– هر چی که میخواد باشه! بلاخره تو زندگی تو بوده! بسیارای دیگه هم تو زیستنت بودند… منم اگه خدا نمیمیل داشت شاید مثل همین دخترا برات شده بودم.
بعد استفاده ات مثل یه دستمال…
محمد بهسرعت از روی حرص دستش را روی دهن ملورین گذاشت و نفس حرصی ای کشید.
– بس کن ملو! امشب قشنگ ریدی تو اعصابم!
تو چی اندیشیدی درباره من؟! اون خودش تمایل داشت که من باهاش باشم! حتی پولی هم نمیگراهی شد میفهمی؟! حتی به پول احتیاج نداشت که بخواد از من پول بگیره…
فکر میکنی اامان بارش با من بوده؟! تو از زندگی اینا هیچی نمیدونی ملورین!
ملورین هر چه بیشتر میفهمید بیشتر حالش بد میشد، قلبش میخواست تمام زنانی که با همسرش رابطه داششتابزده را خفه کند!
با صدای تحلیل راهی شده ای اضافه کرد: بس کن! نمیخوام بشنوم لعنت به جفتتون!
بغض در آوایش هویدا بود، قفسه سینه اش از خشم و حسودی زنانه اش محکم بالا پایین میشد.
دیگر تحمل فضای خفه کننده اتاق را نداشت پس از جایش کشیده شد و به تراس رفت.
محمد هم لبه تخت جای گرفته بود و کف دست هایش را داخل موهایش فرو برده بود.
گناهی نداشت اما بی گناه هم نبود!
هوا رو به سردی میراهی شد و محمد نگران بود با بدن ضعیفی که ملو دارد سرما بخورد.
چند دقیقه بعد پتوی نازکی که روی تخت بود را برداشت و به روی تراس راهی شد.
تراس منزل پر از گل های دلربا بود و با میز و صنقلبی نقلی پر شده بود، اما ملورین به دیوار تراس تکیه داده بود و سعی میکرد حسودی زیادی که داشت را نامشاهده کرده بگیرد.
محمد نفس عمیقی کشید تا خشم بر او غلبه نکند، این مشکل فقط با نرمی او حل میشد.
پتو را نرم روی ملورین انداخت.
– ببخشید اگه امشب زهرمارمون شد، اما باور کن همه مثل تو نیستن، من کاری به گذشت اون دخترا ندارم ولی تو دلت مثل اونا نیست.
تو پاک ترین و خالص ترین دختری هستی که روی زمین مشاهده کردم.
کم پیدا میشه دختری مثل تو، خواهش میکنم انقدر فکر درباره گذشته من نکن ملو…
مهم الانه که تمام فکر و ذکرم تویی!
تبسم ملایم ملایم روی لب های ملورین جای گرفت، نمیخواست اعتراف کند ولی هر بار محمد اعتراف میکرد که او خاص و متفاوت است قند در قلبش آب میشد.
پتو را با نوک انگشتانش گحرکت کرد و بیشتر روی شونه های خود کشید.
– قهری هنوز؟! بیام زیر پتو؟!
ملورین اخمی کرد و لب زد:
– نه مگه بچم؟
و لبه پتو را باز کرد، محمد با تبسم خود را زیر پتو جا داد و ملورین را زیر پتو بغل کرد.
ملورین سرش را روی سینه محمد گذاشت و حرف های دلش را به زبان آورد:
– من بسیار حسودم محمد، نمیتونم حتی فکر کنم یه روزی با یکی بودی… اما تو تنها کسی هستی که میخوام تا آخر عمرم کنارش باشم.
الان که فکر میکنم برام اون دخترا مهم نیستن وقتی من فقط داغت میکنم، هر شامگاه پیش من میخوابی و برق نگاهات و میبینم وقتی به من نگاه میکنی.
محمد تبسمش پر رنگ تر شد، این فسقلی از این حرف ها هم بلد بود؟!
– نمیدونم اگه نداشتمت چیکار میکردم دقیقا وقتی که توی سیاهی مونده بودم و قلبم از همه شکسته بود یهو خدا تورو برام فرستاد که بشم خوشامگاهخت ترین آدم جهان؛ از وقتی اومدی توی زیستنم همه چیز به طرز خیلی عجیبی دلنشین شد، انقدر دلربا و منحصر به فردی که نگاهام جز چشمای زیبای تو هیچ چیز دیگه ای رو نمیبینه؛ امیدوارم همینطوری باشی کنارم و از بودنت لذت ببرم، از ته دل، از اعماق وجودَم عاشقتم.
محمد نمیتوانست درک کند دختری که این کلمات دلنشین از دهانش خارج میشود همان دختر کوچکیست که وقتی محمد را میمتوجه شد از شرم قرمز میشد و سعی میکرد چشم در نگاه او نشود!
– من دور چشمای قشنگت بگردم، بسیار خرسندم که دارمت.
نمیدونم تو جواب کدوم کار خوبمی.
لبخندی بزرگ روی لب های جفتشان نقش بسته بود، محمد نگاهش روی لب های ملورین حرکت کرد و دوباره هوش از سرش پرید.
نمیخبر داشت این دختر چه دارد که محمد انقدر به او جذب میشد؟!
درست مانند سیبی سرخ ممتوعه وسوسه اش میکرد، ترمتوجه شد را کنار گذاشت و لب های مرطوبش را روی لب های ملو گذاشت.
داغی لب های ملورین باعث شد محمد دیده هایش را ببند و گردن دخترک را بگیرد.
به آن واحد کل تنش گر گحرکت کرده بود و بوی تن دخترک دیوانه اش کرد.
نرم ملورین را به دیوار کوباند و لبانش را از لبان او جدا کرد.
لب هایش را دیوانه وار روی گردن ملورین گذاشت و مک پر قدرتی زد.
ملورین پر از میل داشتن کف دست هایش را داخل موهای محمد برد و چنگ زد.
مطمئن بود بدنش امشامگاه کبود میشود، نفس عمیقی کشید که محمد پایین تر راهی شد و لباس خوابش را پایین تر کشید.
بین سینه هایش بوسه خیسی زد که آه ملورین قد بلند شد.
شوهرش خوب بلد بود اورا دیوانه کند، از لفظ شوهر لبخندی بر لبانش قرار گرفت و آن شامگاه قصد کرد مثل همیشگی نباشد.
***
صبح ملورین قبل از این که محمد بیدار شود از تخت بیرون حرکت کرد و بعد از دوش کوتاهی لباس هایش را پوشید و به سمت آشپزخونه راهی شد.
چراکه میاطلاع داشت محمد میخواهد سر کار برود با عجله میز را آماده کرد و سعی کرد همه چیز به نحو احسن انجام شود.
بعد از تمام شدن کارش پشت میز جای گرفت و همین که نگاه هایش گرم خواب شدند صدای پایی شنید.
اما به قدری خسته بود که سرش را کشیده نکرد، محمد شانه هایش را نوازش داد و در گوشش زمزمه کرد.
– الهی دورت بگردم خستت کردم؟!
خواب آلود سرش را از روی میز بلند کرد و تبسم زد.
– اهوم! خیلی!
محمد خنده ای شیطنت آمیزی سَر داد.
– پاشو بخواب عزیزم امروزگار یکم زود تر میام بریم بیرون یکم گردش.
– نه لازم نیست کارت و عقب بندازی…
– عقب چیه قربونت برم؟! ما که فعلا نمیتونیم بریم ماه عسل بزار اینجوری جبران کنم برات.
ملورین قند در قلبش آب شد و قبل از این که چایی بریزد لبان محمد را بوسید.
محمد بعد از خوردن صبحانه از خانه بیرون زد و ملورین ماند و مینویی که عمیق خوابیده بود.
قصد بیدار شدنش را نداشت، میخواست بخوابد تا حالش بهتر شود.
تا حدودی دلواپس آینده مینو و بیماری اش بود ولی هر وقت به وجود محمد فکر میکرد قلبش پر از امید و خوشی میشد.
برای ناهار قرمه سبزی بار گذاشت و به سمت تخت راهی شد تا کمی دراز بکشد.
به یاد دیشامگاه تبسمی بر روی صورتش جای گرفت و روی تخت دراز کش شد.
نمیتوانست خوبی رابطه دیشامگاه شان را درک کند، معتقد بود وقتی خودش هم کنی حیا را برای شوهرش کنار بگذار رابطه شان به سمت و سویی بهتر میرود.
بلاخره شوهرش بود! غریبه ای در کار نبود.
همواره مدتی که یک دختر مجرد بود، قبل از این که حتی با محمد آشنا شود دلش میتمایل داشت براب شوهرش بی حیا باشد.
جوری که او شیفته ملورین باشد، قلبش هم میتمایل داشت برای محمد چنین باشد!
کم کم نگاهانش گرم شد که بی هوا مینو در اتاق را باز کرده و با صوتی جیغ جیغ مانندش مانع خوابیدن ملورین شد.
– صبح بخیر آبجیه گلم! پس عمو محمد کوش؟!
ملورین خواب آلود و به سختی از سر جایش بلند شد و روی تخت نشست، کف دستانش را باز کرد که مینو با عجله توی بغلش نشست و با مسروری ای که اول صبحا از او بعید بود سوالش را تکرار کرد.
– عمو محمد کجاست؟!
ملورین خمیازه ای کشید و پلک زد.
– رفته سر کار عزیزم.
خوابت نمیاومد دیگه؟!
مینو سری به نشانه نفی تکان داد و مجدداً جویا شد.
– آبجی عمو محمد اینجا میخوابه؟ پیش تو؟!
ملورین با این سوالش برق از سرش پرید، چطور بچه ای به سن و سال او را نمیتوانست گول بزند؟!
با مکثی به ناچار جواب داد:
– خب راستش خواهر خوشگلم! میمیل داشتم دیشب باهات حرف بزنم ولی شما زودی خوابیدی پس الان میگم.
باشه؟!
پلکی زد که مژه های قد بلند و قلببرش تکان خوردند.
– خب بگو ابجی جونم!
ملورین با مکثی پاسخ داد:
– من و محمد باهم ازدواج کردیم خب؟! یعنی زن و شوهر شدیم… میدونم باید از توهم میجویا شدم اما بهشدت عجله ای شد و همه چیز در هم شد…
دلبرم میدونم درک این مسئله برات یکم عجیبه اما وضع هر دومون بهتر میشه!
مینو در کمال تعجب تبسمی زد و نزدیک تر شد.
– یعنی… تو… دوستش داری یا همین جوری بخاطر این که خونه بهمون بده؟!
قهقه ملورین بالا رفت.
– نه عزیز دلم این چه حرفیه؟! معلومه دوستش دارم کوچولو! این خونه هم مال عمو محمده! به ما که نداده… چراکه من خانومش شدم اینجا زندگی میکنیم…
حالا بهم بگو تو دلخور شدی یا نه؟!
– نه… وقتی تو عاشقش باشی چرا باید دلخور باشم.
ملورین با خود اندیشید، این بچه عشق میفهمید چیست؟! تبسمش را نمیتوانست جمع کند.
فکرش را هم نمیکرد از این فسقل بچه چنین چیز هایی بشنود!
– حالا که آزرده نشدی، پاشو بریم یه ناهار خوشمزه درست کنیم.
سرش را تکان داد و هر دو بلند شدند، ملورین برنج را هم بار گذاشت و برای این که مینو بیکار نباشد چند تا گوجه به او داد تا خورد کند.
سالاد را هم درست کرد و منتظر محمد ماندند.
انقدر صبر کردند که مینو خوابش گرفت و ملورین مجبور شد غذایش را بدهد اما خودش چیزی نخورد، بخاطر قرص هایی که میخورد باید به موقع میخوابید.
خسته نگاهی به ساعت انداخت، خودش گفت که میتواند بیاید و ناهار باهم بخورند و حال…
نفسش را آه مانند بیرون داد و مینو رو در آغوش کشید و روی تختش گذاشت.
خودش هم روی مبل قرار گرفت و باز هم منتظر محمد ماند.
انقدر دیده به مسیر ماند که ملایم ملایم چشم هایش بسته شد و خوابش برد.
محمد درست نیم ساعت بعد خود را به منزل رساند، امروزگار جلسه اضطراری برایش پیش آمد و حتی نتوانسته بود با ملورین حرف بزند یا به او زنگ بزند تا از قلب نگرانی و دیده انتظاری در بیاید!
کلید خانه را که انداخت و در باز شد با جسم مچاله شدهی ملورین روی مبل مواجه شد.
لبخندی زد و نگاهش تازه به ساعت افتاد، چند ساعت دیر کرده بود؟!
پوفی از حواس پرتی خود کشید و بالا سر ملورین راهی شد.
دلش برای دخترک راهی شد، مظلومانه در خود جمع شده بود و مشخص بود روی مبل راحت نیست.
محمد ابتدا کتش را آویزان چوب لباسی کرد و سپس دست زیر گردن و پاهای دخترک انداخت و آهسته ملورین را روی تخت گذاشت.
خواست کشیده شود که عطر خوش تن دخترک این اجازه را به او نداد!
پتوی روی تخت را روی ملورین انداخت و کنارش قرار گرفت، موهای دخترک را نوازش کرد و دم و باز دم های عمیقش را چشم دوخت.
زمزمه ساکت محمد فضای اتاق را دربرگحرکت کرد.
– اخه چجوری تو خوابم انقدر قشنگی؟!
ملورین در خواب غلطی خورد به محمد نزدیک شد که محمد گوشه لبش بالا رفت.
نمیخبر داشت چگونه یکهو همچین فرشته ای وسط زندگی اش سر در آورده.
نمیخبر داشت چگونه مسروری اش را ابراز کند.
نمیخبر داشت چگونه از خدا قدردانی کند.
دستش را روی صورت ملورین کشید و تا روی گردنش امتداد داد.
– ملوی من…
تک مرواریدِ دلنشین من!
قربون اون نفسات خانمم!
ملورین که با صوتی آرام محمد نیمه بیدار شده بود، لبخند عمیقی زد و نگاه بسته دست دراز کرد تا دست های محمد را بگیرد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن