لبهام رو از هم فاصله دادم و خمدیدم ولی این خنده عمری طولانی نداشت چوم همون موقع در باز شد و امیرسام سوار بر موتورش اومد داخل!
درست چندقدم پایینتر از ما موتورش رو نگه داشت.
جالب اینجا بود که فوزیه هم ترک موتورش نشسته بود.
تبسمم با دیدن امیرسام از روی صورتم پر کشید.
موتور رو خاموش کرد و پیاده شد.
ابروهام رو درهم کشیدم و ازش رو برگردوندم.
چقدر ولم میمیل داشت یه سیلی محکم به تلافی تمام کارهاش به گوشش بزنم.
به تلافی تمام حرفهای دیشامگاهش.
قدم زنان اومد سمتمون وخطاب به غلام که همچنان درحال رقصیدن بود بیان کرد:
-چیه غلومی….کبکت خروس میخونه!؟
وقتی من با سگرمه های توی هم و نگاهی سراسر نفرت نگاه دوخته بودم به جایی که اونو نبینم غلام خوش خوشان جواب داد:
-چرا خوشحال نباشم آقا…معجزه شده معجزه!
امیرسام که کلا در جریان هیچی قرار نداشت مجدداً سؤال کرد:
-چه معجزه ای!؟
شیرین از سر خرسندی خندید و گفت:
-خب نسرین خانم داره آزاد میشه دیگه…
شیرین از سر خوشحالی خندید و گفت:
-خب نسرین خانم داره آزاد میشه دیگه…
من میدونستم که امیرسام تو جریان هیچی قرار نداره.یعنی ماخودمون نخداستیم کسی از این اتفاق باخبر بشه.
مثل درو همسایه ها…
مثل امیرسام که از دیشامگاه واسه من تبدیل شد به غریبه ترین آدم جهان!
کلاه کاسکتش رو خیلی آروم پایین گرفت و بعد نگاههای تنگش و کشیده اش رو تنگتر کردجوری که تبدیل شد به یه خط صاف….
همون چشمهایی که با چشمهای پدرش مو نمیزدن.
تعجب کرده بود و این تعجب تو لحن و صداش هم موقع سوال جویا شدن کاملا مشخص بود :
-میخواد آزاد بشه؟ مگه حبسه!؟
ننجون آهی کشید و بعد کف دستشو افسوس وار و پر حسرت روی رون پاش بالا و پایین کرد و بعدهم اظهار کرد:
-هیییبیی چیبگم ننه…چیبگم که همچی درد و آهه! نسرین …دخترمو میگم مادر ساتو…با شوهرش مظفر دعواش گراهی شد.مظفر خدانیامرزی همیشه این گل دختر معصوم منو سر هیچ و پوچ میزد…این آدم همیشگی دست بزن داشت.ساتوی مظلوم من رو هم وقتی بچه بود زیاد میزد واسه همین یکم که قد گرفت پاشد و اومد پیش خودم که باخودم حیات بکنه…
مکث کرد.اشک کنج چشمهاش رو با پره روسریش خشک کرد و بعد ادامه داد:
-هییی ننه….چیبگم از اون شب شوم…مظفر که الهی خیر نبینه باز افتاد به جون نسرین و تا تونست سر اینکه چرا ساتو نمیشه زن یکی از غول تشنهاش گرفتش به باد کتک.نسرین هم با گلدون به ضربه به سرش زد و همون ضربه باعث شد مظفر بره تو کما و بعدهم فوت کنه ….از این ماجرا بسیار وقته میگذره…
ما ماه ها درگیرش بودیم.
واسه نسرین حکم قصاص بریدن چراکه پسرای اون شمر ذی الجوشن تقاضای قصاص کردن ولی الان…
رو صورتش رونجورش یه تبسم عریض نشد.اشک تو دیدههاش درخشید و رو به امیرسام که کنجکاوانه منتظر متوجه شدن ادامه ی حرفها بود گفت:
-سه میلیارد میمیل داشتن ننه این خدانشناسها! سه میلیارد
امیرسام کف دستی روی صورت صاف و صوفش کشید و جویا شد:
-چی!؟ سه میلیارد…مگه باباش بروسلی بوده!؟
غلام وشیرین باهم خندیدن ولی با نگاه غره ی ننجون هردو بهشدت سریع ساکت شدن.ننجون هم ادامه داد:
-آره ننه…3میلیارد تمایل داشتن! به ازای هرپسر یه میلیارد…ننه من همون موقع بود که باخودم اضافه کردم حتمی دختر بیچاره ام اعدام میشه آخه ما سه میلیونشم نمیتونستیم جور کنیم چه برسه به سه میلیارد!
امیرسام کنجکاوانه سؤال کرد:
-اگه سه میلیارد خواستم چه جوری نسرین خانم قراره آزاد باشه!؟ منصرف شدن از پولشون!؟
اصلا دوست نداشتم امیرسام واسمون دلسوزی بکنه.
هرچند اون اصلا دوست نداشت.
بهتر بود بگم علاقه ای به اینکه اون سرگذاشت سخت ما و اوضاع این روزهای تلخمون رو بشنوه نداشتم داسه همین اضافه کردم:
-ننجون چرا همه چیزو واسه همه کس میگی!؟
ننجون سرش رو به آرومی برگردوند سمتم و بیان کرد:
-واااا…امیرسام که هرکی نی…
اخم کردم.صورتم درهم شد و عبوس.انگشتامو توهم قفل کردم و بیان کردم:
-چرا هرکی نی؟ اونم هرکیه…غریبه اس! کس و کارمون نیست….
هرسه که نه…هرچهارنفرشون سرهاشون رو به سمتم برگردوندن و بهم خیره شدن.
چراکه نگاه هاشون سنگینی میکرد برام لب گزیدم و رومو سمت دیگه ای برگردوندم تا باهاشون چشم تو دیده نشم….
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن