خیلی ازش خوشم اومده بود.اون تیپ و مدل پسرایی بود که نه هول بود و نه زود عنان از کف میداد.
حتی الان هم نگاه هاش جوری بود که انگار یه مرد رو به روش از حرکت ایستاده نه یه دختر لوند و خوشگل که اتفاقا داره بهش نخ هم میده!
کف دستمو یه کوچولو و با بی میلی فشرد و بعدهم بسیار سریع رهاش کرد و اضافه کرد:
-تو…تو اون دختری نیستی که لباس عروس تنش بود و پرید تو ماشین ما !؟
سوالش جواب سوال خودم رو هم بهم داد.حالا یادم اومد کجا مشاهده کردمش.
آره این همون پسری بود که کتش رو بهم داد لختی شونه هام مشخص نباشه!
آره خودش…تصویرچشمهای پر نفوذش هنوز هم توی ذهنم و حتی اون نگاه های دنباله دارش.
شاید اگه هر کس دیگه ای بود حقیقت اون روز رو انکار میکردم ولی در برابر این پسر راست گفتن رو به دروغ اضافه کردن ترجیح دادم:
-آره خودمم….
دیدهش درخشید و تنگتر از حالت عادیش شد.نمیدونم چرا حس میکردم آشناتر از این حرفهاست.آشناتر از آدمی که توی یه ماشین مشاهده کردمش… از سر تا پا براندازم کرد و بعدهم
بار دیگر پرسید:
-چرا اون روزگار داشتی فرار میکردی!؟
اگه هر کس دیگه ای بود رک و راست بهش میگفتم به تو چه…اما…چشمهاش منو یاد یه آدم خاص مینداخت.یاد مردی که وقتی بچه بودیم با مادرم پیشش حیات میکردیم.
از فکر بیرون اومدم و جواب دادم:
-میخواستن به زور مجبورم کنن با خیکی عروسی کنم منم وسط عروسی پای سفره ی عقد قالش گذاشتم….
کوتاه لبخند زد.خنده هایی که بسیار زود هم محو شدن و ردی ازشون بجا نموند. چونه اش رو خاروند و گفت:
-اونو قال گذاشتی که بیای اینجا !؟
به من تیکه پروند !؟ صورتم در لحظه درهم شد و اخمهام پررنگتر از قبل شدن.
چطور تونست به خودش همچین اجازه ای رو داد !!!
نگاه تندی بهش انداختم و بعد گفتم:
-بهت نمیومد فضول باشی!؟
شونه بالا انداخت و ریلکس اضافه کرد:
-به تو هم نمیاد جاده نشماس باشی!
با تحقیر نگاهش کردم و گفتم:
– راست گفتن قدیما که آدمارو از قیافه هاشون نمیشه شناخت!
کف دستهاش رو توی جیب شلوارش فرو برد و اظهار کرد:
-آدم که از چاله فرار نمیکنه بیفته تو چاه …
دندون قردچه ای کردم و با نفرت گفتم:
-فضول باشی!
نگاه سریع دیگه ای حواله اش کردم و بعدهم از اون خونه زدم بیرون!
نگاه سریع دیگه ای حواله اش کردم و بعدهم از اون خونه زدم بیرون درحالی که حس میکردم اونم به دنبالم از خونه بیرون اومده.
جالب اینجا بود که گرچه اخم رو صورتم بود و قلبخور به نظر می رسیدم ولی اصلا نتونستم ازش متنفر بشم و با خودم بگم از دل برود هرآنکه از متوجه شده بدفت!
بلبل زبونی و پررو زبونی کرده بود ولی از دیدهم نیفتاده بود!
نمیدونم….شایدم چراکه بهم درتمایل داشت دوستی نداد فعلا یه جورایی برام تازگی داشت و اگه اینکارو میکرد میرفت تو لیست مردهایی که در برابرم زود شل میشدن و به همون سرعت هم از دیدهم میفتادن!
چرخیدم سمتش و درحالی که سریع تند عقب عقب می رفتم پرسید:
-چیه بچه خوشتیپ؟ اومدی بدرقه!؟
کف دستهاش رو تو جیبهای شلوارش فرو برد و درحالی که خیره خیره نگاهم میکرد از همون فاصله پرسید:
-بچه خوشتیپ با فضول باشی!؟ کدومش!؟
درحالی که احتیاط میکردم وقتی عین ماشین عقب عقب پیش میرم کله پا نشم جواب دادم:
-بچه خوشتیپ فضول باشی!
نیش وا شده اش رو از همون فاصله دیدم.اصلا بهش نمیومد اهل زدن تبسم خشک و خالی باشه…و چقدر از دور منو یاد ارسلان خان مینداخت.
درسته دیگه تصویری ازش توذهنم باقی نمونده بود جز یه حاله ی نسبتا محو ولی این پسره بدجور منو یاد همون حاله ی محو مینداخت.
ازش رو برگردوندم و پیچیدم تو فرعی تا زودتر خودمو به خیابون اصلی برسونم و تاکسی بگیرم من حتی تا اون لحظه منتظر بودم شماره بگیره ازم ولی خب…نشد!
تنم خسته بود و بدنم بی حال .دلم یه دوش آب ولرم میخواست و یه چیز خنک که جیگرم باهاش حال بیاد !
تاکسی دربست گحرکت کردم و خودم رو رسوندم خونه.پسره ی لعنتی با اون اشتهای زیادش حسابی از رمق انداخته بودم.
وقتی رسیدیم از تاکسی پیاده شدم و سمت خونه رفتم.
زنگ زدم و خود یلدا درو برام باز کرد.خسته و بی حال پله هارو رفتم بالا. درو برام نیمه باز نگه داشته بود .کفشهامو همونجا از پا درآوردم و راهی شدم داخل.
اومد سمتم و پرسید:
-خب شیری یا روبااااه !؟ کدومشی!
تبسمکج و کوله ای زدم و بعد راهی شدم سمت میز.کف دست بردم توی کیف و هرچی پول اون پسره بهم داده بود رو ریختم روی میز….
نگاههاش درخشید.نزدیک به میز زانو زد و با برداشتن چندتا از اون اسکناسها بیان کرد:
-واااای دمت گرم! یارو عجب دست و قلبباز خفنیه!
دستشو لای پولهابرد و نگاهی بهشون انداخت.چند تومنی میشدن و این نشون میداد این یکی مشتری یه جوری حساب کرده که حتی اگه وقت و نیمه وقت هم ازم خواست برم پیشش به فکر نه بیان کردن نیفتم!
یلدا ریز خندید و اظهار کرد:
-جوووون بابا ! یارو عجب خفنی بوده هاااا…اینقدر خوشم میاد از این مشتری هایی که بخیل نیستن!
جای گرفتم رو صندلی و شال و رو اندازمو انداختم کنار و بعدهم اظهار کردم:
-باید بدم اجاره خونه مصیب و پول خورد و خوراکشون و بکش بکششون!
سرش رو بالا گحرکت کرد و با ابروهای درهم گره شده بیان کرد:
-ای بابااا ! تو هم که هرچه درمیاری هی باید بدی به اون بابای مفنگی و زن پاچه گیرش…پس خودت چی؟ پس خودمون چی!؟
پارچ آب رو از روی میز برداشتم و دو کف دستی گراهی شدمش و با همون عطش تشنگیم رو خاموش کردم و بعد با کشیدن به نفس عمیق گفتم:
-تو حالیت نی؟ نمیدونی اون بخاطر من مجبور شد خونه شو بفروشه!؟ همه چیز رو از چشم من میبینه…مجبورم فعلا دهنشو بسته نگه دارم تا وقتی که یه جوری اون پولو از فتاحی دندون گرد پس بگیرم
قانع شد و دیگه در این مورد چیزی نجویا شد و گله ای نکرد.انگار خودش هم میدونست همه چیز اونجور که پیش بینی میکردیم درست پیش نراهی شد.
پوووووفی کرد و اضافه کرد:
-میگماااا…لامصب اگه از این مشتری های کف دست به نقد داری به ما هم پاس بده!
لنگهامو رو میز انداختم و گفتم:
-برو کار می کن مگو چیست کار…
قاه قاه خمدید و بعد بسته های پول رو برداشت و با دراز کشیدن روی مبل اونارو انداخت روی صورتش و همونجور که بوشون میکشید بیان کرد:
-اومممم پوووول…پوووول….چه بوی خوبی میده این پول….تا وقتی داریش خوشی تا وقتی هم نداریش از چپ و راست واست بد میاد
زل زدم به سقف.قلبم واسه اون روزگارایی که عین پولدارا تو ترکیه میچرخیدم و هر شب رو با یه پسر میگذروندم تنگ شده بود.حیات یعنی اون نه نه این….
نفسهای آرومی کشیدم و گفتم:
-امروز یه پسری متوجه شدم منو یاد اون مردی انداخت که وقتی بچه بودم با مادرم تو خونه شون زیستن میکردیم. قدش…نگاه هاش…اخمهاش…شامگاهیه اون بود…خیلی دلم میخواست باهاش بخوابم اما کثافت اصلا تحویل نگرفت!
یلدا با پولا صورتش رو باد زد و گفت:
-ول کن گذشته رو بچسب به آینده…منم بدجور قلبم میخواد مجدداً روزای خوبمون تو ترکیه تکرار بشن!
پوزخند زدم و گفتن:
-لابد با دو سه بار دادن؟ پاشو …پاشو بجای خیالبافی یه چیز درست کن بخورم بدنم نا نداره…
نیم خیز شد و بیان کرد:
-باشه بابا وحشی!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن