محمد با دکتر مینو حرف زد و ملورین تازه فهمید چرا محمد بهم ریخته بود.
دارو هایی که الان برای مینو تجویز کرده بودند رویش جواب نداده بود و حالا باید شیمی درمانی را شروع میکردند!
مینو تا خبر را متوجه شد روی صندلی های بیمارستان ولو شد و کاملا امیدش را از کف دست داده بود.
محمد لیوان آبی را به کف دستش را داد و کنارش جای گرفت.
– ملورین خواهش میکنم به اعصاب خودت مسلط باش، من میدونم بسیار سخته، به همون خدایی که که میپرستی مینو بیشتر از تو واسه من ارزش نداشته باشه کمتر از تو نیست!
اما نمیشه واسه هر خبری این طوری بهم بریزیم.
الان مینو خودش داغونه ما باید بهش روحیه بدیم، شاید خیلی بد تر از اینا براش اتفاق بیفته!
ما نباید روحیه مون رو از کف دست بدیم!
ملورین اشک های روی صورتش و پس زد و به محمد نگاه کرد…
حق با او بود، نباید کم می آورد اما می شد؟!
– حق با توعه محمد ولی نمیتونم، بعد از خانواده ام مینو تنها کسی از خانواده ام بود که برام مونده بود.
میترسم از کف دستش بدم، دارم دیونه میشم با فکر از کف دست دادنش محمد، نمیدونم باید چی کار کنم.
#پارت300
محمد بدون توجه به افراد داخل بیمارستان و دورشان کف دستانش را دور ملورین حلقه کرد و بغلش کرد.
ملورین هم آزادانه اشک ریخت وسعی کرد با این وضع کنار بیاید.
***
دستان کوچکش تکه ای از نعمت خدا بودند برایش، قلبش میمیل داشت زمان بایستد و فقط خیره آن دختر کوچولو را نگاه کند.
سعی میکرد به حرف محمد گوش ندهد و سوالات داخل ذهنش را محدود کند اما نگرانی آینده از پا در میآوردش!
نمیتوانست این سوالاتی که از خود میسؤال کرد را نامشاهده کرده بگیرد، اگر بلایی سر خواهر کوچولویش میرسید زیستن برایش تموم میشد…
کف دست مینو را گحرکت کرده و با لبخند غمناکی نگاهش میکرد، مینو بخاطر قرص و ساکت بخش هایی که به او زده بودند تقریبا خواب بود.
ملورین کمی پیش مینو ماند و بعد از آن با محمد به منزل حرکت کردند… چراکه آنجا ماندنشان هیچ کمکی به مینو نمیکرد.
محمد بهترین بیمارستان بستری اش کرده بود و از هر نظر به مینو کوچولو رسیدگی میشد.
روز سختی بود… برای جفتشان، اول که استرس منزل حاج مسلم و آخر شامگاه هم فکر و خیال بهبود مینو!
#پارت301
از چند روزگار دیگر شیمی درمانی را شروع میکردند و قرار بود مینو از اینی که هست هم ضعیف تر شود!
تمام طول مسیر محمد کف دست های ملورین را گرفته بود، میمیل داشت کنارش باشد.. کنار دخترک میماند و کاری میکرد که در این وضع بد روحی اش سر پا بماند!
به منزل که رسیدند هم یک لحظه هم ولش نکرد و وقتی ماشین را پارک کرد تن خسته دخترک را روی دستانش قد بلند کرد و به داخل اتاقشان برد.
-فدات شم من جون تو تنت نیست، بخواب تا یه چیزی برات بیارم بخوری!
ملورین تبسم خسته ای زد و آرام لب زد:
– خدانکنه، ببخشید کمرت درد گرفت تا اینجا بغلم کردی!
محمد دکمه های مانتو اش را باز کرد و اظهار کرد:
– این حرف و دیگه نشنوم، جای تو، توی بغلِ منه! مگه غیر از اینه؟!
ملورین کف دستش را خم کرد تا مانتو راحت تر از دستش دربیاید.
– نمیدونی چقدر الان به یه خواب تو آغوشِ امنت نیاز دارم دلیلم!
محمد تبسمی زد و صورتش را بوسید.
– قلبیلِ؟!
ملورین قلبش به حال لحن خسته ی محمد حرکت کرد، میدانست که او هم چند روزی است که فکر و خیال ولش نمیکند، از چهره اش داد میزد که چقدر خسته است اما دم نمیزد!
– قلبیلِ زنده بودنمی!
(
#پارت302
محمد کامل روی تخت قرار گرفت و سرش را به سر ملورین تکیه داد و تبسم زد.
-دور تون قلببری کردنت بگردم من! نمیگی انقد ناز میگی قلبم میخواد بخورمت ملوی من؟!
ملورین که خندید پیشانی اش را بوسید و بلند شد.
– تو یکم دراز بکش فداتشم تا من یکم غذایی چیزی آماده کنم بیارم برات.
– مرسی عزیزم!
محمد از اتاق بیرون زد و زیرا آخر شب بود تخم مرغ درست کرد، ملورین هم توی این فاصله لباس هاش و درآورد.
وقتی کارش تمام شد به آشپزخونه راهی شد و با کمک محمد سینی غذا را آماده کردند.
– یکم ماستم میارم، عاشق این ترکیبم!
محمد ریز خندید و کاسه ای از کابینت در آورد که ملورین ماست هم برداشت.
برعکس همیشگی روی زمین نشستند و شام شان را هر چند که دیر شده بود خوردند.
ملورین کمی ذهنش آرام تر شده بود و تقریبا داشت خود را کنترل میکرد.
– زود غذات و تموم کن باید زود ترم بخوابی ملو!
ملورین مانند بچه ها لب برچید و کمی خودش را لوس کرد که نیش محمد باز شد.
– حالا چرا عین بابا بزرگا حرف میزنی باهام؟! یه نمه ام صوتت اومد بالا!
#پارت303
محمد خنده قد بلندی کرد و لپ ملورین را کشید، ملورین وقتی مشاهده کرد غذا تمام شده است سینی را روی جزیره گذاشت و اضافه کرد:
– حالا بریم بخوابیم که من دارم میمیرم از خستگی!
محمد هم چنین حالی داشت، امروز به اندازه یک عمر استرس کشیده بود و فقط قلبش میتمایل داشت کمی استراحت کند و ذهنش را آزاد بگذارد…
هر دو روی تخت دراز کشیدند و خیره هم شدند.
ملورین بلاخره نگاهش را از محمد گحرکت کرد و زمزمه وار اضافه کرد:
– وقتی بچه تر بودم، یهو مینو تلپی افتاد وسط حیاتم! میدونی که تفاوت سنی مون نسبتا زیاده.
من تک دختر لوس خانواده بودم، بابام بهم میبیان کرد پرنسس خونه.
وقتی به جهان اومد حس میکردم جهان به آخر رسیده، فکر میکردم مولین و بابا دیگه من و دوست ندارن!
تلخندی زد و ادامه داد: تو خونه جاده میرفتم میاضافه کردم نو که آمد به بازار کهنه میشه دل آزار!
بقیه فکر میکردن یه حسادت کوچیک بچگانه اس که به مرور درست میشه ولی میدونی؟!
من واقعا میترسیدم…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن