محمد برای مینو لقمه میگحرکت کرد که یک دفعه شیطنت بچه گل کرد و کف دست خامهای شدهاش را به لپ محمد مالید و بلندتر از قبل خندید.
ملورین ترس بَرَش داشت، مینو بدجوری وابسته مردی شده بود که دیگر قرار نبود آن را ببیند، با غم نگاه خواهر کوچکش انداخت که مینو صوتیش زد.
-آجی جون نگاه کن عمورو.
سعی کرد الان از شاد باشد و غم را به زمان دیگری بسپارد، به اندازه کافی هر روزگارش پر از غم بود.
خندهای کرد و دستمال کاغذی را طرف محمد گراهی شد، بعد از صرف صبحانه زمان حرکت کردن فرا رسید.
محمد خواست از خونه خارج شود که مینو با بغض آوایش زد.
-عمو میشه نری؟
ملورین، بغلش کرد و اظهار کرد:
-عمو رو اذیت نکن مینو.
مینو که حساب میبرد به محمد نگاه کرد.
-حداقل بعدا میایی؟
محمد که خودش از همین حالا قلبش برای مینوی کوچک تنگ میشد تبسمی تحویلش داد و انگشتش را سمتش گرفت.
-قول انگشتی میدم که زود زودی بیام.
مینو خنده ای کرد و انگشتش را جلو برد و به همدیگر قول دادن، از ملورین هم خداحافظی کرد که صوتیش زد.
-میشه جوری برید که بقیه نفهمن؟
-تمام سعیم رو میکنم بعدم کسی حرفی بهت زد به خودم میگی. گوشیت رو بده.
ملورین گوشی ساده نوکیاش را سمتش گراهی شد که محمد خشکش زد، حتی مقلبش لمسی نبود با تاخیر گرفت و به زور شمارهاش را سیو کرد.
-کاری داشتی بهم زنگ بزن.
همان داخل حیاط خداحافظی کردند و محمد بعد از چک کردن کوچه از منزل بیرون زد، همین که چرخید پیرمردی ژنده پوش را دید که خنده کریحی کرد و اظهار کرد:
-خوب سرویس میده نه؟ بی پدر فقط واس ما ناز میاد؟
محمد سمتش راهی شد، نمیتوانست یقهاش را بگیرد زیرا عرقگیر به تن داشت که چرک شده بود. بنابراین ساعدش را زیر گلویش گذاشت و محکم به دیوار فشار داد.
-دفعه بعدی زر زیادی بزنی ریق رحمت رو سر میکشی، اسگل مفنگی. تو باید الان رو به قبله بخوابی بلکه حضرت عزرائیل گردن بگیرتت.
دومرتبه ضربهای به تخت سینهاش زد و اضافه کرد:
-دفعه آخرت باشه متوجه شدی یا نه؟
پیرمرد از ترس اینکه نکند محمد آن را خفه کند با ترس و لرز گفت:
-درک کردم.
محمد ولش کرد و سمت ماشینش مسیر افتاد که صدای پیرمرد به گوشش رسید.
-مرتیکه حیوون.
همین که بازگشت پیر خحرکت کرد از ترس اینکه نکند محمد بکشتش دُمش را روی کولهاش گذاشت و در رفت.
محمد از روی تاسف سر تکان داد و سوار شد، ماشین را روشن کرد و به سمت شرکت راند.
تبسم هنوز از روی لبهایش پاک نشده بود و آن را هم مدیون مینو بود، کاش هر روز صبحش همینقدر پرانرژی سپری میشد.
ماشین را پارک کرد و نگهبان که در حال سرکشی در پارکینگ بود سلامی داد و که محمد جوابش را با مهربانی داد.
متعجب ایستاد و به حرکت کردن محمد نگاه کرد، مرد حق هم داشت او هیچ وقت اینگونه رفتار نمیکرد.
در شرکت را که باز کرد آوای داد و بیداد امیر به گوشش رسید، امروزگار واقعا روز عجیبی به نظر میرسید.
امیر پر انرژی و خنده رو به چه وضعی افتاده بود که صوتیش را پَس سرش انداخته بود.
-شما بسیار بیجا کردی!
به قدمهایش سرعت بخشید و در ورودی را باز کرد، منشی ترسیده عینکش را روی صورتش جا به جا کرد و نگاه معرکه پیش رویش میکرد.
-چخبره اینجا؟
امیر سمتش چرخید و محمد با دیدن رگ بیرون زده گردنش و صورت قرمز شدهاش با تعجب جلو راهی شد.
-چی شده اینجا؟
امیر نگاه وحشتناکی به یکی از کارمندان زن انداخت و گفت:
-اخراجی، برو برای تسویه حساب. هر کسی هم که با ایشون در ارتباط بوده هم میره واس تسویه حساب، اگر نرید پولتون رو نداده پرتتون میکنم بیرون.
محمد از منشی تمایل داشت تا برای امیر لیوان آبی بیارد تا سکته نکرده.
-اضافه کردم از جلو چشمام گمشو.
زن دو پا داشت و دو پای دیگر هم قرض گراهی شد، محمد کف دست امیر را گحرکت کرد و سمت اتاق ریاست کشاند، روی صندلی نشاندش و گفت:
-بگو ببینم چی شده؟!
-ولم کن محمد حوصله ندارم.
کرینی در زده وارد اتاق شد و لیوان را سمت محمد گراهی شد، او هم ضربهای به پیشانیاش زد و اضافه کرد:
-بده به امیر نه من.
-آهان آهان بله.
امیر خندهای کرد و آب را یک نفس سر کشید، لیوان خالی را به کف دست منشی داد.
-حالا تعریف کن.
محمد نگاهی به منشی انداخت و اضافه کرد:
-خانم چرا سرپا وایسادی بفرما بشین.
کریمی با لبی خندان سمت مبل حرکت کرد و جای گرفت، محمد با دیدههای گرد شده نگاهش انداخت واقعا ندرک کرده بود تیکه انداخته؟
-خانم چرا نشستی؟ برو به کارت برس.
کریمی از جایش بلند شد و اضافه کرد:
-وا خودتون بیان کردید بشینم، تکلیفتون با خودتون مشخص نیستا.
محمد پوفی کشید و با کف دست در بیرون را نشاند داد که منشی “ایشی” بیان کرد و از اتاق خارج شد.
-اینو از کجا پیدا کردی امیر؟ دیوانه ام کرده، هر آدم سالمی ک*سخل میشه دو دقیقه این دختر کنارش باشه
امیر کشیده خندید و اضافه کرد:
-خوبه دیگه چیکارش داری.
-آره بسیار خوبه، حساب و کتاب ها رو چک کن. نمیشه اخراجشم کرد بهت فحش خار مادر میده.
امیر شانهای بالا انداخت و بیان کرد:
-یکمی شیش میزنه اما همینشم خوبه عصبی که باشی حالتو خوب میکنه.
محمد سمت میز رفت و روی صنقلبی چرخان نشست.
-بنال ببینم چت بود عر میزدی.
-این زنیکه انقدر خرابه لاس میزنه با کارمندهای متاهل، آمار کثافت کاریش به گوشم رسیده. همسر یکی دوتاشونم با گریه اومدن اینجا بندههای خدا. اینجا انگار کابارهاس، چقدر میتونی آخه ح*رومزاده باشی… اع اع اع.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن