-اینجا چه غلطی میکنی؟
با بهت خیره ی محمد شد.
میل داشت جواب بدهد، که صوتی نرگس خاتون کشیده شد
-کیه مادر؟ بزار بیاد تو!
با عصبیت خیره ی اون شد و با حرص جواب مادرش را داد.
-خدمه است!
از جلوی در کنار می رود. لرز کف دستانش را گرفته بود. خانه ی پدرش را از کجا پیدا کرده؟
نکند مهر بی آبرویی اش را امشب مهر بزند؟
با خاموشی به رفتنش خیره می شود، انگار نه انگار که او اینجاست.
کف دستی روی شانه اش قرار می گیرد
-چی شده داداش؟ دختره هیکل میکل پاره اینطوری زل زدی بهش؟
با اخم به سمت او بر میگردد
-نه تو فکر بودم.
امیر نیشخندی می زند
-تو فکر بودی ولی به اون نگاه میکردی و اخم می کردی؟
تمایل داشت پاسخ بدهد که زن عمویش میان حرفشان پرید.
-والا صبح تا شامگاه ور دل همین، اینجا هم که اومدیم ببینیمتون ، پچ پچ میکنید یه گوشه!
نرگس خاتون ، به دنبال حذف زن عمو شروع کرد
-پشت نزار روی قلبم که خونه! سه ماهه ندیدمش ! نمیاد بگه مرده ای زنده ای!
حرفشان اوج گحرکت کرد ، امیر فراموش کرد و به دفاع از خودشان پرداخت .
روی مبل تک نفره قرار گرفته بود و از حرص و خشمگینت پایش را بر زمین ضرب می زد.
سینی چای که جلویش گراهی شده شد سرش را یک ضرب بالا آورد و خیره ی دو گوی سبز رنگ شد .
نگاهانش ساکتش داشت، خیره کننده بود.
مثل همان شامگاه.
-چرا استخاره می کنی مادر ؟ بردار کف دست دختر خسته شد!
تند خودش را جمع کرد و چای را برداشت!
سینی چای را به سمت نرگس خاتون برد.
-ماشالا هزار ماشالا چه چشمای دلنشینی داری دخترم. چقدر نازی تو!
آرام و سر به زیر تشکر کرد.
نگاه میخ محمد باعث آزارش شده بود و نمی توانست لب باز کند
-اما داداش تو امشامگاه یه مرگیت هست من میدونم!
-امیر اعصاب ندارم میزنم چپ و راستت می کنم. بحث نکن دیگه!
امیر، دستش را به نشانه ی تسلیم بالا آورد.
-اوکی! هر چی شما بگی رئیس! ما میگیم یه مرگیت نیست.
با آوای نیلا به سمتش بر گششتابزده.
-داداش، یه شامگاه اومدی حالا هی با این امیر بی ریخت حرف میزنی! میری من قلبم برات تنگ می شه خب!
امیر حق به جانب جوابش را می دهد.
-به تو چه فنچول؟ نیم متر قد داری دو متر زبون؟ داداشمه میخوام باهاش حرف بزنم.
نیلا، پشت نگاهی نازک می کند بینشان می نشیند.
-اولا که ایشون داداش منه، نه تو! قدم به خودم مربوطه ، زبونمم درازه بازم به خودم مربوطه!
کل کل امیر و نیلا، هیچ وقت تمامی نداشت!
ذهنش به طرف ملورین رفت! برای چه وارد شده بود؟
آدرس را از کجا پیدا کرده بود؟
چرا شرکت نیامده؟
از جای بر تمایل داشت که با صدای حاج مسلم سر جایش از حرکت ایستاد.
-محمد؟ امشب شریکم داره میاد اینجا! خبر داری که…!
سر به زیر و با اخم لب می زند.
-بله، نرگس بهم گفت! از کنارشان می گذرد و به آشپز خونه می رود.
-اِ وا، آقا اینجا چیکار می کنید؟
با صدای حلیمه، ملورین کف دست از کار می کشد و به عقب بر می گردد
اخمی می کند و کف دست پاچه به حلیمه می گوید:
-حلیمن برو از بالا حوله بیار برام! میخوام تا مهمونا نیومدن برم دوش بگیرم.
سریع سریع چشمی می گوید و از کنارش می گذرد و به طبقه بالا می رود….
نگاهی به سالن می اندازد ، کسی نیست!
تند به سمت ملورین می رود و بازویش را در حصار کف دستانش قرار می دهد.
-یه سوال میپرسم مثل آدم جواب منو میدی وگرنه از صفحه روزگار محوت می کنم.
ملورین، از ترس چشمانش خیس می شود.
چیزی نمی گوید.
فقط خیره چشمان سرد و خشن محمد می شود.
-ادرس اینجارو از کجا پیدا کردی؟ چطوری اومدی اینجا؟
چی تو سرته ؟ مگه نبیان کردم دیگه دور و ور من پیدات نشه ؟ ها؟
صوتی ناله ملورین از درد کشیده می شود.
آنقدر بازویش را فشرده بود، دخترم هیچ نبیان کرد!
فشار دستش را کم کرد و در صورتش غرید.
-لال شدی؟ مثل همون شامگاه که آه و ناله میکردی و بیشتر میمیل داشتی جواب منو بده!
با بغض به اون خیره شد.
محمد خیره ی دو گوی سبزش شد، افسار دلش از کف دستش در راهی شده بود.
بزاق دهانش را به سختی قورت داد .
تصاویر آن شامگاه از یادش نمی راهی شد
-اقا به خدا ، به خدا من از طرف شرکت اومدم! من حتی نمیدونم اسم شما چیه…. خواهش میکنم این کارو نکنید ! منو از شرکت اخراج می کنن
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن