بهشدت خب … این دختره کیه،قدش کشیدهه؟
موهایم را پشت گوش می برم
– ساناز … عروس محبوبهست
چادرش را از دور کمرش بر می دارد ... قبلا باهم غیبت خانواده ی شوهر او را می کردیم حالا برعکس شده
– ها … زن شاهینه؟ … دیدهش بدجوری دنبال مال و اموال ایناست … ببین کی اظهار کردم
– الان علم روانشناسیت بهت گفت اینو؟
آستین لباسش را درست می کند
– روانشناسی نمی خواد … هر کسی ببینه می تونه تشخیص بده چه شخصیت حریصی داره … الانم لابد تو رو رقیب می بینه
پوزخندی روی صورتم نقش می بندد
واقعا آن زن گمان می کند با وجود الوند چیزی به او می رسد؟ … مردی که من می شناسم حتی یک آجر از این منزل را هم به کسی نمی دهد … او یک موجود درنده بود … نباید نزدیک خط قرمز قلمرواش بشوی
من شدم … خط قرمز را رد کردم و اکنون این طلای فروپاشیده را باید تکه هایش را جمع کنم!
– چه رقیب خطرناکی ام هستم من!
لبخند مهربان ساره را چند روزگار است نمشاهده کرده ام؟
– خطرناک شدی واقعا … مرموز شدی … ما از هم پنهونی نداشتیما چش سفید … اثرات گشتن با اون شوهر بد اخلاقته؟
خنده ی بی جان و بی معنی ای می کنم
شوهر … شوهر ... شوهر
او جلاد بود … اصلا ضحاک بود
اضافه کرده بودم که نفرینش می کنم؟ … امیدوارم تقاص پس بدهد … همانطور که من را کشت،بمیرد!
****
راوی:
کف دست هایش را تکیه می دهد به محافظِ کنار پرتگاه
نفس عمیقی می کشد و بخار از دهانش خارج می شود
شب عجیبی بود … مه آلود … پر از سیاهی و بدون نور
خودش هم دیگر خودش را نمی فهمد … پسر کم سن و سالی که جذب نمای پشت دخترک باریکاندامی شده را نمی فهمد
تنبیه و همه ی مشتقاتش به درک … بهانه می میل داشت برای لمس بدنی که ذات مردانه اش را به فلک می کشاند
به جهنم که عوضی به نظر می رسد … او با یک تیر دو نشان زده … چشاندن قدرتش به آن باریکاندامِ کک و مکی و لمس بدن لعنتی اش
آوای کلافه ای از دهانش خارج می شود … قبلتر ها انقدر سست عنصر نبود … اصلا بدن یک زن در حدی نبود که اینگونه خودش را درگیرش کند … نمی فهمد حلبیِ لعنتی چرا بی حساب و کتاب روی امیال مردانه اش تاثیر می گذارد
– کشتیات غرق شده دوباره
بالاخره دست از فکر های بی هویتش بر می دارد و غرولند هایش را شروع می کند
– بیشتر علافمون می کردی
سهراب کف دست به سینه به موتور غول پیکر او تکیه می دهد
– خرم زودتر عروسکِ شاهینو ول کنم بیام پیش تو؟
الوند به سمتش می رود … سرش را به علامت تاسف تکان می دهد
– خب؟ … تو چه مرحله ای هستی؟
سهراب متفکر فکش را می خاراند
– فعلا تو مرحله ی بی اعتمادیه … شک داره بهم
تبسم شیطنت باری لب هایش را می پوشاند
– اما خوشش اومده … معلومه از راهی شدارش
الوند کنارش می ایستد و صوتی خنده ی سهراب از کنار متوجه شده می شود
– گفتی مخشو بزن پا میده باور نکردم … الوند این دختره اینکارهس
الوند بی توجه به حرف های سهراب جدی می گوید
– شاهین و حجره بزرگه رو باهم می چاپه … زودتر بجُم
سهراب نگاهش را به آسمان کشیده می کند
– هعی روزگارگار … عین بی شرفا دارم زن شوهردارو مخ می کنم … حس گ.هیه
الوند بی توجه سوئیچ موتور را از جیبش خارج می کند
– از مخ کردن پیرزنای مایه دار تحملش آسون تره
سهراب آوایش ناخودآگاه ناچار می شود
– لاشی تو این نونارو می ذاری تو دامن من … زرتی اضافه کردی پیرزنه رو تلکه کن
****
با خستگی پله هارا طی می کند … طبق معمول آخر شب وارد شده و خاموشی زده اند در عمارت
جسم ریزی میان تاریکی به بدن درشتش برخورد می کند و همین که نزدیک است از پله ها پایین بیافتد بازویش را می گیرد
کف دستانِ کوچک دختر لباس مرد ترسناک این روزگارهایش را چنگ می زنند برای نیافتادن
الوند سر خم می کند برای دیدنش … دیگر بوی موهایش را می شناسد
– کجا نصف شامگاه؟
تن و بدن طلا می لرزد … از آوایش هم دیگر وحشت دارد
– زبونتو موش خورده؟ … کجا با سر لخت؟
طلا نمی تواند جواب بدهد … می ترسد … ایهالناس می ترسد،چکار کند؟
الوند بدنش را بیشتر جلو می کشد که دختر بی نوا کم مانده از حال برود
صوتی مرد بهآرامی است … خصوصی
– دختر حاجی؟ … زبونتو می چرخونی یا یه جور دیگه صداتو دربیارم؟
طلا سر به زیر می اندازد و هنوز دهان باز نکرده که آوای محبوبه می رسد
– الوند …
الوند بدن طلا را عقب می برد … خونه نبود که … کاروانسرا بود
پرسشی نگاه می دوزد به محبوبه و طلا برای اامان بار محبوبه را دعا می کند
– سهراب با تو نیومد خونه؟
سهراب لعنتی در جذب زن ها رقیب نداشت … محبوبه ی سال خورده که دیگر عددی نبود
– نه برو بخواب میاد … نترس شوهر جوونتو نمی دزدن محبوبه سلطان
کمر طلا را به بالا هل می دهد
– برو بالا توام سر لخت برا من میره و میاد … چی می خوای تا برات بیارم
طلا از طرز حرکت کردارش با محبوبه شوکه شده … هیچ چیز این خانه قابل درک نبود … نه اعضایش … نه حرکت کردارشان با یکدیگر
مظلوم و حرف گوش کن انگشت خونی اش را بالا می گیرد
– چسب زخم می خواستم
– برو بالا میارم برات … دیگه هم لخت و پتی پایین نبینمت … شاهین حالیش نیست زن تو خونهست
محبوبه با دیده غره ی بدی راهی اتاقش می شود … طلای حرف گوش کن هم
چقدر زیستن اش مسخره شده … مجبور است هرچه یک افعی می گوید چشم بگوید مبادا دریده شود
روی صنقلبی می نشیند و هنوز از انگشتش خون جاری است
آوای درب صورتش را می چرخاند به سمت الوند … حتی از نفس کشیدن با او در یک مکان هم متنفر است
مرد نزدیک می شود و بی هیچ ملایمتی کف دست آسیب مشاهده کرده ی دختر را می کشد
دقیق نگاهش می کند
– چطوری برید؟
شرم وجود طلا را فرا می گیرد … شرمی آمیخته با تنفر … با حس نفرت عمیق نسبت به مرد رو به رویش
– زبونتو بچرخون … من اصلا صبور نیستم طلا … باهات حرف می زنم اون دو مثقال لبای مزخراهی شدو تکون بده و جوابمو بده
طلا بی فوت وقت زبان می گشاید … فقط می خواهد از سر خودش بازش کند
– دیشب شیشه ی یکی از عطرا رو از روی کنسول انداختی شکست،اومدم برش دارم دستمو برید
ذهن نفهم الوند کشیده می شود به شامگاه قبل … درست مقابل آینه ی کنسول
لعنت ... چند تا شیشه عطر انداخت و شکست؟ … مطمئن بود یکی؟
درون این اتاق از مردانگی تنها هورمون های لعنتی اش را با خود داشت … این دیگر چه امتحانی است که گرفتارش کرده؟
عصبی کف دست نحیف دخترک را رها می کند و چسب زخم را روی پاهایش می اندازد
– خیلی خب … این خونه دوتا خدمتکار داره که تو جمع نکنی و گند بزنی به خودت
طلا چسب زخم را روی انگشتش می کشد … دیگر عادت کرده به این جملات گزنده اش
نمی متوجه شد الوندی را که سعی دارد با این حرف های آزار دهنده به خودش بقبولاند از این دختر خوشش نمی آید … نه از خودش … نه بدنش … نه حتی آن موهای کشیده مواج و قوس کمر به درد نخورش
انگار که با کشوی کمد درگیری داشته باشد لگد محکمی به آن می کوبد … قطعا دیر یا زود انقدر با خودش می جنگد که عقلش زایل می شود
– این بی پدر چرا نمیره تو؟
طلا از روی صندلی می چرخد و رو به آینه برس را روی موهایش می کشد … بسیار دلش می خواهد بگوید:《نمی خواهی کمد را هم تنبیه کنی جلاد؟》 … ولی دیگر هوس حقارت به کله اش نزده
الوند از این همه بی توجهی کم مانده سر به بیابان بنهد … دختر قبلا هم می هراسید … الان هم می ترسد هم گوشه گیری و بی توجهی می کند
بی توجه لباسش را از سر بیرون می کشد که طلا نگاه می دزدد تا از درون آینه بدنِ پر از بروارد شدگی های سفتش را نبیند
گوشه ی لب های الوند بالا می روند
– جایی هست که ندیدی؟ … اگر هست بگو مام بدونیم مریمِ مقدس … اَدات زیاده دختر حاجی
بی شرمانه به خودش بابت آزار طلا افتخار می کند … کوه نفرت طلا انباشته تر می شود
باز هم حرفی نمی زند و این الوند را بیشتر و بیشتر وادار می کند که وادار به حرف زدنش کند
حین تعویض لباس هایش،حرف های روی اعصابش را هم نثار طلا می کند
– ادا هات همچین یه نموره بی اساسه اما … ادا مال اونیه که یه چهارتا چی داشته باشه که به چشم بیاد … نداری تو حلبی
دست طلا دور کف دسته ی شانه بیشتر و بیشتر مشت می شود
دیگر دارد از این همه بی احترامی ذله می شود … جسمش را تکه تکه کرد برایش کافی نبود؟
الوند رکابی مشکی رنگ را تن می زند … انگار که با حرف هایش می خواهد به خودش بفهماند از دخترک خوشش نمی آید
– دختر کوچولوی حاجی رساما ای دیگه … عین بابات اَدایی … جانماز و بساط و …
طلا دیگر طاقت از کف می دهد و از جا بلند می شود … و لعنت به بغض بزرگی که حین حرف زدن هایش شکسته می شود
– بس کن … کف دست از سرم بردار … حق نداری راجب بابام حرف بزنی … چرا انقدر آزارم میدی؟
بدنش می لرزد و اشک هایش می ریزند و الوند مات می ماند
گریه؟ … گریه می کند؟
– مگه من چیکارت کردم آخه؟
هق هق می کند و الوند کلافه کف دستی به صورتش می کشد
– گریه نکن!
نقطه ضعف مرد یاغی را نمی فهمد … نمی فهمد نقطه ضعف الوند گریه ی زنانه است … درست مانند آن دیشامگاهی که با دیدن صورت گریان و صدای هق هقش بدنش را روی کنسول رها کرد
نمی فهند و بیشتر اشک هایش می ریزند
– من … من …
صدای فریاد کشیده و عاصی مرد پرده ی گوشش را سخت تکان می دهد
– خفه شو! … گریه نکن!
شانه های طلا بالا می پرند و گریه اش بیشتر می شود … دیگر به ستوه رسیده است … مگر یک دخترکِ نازک نارنجی چقدر توانِ تحمل داشت؟
الوند خشن تر از قبل می گوید … گریه ی لعنتی در مغزش اکو می شود
– طلا … خفه شو … خفه شو گریه نکن!
طلا می خواهد گریه نکند ها … ولی نمی تواند … دست خودش نیست
کف دست هایش را روی دهانش می گذارد … می فشارد بلکه گریه ی مادر مرده اش متوقف شود
قدم های مرد نزدیک می شوند و طلا وحشت زده قد بلند تر و ترسناک تر گریه می کند
– ببخشید … ببخشید گریه نمی کنم
میان هق هق جملاتش را می گوید و می ترسد … می ترسد به خاطر اشک ریختن هم آزار ببیند
نفس های مرد در یک قدمی اش گوش داده می شود … الوندی که می خواهد با شنیدن این گریه کله اش را به دیوار بکوبد
هراسان میان بغض و اشک نامش را می خواند
– الوند…
بار چندم بود که نامش را بر زبان آورد؟ … سوم؟
کف دستِ خشنی پشت موهایش قرار داده می شود … وحشت تمام بدنش را سِر می کند … بی حسِ بی حس!
میان امواج دلهره کف دست و پا می زند که مبادا غرق شود … کف دست و پا می زند و یکباره سرش روی سینه ی سفت و پهنی کوبیده می شود و … و دست های بزرگی که بدنش را احاطه می کنند
مانند یک احمقِ تمام عیار هنگ می کند و صدای زمخت الوند،از نیم سینه به علاوه ی یک سر و گردن بالاتر به گوش می رسد
– خیلی خب گریه نکن … هِی … گریه نکن کاریت ندارم
بدن طلا می لرزد … مغزش نمی تواند آنالیز کند اوضاع را … نه می تواند بودن در آغوش مرد ترسناک را آنالیز کند و نه بوی عطر تلخ مردانه ای که تمام ریه اش را پر می کند
هق هقش خفه می شوند و این فقط اشک هایش هسسریع که می ریزند و دست های مشت شده ای که روی سینه ی پهن الوند فشار وارد می کنند
– اذیتم می ککنی … چرا آخخه؟
بوی موهای مواجش در بینی الوند نفوذ می کند و حلقه ی کف دستانش تنگ تر می شوند … خودش هم این همه جاذبه ی این دخترک را نمی فهمد
– ششش … گریه نکن … دیگه هیچوقت کنار گوش من آوای گریهت نیاد … وگرنه مثل این دفعه نرمی به خرج نمیدم … خب؟
جوابی جز فشار بیشتر مشت های طلا نمی شنود
دندان روی هم می سابد
– خب طلا؟
کف کف دستش درون گودی کمر دختر فرو می رود و حس های نامربوطی به جانش می افتند … همین الان به یک نتیجه ای رسید … چه خری اضافه کرده گودی کمر نقص است؟ … این نقص نبود که … تهِ جذابیت بود
طلا،تخس جواب نمی دهد … هیچ دیدهی نمی گوید و به جایش بدن را عقب می کشد تا از شر کف دستانِ تنومند خلاص شود
میشد اامان مردی که بعد از پدرش در آغوش کشیده! … حتی عمو محمودش هم تا به حال آغوش دختر را نسیب نشده بود!
– هِی هِی،کجا؟ … دیدهتو نشنیدم
طلا بینی اش را از سینه ی خوش بو جدا می کند … برای اولین بار لطافت از مرد هم آغوشش دیده،چگونه مانند عقده ای ها حرکت کردار نکند؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن