دکتر از مکثش استفاده کرد و اضافه کرد:
– بخاطر جسهی کوچیک و سن کمش از روزگاری سه تا قرص باید شروع کنه تا به بالا اما…
دکتر مکث کرد اما ملورین متوجه شد که منظور دکتر از مکث آخر جمله اش چیست!
هزینهی داروهای شیمی درمان برای او به شدت بالا بود و به حتم نمیتواست از پسش بر بیاید!
ولی با این حال دفترچهی مینو را از جیب کیفش بیرون کشید و روی میز دکتر گذاشت و گفت:
– میشه داروهایی که باید برای بگیرم و اینجا بنویسین؟
دکتر بدون مکث گفت:
– بله حتما! بیمه دارین فقط؟
سری به نشانهی منفی تکان داد و برای اینکه خیال دکتر را راحت کند اضافه کرد:
– مشکل هزینش نیست!
دروغ که حناق نبود در گلویش ببندد!
بالاخره در این شهر بی در و پیکر جایی بود که بتواند پول در بیاورد!
دکتر نسخهی مینو را نوشت و دفترچهی قدیمی را به کف دست ملورین داد و بیان کرد:
– این داروهاشه، دکتر داروخونه مینویسه که هر کدومو باید چطوری مصرف کنه، تنها خواهشی که ازت دارم اینه که به مینو کمک کنی که روحیشو حفظ کنه، حفظ روحیه واسه مینو از همه چیز مهم تره!
مینوی عزیزش خوب بلد بود که چگونه خودش را قوی نشان دهد.
در طول جلسات شیمی درمانی با وجود دردی که میکشید باز هم گریه نکرده بود.
هر بار که نگاهش به اندام نحیف و لاغر و استخوان های بیرون زدهاش میافتاد غصه میخورد اما مینو… تنها میخندید!
نسخه به کف دست از درِ اتاق خارج شد و نگاهش به مینو که روی صنقلبی قرار گرفته بود افتاد.
گوشهای عروسکش را گراهی شده بود و میریز خندید، عین همیشه که میخندید!
عین همواره که اشک با کاسهی چشمانش غریبگی میکرد و حتی در اوج غم میخندید.
لحظه ای از ذهنش گذشت که چقدر نیاز دارد که مادر داشته باشد، هم خودش و هم مینو!
مانند تمام انسانها به موقع غم، وقتی که روحش داشت از کالبد جدا میشد، طلب مادرش را داشت!
– آبجی؟
صوتی مینو از فکر بیرونش آورد.
سر بالا گراهی شد و با نفسی عمیق بغضش را پایین فرستاد و سپس اهسته اظهار کرد:
– جونم؟ بریم؟
مینو کوچک بود ولی، غم را میفهمید، درد را تشخیص میداد، رنج را حس میکرد.
درست مثل همین لحظه که چانهی لرزان ملورین را مشاهده کرده بود و درک کرده بود که غم دارد… که درد دارد!
از روی صنقلبی کشیده شد و عروسک به کف دست به سمت ملورین رفت و اهسته گفت:
– آبجی؟
ملورین روی زانوهایش جای گرفت و کف دستی به سرش که تقریبا هیچ مویی نداشت کشید و اضافه کرد:
– جونش؟
مینو بی مقدمه گفت:
– من قراره بمیرم؟
ملورین تلخ ریز خندید و حس کرد برای لحظهای خون در رگ هایش جریان ندارد.
کف دستِ سرد و سنگینش از روی سرِ مینو کنار پایش افتاد و بهت زده زمزمه کرد:
– نه کی اظهار کرده؟
مینو لبهایش را به دو طرف کش داد و عروسکش را بالا گحرکت کرد و خطاب به عروسک اضافه کرد:
– دیدی؟ دیدی من قرار نیست بمیرم؟ آبجی ملورین که هیچ وقت دروغ نمیگه…
و بعد با نگاههایی که برق میزد به ملورین چشم دوخت و ادامه داد:
– مگه نه آبجی ملورین؟
ملورین به قربان زبانِ کوچک و لبهای خندانش.
بی رمق از روی زمین بلند شد و کف دست مینو را در دستش گراهی شد و نامطمئن اظهار کرد:
– نمیگم…هیچ وقت دروغ نمیگم بهت.
از در بیمارستان خارج شد، مینو نه حوصلهی جاده راهی شدن داشت و نه توانش را به همین خاطر او را از زمین جدا کرده و بغل کرد.
مینو سرش را روی شانهی ملورین گذاشت و خسته از روزی که گذشته بود اضافه کرد:
– من بخوابم ابجی؟
ملورین ارام روی شانهاش را بوسید و گفت:
– بخواب، دلواپس چیزی نباش.
حرفش مینو را مطمئن کرده بود که بی ترس سر بر روی شانهی تنها تکیه گاهش گذاشت و بهآرامی به خواب رفت.
از اتوبوس پیاده شد و مابقی راه را، در حالی که مینو را در اغوش داشت طی کرد.
صوتی نفسهای عمیق و منظمش نشان از خواب ارامی داشت که نصیبش شده بود.
طول کوچه را با سری زیر افتاده و با احتیاط طی کرد و روبروی خانه که توقف کرد به سختی با کلید در را باز کرد..
کفشهای کهنه و پاره شدهی مینو را از پایش بیرون اورد و بعد از در اوردن کفشهای خودش وارد خانه شد.
در فکر فرو رفته بود که چگونه هزینهی گزاف داروهای مینو را در بیاورد؟
نه شغلی داشت و نه مدرکی که بتواند به واسطهی آن پشت کار شود!
تنها مسیری که به ذهنش میرسید مسیری بود که چند ماه پیش طی کرده بود و حال تبعاتش به وضوح در زیستن خاکستری رنگش دیده میشد!
مینو را روی تشکِ جمع و جوری که کنار بخاری بود دراز کشاند و پتو را تو روی سر شانههای کوچکش بالا کشید.
حرکت کرده رفته به زمستان نزدیک تر میشدند و هوا رو به سردی میحرکت کرد و یک درد به درد هایش اضافه میشد.
کرایهی خانه را که نداشت، قبض گاز و برق و آب را هم که پرداخت نکرده بود و از همه مهم تر داروهای مینو را هم تهیه نکرده بود!
بدبختی پشتِ بدبختی به ترتیب و از کوچک به بزرگ پشتِ درب خونهاش صف کشیده بودند انگار!
بی اراده فکرش سمتِ مردی کشیده شده بود که آخرین مشاهده کردارشان به یک ماه قبل بر میگشت، دیداری که رابطهای داغ و پر هوس برای او به ارمغان آورده بود!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن