#نفس
اونقدر ذهنم درگیر بود که نمیدرک کردم چجوری دارم پوست کنار ناخونمو با دندون میکنم.
وقتی به خودم اومدم که انگشتم حسابی سوخت و از سوزشش وجودم ضعف راهی شد.
نگاههامو روی هم فشار دادم و شستمو توی مشتم فشار دادم.
لعنت بهت آرمین.
با صورت درهم خم شدم و کف دستمال کاغدیو از روی میز برداشتم و دور شستم پیزیرادم.
به گوشیم که توی شارژ بود نگاه کردم.
آهسته بخاطر پیدا کردن من خودشو تو هر خطری انداخت، پس چرا من غرورمو نذارم زمین و به آرمین زنگ نزنم؟
گوشیمو برداشتم و شمارهی آرمینو آوردم.
انگشتمو نزدیک سیم یک نگه داشتم.
نفس عمیقی کشیدم.
عزممو جمع کردم و بهش زنگ زدم.
دستمو روی دلم که ضربانش هر لحظه بیشتر میشد گذاشتم و دیدههامو بستم.
به چهار بوق نکشیده آواش توی گوشم پیچید.
– سلام.
با کمی مکث اظهار کردم: سلام.
چند ثانیه سکوت بینمون حاکم شد تا اینکه خودش به حرف اومد.
– حالت خوبه؟ مشکلی پیش اومده؟
– نه.
– فکراتو کردی؟
– درمورد اون نمیخوام حرف بزنم.
– راحت حراهی شدو بگو.
نگاه باز کردم و از جام قد بلند شدم.
– تو با یه نفر به اسم رادمان شاهرخی دشمنی درسته؟
آوای متعجبش کشیده شد.
– تو از کجا میدونی؟
– میدونم دیگه.
آواش کمی جدی شد.
– از کجا؟
سوالشو بیجواب گذاشتم و بیان کردم: میدونی کجاست؟
– واسه چی؟ چیکارش داری؟ از کجا میشناسیش؟
حالا صوتش کاملا جدی شده بود.
– سوال نپرس دیگه، جوابمو بده.
– به یه شرط جوابتو میدم.
اخمهام در هم حرکت کرد.
– چه شرطی؟
– رو در رو باهم حرف بزنیم، الان کار دارم، فردا میای به این آدرسی که میدم.
عصبی اضافه کردم: عمرا!
– باشه، من فردا آخرشامگاه دارم برمیگردم نیویورک پس سوالت بیجواب بمونه.
دندونهامو روی هم فشار دادم.
– از کجا باور کنم که میدونی؟
– میتونی باور نکنی، ولی میدونم، آدرسو واست میفرستم.
و بلافاصله آوای آزار دهندهی بوق توی گوشم پیچید.
با جیغ خفهای گوشیو روی تخت پرت کردم و کف دستمو توی موهام فرو بردم.
عمرا اگه بیام، عمرا اگه بهت اعتماد کنم.
***********
فقط بخاطر آرام.
شجاعتمو جمع کردم و توی ماشین جای گرفتم.
– اومدم، خوبه؟ شرطت اوکی شد؟
عینک دودیشو از روی چشمهاش برداشت و با تبسمی که انگار پیروزی توش موج میزد نگاهم کرد.
– میدونستم میای.
با تمسخر گفتم: چه باهوش! حالا جواب سوالهام.
– با اون پسره چیکار داری؟
با حرص اضافه کردم: قرار بود جواب سوالمو بدی نه اینکه خودت سوال بپرسی!
آرنجشو به صندلیم تکیه داد.
– تا نفهمم از کجا میشناسیش جوابی بهت نمیدم.
دندونهامو روی هم فشار دادم.
– باشه.
کیفمو تو مشتم گرفتم و چرخیدم تا در رو باز کنم ولی با زدن قفل مرکزی قلبم هری ریخت.
– با پای خودت اومدی توی ماشین ولی بیاجازهی من نمیتونی بری بیرون.
به سمتش چرخیدم.
– از جون من چی میخوای؟ هان؟
نگاه گستاخش کوتاه لبمو شکار کرد که بیاراده ازش دورتر شدم.
– این همه سال تنها بودم، حتی فرصت نمیکردم دوست دختر داشته باشم اما برعکس، داداشم، هر چیزی میخواست سه سوتهای ردیفش میکرد و تموم کارای سختو میسپرد به من تا وقتش آزادتر بشه.
پوزخندی زدم.
– پس خیلی احمقی که هنوزم ازش حساب میبری!
– اون برادرمه نفس، جز اون و بابام هیچ کسیو ندارم.
– میتونی بری پیش بابا بزرگت.
با خنده پوزخندی زد و درست نشست.
– کی؟ بابابزرگی که حالا با پیدا شدن پسر دخترش یادش حرکت کرده مایی هم هستیم؟
ابروهام بالا پریدند.
– مگه قبلا کجا بوده؟
پوفی کشید.
– قضیهش مفصله.
با چرخوندن سوئیج و روشن کردن ماشین نفس تو سینم حبس شد و بهسرعت اظهار کردم: کجا؟ همینجا خوبه.
– یه چیزی بخوریم.
به در زدم.
– در رو باز کن میخوام برم، من باهات هیچ جایی نمیام.
ولی بیتوجه بهم به جاده افتاد و پاشو روی گاز گذاشت.
– اول یه چیز میخوریم بعد حرف میزنیم.
نفس عصبی کشیدم و نگاه ازش گراهی شدم.
رو به روی یه آبمیوه فروشی وایساد.
– اگه میخوای میتونم ببرمت پیشش.
– پیش کی؟
– پسره.
ابروهام بالا پریدند.
– ولی تو ایران نیست.
– میدونم.
– میخوای؟
اخم کردم.
– تو فقط بگو کجاست.
– نزدیک نیست، بهشدت دوره.
اخمهام بیشتر به هم گره خوردند.
معلوم نیست آرامو برداشته کجا برده پسرهی عوضی.
– ببرمت؟
– مامان و بابامم هممسیرم میان.
– پس زنم شو.
از یه دفعهای اضافه کردنش حسابی جا خوردم.
کم کم اخمهامو توی هم کشیدم و قاطعانه اظهار کردم: نه.
خونسرد در رو باز کرد.
– باشه.
پیاده شد و قفل ماشینم زد که نفس پر حرصی کشیدم.
رایان بفهمه الان اینجا پیششم فکر کنم اول میاد ایران بیچارم میکنه بعد میره نیویورک.
با فکری که به ذهنم رسید لبخند محوی روی لبم جای گرفت.
نکنه اینطوری بتونم بکشمش ایران؟
بهش زنگ میزنم میگم آرمین اینجاست و اومده پا پیچم شده.
تبسمم پررنگتر شد.
برم خونه بهش زنگ میزنم.
گوشیمو بیرون آوردم و رمزشو زدم.
توی اینستا رفتم و پیج رایانو باز کردم.
فقط شش تا عکس پست کرده بود.
به قول آقاجون خدابیامرزم هر پسری که اهل کار و زحمت باشه وقت این سوسول بازیهای عکس گذاشتن تو اینستا رو نداره و کمتر تو کوچه و خیابون میشه مشاهده کردش.
این تفاوت پسرای کاری با پسرای ولگرد و دوست باز خیابونیه.
رایان با اینکه اون کسی که بزرگش کرده پولدار بوده ولی خودش تلاش کرده و خودشو تا اینجا رسونده.
اشارمو روی عکسش کشیدم.
زودتر بیا ببینمت، دلم برات تنگ شده.
توی دایرکتش رفتم و واسش فرستادم: قلبم واسه مشاهده کردنت تنگ شده، آخرشامگاه که همه خوابند بیا تصویری حرف بزنیم.
آخرین بار یک ساعت پیش فعال شده.
با باز شدن قفل ماشین از اینستا بیرون اومدم و گوشیمو خاموش کرده توی کیفم گذاشتم.
با آرنج به شیشه زد که دیدم دوتا لیوان کف دستشه.
در رو باز کردم که یکیشو به سمتم گحرکت کرد.
ازش گراهی شدم.
هات چاکلت بود.
درمو بست و بعد توی ماشین نشست.
– خب؟
– چی خب؟
– جواب سوالم.
– تا نگی چیکار باهاش داری بهت نمیگم.
از حرص لیوانو تو دستهام فشردم.
کمی خاموشی کردم و درآخر گفتم: یه ولینتی کف دستش دارم یعنی خانوادم کف دستش دارند.
ابروهاش حسابی بالا پریدند.
– چه ارتباطی باهاش دارید؟
– ارتباط خوبی نیست، عمو و زن عموم دشمن باباشند، بعد اینکه یه چیزی کف دستشه که متعلق به عمو و زن عمومه، حالا درک کردی؟
اما حالت تعجب تو نگاهش نخوابید.
– اونها رو از کجا میشناسند؟
شونهای بالا انداختم.
– کاش خودمم میدونستم.
– پس خیلی کنجکاو شدم عمو و زن عموتو بیینم.
– حالا کجاست؟
یه کم از هات چاکلتشو خورد.
– نیویورک.
بیاراده داد زدم: چی؟ بردتش نیویورک که چی بشه؟
با تعجب بیان کرد: چته؟
نفس عصبی کشیدم و درست قرار گرفتم.
– ببرم خونه آرمین.
– اول هات چاکلتتو بخور میبرمت.
به خیابون چشم دوختم و لیوانو به لبم نزدیک کردم.
زودتر از کف دست پسره نجاتت میدیم ملایم؛ دوباره هممون دور هم جمع میشیم.
خودش که زودتر تمومش کرد به مسیر افتاد.
تا آخر که خوردم اظهار کردم: کجا بندازم؟
ازم گرفت و درکمال تعجب شیشه رو پایین کشید که سریع به سمتش هجوم بردم و از کف دستش چنگ زدم.
– بیفرهنگ!
کوتاه نگاهم کرد و لبخند زد.
– اصلا کف دستم باشه خودم میندازم توی سطل آشغال.
یه نگاه بهش انداختم.
– میدونی خونمون کجاست؟
– بیان کردم که میدونم.
اوکیای اضافه کردم و به خیابون دیده دوختم.
یه لحظه مشاهده کردم تار شد که یه بار نگاههامو باز و بسته کردم.
اما بازم همین اتفاقو افتاد.
کف دستی به چشمهام کشیدم اما درست نشد که هیچ، تازه سر گیجه هم هممسیرش اومد!
کف دستمو روی داشبورد و اون یکشم روی سرم گذاشتم.
صداش بلند شد.
– خوبی؟
دیدههامو روی هم فشار دادم.
– نمیدونم چرا سرم داره گیج میره.
– سرتو تکیه بده به صنقلبی نگاههاتو ببند خوب میشی.
همین کار رو کردم.
بدنم ضعف میحرکت کرد و اصلا حال خوبی نداشتم.
نگاه باز کردم ولی دنیا دور سرم چرخید که بیاراده زود به بازوی آرمین چنگ زدم.
– یه چیزیم شده آرمین، دارم از حال میرم.
کنار خیابون نگه داشت و بازوهامو گحرکت کرد.
دیدم تار بود و درست و حسابی صورتشو نمیمشاهده کردم.
سرمو به چپ و راست تکون دادم.
نفسم به زور بالا میومد.
زیاد نگذشت که کل وجودم بیحس شد.
پلکهام روی هم افتادند و به طور ناخواسته توی بغلش فرو رفتم.
کف دستش که دورم حلقه شد به زور لب باز کردم: به جای… اینکه ببریم بیمارستان… بغلم… کردی؟
– زود خوب میشی، نترس.
دیگه ذهنم قدرت تجربه و تحلیل حرفهاشو نداشت و حسابی گیج میزدم.
زمزمهوار گفتم: آرمین…
آوام هر لحظه ضعیفتر میشد.
– کار… توعه… نه؟
سعی کردم کف دستمو بالا بیارم تا پسش بزنم ولی هنوز یه سانت بالاتر نیومده بازم افتاد.
نفس عمیقشو توی موهام حس کردم.
– نمیذاشتی بغلت کنم، عجب ملایمشی داری و اونوقت خودتو ازم محروم میکنی.
سرم سنگینتر از قبل شد و دیگه چیزی نفهمیدم.
#مطهره
با دو وارد هال شدیم.
– چی شد؟ خبری ازش نشد؟
وضعش آشفته بود و موهایی که زیر شالش بودند مشخص بود با کف دست اینقدر به هم ریخته شدند.
– نه.
به مهرداد که شدید دلواپسی تو نگاهش موج میزد نگاه کردم.
رو به محدثه بیان کرد: گفتی که گفته کجا میره؟
کف دستشو به کمرش گرفت.
– بیان کرد یه نفر رو میشناسه که مطمئنه میدونه پسره کجاست.
اخمهام به هم گره خوردند.
– نگفت کیه؟
سری بالا انداخت و قدم برداشت.
– آدرسی بهتون نداده، اینکه کجا میره؟
به سمتم چرخید.
– به ماهان یه چیزایی گفته، ماهانم راهی شده ببینه.
کلافه دستی به صورتم کشیدم.
محدثه: خدایی نکرده نکنه جایی که راهی شده خطرناک بوده باشه و الان یه…
حرفشو قطع کردم.
– عه! محدثه! اصلا از کجا معلوم گوشیش سایلنت نباشه؟ یا چه میدونم ازش نزمتوجه شده باشند.
روی مبل جای گرفت و کف دستهاشو توی موهاش فرو کرد.
مهرداد: این از آرام اینم از نفس، عالیه خدا!
با عصبانیت داد زد: عالیه!
کنار محدثه قرار گرفتم و دستمو دور شونش حلقه کردم.
– پیدا میشه، نترس.
اشک نگاهمو پر کرد.
– ملایمم پیدا میشه، مجدداً هممون دور هم جمع میشیم.
دیدههامو بستم و سرمو به سرش تکیه دادم.
هی خدا، حکمتت چیه؟
صدای گوشیم خاموشی توی خونه رو شکست.
چشم باز کردم و از توی جیبم بیرونش آوردم.
نیما بود!
– کیه؟
سر بلند کردم.
– نیما.
اخمهاش درهم حرکت کرد.
تا اومد گوشیو از دستم بگیره نذاشتم و اظهار کردم: خودم جواب میدم.
تا اومد حرفی بزنه زود تماسو وصل کردم.
– خبری شد؟
– اول سلام.
پوفی کشیدم.
– سلام، بگو.
– آره درک کردم کجاست.
با شتاب قد بلند شدم و بدون اینکه اجازه بدم نفس بعدیو بکشم اظهار کردم: کجاست؟
و پس بندش یه نفس عمیق کشیدم.
مهرداد سوالی نگاهم کرد.
– دقیق جاشو هم میدونم، نیویورکه.
با خرسندی به مهرداد چشم دوختم.
– چی میگه؟
– میگه آرام نیویورکه.
اخمهاش از هم باز شدند و سریع اضافه کرد: آدرس دقیقو ازش بپرس.
– ولی مطهره جون، آدرس دقیقو به یه شرطی بهت میگم.
اخمهام به هم گره خوردند.
– تو کار دیگهای به جز شرط گذاشتن بلد نیستی سواستفاده کن؟
– بگم؟
غریدم: بگو.
– تنهایی میای، بدون اون مهرداد، میدونی که اگه بیاد میتونم بفهمم.
عصبی بیان کردم: که چی بشه؟ هان؟
– نمیخوام ریخت اون مهرداد رو ببینم، اوکی شدی؟ تنهایی قد بلند شدی اومدی هم دخترتو میبینی هم پسرتو.
اخمهام از هم باز شدند و روی مبل نشستم.
– اونم اونجاست؟
– مطهره؟
کف دستمو بالا گرفتم.
– آره، چند دقیقه پیش کنارش بودم.
اشک زیادی توی دیدههام جوشید.
- پس بگم، پس فردا بلیط میگیری میای، خودمم فرودگاه میام دنبالت، ففط خدانکنه که بفهمم مهرداد هم اومده که اونوقت نه دیگه دخترتو میبینی و نه پسرتو.
اینو گفت و درحالی که منو تو مرداب بغض انداخت قطع کرد.
کف دستم به پایین افتاد و از بغض لبهامو روی هم فشار دادم.
محدثه با مضطربی بیان کرد: چی شده؟
مهرداد پایین مبل زانو زد و بازوهامو گحرکت کرد.
– چی شده؟ واسه آهسته اتفاقی که نیوفتاده؟
سرمو به چپ و راست تکون دادم.
– پس چی میبیان کرد؟
#آرام
بیبخارترین و بیهیجانترین وسطشون من بودم که روی سکو نشسته بودم.
تو این زیر زمین از بوی کلر داشتم خفه میشدم.
همیشگی از استخر بدم میاد؛ هیچوقتم نمیرم.
تازه اینقدر گشتم تا یه مایویی که یه کم آستین داشت و پایینشم تا کمی بالاتر از رونم بود پیدا کردم.
این رادمان موزی هم الکی اظهار کرده در استخر رو قفل کنند تا راحتتر باشه ولی منکه میدونم بخاطر منه تا نتونم فرار کنم.
خوبه میشناستم، اگه در باز بود که الان ساکت خداحافظی کرده بود.
نگاه پر حرصم یه لحظه هم از رو اون و دختره برداشته نمیشد.
تموم داییها و زنهاشون و پسر داییهاش واسه خودشون میگفتند و میریز خندیدند، شنا میکردند و میخوردند.
رادمان مثلا داشت شنا به دختره یاد میداد.
نگو که بلدی نیستی چون خندم میگیره دختر جون.
با صدای خندهی لادن نگاهم به سمتش کشیده شد.
چرا یادم نمیاد کجا متوجه شدمش؟
نمیدونم چجوری سنگینی نگاهمو حس کرد که نگاهشو به سمتم چرخوند.
به لب استخر اومد.
– چرا اونجا جای گرفتی؟ بیا یه کم خوش بگذرون.
به زور تبسمی زدم.
– ممنون جام خوبه.
از توی استخر بیرون اومد.
– بیا.
نفسمو به بیرون فوت کردم.
– استخر رو دوست ندارم.
بهم رسید و کف دستمو گرفت.
– قد بلندشو.
نیم نگاهی به رادمان انداخت.
– جفتت که خوب با سارا گرم گراهی شده، تو چرا با پسر من و اون سه تا پسر داییهاش گرم نگیری؟
خندم گحرکت کرد.
– میگید تلافی کنم؟
نگاهش خندون شد.
لبخند زدم و از جام کشیده شدم.
سوالی نگاهم کرد.
– قضیه چیه؟
– چه قضیهای؟
– رادمان و دختره زیادی تو حلق همند، مشکلی باهاش نداری؟
نفس غمآلودی کشیدم.
– بیخیال.
بازوهامو گحرکت کرد.
– چی شده؟ دعواتون شده؟
سری تکون دادم.
کمی تو صورتم خم شد و یه بار آروم تکونم داد.
– هر چی هم شده باشه نذار جای خالیتو با یکی دیگه پر کنه، برو پیشش و نذار سارا بهش نزدیک بشه، عشقتو ول نکن حتی اگه ازت متنفر شده باشه.
ته نگاهش یه چیزی بود که درکش نمیکردم.
تبسم کم رنگی زد.
– برو.
نفس عمیقی کشیدم و سری تکون دادم.
ولم کرد که از کنارش گذشتم و به سمت رادمان حرکت کردم.
راست میگه، حتی اگه نقششم باشه نباید با اون دختره تنهاش بذارم.
کنار پله قرار گرفتم و کف دستی به آب زدم تا سردیشو بسنجم.
– چه عجب!
با آوای رادمان سر بلند کردم.
به سمتم اومد.
– بیشتر میشستی.
چشم غرهای بهش راهی شدم و پاهامو آروی توی آب گذاشتم.
سر تا پامو برانداز کرد که با حرص اظهار کردم: نگاتو درویش کن.
بهم رسید و کف دستشو روی رونم کشید که سریع پسش زدم و توی آب پریدم.
یه لحظه از عادت نداشتنم سردم شد اما کم کم بهش عادت کردم.
– میخوای شنا یادت بدم؟
با لحن پر حرصی بیان کردم: لازم نکرده، برو به ساراجونت یاد بده.
دختره از دور به سمتمون اومد.
کاش میتونستم واسه درآوردن حرصش یه عشوهای واسه رادمان بریزم اما اونقدر ازش قلبخور بودم که نتونم اینکار رو انجام بدم.
تنها خیره نگاهم کرد که سرمو به چپ و راست تکون دادم، ب عقب هلش دادم و از کنارش رد شدم.
– خب ساراجون بریم سر بقیهی تمرین.
حالا که اینطوره باشه رادمان خان.
به سمت لادن و پسرا راهی شدم.
لادن با دیدنم ابروهاش بالا پریدند.
– چی شد؟
– بیخیال اونها، کنارشون باشم رادمان از سر لجبازی باهام حرفایی میزنه که اعصابمو خورد میکنه.
کف دستشو روی کمرم گذاشت.
– پس همینجا باش.
سری تکون دادم.
لب استخر قرار گرفتیم و لادن از توی سینی لیوانیو برداشت و به سمتم گحرکت کرد.
– بخور.
– ممنون میل ندارم.
اخم ریزی کرد.
– بگیر دیگه.
– تعارف نمیکنم، واقعا نمیخوام.
باشهای اضافه کرد و خودش یه کم ازش خورد.
واسه سوال پرسیدن ازش کمی کف دست دست کردم اما درآخر گفتم: چند ساله عروس این خانوادهاید؟
– تقربیا هیفده سال.
– عاشق دایی سایمون بومشاهده کرد؟
از حرف خودم ابروهام بالا پریدند.
دایی سایمون!
کمی نگاهم کرد و بعد به رو به رو چشم دوخت.
– اون دوسم داشت، منم راضی شدم ازدواج کنیم، خیلی خوبه.
– یعنی الان عاشقشید؟
بهم چشم دوخت و لبخند کم رنگی زد.
– سعی کردم عاشقش نشم.
تعجب کردم.
– چرا؟
به کمرم زد.
– بیخیال.
– این خانواده رو از قبل میشناختید؟
– بگی نگی آره، بابای رادمان یه جورایی یکی از آشناهام بود، تو عروسیش با زن اولش بودم که این خانواده رو مشاهده کردم.
ابروهام حسابی بالا پریدند.
کم کم داره جالب میشه!
باید یه جوری با زیرکی اطلاعات بیشتر کسب کنم.
– رادمان میگه باباش دومین زنشو بسیار دوست داشته ولی خیلی عجیبه که طلاق گحرکت کرده!
بازم نگاهش رنگ نفرت گراهی شد.
دیده ازم گحرکت کرد و گفت: جهانست دیگه، منم یه روزگاری…
انگار به خودش اومد و زود حرفشو قطع کرد.
حالا که کنجکاوم کرده عمرا اگه بیخیالش بشم.
مطمئنم یه جورایی به خانوادهی خودمم ربط پیدا میکنه، تو این مدت درک کردم هر چیزی میتونه به مولین و بابا ربط پیدا کنه.
دستمو روی کمرش گذاشتم و سعی کردم لحنمو حسابی اغواگرانه بکنم.
– میتونید بهم اعتماد کنید، من غریبهی وسطتونم پس قطعا نمیتونم خطری واستون داشته باشم، راحت باشید و ححرکت کردونو بگید، من همواره شنوندهی خوبیم.
نفس عمیقی کشید و لیوانو سرجاش گذاشت.
– قضیش طولانیه.
– وقت آزادم زیاده.
کف دستهاشو تکیه گاه بدنش کرد و سرشو بالا برد نگاههاشو بست.
– همه چیز از اونجایی شروع میشه که عروسی من و مهرداد به هم میخوره.
جوری جا خوردم که با تکون شمتوجه شدی که بیاراده به خودم دادم توی آب پرت شدم اما بهسرعت میله رو گحرکت کردم.
با تعجب دیدههاشو باز کرد.
– چی شد؟
هل کرده لبخند زدم.
– لیز خوردم.
کوتاه خندید.
باز بالا اومدم و جای گرفتم.
حتما اسمش شامگاهیه بابامه، هزاران مهرداد توی دنیا وجود داره.
کف دستشهاشو بین دوتا رونش گذاشت و خیره به جلو اظهار کرد: من دوستش داشتم ولی اون نه، فقط بخاطر مشکلش از ازدواج منصرف شد.
– چه مشکلی داشته؟
– ناتوانی جن*سی.
آهانی گفتم.
ناخواسته قلبم کمی ضربان گراهی شده بود.
– ولی چند سال بعد با یه دختر آشنا شد، دانشجوش بود.
نفس تو سینم حبس شد.
مامانم دانشجوی بابا بوده.
نه نه ملایم، این شباهت فقط اتفاقیه.
بیتاب گفتم: خب؟
– دختره میتونست مهرداد رو درمان کنه زیرا مهرداد یه احساس کششی بهش داشت.
جرئت نمیکردم اسم دختره رو بپرسم، چراکه میترسیدم و هراس داشتم اسم مولینو بشنوم.
– خب، چی شد؟
– دختره صیغهی مهرداد شد، کم کم عاشق هم شدند، خیلی تلاش کردم از هم جداشون کنم اما نشد، توی ذهنت سرزنشم نکن، تو هم اگه رادمان عاشق یکی بشه سعی میکنی از هم جداشون کنی زیرا اونو فقط مال خودت میخوای.
دستمو کنارم مشت کردم و با کلی کلنجار رفتن با خودم گفتم: دختره فامیلشون بود؟ اسمش چی بود؟
– نه، بابا بزرگهاشون باهم دوست بودند، اسمش مطهره بود.
همین کلمه کافی بود تا همه چیز توی ذهنم روی هم آوار بشند و چنان فشاری به سرم وارد کنه که یه لحظه سرم گیج بره.
به کمک دست نیمه لرزونم از جام قد بلند شدم که به سختی تونستم وایسم.
مامان صیغهی بابا شده بوده؟ غیر قابل باوره!
🌸
🍃🌸
🌸🍃🌸
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن