رمان مقهور پارت ۲۳

بغض طلا در گلویش خیمه می زند … دقیقا بیخ گلویش … کم مانده که اعماق وجودش از درد بشکافد
می خواهد برود ‌… فرار کند … شلوار را هم خودش یک کاری اش می کند
حرکت نکرده مچ کف دست سالمش اسیر می شود
پشتش به مرد است و قبض روح می شود و نگاه پر از درد و شرمندگی الوند را نمی بیند
– این رد زخما … اینا … کار منه؟
خودش هم می دانست که کار خود اوست … شاید گمان می کند با انکار واقعا زخم ها از بین می روند
اشک طلا ناگهانی می چکد
حتی کلمه ای حرف نمی زند و الوند دارد آتش می گیرد
داد می زند … قد بلند … می خواهد اینگونه خودش را تسلی بدهد
– بهت میگم اینا کار منه؟
بغض طلا بالاخره می شکند و بالاخره لب باز می کند
– آره! … آره!
کاش می گفت نه … می گفت نه و الوند می توانست ملایمش داشته باشد
چشمان مرد از درد بسته می شوند … انگار درد زخم ها و کبودی های جسم دخترک را خودش به دوش می کشد
طلا می خواهد مچ کف دستش را بیرون بکشد … تلاش می کند و این الوند است که نزدیک تر می شود
از پشت به کمر دختر می چسبد … سر کوچک و نحیف طلا به زیر سینه اش میخ می شود
– چرا از خودت دفاع نکردی؟ … چرا تو هم نزدی؟ … چرا ساکت موندی؟
از او طلبکار است … از خود اویی که این همه رنج به وجود مردانه اش داده
رنج زخم های بدن طلا مانند سیخ داغ در جسمش فرو می روند
آخرین باری که کمک کرد لباسش را عوض کند نگاه کوچکی هم به پوستش نیانداخته بود
آنقدر بی اهمیت بود که حتی توجهی به بدن دخترکِ آسیب مشاهده کرده نکرده بود … چقدر برایش عذاب آور شده!
قطره قطره اشک طلا می چکد
بی صوت … با کف دستی که اسیر انگشتانِ ترسناکی است
کف دست آزاد مرد با غم دور شکم برهنه اش می پیچد … حالا دیگر کاملا وصل اوست … وصلِ وصل
وجود دختر انگار که با شدت ۱۰ ریشتر یا بیشتر می لرزد … باز هم؟ … باز هم باید درد بکشد؟
می خواهد اعتراض کند که در نطفه خفه می شود
لب های مرطوب مرد روی رد کبودیِ پشت گردنش می نشیند … می بوسد و دعا می کند دخترک فراموش کند این ها را
طلا مانند چوب،خشک می شود و زمزمه ی پر از احساسات مرد را نمی تواند باور کند
– ببخشید …
لب ها کنده می شوند و جای دیگری می نشیندد
پایین گردن … درست روی رد بنفشِ بین کتف هایش
– معذرت می خوام …
طلا حس سبکی دارد … انگار زنده نیست
شاید مرده … شاید در بهشت فرشته ای شامگاهیه الوند را فرستاده اند تا از قلبش در بیاورد
کف دست مرد نوازش می کند شکم باریکش را و لب ها از ردِ کبودی بین کتف ها کشیده می شوند به سرخیِ گودیِ کمرش
– معذرت می خوام که حواسم نبود بهت …
قطره های اشک طلا می چکند ها … ولی با بهت … با حیرت
دارد … عذر خواهی می کند؟
سر الوند بالا می آید … خم می شود روی شانه ی دخترک … لب ها از پشت به قفسه ی سینه طلا می رسند … جای دندان هایش را می بوسد
– جای تک تک اینارو می بوسم تا یادت بره
دارد از خودش متنفر می شود … چگونه توانسته بود این شیشه ی چینیِ ظریف را اینگونه زخمی کند
می ترسد دختر را بچرخاند و مجدداً در نگاه هایش نفرت ببیند … خوشش نمی آید از دوست نداشته شدن
کف دستش از روی شکم بی لباسِ ظریفِ حیرت زده پایین می رود
روی گره پاپیونیِ ِشلوار گسرخوشش می نشیند
لب هایش به کنار گوش طلا می رسند
– کمک میل داشتی … صدام کن همینجام
پوست دانه دانه شده ی طلا را رها می کند و بیرون می زند
طلا می ماند و حمام و این وضعیت جمشاهده کرد مسخره ای که درکش نمی کند
اشک هایش روی صورت از شدت بهت خشک شده اند و فقط ردشان مانده
با حیرت دست روی خون مردگی های بدنش می کشد
جمله ها در مغزش بار دیگر و بار دیگر پخش می شوند《جای تک تک‌شونو می بوسم تا یادت بره…》
تکان می خورد و شلواری که کشش شل شده کف حمام می افتد
نزدیک است خودش هم پخش زمین شود که کف دست سالمش را به دیوار بند می کند
– چش شده؟ … چخبره توی این خونه ی نحس؟
نگاهش به پایین تنه ی بی لباسش می افتد و پوزخند تلخی صورتش را تسخیر می کند
– هنوز رد روی پاهامو نمشاهده کرده … با بوسیدن جای زخمای خودش فکر می کنه یادم میره که چه عوضیه؟
حتی ثانیه ای نمی تواند او را تحمل کند … حضورش را … بودنش … صدای کلفت و زمختش … حتی رد لب های حال به هم زنش
حس می کند از رد بوسه ها کثیف شده … رطوبت لب های مزخرفش بوست پاکش را نجس کرده
دوش آب را باز می کند و زیرش می‌ایستد … نمی داند چرا دارد گریه می کند
قطره هایش میان قطره های دوش گم می شوند و سعی می کند رد لب های مرد سنگقلبش را پاک کند
با حرص و وحشی به جان بدن خودش می افتد … گریه می کند و می شوید … گریه ای که فقط آوای بالا کشیدن بینی اش شنیده می شود
****
سشوار را داخل کشو می گذارد و مشغول بستن موهایش می شود
گفته بود اگر کمک میل داشت صدایش بزند و اصلا داخل اتاق نیست … باید گولِ این مهربانی های دروغینش را بخورد؟
روسری اش را سر می کند و سمت درب گام بر می دارد
هنوز کف دستگیره را لمس نکرده که درب از بیرون باز می شود و سینه ی پهن مرد راهش را سد می کند
کاش سرش را بالا می گراهی شد و لحظه ای برق درون دیدهان الوند را درک می کرد
– همیشه زمان دوش گراهی شدنت بیشتر طول می کشید
داخل می شود و درب را می بندد و طلا هم ناچار بیرون نمی رود
سرش هنوز هم پایین است و کاش می متوجه شد تا چه حد دل الوند را می شکند
– ببینمت … کمک نیاز نداشتی؟
طلا رو می گرداند
می توانست حرفش را با کنایه بیان کند که …
– نه … نیاز داشتمم کسی نبود کمکم کنه!
هر لحظه برق نگاه الوند بیشتر و بیشتر می شود
چگونه تا به حال محو این دخترک نازنازی نشده بود؟
سوئیچ را جلوی نگاه طلا تکان می دهد
– همینجا بودم … سوئیچ موتورو روی میز جا گذاشته بودم حرکت کردم بیارمش سشوار روشن بود صوت درو نگوش دادی … از شانس تو همین ۳۰ ثانیه تو اومدی بیرون مارو نمشاهده کردی … همیشگی بچه ی کم شانسی بودم
چرا حالا که طلا میل به زخم زبان دارد او انقدر منطقی صحبت می کند؟ … چرا اصلا انقدر دوستانه؟
از الوند بعید است … طلا را گیج می کند
جوابی از طلا نمی شنود و باز هم خودش پیش قدم می شود
– مشکلی نداری؟ … دردی چیزی؟
کلافه می کند دخترک را … آنقدر کلافه که قلبش می خواهد داد بزند اصلا به تو هیچ ربطی ندارد که انقدر می پرسی
سمت درب می رود و خوبم به‌آرامی اش را الوند به زور می شنود
می رود و درب را می بندد و تبسم مرد خشک می شود
باید غرورش جریحه دار شود از این‌همه بی توجهی … اما … بیشتر حریصِ دخترک می شود
حالش از خودش به هم می خورد و باز هم بیشتر او را می خواهد
نفس عمیقی می کشد و تنها واکنشش می شود کف دست کشیدن در موهایش
– به توام میگن مرد؟ … کجاست اون غرور کبیرانه‌ت مرتیکه؟
نگاهش به آینه می افتد و فقط یک مردِ درهم ریخته ی مستاصل و احمق می بیند
رو به آینه با تصویر خودش بحث می کند
– این همه زن … چرا سوزنت گیر کرده رو این که هی سگ محلت کنه؟
کف دست به کمر خودِ درون آینه اش را خصمانه نگاه می کند
– اشکال نداره فدا سرش … بالاخره مخشو می زنم … چمیدونم اغواش می کنم!
چه خوب که کسی داخل اتاق نیست تا این حرکات مضحکش را ببیند
چرا یک باره اینگونه مریضانه خواستار یک زن شده؟
****
عصبی حرف هایش را سعی دارد در مغز عمه اش فرو کند
– محبوبه تو فقط باید بهش بگی باید با من بیاد … همین … کجای اینو نمی فهمی زن حسابی؟
اسکارِ بی ابهت ترین شخصیت داستان را تقدیم خودِ احمقش می کند
محبوبه هاج و واج نگاهش می کند
– چرا باید بگم‌ باهات بیاد خب؟
دنبال قلبیل می گردد … دنبال قلبیلی که محبوبه را قانع کند تا او هم طلا را مجبور کند به همجادهی اش
– معلوم نیس چقدر طول بکشه … نبرمش فردا هزارتا حرف درمیاد الوند زنشو ول کرده راهی شده
محبوبه گیج تر می شود
این پسرکِ بامزه ی احمق … الوند است؟ … همان الوند خودشان؟
– چی بگم؟ … من بهش میگم باهات بیاد
– پیشنهاد ندیا … بگو باید حتما بری … اجباریه!
محبوبه هیچ سر از کارش در نمی آورد … همیشه همینگونه بود … مرموز! … چه نقشه ای برای آن دخترک بیچاره ریخته خدا می داند!
****
هی در و دیوار را نگاه می کند و دو قلب است … بپرسد؟ … نپرسد؟
بالاخره قلب به دریا می زند و رو به الوندی که با سیم تلویزیون درگیر است می پرسد
– چرا اومدیم اینجا؟
مرد سعی می کند صوتی دلفریب دختر حواسش را پرت نکند
– یه کشتی قراره از اسکله ی اینجا حرکت کنه … باید میومدم کاراشو انجام می دادم
طلا دست هایش را در هم می فشارد و همانطور معذب روی مبل ویلا نشسته
– خب … من چرا اومدم؟
الوند مکث می کند … سیمِ لختِ بدقلق در دستش مانده
بگوید می خواستم دور از همه نزدیکت شوم؟ … دور از همه ی آن لعنتی های شوم تو را برای خودم داشته باشم؟ … یا بگوید تنها تو را اینجا آورده ام تا دلت را به دست بیاورم؟
– چند روزگار باید بمونم … می تمایل داشتی تنها وسط اون گرگا بمونی که چی؟ … باید ازم تشکر کنی که نجاتت دادم
می توانست بگوید آن بیچاره ها گوسفندی بیش نیستند و گرگ اصلی تویی؟ … نمی توانست ‌… قدرت دست اوست … هرکاری بخواهد می کند
– مرسی!
هزاران حرف پشت این یک کلمه اش نهفته است و هر هزارتایش یک تکه از دل الوند را می شکنند
بالاخره مشکل تلویزیون را حل می کند و بر می گردد سمت طلایی که همانطور با لباس های بیرون نشسته
– ملکه ی من می خوای همینطوری به شامگاهیه ملکه جای گرفتنت ادامه بدی؟
حرف هایش به ظاهر طنز است … اما … آن دو کلمه ی اول … ملکه ی من … از ته دلش گفته آن ها را
طلا معذب کف دستی به موهایش می کشد
– نه … یعنی … می میل داشتم …
نمی داند چگونه بازگو کند حرفش را … بهتر است یکدفعه ای بگوید
– می خواستم لباسمو عوض کنم اما خب … کف دستم!
الوند چه بگوید؟ … بگوید نخواستم پیشنهاد کمک برای تعویض لباست بدهم چون نمی خواستم حس ناامنی و اجبار کنی؟
طلا سعی می کند اظهار کردارش را اصلاح کند
– فقط دکمه های مانتو و شلوارم سفتن با یه دست نمی تونم بازشون کنم وگرنه برای عوض کردن مشکلی ندارم!
الوند مستاصل و خسته نزدیک می شود … نزدیک می شود و دور شدنِ بدن دخترک را حس می کند
دست به سمت دکمه های مانتوی آبی رنگِ پر از نقش و نگار سنتی اش دراز می کند
– چمدونو گذاشتم توی اتاق
دکمه ی اول را باز می کند
– واسه ی پوشیدن کی کمکت کرد؟
دکمه دوم و سوم هم باز می شوند و طلا پاسخ کوتاه می دهد
– نسرین
دکمه ی آخر را هم باز می کند و حتی لبه های لباس را ذره ای کنار نمی زند … توان دیدن شاهکار های ناجوانمردانه ی خودش را برای بار دوم ندارد
نگاهش را از دکمه ها می گیرد و به دیدهان دختر می دهد … یک نگاه سبزِ تیره ی گِله دار
– اینکه یه خدمتکار انقدر راحت بدنتو می بینه بدون اینکه بترسی و پسش بزنی … باعث میشه قلبم بخواد هم خدمتکار باشم هم زن!
طلا با حال بد محکم با کف دست سالمش دو لبه ی مانتو را کنار هم نگه داشته
دلیل این حرف های بی سر و تهی که مرد روبه‌رویش می گوید چیست؟ … چرا انقدر یک طرفه به قاضی می رود؟
الوند با نفس عمیقی که بیشتر شامگاهیه آه است دکمه شلوار را هم باز می کند
دکمه ی نهایی باز می شود و طلا مانند کبوتری که از قفس آزاد شده،سریع عقب می کشد و سمت اتاق می دود
میان جاده می ماند … بهتر است حرفش را بزند … حداقل حالا که فرصتش هست
– اون زن خدمتکار وقتی بدنمو می بینه به جسم و روحم آسیب نمی زنه!
درب اتاق کوبیده می شود و الوند قلبش به درد می آید
تک به تک حروفِ کلماتش مانند تیغ در قلبش فرو می روند … نابود کننده ترین قسمت ماجرا این است که او … حق دارد
حق دارد ناراحت باشد … حق دارد کینه داشته باشد … حق دارد هر وقت ردِ روی بدنش را می بیند او را به فحش ببندد
ولی … چه کند؟ … نمی تواند گذشته را تغییر دهد که!
– خودت کردی که لعنت به خودت!
عصبی درب یخچال را باز می کند … باید فکر نهار هم باشد
دخترک نازنازیِ حاج رساما که فقط بلد است زخم زبان بزند
فقط چند بسته گوشتی که خودش سر مسیر خریده دیدهک می زند
درب یخچال را می بندد و کیسه زغال را از کنار جعبه ی سیب زمینی و پیاز بر می دارد
چند تقه به درب اتاق می زند … کجاست آن الوندی که قلدرانه بی در زدن وارد اتاق میشد؟
– حلبی کمک نمی خوای؟
حتی اگر دیوانه وار هم دوستش داشته باشد هرگز از لقب حلبی دست نمی کشد
آوای نازک دختر به گوش می رسد
– نه ممنون!
****
چشم دور تا دور منزل می گرداند … کجا راهی شده؟
نکند او را میان این خانه ی درندشت تنها گذاشته و حرکت کرده؟ … عصبی موهایی که بالای سرش بسته را سفت می کند و مسیری حیاط می شود
درب را باز می کند و هوای مطبوعی به مشامش هجوم می آورد
شاید بهتر است کمی نظرش را راجب مرد تغییر دهد … نراهی شده … میانه ی حیاط در حال باد زدن زغال های منقل است
کفش هایش را روی پا می اندازد و نزدیک تر می شود
– چیکار می کنی؟
می ایستد و کف دست هایش را پشت کمر در هم گره کرده
الوند نگاه کوتاهی به حالت بامزه اش می اندازد
– می خوام با دود پیام بفرستم!
صورت طلا درهم می شود … این شوخی های بابابزرگی دیگر چیست جمتوجه شدا از خودش نشان می دهد؟

نوشته رمان مقهور پارت ۲۳ اامان بار در . پمشاهده کردار شد.

رمان های پیشنهادی

✨ شاید به این رمان علاقه مند باشی ...

دانلود رمان دختری از جنس شب

مشاهده و دانلود ←