دوره ام کرده بودن و کنجکاوانه تماشام میکردن.
با هردو کف دست غذا میخوردم و فکم ثانیه ای از جنبیدن متوقف نمیشد.
حتی امیرسام هم رو لبه های تخت زیر درخت ها جای گرفته بود و هرازگاهی قلب از تلفن همجادهش میکند و نگاهی به من مینداخت.
شیرین کم صبر از بقیه بود چون برای دهمین بار بیان کرد:
-ای باباااا…چقذه یه ماجرارو کشش میدی تو! خب بوگو دیگه…بعدش چی چی شد؟ چه جوری اون نامردارو فراری دادی!؟
سرمو بالا گحرکت کردم وبا دهن پر جواب دادم:
-من بودم….تا وقتی من بودم که نیمتونستن یلایی سرش ییارن…البته لت و پارش کرده بودن ولی بعدش من باهاشون درگیر شدم .اونا چندنفر من یه نفر…یه مشت هم خوردم اما اگه یکی خوردم ده تا زدم…
عمو غلام خندید و گفت:
-آی باریکلاااا…
ننجون اما با دستش به صورت پر چروک خودش کوبید و گفت:
-آی روم سیاه ننه …روم سیاه…دختر آخه تو چرا هی با دردسر حلقه آویز میشی نمیگی با این دردسرا آخرش یه کار کف دست خودت میدی!؟
تیکه ی نون رو توی ماهیتابه ی چرب و چیلی چرخوندم و اظهار کردم:
-دلواپس نباش ننجون…من که رسیدم دمشونو گذاشتن رو کولشونو و د فرار…حالا اصلا ماجرارو بهتون ناظهار کردم.خوددختره یه ماشین خفن داشت که فکر کنم قیمتش میلیاردوهم رد کرده بود..من هرجورشده بود بغلش کردم و گذاشتمش رو صندلی های عقب و خودمم پشت فرمون قرار گرفتم و رسوندمش بیمارستان اولش پلیس بهم گیر داد چون باور نمیکرد واقعا تو زخمیش شدنش نقشی نداشته باشم تا اینکه خود دختره بهوش اومد وخودش گفت من اونی ام که کمکش کرده نه اونی که به اون روز انداختش…
سیبک گلوی عمو غلام بالا و پایین شد.نی نی دیدههاش عبن ستاره تو تاریکی شب درخشید و بعد هم طمعکارانه جویا شد:
-این دختر حتما بچه مایه داری آقازاده ای چیزی بوده ها ؟ کس و کارش نیومدن سراغش؟ به تو بابت نجات جون دخترشون پول ندادن !؟
انگشت اشاره امو لیس زدم و اظهار کردم:
-چرا…اومدن…یعنی داداشش اومد…عینک رو نگاهامو ببین.اینو اون برام خریده آخه عینک خودمو اون نامردا شکستن…
تمام ذوق و شوق غلامی که تصوز میکرد جیبای من الان پر پول هست بر باد فنا حرکت کرد.نگاه چپ چپی بهم انداخت و گفت:
-جون خودتو به خطر انداختی و خواهرشو نجات دادی…کتکت زدن…عینکتو شکستن…اونهمه ام پلیس تو رو تحت نظر گحرکت کرد بعد فقط واست عینک گرفت…؟ بابا یارو چقذه خسیس بوده…
کف دست بردم توی جیبم و همزمان بیان کردم:
-نه عمو غلام خسبس نبوده.کارتشو داده کف دست من قراره بشم منشی خصوصیش با حقوق و مزایای خوب…احتمالا….
ننجون الهی شکر کرد و دست به دعا برد و گفت:
-خداروشکر این ساتوی من از بیکاری در اومد…راست بیان کردن عدو شود سبب خیر اگر خدا خواهد!
غلام هیجان زده کارت رو ازم گرفت و بهش خیره شد.شیرین پرسید:
-یعنی از فردا میری سرکار؟
-آره دیگه…
غلام کشیده کشیده پار روی کارت رو برای همه خوند:
-شرکت وادرات و صادرات محصولات گوشتی -غذایی نویان آردوچ….
تا اینو بیان کرد امیرسام بلافاصله از روی تخت بلندشو و کارتو از لای انگشتای غلام بیرون کشید
امیرسام بلافاصله از روی تخت قد بلندشدو کارتو از لای انگشتای غلام بیرون کشید و زل زد بهش.
همه باتعجب نگاهش کردیم.
سرش رو بالا گرفت و با تکون کارت توی کف دستش سؤال کرد:
– اینو کی بهت داده !؟
به خودم قول داده بودم دیگه نه باهاش چشم توچشم بشم نه حتی همکلام ولی اینبار از سر اجبار جواب دادم:
-مشخص نیست!؟ صاحابش!
پرسشی اظهار کرد:
-نویان آردوچ !؟
بهآرامی و با بی میلی ای که نشون بده دوست ندارم حتی باهاش حرف بزنم اضافه کردم:
-آره…
جور خاصی نگاهم کرد.نگاه های خاص معنی دار.نگاه هایی که برای ما البته مفهموم نداشت و قابل ترجمه هم نبود.
دوباره پرسید:
-تو نویان آردوچ رو کجا مشاهده کردی!؟
لحن من موقع حرف زدن خشم و قلبخوری من از اون رو می رسوند.لابد میخواست در مورد این هم بهم گیر بده.اونقدر جواب دادن رو لفت دادم که صوتشو برد بالا و با تکون دادنش سؤال کرد:
-گفتم اینو کی بهت داده!؟
صوتش رو واسه من بالا برده بود تا تشر و خشم توی صدا و لحنش مجابم کنه زبونم به حرف بیاد.
شیرین یه دیده غره یهم حرکت کرد و لب زد:
” جوابشو بده دیگه”
تمایلی یه جواب دادن به سوالهای اون نداشتم اما نگاه های هُل دهنده ی بقیه باعث شد به حرف بیام و بگم:
-خودش بهم داد…خود نویان آردوچ…
ننجون تا این اسم رو برای چندمین بار متوجه شد فکر و ذهنش مشغول شد.مشخص بود این اسمش براش آشناست ولی هرچقدر به ذهنش فشار میاورد نمیتونست بفهمه این اسم و نشون متعلق یه کیه.حتی زمزمه کنان باخودش اضافه کرد:
-چقدر این اسم برام آشناس..
امیرسام ولی بسیار بی مقدمه خطاب به من گفت:
-دیگه لازم نیست بری اونجا!
بهش این اجازه رو نمیدادم که واسم تعیین تکلیف یکنه.بلند شدم و کارت رو از لای دستش بیرون کشیدم و اظهار کردم:
-من اینکارو از دست نمیدم.نظر تو و خواستن و نتمایل داشتنت واسم مهم نیست.
تو که قرار نیست خرجمو بدی!
ننجون و شیرین جوری نگاهم کردن انگار یه قاتل زنجیره ای رو به روشون جای گرفته بود.
امیرسام دندون قروچه ای کرد و باخشم اظهار کرد:
-بهت گفتم بیخیال این کار میشی!
از روی تخت قد بلند شدم و راهی شدم پایین.دمپایی هامو پوشیدم و اضافه کردم:
-بیخیال نمیشم فردا هم میرم مشاهده کردنش!
یا قدمهای بهسرعت به سمت اتاقم راه افتادم.
اول که اخراجم کرد حالا هم که با زورگویی کف دستور میداد کار رو نپذیرم.
چرا باید اینکارو میکردم وقتی حسابی یه پول احتیاج داشتم! خرجمو که اون قرار نبود بده!
درهارو باز کردم و رفتم داخل.
پنجره های رو به حیاط رو بستم و پرده هارو کشیدم. شالمو از سر کشیدم و انداختم دور. بلوز مشکی زنگی که روی تیشرتم پوشیده بودم رو هم از تن درآوردم و خیره شدم به کارت و اسمشو نجوا کردم:
” نویان آردوچ ”
تبسمهای کمرنگش هنوز توی ذهنم.گلا خوش تبسم بود و بااینکه به نظر می رسید آدم بهشدت پولدار و سرشناسی هست ولی رفتارش نشون از جنتلمنیش میداد.
کارت رو گذاشتم رو میز مطالعه و
کمدی که درش خراب بود و جیرجیر آوا میداد رو با تحمل اون جیر گوش خراشش وا کردم و نگاهی به لباسهام انداختم.
یاید می دیدم کدوم یک از لباسهام مناسب فرداست. هیچ کدوم از مانتوهام حالت رسمی نداشت ولی واقعا نیاز بود برای روز اول اینهمه سخت گحرکت کرد!؟
یه لباس چارخونه ی صورتی و سفید بیرون آوردم که احتمالا میشد با مقنعه و شلوار جین مشکی و اسپرت های سفیدم ترکیب خوبی ازشون بسازم.
لباسها رو مرتب و منظم یه گوشه واسه فردا آماده کردم که همون موقع یه نفر یه در زد.
سرمو به سمتش برگردوندم و چراکه مطمئن بودم شیرین پشت در و قراره باز گله بکنه بیان کردم:
-برو شیرین! من خستمه…نمیخوام هشدار و نصیحت بشنوم!
باتاخیر صوتی مردونه ای به گوشم رسید:
-درو وا کن…
این صدا، صدای امیرسام یود.یعنی واقعا بیکار شدن من اینقدر واسش مهم بود و اهمیت داشت؟ میتمایل داشت منو بی پول و بیکار نگه دار؟
راهی شدم سمت درو و بازش کردم ولی تو چهارچوب توقف کردم که نیاد داخل و گفتم:
-میخوام بخوابم.به هیچ قیمتی هم حاضر نیستم این کارو از دست بدم.خب…شامگاه بخیر!
راهی شدم عقب و خواستم درو بزنم که پاشو لای لنگه در گذاشت و گفت:
-توی لعنتی فردا تون شرکت لعنتی نمیری!
انگشت اشاره ام رو به سمتش دراز کردم و گفتم:
-من لعنتی میرم و توی لعنتی هم نمیتونی جلومو بگیری!
نمیدونم چیشد که بسیار و بی مقدمه گفت:
-خودم استخدامت میکنم.دیگه اخراج نیستی! و دیگه نیازی نیستی بری شرکت اون یارو….
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن