رمان ناسپاس پارت ۷۸

شونه بالا انداخت :

-اسمشو بزار عشق و علاقه و غیرت…

ناخواسته تبسم تلخ کمرنگی زدم. رو رفتارهای غلطش اسمهای جورواجوری میذاشت که اصلا بهش نمیومد.
مثل غیرت یا حتی همون عشق و علاقه ای که خودش ازش حرف میزد و ادعاش رو داشت.
بابرآشفتهت اضافه کردم:

-این فقط و فقط اسمش تهمتوجه شد…

با تاکید تکرار کرد:

-نه…این‌محبته….

کف دستگیره رو کشیدم سمت خودم که زودتر آماده ی رفتن بشم و هممدت اضافه کردم:

-این اسمش غیرت نیست…اسمش عشق هم نیست…

لبخند زد.یه تبسم ملیح چنان چه انگار از اول هم همینقدر آروم بوده و بعدهم اظهار کرد:

-تو از من خشم داری واسه همین همچین نظرهایی داره…به زودی میفهمی…میفهمی که هیچکس به قدر من قدر تورو نمیدونه و دوست نداره…

تبسمش عریضتر شد.کف دستهاشو ازهم باز کرد و تو سکوت من گفت:

-من هرچی بخوام به کف دست میارم…هرچی که بخوام…

این حرفش ترسناک بود چون بوی تکبر میداد.بوی تکبر و خودخواهی…وقتی میگفت هرچی بخوام به دست میارم یعنی منم یه چیزی تو مایه های همون هرچی هستم.یه چیزی که حکم شی بودن میده نه انسان بودن!
زل زدم تو دیدههاش و اظهار کردم:

-نویان….

مکث کوتاه من باعث شد اون بگه:

-جووونم…آخ قربونت نویان گفتنهات…

دچار حس انزجار شدم وقتی اونطور حرف زد..تلاش کردم روش تمرکز نکنم که اعصابمو بهم بریزه و بعد بیان کردم:

-من یه شی نیستم…یه انسان…یه آدم…یه آدم که روح و قلب و احساس داره…

حرف قلبم رو که زدم.دیگه واسه موندن تعلل نکردم.پیاده شدم و خلاف جهت مسیر ماشینش به جاده افتادم.
اشک از نگاههام سرازیر شد و من وقتی متوجه اش شدم که تا زیر چونه ام پایین اومدن.
به محض آزادی مادرم باید بارو بندیل میبستم و با یه بهونه ای خودم رو گم و گور میکردم.
یعنی واقعا باید تبدیل میشدم به معشوقه ی اون!؟
یعنی این تن رو باید میذاشتم تو سینی و تقدیم کسی میکردم که نه تنها دوستش نداشتم بلکه احساس میکردم تعاقلب روانی نداره و ناخوادگاه بهم حس ترس و استرس رو میداد!
پشت کف دستمو زیر دیدههام کشیدم و پاهام رو دنبال خودم کشیدم.
ولی نباید پشیمون میشدم.نباید…
من خودمو با جون مادرم معامله کردم.می ارزید.اگه قراره بود نفسم خودم رو ببرم که اون باشه اینکارو میردم و میکنم….
یه مسیر بسیار طولانی رو پیاده راهی شدم.اونقدر راه حرکت کردم که حس کردم ساق پاهام دیگه جون ندارن….
ولی مهم نبود.فقط میتمایل داشتم مسیر برم.راه برم و باخودم فکر کنم.
باخودم کنار بیام.به خودم بقبولونم بدتر از این هم میتونست پیش بیاد….
چند ساعت بعد وقتی هوا تاریک شده بود خودمو تو کوچه و جلوی خونه پیدا مشاهده کردم.
در قفل بود اما باز کردنش یه قلق ساده داشت.
یکم که باهاش ور رفتم تونستم بازش کنم.شونه ام رو بهش تکیه دادم و رو به عقب هلش دادم.
باهمون هل نه خیلی محکم بازشد و ناخوداگاه پرت شدم به داخل البته نه اونقدر که نشه یا نتونم خودم رو کنترل بکنم.
کمر خم شده ام رو صاف نگه داشتم و خواستم درو با پشت پا ببندم که آشنایی از پشت سر ازم سؤال کرد:

-این چه وقته خونه برگشتن!؟

خواستم درو با پشت پا ببندم که همون لحظه آشنایی از پشت سر ازم جویا شد:

-این چه وقت خونه برگشتنه!؟

این آوا به حدی برام آشنا بود که در لحظه تشخیص دادم کیه واسه همین بهت زده و باهیجان و حتی میتونم بگم با شوق چرخیدم و بهش خیره شدم.
من فقط داشتم تماشاش میکردم چراکه باورم نمیشد بار دیگر دارم میبینمش…
کف دست در جیب اومد سمتم. زل زد به دیدههام.
عبوس بود و این بعنی یه چیزی عصبیش کرده.
کف دستشو از جیب شلوارش بیرون آورد.
مچ کف دستش که ساعتش رو به اون بسته بود نشونم داد و بعداز اینکه سر انگشتش رو به شیشه ساعتش زد گفت:

-۲۲:4دقیقه ی شامگاه…

اون حرف از ساعت میزد درحالی که من به کل درگیر خودش بودم.
دیدنش حال و روزگارم رو عوض کرد.
یه جوری شدم.یه جوری که فقط وقتی اونو میمشاهده کردم اونجوری میشدم.
قابل توصبف نبودم اما یه نشونه های خاصی داشت که بارزترینش استرس بود.
لبهامو ازهم باز کردم و ناباورانه اسمشو زمزمه کردم:

-ام..امیرسام…

بعد بااخم و خیلی جدی پرسید:

-چرا باید یه دختر تنها تا این موقع از شامگاه بیرون باشه!؟

هنوز هم باورم نپیشد برگشته. اصلا نمیشنیدم و نمیفهمیدم چیمگیه.
فقط محو حضورش بودم.برگشته بود…
میدونی…فقط خودش مهم بود.اینکه هست…اینکه با من زیر آسمون یک شهر! نه یه جای دیگه توی یه شهر و یه کشور دیگه….
تبسم عریضی زدم.
تبسمی که زدنش کاملا ناخواسته و یهویی بود.تبسمی که من روی صورتم نشونده بودم و انگار یه نفر دیگه کنج لبهام رو از دو طرف کش آورده باشه.
موهای پریشون ریخته رو صورتم رو آهسته پشت گوشم زدم جویا شدم:

-تو برگشتی؟

بالاخره بجای پرسیدن واسه دفعتاًم که شده جواب داد:

-آره برگشتم…

احساسم بهم اظهار کرد بخاطر من برگشته.یعنی بخاطر ما…من و مادرم و ننجون که پدرش و خودش بهش ارادت داشت.
شاید اومده بود کمک…
اومده بود که به ما برای نجات مادرم کمک بکنه و این معنیش عاشق شدن من نبود؟؟؟
امیدوار شدم…امیدوار شدم که این عشق یه طرفه نیست….

امیدوار شدم…امیدوار شدم که این دلدادگی یه طرفه نیست.
امیدوار شدم که ادامه بدم به دلبسته شدنش و پا پیش نکشم.که شاید اون اعتراف کنه یه نیمچه حسی بهم داره.
ولو کم…ولو به‌شدت کم….
امیدوارانه و مشتاق جویا شدم:

-برگشتی تا…

میتمایل داشتم بپرسم تو برگشتی تا به ما کمک کنی چراکه دلواپسمون شده بودی؟ ولی قبل از اینکه ادامه ی حرفم رو بزنم خودش گفت:

-برگشتم زیرا فوزیه از سلدا برام خبر جمتوجه شد داشت…تقریبا پیداش کرده!

تا اون حرف رو زد حس کردم اون حس خوب و امیدوارانه ای که تو وجود پر یاسم جوونه زده بود دوباره خاموش شد…
دیگه امیدوار نبودم.دیگه اون حس مسرور رو نداشتم.
اون بخاطر سلدا برگشته بود.
بخاطر اون نه بخاطر من.
انگشتام نامیل داشته مشت شدن.
ابروهام درهم گره خوردن و حالم از خودم بهم خورد.
از خود لعنتیم که اصلا ندرک کردم کی و چه موقع و چه وقت و چه ساعتی دلبسته اش شدم….
سر خرد نشدن غرورم عقب عقب رفتم و اضافه کردم:

-اهههم…خوش اومدی.درضمن منم تا این موقع شامگاه تنها نبودم…!

رو برگردوندم و جاده افتادم سمت حوض.به چند مشت آب جهت پاشیدن به سرو صورتم احتیاج داشتم.
به خنکی آب…
رفتم سمت حوض.خم که شده ام از سایه اش درک کردم دنبالم اومده…
کنجکاو پرسید:

-مثلا با کی!؟

بگو آخه چرا باید برای تو این موضوع اهمیت داشته باشه.اینکه من با کی بیرون راهی شدم.
بگو تو دیگه چرا منو رنج میدی…؟؟
تو دیگه چرا آسیب میزنی…؟؟
تودیگه چرا نمک به زخم میپاشی…کوله پشتیمو انداختم کنار دیواره ی حوض و جواب دادم:

-این کاملا شخصیه و خصوصیه!

دستهامو تو آب حوض فرو بردم و مشتهای پر آب رو بالا آوردم و پاشیدم به صورتم.
عصبی و خشمگین گفت:

-اون پیرزن حال ندارو ول میکنی که تا یازده شامگاه با مورد شخصی و خصوصیت بیرون باشی؟

کشیده شدم و صاف ایستادم.
آب از سرو صورتم میچکید….