_اِ اِ تورو خدا شانسو میبینی؟! اخه حیف اون لوازم ارایش ها نیست که برا این دختره خریده؟؟؟؟ دهاتی حتی بلد نیست ازشون استفاده کنه!!!همین جوری دارن خاک میخورن روی اون میز ارایش…. به خدا اگه اینا مال من بودن….نمی دونی چیکار می کردم.
طیبه کلافه چشمانش را در کاسه چرخاند و خود را مشغول سابیدن کابینت ها کرد….امان از کف دست جوانان این دوره وقته که زرق و برق زندگی دیگران مانند خار در دیدهشان بود….ادمی نبود که انچنان دستش به دهانش برسد ،اما هیچ وقت حسادت مال دیگران را هم نمی کرد.
به کارش سرعت داد و در همین حین با تاکید اظهار کرد:
_ هیچ غلطی نمی کردی! پریا
تو کاری بهت مربوط نیست دخالت نکن….اقا انقدری عاقل هست که بدونه کیو باید همسفر زندگیش کنه…تو هم اگه قلبت می خواد نونت آجر نشه، زبون به دهن بگیر و بی سر و صوت کارتو کن.
“به سمتش چرخید و هشدار گونه گفت” پریا نبینم بخوای رو اشیونه ی یک نفر دیگه خیمه بزنی که حلالت نمی کنم….اگه متوجه شدی از وقتی مهتاب خانم به رحمت خدا حرکت کرد کاری به کارت نداشتم به خاطر این بود که اضافه کردم شاید قسمتت باشه و بتونی سر و سامون بگیری. اما الان اوضاع فرق داره ….اقا بلانسبت که خر نیست.از رفتار و کردات منظورتو میفهمه،اگه می تمایل داشتت خیلی وقت پیش گوشه نگاهی بهت نشون می داد تا هم خودشو راحت کنه هم تورو….ولی حالا با این اوضاع اگه بخوای به راهی شدارت ادامه بدی به خاطر چکاوک خانم هم که شده بیرونت میکنه….از من بیان کردن بود.
پریا که انگار حقیقت زیادی به مزاجش خوش نیامده بود بی حرف به سمت کیف و مانتو اش پا شتابزده کرد ….مانتو اش را پوشید و با عجله از منزل بیرون رفت…
حس یک لشکر شکست خورده را داشت….حالش به هم می خورد از این جهانی نابرابر که تمام تلاش هایش مفت مجانی با امدن یک دختر به باد رفته بود…
اشکی که از گوشه دیدهش روان شد را کنار زد….
پوزخندی کنار لبش جا گرفت
از کدام تلاش بر باد راهی شده حرف میزنی پریا..…. کار هایت از همان روز اول هم بیهوده و پوچ بودند…. بودن و نبودن این دختر هم فرقی در حالت ایجاد نمی کرد، تو از اول تا اخر چیزی بیشتر از یک پرستار برای بچه اش نبودی!
*
نگاه سرسری دیگری به آشپزخونه انداخت و با برداشتن کوله اش از آنجا بیرون وارد شد.
سالن در خاموشی غرق شده بود!
همیشگی جزو آخرین نفراتی بود که به خونه می حرکت کرد و البته هر روز باید زودتر از بقیه هم در اینجا حاضر میشد ….
از در بیرون زد و بی توجه به اسانسور شیشه ای، از پله ها سرازیر شد.
این بچه مایه دار ها هم گندش را دراورده بودند….. آسانسور خودش چه بود که شیشه ایاش چه باشد !
هر پله را که پایین می رفت یک دور جد و اباد اصلان را مورد عنایت قرار می داد!
تقصیری نداشت بیچاره….نفسش بند امده بود دیگر!
_ لعنت …بهت….پسر ی پولدارِ سگ شانسِ….. بوزینه….خدا …..اگه یکم از این پولاتو کم میکرد به….جاش عقل تو…. کلت می گذاشت نمی اومدی اسانسور شیشه ای بزاری که ادم توش بگرخه….
خودش هم نمی فهمید چرا اینقدر از این اصلان بدش می اید ….. حس میکرد ارث نداشتهی پدرش را خورده!
در این بیست و چند روزگاری که در اینجا مشغول به کار بود برخورد زیادی با او نداشت….بی سر و صدا روزگاری یک بار در نبودش اتاقش را طی و دستمال میکشید و هر روز سر ساعت قهوه اش را می برد….بدون کلامی حرف و بحث و جدل… به قاما هر کدام سرشان در کار خودشان بود.
اصلان انقدری درگیر وضع پر نوسان شرکتش بود که دیگر وقتی برای کلکل کردن با او نداشت و خودش هم انقدری به این کار نیاز داشت که سعی می کرد با دیوانه بازی هایش کارش را از کف دست ندهد و هر طور که شده، اصلان را وادار کند با او قرار داد ببندد.
نفس نفس زنان روی تک پله ی در خروجی ولو شد.
سر کشیده کرد و با خستگی به برج بلند و بالا چشم دوخت.
_انگار هرچی سنگ و کلوخ کف دستشون امده رو به هم زدن تا این منار کج ازش دراد….خب جا*** عقاب تو طبقه بیست لوله میسازه که شما اومدید خونه ساختید؟
علیل شدیم به حضرت عباس انقدر از این پله ها بالا پایین حرکت کردیم.
_دیگه بجز سلیطه گیری و بد دهنی چه حرکت کردار برازنده ای داری خانم ابدارچی؟
بی خیال سرش را به سمت ان صدای بم و مردانه برگرداند….
اصلان بود!
پوزخندی زد و بیان کرد:
_هیچی جناب رئیس….مرحله های بعدش کیلیتِش فعلا گم شده….
اصلان در حالی که موبایل را در جیب داخلی کت تکش می گذاشت اظهار کرد:
_خب پس باید خداروشکر کنم!!!!! حالا به نظرت واسه محکم کاری یه گوسفند نذر کنم تا این کلید هیچ وقت پیدا نشه،ابدارچی؟
بدون یکذره معذب شدن یک پایش را روی پیاده روی زیادی پهن درازکرد…لامصب پیاده رو این بالا شهری ها ۵ برابر کوچه های انها بود!
_خوددانی رئیس….خواستی زمین بزنیش یه ندا بده تا ادرس چهارتا بدبخت بیچاره رو بدم از این قربونیت ببری براشون…..فقط قبل اینکه زیاد ولخرجی کنی یه چهارتا روزنامه و چسب بخر تا بچسبونیم به این اسانسورت…..خر بره توش شاش بند میشه…چه برسه ما.
اصلان از بالا نگاه پر تمسخری حواله اش کرد….
_مقصر نیستی که اینجوری میگی! جماعت گدا گشنه رو چه به اسانسور پانورولی
با تمسخر سر تکان داد وبیان کرد:
_راست میگی….تو هم تا پر شالت به من گدا گشنه گیر نکرده با یه خدافظی خوش حالم کن….دو ساعت تو اون اشپزخونه چپیدم تا تو بری بعد خودم برم…چرا برگشتی…
لحن صدای اصلان هم همانند خودش بود:
_لزومی نمی بینم واسه جا موندن گوشیم هم به تو جواب پس بدم، ابدارچی!
بدون جواب دادن روی برگرداند و به خیابان شلوغ روبرویش زل زد.
ابدارچی را بهشدت با تحقیر ادا می کرد…..مثلا می خواست او را عصبی کند و جالب اینجا بود که افرا هم حرف هایش را مستقیما به شست پای چپش داییورت می کرد!
اصلان لبه کتش را صاف کرد و نگاه بی در و پیکر او را دنبال کرد…. واقعا نمی درک کرد این خیابان پر ماشین چه جذابیتی برایش دارد که اینگونه به ان زل زده.
شانه ای بالا انداخت و اضافه کرد:
_ کشیده شو از اینجا…هر کی ببینه فک میکنه نشستی گدایی میکنی….تا ابروی شرکت ما رو نبری که ول کن نیستی.
قشنگ معلوم بود گیر الکی می دهد.
_اگه میخواد آبروتون با جای گرفتن من بره بزار همین الان بره که فردا دیره
_ ببینم نکنه قلبت می خواد اخراج شی ،که انقدر زبان درازی می کنی ؟؟؟
تبسم مسخره کنج لبش جای گرفت…. اصلاً سلاحی جز تهمتوجه شد کردن داشت؟
به ناچار سر تکان داد
فعلا که دور دوره او بود، پس باید اجازه می داد خوب بتازاند!
_ باشه ،شما برو من الان میرم
اصلان از به کرسی نشاندن حرف اش مغرور سر تکان داد و با قدم های محکم به سمت ماشینش که کنار پیاده رو پارک شده بود راهی شد.
چند قدم بیشتر نمانده بود که بهیکباره خشکش زد….
با چشمانی که از فرط تعجب گمسرور شده بودند یک دور دور ماشین چرخید.
امکان نداشت…..
پنچری! ان هم همه چرخ ها با هم!
با خشم نگاهش را به افرا که هنوز از جایش تکان نخورده بود داد.. داشت با نیشخند نگاهش می کرد…
پس نگاه های خیره اش به خیابان الکی نبود….
روی برگرداند و با گذاشتن کیف و کتش در ماشین مشغول بالا زدن استین های پیراهنش شد….
صندوق را بالا زد و چرخ زاپاس را طوری که کم ترین برخورد را با پیجادهن سفیدش داشته باشد بیرون اورد ….
با اچار مخصوص ،به جان یکی از چرخ ها افتاد و به هر بدبختی که بود ان را از ماشین جدا کرد…..
با اینکه علاقهی زیادی به ماشین داشت و هر چند ماه یکبار برای تنوع ماشین عوض میکرد ولی هیچ وقت کار های فنی اش را انجام نمی داد…
نمی دانست پنچر گیری هم جز کار های فنی به حساب می اید یا نه….اما هرچه که بود مطمعناً علاقه ای به انجامش نداشت...
چه معنی می داد برای کاری که به راحتی با پول راه می افتاد این همه خود را اذیت کند.
لاستیک جمشاهده کرد را جا انداخت که با افتادن سایه ای کنار کف دستش سرش را بلند کرد…..
این دختر کار و زندگی نداشت که این وقت شامگاه هم خیال رفتن نداشت!
_تا کلاس چند سوات داری ؟
پیچ اول را سفت کرد و به سوال بی ربطش جواب داد:
_مهندسی عمران دارم.
_جناب مهندس …معلم ریاضیت بت یاد نداده وقتی چهارتا چرخ شل و ول داری باید چهار تا روبه مسیرشم داشته باشی تا کارت راه بیفته؟
کامل به سمتش برگشت:
_تو فک کن یاد نداده..کی چی؟
افرا دستی به موهای کوتاه و پسرانه اش کشید:
_خوب مشنگ، تو با یک چرخ می خوای چه غلطی بکنی؟
پیچ اخر را هم سفت کرد….
که با حرف اخرش در انی گره ی ابروانش بدتر کور شد!
چرا واقعا به چنین مسئلهی واضحی توجه نکرده بود!!!!
با حرص از سوتی که جلوی این دختر پرو داده بود قالپاق را با مشت محکم جا زد…..
از بس فکرش پیرامون چک کردن دوربین ها برای پیدا کردن ان شخصی که این بلا را سر ماشین نازنینش اورده بود می چرخید که هیچ چیز دیگر یادش نمانده بود!!
قطعا پنچر شدن چهار چرخ ان هم جلوی ساختمانی که مالک تمام طبقاتش خودش بود چیز طبیعی نبود!!!!!!
قد بلند شد و کف دستان خاکی اش را به هم زد….
در حینی که استین های لباسش را پایین می اورد اضافه کرد:
_تصور کن من حواسم نبود. تهش میخوای به چی برسی ؟
شانه ای بالا انداخت:
_هیچی…می خوای برسونمت؟
_لازم نکرده….خودم یه تاکسی میگیرم…
_خوددانی ولی فک نکنم تاکسی این وقت شب پیدا بشه…..مگه اینکه با این دختر شاسی سوارا یکم لاس بزنی تا ببرنت…اخه تا جایی که من خبر دارم این بچه پولدارا مسافر کشی نمیکنن
پشت بند این حرفش با تبسم یک وری نگاهش کرد…
اصلان دستی به گوشه ی لبش کشید و با شک گفت:
_ماشین داری؟
با ارنج به ماشین اصلان تکیه داده بود.
_با خر که نمی خوام ببرمت…حتما دارم که میگم.
_کجاست….
_اون کوچه پشتی…نگهبانتون نمی گذاره بیارم تو پارکینگ!
سری تکان داد ….خم شد و لاستیک پنچر شده را به صندوق برگرداند….ماشین را دور زد و کیف و کتش را از داخل ماشین برداشت.
قطعا ماشین گیر اوردن برایش کار زیاد سختی نبود ، فوقش از اشتراک شرکت به آژانس زنگ می زد یا اسنپ می گراهی شد، ولی حسابی کنجکاو شده بود ماشین این دختره ی لات را ببیند.
ریموتش را زد و گفت:
_بریم.
افرا سرش را تکان داد و جلوتر به جاده افتاد…وارد کوچه ی پشتی شدند …..تقریبا به انتهای کوچه رسیده بودند، کم مانده بود صوتی اصلان از اعتراض بلند شود که بالاخره ایستاد…
اصلان با ابرو ها بالا رفته به ماشینی که افرا در حال باز کردن درش بود نگاه کرد…..این همه ماشین ماشین که می اضافه کرد، این بود؟!
_با این ابوقراضه می خوای منو برسونی؟
افرا با اخم در را باز کرد….
_ابوقراضه خودتی.اصل اینه که کار مسیر میندازه….
اصلان به تمسخر کف دست روی سینه اش گذاشت و کمی خم شد:
_ببخشید جسارت کردم بانو….فقط اگه به تیریش قباتت بر نمی خوره حداقل بگو جاده میره یا نه؟
در حینی که می قرار گرفت گفت:
_اره راه میره…بشین تا بریم، نصف شب شد!
ناچار در را باز کرد و قرار گرفت، در همان حین زیر لب اضافه کرد:
_خدا بخیر کنه….این از بیرونش اینم از داخلش… فقط نفرستمون جهنم…
_چی با خودت قد قد میکنی؟ در و ببند دیگه.
خم شد و در را به سمت خود کشید، انقدر ان را محکم بست که چهار ستون ماشین به لرزه درامد…اگر اشتباه نمی کرد اخرین باری که سوار پیکان شده بود ۱۹ سال پیش بود….
شیشه را پایین کشید و گفت:
_مثل ادم میاظهار کردی هم میبستمش…عفت کلام نداری خداروشکر…
بی خیال “فقط تو داری بسه “ای حواله اش کرد و استارت زد.
که طبق معمول همیشگی روشن نشد….
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن