در مورد آدرس و مسیر هیچی بهش نگفتم اما انگار اون خوب میدونست محل زندگی من کجاست.
اینو وقتی متوجه شدم که بدون هبچ پرسشی در مورد آدرس مسیرهارو به سمت خونه کاملا درست رانندگی کرد.
واسه اینکه حس و حال من خوب بشه اضافه کرد:
-دوست داری موسیقی گوش بدی!؟
حتی قلبم نمیخواست باهاش حرف بزنم یا ببینمش چه برسه اینکه در کنارش موسیقی گوش بدم.
نفس عمیقی کشیدم و بهآرامی جواب دادم:
-نه!
کف دستشو دراز کرده بود که یه موسیقی پلی کنه ولی تا جواب منو شنید لبخند زد و با پس کشیدن کف دستش بیان کرد:
-اوکی!!! هر جور که تو بخوای !
سرم رو یکم خم کردم و از گوشه نگاه نگاهی بهش انداختم و بعد با ابروهایی که نامیل داشته درهم تنیده شده بودن پرسیدم:
-تو آدرس خونه ی مارو بلدی!
یه نیمچه تبسم زد.از اون لبخندها که میاضافه کرد من خیلی چیزا راجب تو میدونم.بهش خیره بودم و همونطور که انتظارش رو داشتم جواب داد:
-من خیلی چیزا راجب تو میدونم ساتین…بهشدت چیزااا که کوچکترینشون آدرس خونه تونه!
اینو اظهار کرد و آرام ریز خندید.
هیچ حس خوبی بهش نداشتم.
احساس من به من میگفت نویان آردوچ که حس کنم یه دورگه ی ایرانی ترکی بود آدم ساده و معماما ای نبود.
اون شخصیت پبچیده ای داشت و نمیشد حتی حدس زد چی تو سرشه!
اصلا چطور میشه به این حتی فکر کنی اونی که داره باهات میگه و میخنده بی هوا یه خنجر تو بدنت فرو کنه!؟
اون باهام میاظهار کرد و میریز خندید ولی آدمکش بود…قاتل بود…مرموز بود….مخوف بود….
با شک و ظن نگاهش کردم و آرام گفتم:
-چرا باید چیزای مربوط به من برای تو اهمیت داشته باشن!؟؟
منتظر یه جواب پیچیده از طرفش بودم اما سرش رو برگردوند سمتم و بعداز یه نگاه کوتاه به صورتم جواب داد:
-آدما همیشه پنهونی دنبال کشف حقیقتهای زندگی اونی ان که تو دلشون دوستشون دارن و عاشقشن!همیشگی
حرف از عاشق شدن و دلدادگی که شد پوزخندی زدم.چه مزخرفاتی…عشق…دوست داشتن….
حرف از عاشق شدن و عشق که شد پوزخندی زدم.چه مزخرفاتی…دلدادگی…دوست داشتن….
مایل بودم از زیر زبون این شخصیت در ظاهر ساده ولی پبچیده حرفهای دیگه ای هم بیرون بکشم که بفهمم دقیقا با چه هیولایی طرف هستم واسه همین گفتم:
-دیگه چیا در موردم میدونی!؟
با اطمینانی ترسناک جواب داد:
-بسیار چیزا
-مثلا!؟
کنج لبشو داد بالا و جوابی داد که مطمئنم کرد به این آسونیا همنمیشه ازش حرف کشید:
-هر چیزی که فکر میکنی نمیدونم رو میدونم…هر چیزی!
ترسناک نبود این آدم !؟ بود.بهشدت ترسناک بود.حتی نمیشد درک کرد چی توی سرش هست.
ولی….هرچی هم که بدونه این رو نمیدونم کی تو دل من دفن شده…..پنهون شده…خاک شده..هرازگاهی یادش میفتم ولی مجدداً گل می ریزم رو یادش…رو اسمش…رو خاطراتش….
نفس عمیقی کشیدم و بعد اظهار کردم:
– دونستن همچین چیزایی در مورد من واقعا میتونه به چه دردت بخوره!؟؟
خونسرد جواب داد:
-اظهار کردم که….چون دو…
پوزخندی زدم وقبل از اینکه بخواد حرفش رو کامل بزنه گفتم:
-فقط ادعای عاشق شدن نکن که اصلا باورم نمیشه.
-چرا !؟
بی تعلل جواب دادم:
-فکر کنم جوابش مشخص باشه
باور هم کنم من نمیخوام تو رو دوست داشته باشم یا یه آدمکش مثل تو دوستم داشته باشه….من حتی دیگه قلبم نمیخواد تو بیای سمتم…
عصبانی نشد.حتی یک درصد.برعکس.خوش رویانه لبخند زد و گفت:
-من نمیام سمتت…این تویی که با پای خودت میای!
این چندمینبارش بود که این جمله رو برای من تکرار میکرد.یه جمله ی در ظاهر معمولی ولی عجیب و مخوف.
آب دهنمو قورت دادم و با اطمینان لب زدم:
-من هیچوقت سمت کسی که آزارم بده نمیرم…سمت آدمی که به آسونی آدم میکشه…آدم ربایی میکنه و…
وسط حرفها و توضیحاتم اظهار کرد:
-گفتم که.درنهایت اونی که میخواد باهم باشیم تویی نه…
لعنتی…قلبم میتمایل داشت سرش داد بزنم و بگم دیگه این جمله رو تکرار نکن نکن نکن…….
لعنتی…دلم میمیل داشت سرش داد بزنم و بگم دیگه این جمله رو نکرار نکن نکن نکن….
اون بازی با کلمات رو خوب بلد بود.
میدونست چه جوری با چند جمله یا حتی کلمه ی معماما ذهن طرف مقابل رو بریزه به هم.
با نفرت به صورتش که به تبسم عصبی کننده روش نقش بسته بود خیره بودم که سرعت ماشین کم و کمتر شد و من وقتی سرمو برگردوندم متوجه شدم که تو کوچه هستیم.
باورم نمیشد.
اگر از اون ماشین لعنتی پیاده میشدم تا خونه چند قدم بیشتر فاصله نداشتم.
نگاهی به صورت پر تعجبم انداخت.
فکر کنم اون هم درک کرد که من باورم نشده جدی جدی آورده باشم خونه چراکه تبسم زد و گفت:
-بهت گفتم اینکارو میکنم و تورو میارم خونه تون…
آره…اون منو واقعا آورده بود خونه و این نشون میداد گاهی میشه رو حرفهای این شخص مخوف حساب باز کرد.
اما واقعا چرااا….چرا منو دزمتوجه شد.
نگاهامو ریز کردم و جویا شدم:
-چی تو سرت؟؟؟
-هیچی….
لبهامو رو هم فشردم.یه جایی این وسط می لنگید.به دیدههاش خیره شدم و پرسیدم:
-نمیترسی ازت شکایت کنم….؟
خیال جمع جواب داد:
-تو اینکارو نمیکنی….
-اگه انجام دادم چی!؟
سرش رو تکون داد و بعد هم جواب داد:
-تو عاقلی…اینکارو نمیکنی
به دادن این جواب یه جورایی بهم فهموند اگه اینکارو کنم واسم بد تموممیشد.
البته….خودمم قصد خاموشی داشتم.
من نمیمیل داشتم وارد چالش های سخت بشم و از لاک حیات آرومم بیرون بیام.
کف دستمو بردم سمت کف دستگیره ودرو باز کردم.
نمیشد وقت رو تلف کرد.اصلا از کجا معلوم پشیمون نشه!؟
فقط یه پام رو از ماشین بیرون آورده بودم که پرسید:
– میخوای بدن خداحافظی بری!؟
سرم رو به آرومی چرخوندم سمتش و به نگاه کردم.
باخودش چیفکر کرد که همچین حرفی میزد.
که عاشق و معشوقیم !؟
که دو تا مرغ دلدادگییم!؟
زل زدم تو چشمهاش و آرام لب زدم:
-ما شامگاهیه دو آدم عاشقیم!؟
جواب داد:
-من که هستم…
بدون اینکه حرفمو حتی مزه مزه بکنم گفتم:
-اما من نیستم….
چرا اصلا عصبانی نمیشد!؟چرا اینقدر خونسرد بود؟ و چرا اون اولین آدمی بود که همین خونسردی و تبسمهاش آدمو وحشت زده میکرد؟
دستهاشو رو گذاشت رو فرمون و اظهار کرد:
-از نظر من تو یه دختر قشنگی که فقط قراره مال من بشی!
اگه میزد تو گوشم یا سرم داد میکشید یا حتی بد و بیجاده تحویلم میداد محال بود تا به این حد عصبی بشم…..
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن