جایی که روش دراز کشیده بودن اونقدر نرم و راحت بود که یه لحظه حس کردم مُردم و الان هم تو آسمونا دارم سیر میکنم ولی وقتی که لای نگاهم رو وا کردم و متوجه شدم توی یه اتاقم.
یه اتاق خنک و یه تخت نرم و یه پتوی لطیف….
موهای ریخته رو پیشونیم اذیت کننده بودن خصوصا وقتی میفتادن رو دیدههام.قلبم میخواست کنارشون بزارم برای همین سعی کردم کف دست بیجونم رو بالا بیارم اما همون لحظه متوجه شدم سُرم بهم وصله..سرمو کج کردم و نگاهی به بالا، جایی که سرم از پایه فلزی وصل بود انداختم.
چند ثانیه ای باخودم فکر کردم و بعد یادم اومده چه خبر شده و چه به روزگارم اومده.
منو اسیر کرده بود اون نویان عوضی و در ازای زنده موندنم و نه حتی آزادیم پیشنهاد بی شرمانه میداد.
ازش متنفر شدم.متنفر…
کاش هیچوقت باهاش آشنا نمیشدم.
کاش نمی مشاهده کردمش…کاش…
گوربابای همه ی ای کاش هایی که هیچی تهشون نیست هیچی!
نیم خیز شدم.
کف دست بردم که سُرم رو از خودم جدا کنم و چسب پشت کف دستمو بکنم اما همون موقع از پشت سر سرو کله اش پیدا شد و اظهار کرد:
-بهتره کار احمقانه نکنی…
مکث کردم و سرمو به سمتش چرخوندم.
تخت بزرگ دونفره رو دور زد اومد سمتم.نزدیک که شد، نشست رو لبه ی تخت و بیان کرد:
-بیهوش شده بودی اونم از ضعف…حالا چرا ضعف کردی؟ چراکه عین بچه ننه ها خودتو لوس کردی و چیزی نخوردی….
آرام و آروم با اون صورت خسته ولی قلبخور…ولی ناراحت…اما خشمگین لب زدم؛
-کاش هیچوقت باهات آشنا نمیشدم…کاش اون روزگار میذاشتم اون اراذل خواهرتو تیکه تیکه کنن….آره…پشیمونم.اولینباره تو زندگیم از نجات یه آدم پشیمونم!کاش میذاشتمبمیره که حالا مجبور بشم توی عوضی رو تحمل کنم
مثل چی دروغ میگفتم.
دروغ میاضافه کردم که ازم متنفر بشه.که دست از سرم برداره…که به خودم و تنها آدمای حیاتم که یه زن شکست خورده و یه پیرزن شکسته بود رحم بکنه و بزاره برم…
لبخند زد و نی شیشه ای که بین انگشتاش نگه داشته بود رو تو لیوان چرخوند و بعد اظهار کرد:
-ولی من قشنگترین روزگارم اون روزیه که تورو متوجه شدم….
هه! چه خزعبلاتی….حالم بهم میخورد از آدمایی که ادعای دلدادگی و عاشقی داشتن ولی کارشون فقط شکنجه ی روح و احساس بود.پوزخندی زدم و گفتم:
-انگار دروغ بیان کردن واست مثل خوردن نقل و نبات!
تبسم زد.بعضی وقتها این خونسردیش که نمیدونستم فقط ظاهریه یا درونی هم هست منو شمشاهده کردا میترسوند چراکه نمیشد فهمید چی توی سرش میگذره .
نمیشد فهمید چه خیالی رو داره باخودش طراحی میکنه.
لبخند میزد و چنان ساکتشی داشت که خونسردیش آدمو به رعب و وحشت مینداخت.
بهآرامی جویا شدم:
-تو مادر داری!؟
سوالم خنده دار بود چون به شوخی جواب داد:
-نه از زیر بته عمل اومدم…
برخلاف اون من هیچ دل خوشی ای نداشتم.هیچ انگیزه ای برای زدن یه تبسم حتی ….
بهش خیره شدم و گفتم:
-من یه مادر دارم که خودش هزارو یه بدبختی داره و یه مادربزرگ که اگه دیربرسم خونه بیخواب و سرگردون و حیرون میشه.جون مادرت به مادر و ننجونم رحم کن و بزار برم!
در آرامش سرشو به سمتم برگردوند و جواب داد:
-میتونی بری اما مسیرش همونیه که بهت اظهار کردم…بودن با من….
در ملایمش سرشو به سمتم برگردوند و جواب داد:
-میتونی بری اما جادهش همونیه که بهت اضافه کردم…بودن با من!
کنج لبم به پوزخندی بالا راهی شد و حالت صورتم نمادی از تاسف و افسوس شد!
این عین همون جمله ی خودخواهانهی معروف بود.
همون جمله ی خودخواهان ای ی که میگفت” یا باید مال من بشی یا من مال تو بشم راه دیگه ای وجود نداره.کدوم رو انتخاب میکنی!؟ ”
حالا چیزی که نویان اسمشو میگذاشت “راه و چاه” مشکل گشایی که نمیکرد هیچی بیشتر شامگاهیه به چاه می موند تا مسیر!
به نیمرخش خیره شدم و سؤال کردم:
-تو واقعا دوستم داری !؟
سرش رو به آرومی برگردوند سمتم و بعد سؤال کرد:
-چیه!؟ به من نمیاد کسی رو عاشق شده باشم !؟
شونه هام رو بالا انداختم و جواب دادم:
-نمیدونم….اما یه چیزی رو خوب میدونم…
پرسشی نگاهمکرد و لب زد :
-چی رو !؟
نفس عمیقی کشیدم و گفتم:
-اینکه محال آدم اونی که دوستش داره رو رنج بده!
لبخندی ار سر تعجب زد و بعد به خودش اشاره کرد و جویا شد:
-من دارم رنجت میدم!؟
مسخره ترین سوالی بود که تو تمام رندگیم ازم پرسیدن.اگه این کارهای اون اسمش رنج نبود پس دقیقا چی بود!؟گل گفتن گل گوش دادن!؟یا چی!؟
موهامو از هردو طرف پشت گوش فرستادم و بعد جواب دادم:
-نه داری شادم میکنی…الانم اونقدر شادم که قلبم میخواد عین جوکر خنده رو استفراغ کنم و بالا بیارم….
واکنش خاصی نشون نداد.گفتم که.بسیار خونسرد بود.یه خونسردی بیمارگونه ی ترسناک..قد بلندشد و راهی شد سمت تلفن خونه.
گوشی رو برداشت و با زدن دکمه ی قرمز اضافه کرد:
-یه شام درست و حسابی بیارین
گوشی رو سر جاش گذاشت و همونطور که سمتم میومد اضافه کرد:
-از وقتی باهام آشنا شدیم بارها و بارها با راهی شدارهام بهت نشون دادم دوستت دارم اما تو هیچوقت به روی خودت نیاوردی…کلا بهشدت به کوچه ی علی چپ علاقمند هستی درست!؟
اینو درست میبیان کرد.تو این چندین ماهی که براش کار میکردم همیشه همه جوره هوامو داشت و سعی میکرد به روش خودش بهم بفهمونه دوستم داره ولی من هربار این دلبسته شدن رو نامتوجه شده میگراهی شدم چون ….
چون دوستش نداشتم…..
با چهره ای خسته و نسبتا محزون و عاجز از دست خودش اظهار کردم:
-کوچه ی علی چپ کوچه ی بدی نیست….یه جورایی با ورد به همون کوچه جوابتو میدادم درست!؟ولی تو نخواستی بپذیریش….
تبسمهاش خیلی رو مخم بودن.تبسمهاش و همینطور صورت خونسردش چون به من این امکان رو نمیداد که بفهمم تو سرش چی میگذره!
خودمو کشیدم عقب زیرا حس میکردم بوی گند میدم.
بوی گند عرق….
به صورتم چشم دوخت و بیان کرد؛
-الان یه غذای مفصل میارن…تو ضعف کردی ساتین….باید یکم تقویت بشی!
عصبی وار با انگشتم عدد دو رو نشون دادم و بعد درحالی که تلاش زیادی داشتم جلوی خودم رو بگیرم که کنترل اعصابم از کف دستم در نره بیان کردم:
-من الان فقط به دو چیز احتیاج دارم
بازم با خونسردی و آرامش پرید وسط حرف من و پرسید؛
-ااماش!؟
از اونجایی که بدجور حس میکردم دارم بوی گند میدم، فورا گفتم:
-اولیش حمام!
لبخندی زد و جویا شد:
-و دومیش !؟
عین اسکلا و انگار نه انگار که بخاطر همین اینهمه مدت منو اینجا حبس کرده بود جواب دادم:
-که از اینحا برم!
خودش شخصا حرکت کرد و برام یه جفت دمپایی آورد.اونارو نزدیک به تخت گذاشت تا اگر من خواستم بیام پایین بسیار راحت بپوشمشون و بعد گفت:
– علی الحساب مورد اول رو انجام بده تا ببینیم بعد چی میشه….
اینجوری نرم که میشد من بیشتر امیدوار میشدم به اینکه شاید بتونم ار مورد حرکت کردنم باهاش صحبت کنم.حس میکردم شاید بشه با یکم عجز و ناله مجابش کنم از اینجا برم.
برم پی هزارو یک بدبختی خودم.
قبل از اینکه از روی تخت بیام پایین به مچ کف دستم اشاره کردم و اضافه کردم:
-میتونم این لعنتی رو از خودم جدا کنم!؟
خودش اومد سمتم.چسب رو از مچ کف دستم جدا کرد و با انداختن لوله ی باریک سرم به دور گیره ی آهنی کناررفت و بیان کرد:
-حالا میتونی بری ….
با نفرت نگاهش کردم ولی جفتک ننداختم.اومدم پایین و با پوشیدن دمپایی ها گفتم:
-امیدوارم وقتی از حموم لعنتیت میام بیرون یه اضافه کرد و گوی دوستانه باهم داشته باشیم و تو این ماجرای مزخرف آدم ربایی رو بزاری کنار…
نیشخندی تحویلم داد و بیان کرد:
-زود بیا! میخوام غذارو باهم بخوریم…
با انزجار نگاهش کردم و بعد از کنارش رد شدم و رفتم سمت حمام…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن