لرزی در بدنش قرار گرفت.
– منظورتون چیه؟
– هیچی عزیزم، فکر خودت رو مشغول نکن. آدم همیشگی باید حواسش به اطرافش باشه، مخصوصا تویی که یه شوهر معروف داری و کلی دختر واسش سر و کف دست میشکنن.
جمله دومش شوخ بود و برای خنده اما چکاوک را بد در فکر فرو برد. مسروری ای که به خاطر امیدواری های عسل به رابطهاش با صدرا داده بود دود شد و به هوا حرکت کرد. لحن عسل در عین لطافت و مهربانی هشدارگونه بود. چه کسی قرار بود جای او را بگیرد؟!
اصلا چرا باید کسی قصد بهم زدن زیستن سولین نگراهی شدهی شان را داشته باشد؟! خب بهتر از این نمیشد! هنوز تکلیفش با خودش و صدرا مشخص نبود که باید خاطر خواه های او را هم اِمشی میکرد.
– دیده عسل خانم، حواسم هست.
اخم مصلحتی کرد و اضافه کرد:
– عسل خانم چیه؟! انگار داری با زن همسایه صحبت میکنی، یا عسل خالی صوتم کن یا مامان.
دهانش از حیرت باز ماند. مادر آوایش کند؟ چیزی که یکبار هم خطاب به کسی آن را ناظهار کرده؟
– من… من تا حالا مامان نداشتم.
بغض صدایش دیگر چه میاضافه کرد؟! ترحم انگیز نبود احساسات خالصانه اش؛ بیشتر محبتی از ته قلب میطلبید تا ترحم.
– جان قلبم! خوب از این به بعد داری دیگه.
– راست میگید؟ یعنی میتونم… اوم… مامان صداتون کنم؟
با پشت کف دست گونه اش را نوازش کرد.
– آره دلنشینم چرا نتونی؟! کی بدش میاد بدون دردسر صاحب یه دختر دلبر مثل تو بشه؟!
پشت بند حرفش چشمکی حواله اش کرد.
زبانش از خرسندی بند رسیده بود. ناقافل خود را در بغلش پرت و کف دستانش را دور کمر عسل حلقه کرد.
– بهشدت خیلی دوست دارم… مولین!
و کلمه آخرش مصادف شد با رها شدن بغض شادمانی اش.
کف دست دورش حلقه زد و بی حرف به هق زدن هایش گوش داد.
شاید در تصور بعضی، حرکت کردارشان،دوستی چند ساعته ولی عمیقشان،محبت ذاتی که در رفتار هر کدامشان موج میزد کلیشه ای پر تکرار بود. ولی نگاهشان از پنجره ای دیگر بود.
راهی شدارشان از اعماق وجود و جایی میان سینه سردیدهه می گحرکت کرد.
عیب داشت این خصلت. گُل به خودی میزد این زود اعتماد کردن و مهربانی زیاد. ولی هزاران خوب و بد که در این بین قلب پاکشان جلوه گری میکردی و رقیب کنار می زد. از ان گذشته عامل اتصالشان مردی به نام صدرا بود. به دور از انتظار نبود که مردی مثل او در کف دستان چنین فرشته ای پرورش یابد.
****
کلافه به چهرهی بق کرده ی جفتشان چشم دوخت. عجب گیری افتاده بود.
با حرص غرید:
_هوی بزمجه ها ، میشه از قیافه درایید تا شام کوفت کنیم؟
ناراحت لب ورچید که کسری حاضر جواب گفت:
_ خودت تهنایی توفت تُن. ما نمی خوریم.
لبش را زیر دندان کشید تا وجه جدی اش زیر سوال نرود. خم شد و لپش را کشید.
_ حرف زیادی موقفه بزغاله .بیایید بریم غذا بخوریم بازی درنیارید.
جیغی کشید و کف دستش را پس زد.
_صدلا عوضی نَتُن لپم دلد گلفت. باهات قهریم.
و پشت بندش به سمت اتاقش دوید. از وقتی عسل رفته بود و صدرا هم اصراری برای ماندش نکرده بود داستانشان همین بود!
نگاه در کاسه گرداند و روی چکاوک نشاند:
_چکاوک راست میگه ؟توهم؟
ناراحت بود از کف دستش. با استیصال اضافه کرد:
_نذاشتید مامان جون بمونه. بهش اضافه کردید زودتر بره…
ابرو هایش بالا پرید:
_جانم؟؟؟؟مولین جوووون!!!!!چهار ساعت نبودم مامامو قاپ زدی برا خودت؟؟
متفکر کف دست زیر چانه زد.
_پس بگو چرا جلوی در گوشمو پیچراکهد تا عروسشو اذیت نکنم. اینجوری پیش بری فردا نوه هم ازت می خوادا گفته باشم.
رنگ به رنگ شد دخترک روبه رویش.
کمی به جلو خم شد و مقابل صورتش قرار گرفت. با شیطنت بیان کرد:
_ حالا بهش اضافه کردی فعلا خبری نیست دنبال سیسمونی نگرده ؟
هینی کشید و فاصلهی چند وجبیشان را زیاد کرد.
مردک دهان دریده.
با خجالت نامش را صدرا زد:
_آقاااااااااا!!!!!!!!
کمرش را صاف کرد و جدی بیان کرد:
_جونِ اقا ؟ بچه شدی چکاوک؟ خودت که دیدی باید می راهی شد.
یه ساعت دیگه دیر می کرد بابام پا می شد میومد جوفتمونو از سقف اویزون می کرد. جونشه و عسل بانوش!
اب دهانش را قورت داد. ذهنش با همین یک جمله کلا منحرف شد.
در کسری از ثانیه چهرهی ان مرد اخمو که با که چشم و ابرویی سیاه، با اقتدار و قدرت ،به دوربین نگاه می کرد جلوی نگاهانش نقش بست.
با استرس دستانش را در هم پیچید و ارام اضافه کرد:
_میگم…خیلی ترسناکن؟
بی خیال روی کاناپه ولو شد بود و به سیبش گاز زد:
_کی بابامو میگی؟
_اره
دیدهانش را تاب داد و گفت:
_ شامگاهیه لولو خور خوره نیست اما فک کنم ببینت….هیچی بی خیال…
به شوخی اضافه کرد و به قصد اذیت کردنش جمله اش را نصفه ول کرد.
البته شاید ادامهی جمله اش با حرکت کردار پدرش همخوانی داشت ،اما فعلا قرار نبود چکاوک چیزی بفهمد.
دخترک بیچاره بدنش روی ویبره حرکت کرد. از نگاه نافذ ان مرد وحشت کرده بود.
_میگم اقا…حالا چیکار کنیم….اگه منو ببینه .نکنه بیرونم کنه؟
جمله اخر را با استرسی دو چندان گفت که سیب در دهان صدرا ماسید.
تمام حس خوبش که ناشی از سر به سر گذاشتن چکاوک بود پرید. این حرفش اهانتی بزرگ به غرور و غیرت مردانه اش بود.
عصبی سیب را روی میز پرت کرد.
_چکاوک مواظب حرف زدنت باش. یعنی من انقدر بی غیرتم که بزارم هر کسی از راه رسید ناموسمو از خونه خودم بیرون کنه؟ چرا تا اسم کسی میاد اولین چیزی که به ذهنت میرسه اینه که بیرونت کنن یا نه؟ مگه من برگ چغندرم اینجا.
_نه… نه .منظورم این نبود.
صوتیش ناخوداگاه بالا حرکت کرد:
_هیچی نمی خوام بشنوم…هی من هیچی نمی گم تو هم شورشو دراوردی.کسری بیرونم نکنه ،مولینت بیرونم نکنه، بابات بیرونم نکنه، باباااا شوهرت منمممممم نه اونا. تا من نخوام هیچ کس هیچ غلطی نمی تونه بکنه.
ترسیده نگاهش کرد. یعنی حرفش انقدر بد بود که حال صدرا را اینگونه درگرگون کرد.
اشک در نگاهانش جمع شده بود
_آقا به خدا منظوری نداشتم….من فقط فقط…
_ فقط چی ها؟ واسه من قسم الکی نخور. منظوری داشتی یا نداشتی خوب نشان دادی که به دیدهت یه ادم بی عرضم.
حتی امان حرف زدن هم نمی داد.حرفش را با توپ پر زد و بی توجه به نگاه مات زدهی چکاوک به اتاقش راهی شد.
عصبی کشو را باز کرد و جعبه فلزی سیگار را که اکثر اوقات جنبهی تزئینی داشت را چنگ زد و به تراس رفت.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن