رمان ملورین پارت ۷۱

تبسمی که به لب داشت از سر ذوق و هیجان بازی بود، نامیل داشته از تبسم دختر فسقلی رو به رویش او هم تبسم زد.

– چقدر شما زیبای!

دخترک باز هم خندید و انگار کمی از حضور محمد خجالت کشید.

شکلاتی از جیبش درآورد و به طرف دخترک گحرکت کرد.

دخترک اول نگاه هایش برق زد اما رویش را برگرداند.

– چی شد گل خانم؟!

لب برچید و گفت: مولینم گفته از غریبه ها چیزی نگیرم!

– مامانت درست گفتن اما من قصد بدی ندارم میخوای اول با مولینت صحبت کنم؟!

با ترمتوجه شد نگاهم کرد و به سمتی اشاره زد.

خانمی که هم سن و سال محمد می‌زد به طرفشان می وارد شد.

محمد توقف کرد و وقتی اون زن بهش رسید مودبانه سلام کرد.

– من به دختر کوچولوتون می‌میل داشتم شکلات بدم اجازه می‌دید؟! قصد بدی نداشتم فقط…

– خواهش می‌کنم! آرتمیس مولین جان بگیر از عمو.

لبخند زده و شکلات را در دستان کوچک آرتمیس گذاشت.

#پارت398

آرتمیس تشکر کرد و محمد پرسید:

-چه اسم زیبای داری!

دخترک با ذوق ریز خندید و وقتی مادرش خیالش از بابت محمدِ غریبه راحت شد به نیمکتی که روی آن نشسته بود برگشت.

تبسم غمگینی که محمد بر لب داشت مشخص می‌کرد هیچ قلبیلی برای ازار و اذیت برای دختر کوچولو آن خانم نداشته است!

آرتمیس شکلاتش را باز کرد و محمد ناخواسته با غمی که در وجودش نهفته بود او را در آغوش کشید.

آرتمیس بعد از چند ثانیه با تعجب از محمد جدا شد و محمد با حال عجیب و غم انگیزی به سمت بیمارستان برگشت.

باید با روحیه بهتری جلوی ملورین ظاهر می‌شد.

بیشتر از این که از موضوع بچه دار نشدن ناراحت باشد بابت این آزرده بود که به اندازه کافی به او توجه نکرد و باعث این اتفاق شده بود!

وقتی به بیمارستان رسید اول از همه به اتاق دکتر راهی شد و قبل از ورودش تقه ای به در زد.

#پارت399

صوتی دکتر که قد بلند شد در اتاق را باز کرده و داخل راهی شد: بفرمایید داخل!

بعد از وارد شدن روی صنقلبی نشست و بلافاصله اظهار کرد: می‌میل داشتم ازتون خواهش کنم وقتی ملورین به هوش اومد چیزی در این باره بهش نگید.

– ولی این حقشون هست که بدونند دیگه قابلیت باردار شدن…

– فعلا بهش نمی‌گم مطمئنم به‌شدت آسیب می‌بینه مخصوصا اگه همین حالا بفهمه لطفا درک کنید شرایطو… چیزی بهش نگید…

– هر جور شما می‌خواید ولی اگه نظر شخصی بنده رو بخواید، بعد از مدتی که حالشون خوب شد بهشون بگید.

سری تکان داد و تایید کرد: حتما باید بهش بگم… فقط الان نه!

دکتر هم رضایت داد الان چیزی به او نگوید.

***

نیلا را که با شور و شوق دید لبخند غمگینش سر جایش برگشت.

– بگو که حال جفت‌شون خوبه محمد! بگو داداشی! بگوو…

– حال ملورین خوبه مضطرب نباش نیلا…

به محض شنیدن این جمله لبخند روی لبش خشک شد و ذوقش فروکش کرد.

#پارت400

– ب.. به هوش اومده؟!

سری تکان داد و داخل موهایش دست کشید:

– نه هنوز اما اوردنش بخش، زیرا بچه مرده به جهان اومده حالش زیاد خوب نیست.

در کمال تعجب پشت نیلا مادر و پدرش را متوجه شد و حرف های درباره بچه را، آن ها هم گوش داده بودند.

نیلا اشک هایش پشت سر هم پایین ریخت و بی صوت اشک ریخت.

حال برادرش را که متوجه شد ناخواسته جلو تر حرکت کرد و جلوی همه برادرش را محکم در آغوش کشید.

– نیلا جان این چه کاریه؟! برادرت خسته اس…

صدای مادرشان به گوشش جفت شان رسید ولی محمد کمر نیلا را محکم گرفت و نذاشت تکان بخورد.

نیاز به یک آغوش داشت!

– نه مولین من خوبم بزار باشه!

موهای نیلا را نوازش کرد و نیلا در اغوشش گریست…

کمی بعد نیلا بلاخره از محمد جدا شد و محمد بلافاصله داخل اتاق خصوصی که برای ملورین گرفته بود رفت.

#پارت401

ملورین کمی رنگ پریده بود و لب های خشکش قلب محمد را می‌سوزاند.

کنارش نشست و به چشم های بسته اش خیره شد تا شاید کمی تکان بخورند و باز شوند.

به کف دسته گلی که برایش خریده بود نگاهش گره خورده بود و در این فکر بود که چگونه چنین خبر بدی را به ملورین دهد.

– داداش من برم بیرون این گلدون و آب کنم و بیام!

محمد سری تکان داد و حالا فقط او بود و ملورین…

نگاهش به دیده های بسته ملورین بود و به این فکر می‌کرد که چقدر قلبش برای ملورینش تنگ شده بود.

با غم خیره همسرش بود که دیده هایش تکانی خورد و آروم آروم لای دیده هایش باز شد.

محمد با متوجه شدن دیدهای بازش کف دست هایش را گرفت و هول زده کمی نیم خیز شد:

– ملورینم؟! بیدار شدی محمد فدات شه؟!

-مح.. محمد…

– جونم؟ جونِ محمد دورت بگردم…

انگار متوجه شده بود که چیزی کم است، سریع آن دستی که داخلش سرم بود روی شکمش گذاشت و شومه نگاهش به محمد افتاد.

– محمد؟! بچم؟! بچم چی شد؟!

#پارت402

سرش پایین افتاد و حرفی نزد.

– محمد یه چیزی بگو نصف عمر شدم تورو خدا بگو چی شده؟!

به هق هق که افتاد او را در آغوش گرفت، سخت ترین چیز بی تابی ملورین بود.

– هیس، حیاتم آروم تر به خودت زیاد فشار نیار باشه؟!

طاقت اشک های همسرش را نداشت، ملورین سرش را به سینه محمد چسباند و کف دستش را روی شکمش گذاشت.

– چرا من زنده موندم محمد؟! منم باید باهاش می‌مردم…

این حقش نبود تنهایی بره.

کمرش را محکن گحرکت کرد و فشار داد:

– بیا فکر کنیم خدا به فکر من بود که تو زنده ای خوبه؟! عمرش به جهان نبوده ملورین دیگه فراموشش کن و خودت و اذیت نکن عزیز قلبم.

اما ملورین آرام نمی‌شد، محمد با کلافگی کمرش را گراهی شد و او را سفت به آغوش کشید.

– هیشش دورت بگردم این جوری بی تابی نکن، می‌دونی چی کشیدم تا الان؟!

ملورین هم گویا زیادی مشتاق دیدارش بود که سرش را کشیده کرد و به محمد خیره شد.

دیدهان آهویی اش مثل هر بار قلب محمد را لرزاند.

دو طرف صورتش را قاب گراهی شد و آرام لب های خشک و رنگ پریده اش را بوسید.

#پارت403

اشک های ملورین بیشتر ریخشتاب‌زده و با حس مشتاق دیداری بیشتر خودش را در آغوشش فشار داد.

انقدری که سرمش کشیده شد، محمد که حواسش به این موضوع بود به‌سرعت خودش را به طرف سرم هول داد.

– آروم الان رگت پاره می‌شه دختر!

با هق هق لب زد:

– قلبم برات بسیار تنگ شده محمدم!

– الهی دورت بگرده محمد، تو زود خوب شو بریم خونه! باشه فداتشم؟

مجدد سرش را به سینه او فشرد و پلک زد.

– بچمون محمد… بسیار دوستش داشتم، چجوری بدون اون زندگی کنم؟!

آهی کشید و با کلافگی کف دستی لای موهایش برد.

– بیا به چیزای خوب فکر کنیم باشه؟!

گریه اش بیشتر شد و بدون حرفی در اغوش همسرش آهسته گحرکت کرد.

به این فکر می‌کرد که مگر خوشی دیگری هم برایش مانده بود؟! مینو که راهی شد و حالا هم نوبت جنین کوچکش بود.

بعد از مینو به این بچه قلب بسته بود که آن هم از کف دست رفت…

این چه سختی ای بود که خدا او را در آن قرار داده بود؟

#پارت404

زیر کمرش را گرفته و او را روی تخت دو نفره شان خواباند.

ملورین که مست خواب بود لای چشم هایش را باز کرد و نالید.

– کاش رو تختی و جمع می‌کردی! سفیده الان کثیف می‌شه.

– فدای سرت می‌دیم خشک شویی، استراحت کن عزیزم…

ملورین با فین فینی که بخاطر گریه های زیادش بود کرد و دوباره دیده هایش را کاملا بست و خوابید.

با نگاهی عمیق به ملورین آهی کشید و پیجادهنی که داخل بیمارستان پوشیده بود را در آورد و یک راست درون لباس های کثیف انداخت.

بعد از آن هم شلوارش را در آورد و تنها با یک شورتک به تخت رفت.

ملورین به سمتش چرخید و همین که تنش را حس کرد میان خواب و بیداری تن خود را در آغوش همسرش انداخت.

محمد هم با لبخندی تلخ او را در آغوش گرفت و روی سرش را بوسید.

– انقد زرت و زورت من و نبوس، می‌دونم چقد بوی بیمارستان و عرق می‌دم، همین که تحملم می‌کنی بغلم می‌کنی خیلیه!

#پارت405

محمد اخمی کرد و با تشر اظهار کرد:

– ملو خان یه بار دیگه از این حرفا بزنی تو بغلم خفه ات می‌کنم تا بفهمی چقدرم خوش بویی!

ملورین ریز ریز ریز خندید، انگار فقط می‌خواست از دردی که داشت فرار کند! و قلبش می‌تمایل داشت محمد کمکش کند.

حالا که خوابش پریده بود کاملا چشم هایش را باز کرد و خیره محمد شد.

محمد در کمال تعجب فقط نیاز داخل دیده های ملورین می‌مشاهده کرد!

ولی چیزی از او نسؤال کرد و ساکت و با احتیاط لب هایش را روی لب های نرم ملورین گذاشت و او را بوسید.

اما ملورین بوسه را شمتوجه شد تر کرد و دیده هایش خمار تر شد، راه خوبی نبود برای فراموش کردن؟!

کمی مایل شد تا بتواند بهتر محمد را ببوشد که همان موقع شکمش هم کج شد و با حس سوختن بخیه اش اخی گفت.

محمد هول زده از او جدا شد و با وحشت کمرش را دست کشید.

– چی شد فدات شم؟! من دست زدم به شکمت؟! ملو خوبی؟

ملورین دوباره صاف خوابید و نفسش را رها کرد.

– آ… آره خوبم دلواپس نباش.

#پارت_312

صوتی دکتر همچراکه ناقوس مرگ در سرش دنگ دنگ کوبید.

وحشت کرد و جدا شدن روح از کالبد بی‌جانش را حس کرد.

آوای در را شنید.

علاوه بر آن برخورد پاشنه‌های کفشی که در صلابت قدم بر می‌داشت.

بوی تلخ و گس عطر را به قعر ریه‌هایش فرستاد و چندی نگذشت که سد اشک هایش شکسته شد.

همه‌چیز جلوی چشم‌هایش نقش بست.

آن پوشه! آن مدارک!

آن فلشی که مربوط به صحبت‌های آخر پدرش با افراد نوشته شده در آن مدارک بود‌‌.

همه و همه جلوی دیدهانش گذر کردند.

ولی در آن فلش یک صدای ناآشنا بود!

صدایی که نمی‌دانست متعلق به چه کسی است…

همان آوایی که تهمشاهده کردوار بر عارف تاخته بود.

آوایی که پر از عتاب و خشم بود و فریادش هنوز هم در گوش او صوت می‌داد.

_پشیمون میشی…اگه دو قدم دیگه به ضرر من برداری اونوقته که از همه چی پشیمونت میکنم!

باید صاحب این صوت را پیدا می‌کرد.

مطمئن بود که این مرد ناشناخته ربطی به مرگ پدر و مادرش و آن تصادف نابه‌هنگام دارد.

سعی کرد خودش را تکان بدهد.

بدنش کرخت بود و ذره‌ذره وجودش درد میکشید.

هنوز هم می‌میل داشت منظور دکتر را بفهمد.

او هنوزم حضور بچه را در وجودش حس می‌کرد.

بند بند وجودش به او گره خورده بود و هنوز آن بندها بریده نشده بودند.

قطره اشکی از لای نگاهش سر خورد.

نمی‌دانست به کدام مصیبتش فکر کند.

بچه‌ای که می‌گفتند از کف دست داده یا پدری که چندین ماه قبل به قتل رسیده بود؟

پلک زد.

تار می‌مشاهده کرد و تنها سایه یک مرد را بالای سرش حس می‌کرد.

دومرتبه پلک زد و این‌بار آن جفت چشم تیره‌فام را از نزدیک متوجه شد.

همان لحظه از ذهنش گذشت:

_بگو که ته اون مرد به تو نمی‌رسه! بگو که اینقدر قسی‌القلب نیستی که چنین بلایی سرم آورده باشی….

#پارت407

کف دستش را ستون کرد تا تسلطی کامل روی دخترک داشته باشد و همچنان او را بوسید.

دل ملورین چنان بی قراری می کرد که آوای آن به گوش محمد می‌رسید.

لب هایش از این حس کش رسید، و نرم موهای شلخته دخترک را نوازش کرد.

با آوای سرفه کسی ملورین هول شده و محمد با خنده عقب حرکت کردند، نیلا به سمت تخت آمد و خوش رویی رو به ملورین سلام کرد.

– راحت گرفتی خوابیدی نمیگی این داداش من اینجا پیر شد تا لیدی دیدهاش و باز کنه؟!

به‌شدت خوش خیالی ها!

با آوا ریز خندید و چراکه کمی خجالت می‌کشید نگاهش را دزمشاهده کرد.

– بمیرم براش، چقد خسته شده این چند روز بالا سر من.

نیلا باز هم لبخند دندون نمایی زد و موهایش را پشت گوشش زد.

– زود خوب شو باهم برین استراحت!

و صوتی تهمشاهده کرد آمیز محمد به گوشش رسید: نیلا خانم زشته ها!!

شیطنت آمیز خندید و به ملورین کمک کرد تا روی تخت بنشیند.

#پارت408

این اواخر در این خانه پر از هیاهو و سر آوای ملورین بود و حالا ملورین با نگاهانی پر از اشک خیره سیسمونی بود که برای کودکش آماده کرده بود اما او ابداً به این جهان نیامد.

بی قرار و آشفته بود، چه چیزی حالش را کمی بهتر می‌کرد؟! قلبش می‌خواست فرار کند از این شرایط روحی…

چند روزگاری از مرخص شدنش می‌گذشت و حال جسمی اش بهتر شد بود ولی احوالات روحی اش هر روزگار بد تر از دیروزگار می‌شد…

شاید بی‌قرار بود، احساساتی شده بود و از شانس بدش همین چند روز اوج مشغله محمد داخل شرکت بود!

کمتر به ملورین می‌رسید و ملورین فکر های خوبی نمی‌کرد….

در خانه تنها بود و مدام ذهنش مشغول چرندیات می‌شد، عروسکی را بغل کرده و زانوی غم بغل کرده بود که به‌یک‌باره آوای کلید در منزل امد و متوجه شد محمد وارد شده است.

همان طور که حدس زده بود طولی نکشید تا صدای او به گوشش رسید.

#پارت409

– خانما خانما کجایی؟! بیا ببین چه خبری برات دارم.

قراره بریم عاشقی و حال…

سعی کرد دیدهان لبالب اشکی اش را پنهان کند ولی محمد داخل اتاق آمده بود و او را پیدا کرده بود.

– اینجایی؟

با متوجه شدن چشم هایش تبسم از روی لبانش پر کشید.

– باز که چشات اشکیه ملو؟ چی کار کنم من تو خوب شی؟!

ملورین به‌سرعت به نگاه هایش کف دست کشید ولی با لب های لرزانی لب زد:

– هی… هیچی! خوبم بخدا!

تو چرا وسط روز اومدی خونه؟! چیزی شده؟!

کف دستان مردانه اش موهای ملورین را کنار زد.

– یکم کارا سبک تر شد اومدم به خانمم برسم.

قند در قلبش آب شد، بعد از چند روزگار بلاخره دو تایی خلوت کرده بودند و تازه یادش آماده بود چقدر دلش تنگ است!

– مرسی اومدی… ولی مضطرب کاراتم بخاطر من عقب نیفته؟

#پارت410

– نه عمدا این چند روز رفتم که مرخصیم و بتونم بگیرم.

تک خنده ای زده و گفت:

– مرخصی؟! تو که خودت صابکاری فداتشم.

محمد با خنده سری تکان داد: امیر بعد سرم غر می‌زد این جوری بهتر شد، می‌خوام ببرمت سفر یکم از این حال و هوا درمیای!

لبخند روی لب هایش ماند و، این که شوهرش داشت تلاش می‌کرد تا او را خرسند کند برایش شاد کننده بود.

این اولین باری بود که حس می‌کرد چه از نظر روحی و چه از نظر جنسی به او نیاز بیش از حد دارد.

لب هایش را آرام جلو برد و روی لب های محمد سُر داد.

محمد هم به آرامی سر ملورین را گراهی شد و جا به جا کرد تا اذیت نشود، چراکه مدت زیادی بود که ملورین را نداشت خوی وحشی اش را باید کنترل می‌کرد تا ملورین را اذیت نکند.

#پارت411

به خوبی می‌اطلاع داشت او به تازگی عمل کرده و باید مراقبش می‌بود، مخصوصا با سقط بدی که ملورین داشت.

کمرش را به انحصار طلبی کشید و لبخند عمیقش را بوسید.

نگاهای خمار و پر شوقش بعد از ان همه سختی ای که کشیده بود قشنگ‌ترین چیز بود.

کمرش را گحرکت کرد و آهسته بلندش کرد، روی تخت خودشون درازش داد و همان طور که لب های خیسش را می‌بوسید شکمش را کف دست کشید.

اول شکمش را منقبض کرد و بعد کمی بدنش شل شد، بوسه های ریزش روی صورت دخترک پیش رفت و کم کم ناله های دخترک فضای اتاق را پر کرد.

ته ریشش کمی بلند شده بود و به جای این که اذیتش کند برایش لذت بخش بود.

سرش را در گردنش برد و نرمی پوست دخترک را زیر دندانش کشید.

– آی محمد!

– جون قلبم؟! دورت بگردم قلبم برای ناله هات تنگ شده بود!

#پارت412

سرش را مایل گرفت تا محمد بهتر بتواند گردن نرمش را ببوسد.

از آنجایی که به تازگی از سر کار وارد شده بود پیرهنش هم در نیاورده بود.

دخترک به پیجادهنش چنگی زد و نفس زد.

– دلم برات بسیار تنگ شده بود.

بوسه های خیسش روی ترقوه اش حرکت کرد و ملورین با همین حرکت کوچکش حسابی دیوانه شده بود.

– درد که نداری؟

– تنها چیزی که حس نمی‌کنم درده!

خودش را به تن مردانه اش فشار داد و حس نیازش به حداکثر رسیده بود.

محمد از این حس نیازی که ملورین داشت غرق در لذت بود.

تاپ بندی ملورین را بدون آن که دربیاورد پایین تر کشید و بالای سینه هایش را گزید.

ملورین ضعف حرکت کرده دکمه های پیمسیرنش را باز کرد و آن را از تن محمد بیرون آورد.

آتش جفتشان سریع بود اما بخاطر وضعیت ملورین باید آهسته جلو می‌رفتند.

ملورین بخاطر حس زیادی که داشت مدام تکان می‌خورد.

– هی هی! مزاحم بوس بوسی شدن من نشو.

ملورین ریز خندید و کمی کف دست هایش را عقب کشید اما نمی‌توانست حرکت بدنش را کنترل کند.