رمان ناسپاس پارت ۷۵

پشت کف دستمو رو دیدههای نم دارم کشیدم و قدم زنان مسیر افتادم سمت در …
ننجون از پشت سر با صوتی بی رمقی پرسید:

-کجا میری ساتو …؟

بدون اینکه برگردم سمتش جواب دادم:

-میرم جایی.دیر برمیگردم.برای ناهارمنتظر من نمونین!

صدای لرزونش رو برد بالا تر و مجدداً با کنجکاوی جویا شد:

-آخه کجااااا…کجا میری دختر…

حین راه رفتن سرم رو به سمتش برگردوندم و بیان کردم:

-ننجون‌مضطرب نباش…به موقع برمیگردم…

درو باز کردم و از خونه زدم بیرون.هموقت تلفن همجادهمو از کیفم بیرون آوردم و برای نویان یه پیام دو کلمه ای فرستادم:

“میخوام ببینمت”

آاااه عمیقی کشیدم و حرفهای مرموزانه ی نویان رو باخودم مرور کردم.
اون روزگاری که بهم وعده اش رو داده بود و بیان کرد خودم میرم سراغش حالا سر رسیده بود.
حالا همچی کاملا درست از آب دراومده بود.
من خودم داشتم میرفتم سراغش.
بی رمق تو کوچه مسیر میراهی شدم و به ایم فکر میکردم که چیشد اوضاع ما رسید به اینجا…چیشد که بابا مرد.چیشد که مولین رو دادن به مظفر…
چیشد که سرو کله ی نویان تو زیستنم پیدا شد…
من هیچ حس خوبی بهش نداشتم و حالا باید خودم بهش میبیان کردم باید قبول میکردم بشم معشوقه اش…
آوای پیامک و ویبره خوردن گوشی از فکر بیرونم آورد.
یه پیام از طرف نویان بود.
بازش کردم و متنش رو با دیده خوندم:

“آدرس بفرست میام دنبالت”

ترجیح دادم تو شهر همدیگرو ببینیم نه همچین جای مشخصی که ممکن بود همسایه ها ببینن و قصه سازی هاشون رو از همین حالا شروع کنن برای همین یه آدرس دیگه بهش دادم و خودمم تاکسی گحرکت کردم تا زودتر برسم اونجا.
به جای مورد نظرم که رسیدم از تاکسی پیاده شدم و قدم زنان لب جاده مسیر راهی شدم.
من حالم خوش نبود و نمیدونستم کاری که میخوام انجام بدم و تصمیمی که گراهی شدم درست هست یا غلط اما یه چیزو خوب میدونستم اینکه نجات جون مادرم یه بهای سنگین داره….
اینکه تنها راه حلش همینه…
اینکه اگه اینکارو نکنم ممکنه واسه همیشه از کف دستش بدم.
صدای بوق ماشین افکارمو فراری داد.
از حرکت ایستادم و دیگه قدم رو نرفتم.
به آرومی چرخیدم سمت ماشینش که درست تو فاصله ی چندقدمیم نگهش داشته بود.
شیشه ی دودی ماشین گرونقیمتش رو داد پایین و با درآوردن عینک افتابیش بهم خیره شد و اضافه کرد:

-سلام خانم خوشگله!

درحالی که یه لبخند ملیح هم ری صورتش بود با دادن این سلام بهم خیره شد.
مشاهده کردنش حالمو بد میکرد.
خیلی هم بد میکرد.
اونقدر که حتی پام چرخید که رو برگردوندم و بگم پشیمونم و مسیرمو بکشم و برم ولی….مادرم چی میشد؟
اون سه میلیارو چه جوری باید جور میکردم؟
وقتی صبر و تعللم رو مشاهده کرد پرسید:

-میخوای تا کی توی گرما بمونی؟

جوابی ندادم و فقط بر و بر تماشاش کردم.
سکوت من واسش قابل تحمل نبود چراکه بازهم اضافه کرد:

– آفتاب نباید صورت خوشگلتو بسوزونه…بیا سوارشو

اخم کردم چون اصلا از شنیدن همچین حرفهایی اونم از دهن اون خوشم نمیومد.
راستش…
باید اعتراف میکردم همچین کلماتی همچین جملاتی متوجه شدنشون برای من از دهن امیرسام قشنگ بود اما…
هه!
این ابلهانه بود.
امیرسام اصلا منو به یه ورشم نمیگرفت.
اون اصلا به من حسی نداشت اما من احمق از اون شبی که منو تَرک موتورش برد دم درخونه عمو و تلافی مشت و لگدهاشونو درآورد از همون وقت حس کردم کشش عجیبی نسبت بهش دارم.
یه کشش از جنس و نوع عاشقی.
اما…فکر کنم باید قیدش رو میزدم به هزارو یک دلیل.
اولیش این بود که اون خودش درگیر محبت دوران کودکیش بود و آخریش اینکه من باید میشدم یه قربانی برای آزادی مادرم….

کف دستهامو از تو جیبهای لباسم بیرون آوردم و به سمت ماشینش حرکت کردم.
خدا میدونه اینکار چقدر برام سخت و مشکل بود ولی چاره ای نداشتم.
چاره ای جز پذیرش و قبول درمیل داشتش!
وقتی جای گرفتم تو ماشبن شیشه رو داد بالا…
خنکی ماشینش گرمی هوای بیرون رو برام جبران کرد.
مثل یه نسیم خنک بود. نسیمی که نه گه گاهی بلکه مداوم درحال وزیدن…
نمیخواستم حتی تو چشمهاش نگاه کنم.نمیل داشتن به کنار…نتونستن هم درمیون بود!
نگاه سنگین و تبسمش رو میتونستم حس کنم.
جویا شد:

-خب…دوست داری کجا بریم؟

تا میل داشتم حرفی بزنم خودش بار دیگر به‌شدت به‌سرعت شروع کرد پیشنهاددادن:

– نظرت راجع به باغ تفریحی ،مجتمع گردشی یا رستوران یا…

سرم رو بلند کردم و با ابروهای درهم گره خورده وسط گپ زدنهاش جواب دادم:

-من نیومدم اینجا که باتو برم رستوران یا باغ تفریحی یا هرجای دیگه…

تبسم زد.اینبار خیره شد به رو به رو.دست راستشو گذاشت رو فرمون بنز خوش رنگش و بعدهم گفت:

-میدونم…میدونم برای چی اینجایی

سرمو به سمتش برگردوندم و به نیمرخش خیره شدم.
یه جوری حرف میزد انگار همه چی براش قابل پیش بینی بود.همچی…
ا نقدر که اگه مطمئن نبودم مامان عمو رو کشته با یه نتیجه‌گیری ساده به این‌می رسیدم‌که همچی کار اونه تا منو به دست بیاره.
آب دهنمو قورت دادم وبیان کردم:

-میخوام باهم حرف بزنیم!

تبسم زد و با روشن کردن ماشین جواب داد:

-دیدهمم…میریم یه جای خوب که حرف بزنیم…

آه کشیدم و اون ماشین رو روشن کرد.کف دستهامو گذاشتم روی پایین و انگشتامو توهم قفل کردم و با غم و غصه خیره شدم به همون انگشتهام.
دیدنی مبودن…فقط مستاصل بودم.که خب…یعنی ته زیستن من این بود؟
بشم معشوقه ی نویان ؟
اگه تهش اینکه ای کاش زودتر مرگم سر برسه.
حین رانندگی سرش رو به سمتم برگردوند و گفت:

-سرتو بالا بگیر…تو که نباید غصه بخوری…تو وقتی با منی همه چیز مال توئہ…جهانرو بخوای من دنیارو بهت میدم!

من جهانیی که اون بخواد بهم بده رو نمیتمایل داشتم.
من ازش متنفر بودم.
متنفر بودم زیرا ادعا میکرد دوستم داره ولی گِرو کشی کرد.
اضافه کرد یا پول و پیشنهاد قبول درخواستش یا هم پذیرش مرگ مادرم.
این عشقه ؟
این اسمش دوستش داشتنه؟
نه …این اسمش دلبسته شدن نیست!
بغضمو قورت دادم و بیان کردم:

-من دنیارو نمیخوام…اونو برای کس دیگه ای بذل و بخشش کن…

لبخند زد و صوتی خنده هاش خاموشی توی ماشین رو شکست.
زبونشو توی دهن چرخوند و بعد برخلاف من نه با یه خشم درونی یا سگرمه های توهم بلکه در ساکتش جواب داد:

-من جهانرو به تو میدم…به تویی که دوست دارم…

بی واهمه از بیان احساس واقعی و دلیم گفتم:

-ولی من دوست ندارم…

اصلا بهش برنخورد.مثل همواره کاملا ریکلس و خوش بینانه بیان کرد:

-علاقه گاهی ایجاد میشه..صبر میکنم و به خودم و تو مجال میدم….

پوزخند تلخی به تصوراتش زدم و سرمو به سمت شیشه برگردوندم…

ماشین رو نگه داشت و کمربندش رو باز کرد.بعد سرش رو به آرومی برگردوند سمتم و بهم خیره شد.
من ازش خواسته بودم بریم یه جای آردم که بتونیم حرف بزنیم و اون منو آورده بود برج میلاد!
واقعا چی در ذهنش گذراند باخودش؟
اینکه من اونو به دیده یه دوست پسر میبینم که عاشقشم و دلم میخواد باهم تو برجی یه آبمیوه به بدن بزنیم و گل بگیم و گل بشنویم.
تبسم زد و با اشاره به کمربند اظهار کرد:

-نمیخوای بارش کنی و پیاده بشی!؟

هنوزم صورتم اخمو بود.هنوزم نمیتونستم خودم رو حتی یه آدم نسبتا نرمال نشون بدم.
باحالتی عصبی ولی آروم اضافه کردم:

-من ازت تمایل داشتم ببینمت که حرف بزنیم نه اینکه منو بیاری…

انگار میدونست چی میخوام بکم که قبل از تموم شدن حرفم خیلی سریع اضافه کرد:

-ما اومدیم که حرف بزنیم.تو ماشین یا تو خیابون که نمیشد.
اینجا نوشیدنی خنک میخوریم و حرف میزنیم…پس سخت نگیر! حالا پیاده شو….

از ماشین پیاده شد.منم دیگه نق نزدم و اعتراض نکردم.
بدون زن حرف اضافی کیفم رو برداشتم و با باز کردن کمربند از ماشین پیاده شدم.
از حرکت ایستاد و منتظر موند تا من بهش نزدیک بشم.
تبسم زد و کف دستشو به سمتم دراز کرد.
واقعا چی در ذهنش گذراند باخودش؟
اینکه الان لبخندزنان شاد و سرحال کف دستمو توی کف دستش میزارم و لابد بعدشم زیر گوشش شروع میکنم حرف احمقانه زدن .اخمی کردم و از کنارش رد شدم.

لبخند زد ودرحالی که از پشت سر بهم نزدیک میشد اظهار کرد:

-تو اامان دختری هستی که هرچی بیشتر باهام بد تا میکنه بیشتر خواهانش میشم!

توجهی به حرفهاش نکردم کف دست درجیب به مسیر افتادم.هم‌نزدیک شد.حین قدم برداشتن منو نگاه میکرد.نگاه هاش موذبم‌میکرد برای همین بیان کردم:

-میشه اینجوری نگاهم‌نکنی!

سرش رو به نشونه ی نپذیرفتم درتمایل داشتم تکون داد و اظهار کرد:

-بهت اضافه کردم تا وقتی خودت نخوای لمست نمیکنم ولی نبیان کردم‌که نگاهتم نمیکنم…

خصمانه نگاهش کردم اما حرفی نزدم.
بهتر بود زیاد باهاش درگیر و دهن به دهن نشم.
از ورودی که رد شدیم سوار پا به پا و دومسروروش هم سمت آسانسور حرکت کردیم..هیچ حس خوبی نداشتم.
خودمو یه مُرده میدونستم.
یه موجود مفلوک ودرمونده که هیچ اختیاری از خودش نداره.
هیچ اختیاری…