کشیده شدم و صاف از حرکت ایستادم.
آب از سرو صورتم میچکید کو گاهی حتی از پلکهام.
دیگه مهم نبود کی و چه موقع برگشته.
برگشتنش قلبیل خاصی داشت قلبیلش هم سلدا بود…
دختری که نمیدونه چرا اینقدر مهر و عشقش تو وحود امیرسام پررنگ بود که اون رو دنبال خودش کشوند تا اینجا…
انگشتمو رو لبهای خیسم کشیدم و پرسیدم:
-سر من دادمیکشی که بهم بفهمونی مادربزرگم رو بیشتر از من دوست نداری….؟
هیچی نبیان کرد.خم شدم و کوله پشتیم رو از روی زمین برداشتم و اضافه کردم:
-تو خانواده ی منو بیشتر از من دوست نداری….
کف دسته کیف رو تو دست گراهی شدم و قدم وقت مسیر افتادم سمت اتاقهام.
قدم زنان پشت سرم اومد.
نفس عمیقی کشیدم.
چه خوب که بخاطر امیرسام تو جواب دادن به نویان به خاطر نجات جون مادرم تعلل نکردم.
چه خوب….
پوزخند زنان اظهار کرد:
-قیافه ات شبیه این دخترای احمقیه که تا به پسر بهشون بیان کرده قشنگه وا رفته….
آخه تو چه بدونی خوب و بد یعنی چی؟! هان!؟
از حرکت ایستادم.خیلی آروم به سمتش برگشتم و نگاهش کردم.
آخه اون چه میدونست من چقدر سختی کشیدم؟ هاااان !؟
چه میدونه تو این مدت چی بهم گذشته!؟
ولی من خلاف اون فکر میکردم.اسم کار من احمق بودن و احمق شدن نبود.
من اگه راضی شدم با نویان باشم بخاطر مادرم بود!
آهسته لب زدم:
-تو چیزی نمیدونی!تو هیچی نمیدونی از من…
آواو یکم بالا برد و همونطور که انگشت اشاره اش رو تهمتوجه شد گرانه به حالم تکون میداد بیان کرد:
-برا من اهمیت نداره داری چه غلطی میکنی فقط حق نداری اونپیرزن رو برنجونی…
حق نداری وقت و بی وقت بری ول بچرخی و جواب تلفنت رو هم ندی
مکث کرد.میتمایل داشت بهم سخت اولتیماتیوم جدی بده واسه همین اومد جلو و گفت:
-خوب گوش کن ساتو…وای به حالت اگه بازم اون پیرزن رو با اینکارای احمقانه ات برنجونی…
یه لحظه از کوره دررفتم و بدون اینکه به حرفهایی که میزنم فکر کنم گفتم:
-لازم نیست تو غصه ی مادربزرگ من و حماقتهای من رو بخوری تو بهتره بدی دنبال ماموریت عزیزت..بهتره بری دنبال
سلدا جونت…
برآشفتهت و حسادتی که هیچوقت تجربه اش نکرده بود در لحظه از من آدمی ساخت که حالیش نیست داره چه مزخرفانی به زبون میاره!
نفس نفس میزدم و نگاهش میکردم.از ابهت و جدیدت و خشم توی صوتش
هراسیدم.
میدونستم اون چقدر رو سلدا حساس هست برای عقب عقب راهی شدم که یه وقت دوباره ازش توگوشی نخورم
یه نفس عمیق کشید و بعد به اتاقهای ننجون اشاره کرد و گفت:
-برو پیش ننجون.برو که خیالش راحت باشه و بتونه بخوابه!
لب گزیدم.میتونستم به وضوح ببینم چه جوری درحال آروم کردم خودش هست.
از کنارش رو شدم تا خودم به اتاق ننجون برسونم.
هنوزهم دیدههام خیره به دیدههاش بود.
کاملا عصبی به نظر می رسید ولی مشخص بود داره خشم خودش رو کنترل میکنه تا یه وقت به من نپره!
به سمت اتاق ننجون راهی شدم.هرازگاهی برمیگشتم و پشت سرم رو نگاه میکردم.
جایی که سام از حرکت ایستاده بود.
تند راهی شدم….
من بازهم داشتم به دختری که اصلا نمیشناختمش حسادت میکردم این احمقانه بود.
بهشدت هم احمقانه بود!
از دو سه پله بالا رفتم و خودمو رسوندم به در اتاق.
چند تقه به در زدم و بعد آرام اضافه کردم:
-ننه…بیداری….!؟
انگار که تمام مدت منتظر شنیدن صوتی از من و اومدنم باشه فورا گفت:
-ساتو…ساتو اومدی!؟ ساتو…
درو باز کردم و حرکت کردم داخل.تکیه داده بود به سمتی رنگ و رو حرکت کرده و تسبیحش هم توی کف دستش بود.تبسم زدم و جواب دادم:
-آره ننه…منم.
سجاده اش رو به روش بود و این معنیش میشد اینکه تا به الان اونقدر نماز خونده و مناجات کرده که به خواب رفته اما ضربه های من به در بیدارش کرد.
کفشهامو ار پا درآوردم و حرکت کردم سمتش.
بادیدههای پر اشک نگاهم کرد و سؤال کرد:
-کجا بودی تو دختر…کجا بودی…؟!
نمیگی من پیرزن از ترس سکته میکنم؟ کجا بودی آخه…
چهار زانو کنار سجاده اش قرار گرفتم.تسبیحش رو به آرومی از لای انگشتای چروکیده و زمختش بیرون کشیدم…
چهار زانو کنار سجاده اش نشتم.تسبیحش رو به آرومی از لای انگشتای چروکیده و زمختش بیرون کشیدم.فقط تماشام میکرد.
تسبیح رو کنار مهر گذاتم و بعد سجاده رو به آرومی باز کردم و اضافه کردم:
-رفته بودم قدم بزنم…
مضطرب و باشماتت کف دستش رو تکون داد و گله مندانه جویا شد:
-آخه دختر نمیگی یه وقت قوم مغول بهت حمله میکنن و یه بلایی سرت میارن هان؟!
سجاده اش رو مرتب و منظم تا کردم و بعد بلند شدم و گذاشتمش رو طاقچه و هموقت اضافه کردم:
-دیگه نمیارن…خیالت راحت باشه!
با پره ی روسریش بینیش رو فشار داد که یه وقت جلوی من بغضش نترکه و بعد بیان کرد:
-ها دیگه ننه…مادرتو میکشن و تلافیشو درمیارن! آی آی…کاش اون روزا می مردم…مط مردم و نمیذشتم نسرین بشه زن مظفر…کاش!
برگشتم سمتش.چادرنمارش رو از پشت سرش و از روی شونه هاش برداشتم و حین تا کردنش اضافه کردم:
-نترس ننه…مولین آزاد میشه.اعدامش نمیکنن!
راهی شدم سمت طاقچه تا چادرگلگلیش رو اونجا بزارم اما ا ن که انگار حرفهایی من باعث شده بود باخودش یه حدسهایی بزنه فورا کشیده شد و پرسید:
-ساتو ننه …نکنه پسرعموهات رضایت دادن هااان؟ هان ننه؟ رضایت دادن…بگو ننه…
بگو رضایت دادن….
رفتم سمت میز کوچیک قهوه ای رنگی که بعضی قسمتهاش رنگ پریدگی داشت و پایه هاش هم کوتاه بودن.
پارچ آب یخ رو برداشتم و براش یه لیوان آب ریختم.
اومدم سمتش.
بهش خیره شدم و بعد لیوان رو دادم کف دستش و بیان کردم:
-اگه راستشو بهت بگم مثل یه راز پیش خودت نگهش میداری ؟
با حالتی ار سردرگمی، برای اینکه نشون بده از حرفهام سردرنیاورده گفت:
-هان ننه؟
بهش نزدیکتر شدم.کف دستهای چروکیده اش رو توی کف دست گراهی شدم و بعد گفتم:
-یه آدم خیر که از دوستای من هست قول داده پاما که پسرای مظفر تمایل داشتن رو بهشون بده…
مامان نسرین آزاد میشه…آزاد میشه ننجون…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن