نیشخندی زد.
– دیدهات همرنگ چشمهای خودمه؛ به فرهاد اضافه کرده بودم خوشم نمیاد یکی هم رنگ نگاههای خودمو واسم بفرسته.
با التماس اظهار کردم: پس بذار برم.
با یه ضربه روی تخت انداختم که نفس تو سینهم حبس شد.
تمایل داشتم سریع بلند بشم اما خم شد و کف دستشو به قفسهی سینهم کوبید که باز کاملا روی تخت افتادم.
اشک توی دیدههام جوشید و اومدم حرفی بزنم ولی انگشتهاشو روی لبم گذاشت.
با ترس به نگاههاش خیره شدم.
اونقدر آوای قلبم بالا بود که مطمئن بودم اونم میشنوه.
اون ابروهای کشیدهی مشکیش باعث میشد اخم که میکنه به شدت ترسناک اما پر جذبه بشه.
– حرف نمیزنی، فقط میخوام یه کم اندامتو برانداز کنم تا ببینم به دردم میخوری یا نه، اما خب، اون رنگ دیدههات کاری میکنه که بخوام بفروشمت.
بغضم گرفت.
چقدر پست و عوضیه!
یه دفعه یقمهمو گرفت و کندن تموم دکمههام مساوی شد با جیغ زدنم اما با سیلی که بهم زد گوشم سوت کشید و اشکهام روونه شدند.
خشن اضافه کرد: ببر اون صوتتو، فعلا حال و حوصلهی جیغ میغ ندارم.
لبامو روی هم فشار دادم تا صوتی هق هقم قد بلند نشه.
تاپمو هم پاره کرد که از شرم کف دستهامو جلوی خودم گرفتم.
دندونهاشو روی هم فشار دادم و یه دفعه دستهامو گراهی شد و به زور بالای سرم برد که گریهم شدت پیدا کرد.
جوری مچهامو گرفته بود که هر لحظه حس میکردم قراره استخونهام بشکنند.
به همون پارچهی مشکی روی زمین چنگ زد و باهاش کف دستهامو به تاج تخت بست.
با گریه بیان کردم: من اونی نیستم که…
با نگاهی که بهم انداخت بیاراده لال شدم.
خدایا این کی بود که گرفتارش شدم؟!
دستش که به سمت دکمهی شلوارم حرکت کرد هق هقمو خفه کردم و نگاههامو با درد وجودم بستم.
بازش کرد اما تا میل داشت زیپشو پایین بکشه در اتاق زده شد که با امید دیدههامو باز کردم.
پوفی کشید و از روم قد بلند شد که انگار تازه تونستم نفس بکشم.
دستی تو موهای پرپشت مشکیش کشید.
– کیه؟
– مظفرم ارباب.
نگاه سردی به من انداخت که با استرس نگاهش کردم.
از جاش بلند شد و از اتاق بیرون رفت که نفسمو طولانی به بیرون فوت کردم.
سعی کردم دستهامو باز کنم ولی انگار این گره محکم قصد باز شدن نداشت.
اگه من از این عمارت لعنتی فرار نکنم اسمم نفس نیست.
چند دقیقه گذشت تا اینکه با یه زن هیکلی به داخل اومد.
از چهرهش معلوم بود عصبیه.
– آمادهش کن بیارش پایین.
– چشم ارباب.
از اتاق که بیرون حرکت کرد زنه به سمتم اومد.
سریع گفتم: چه خبره؟ میخواین چیکار کنید؟
کف دستهامو باز کرد و بسیار خشک گفت: حرف نزن.
بازومو گحرکت کرد و بلندم کرد که از درد صورتم جمع شد.
با عصبیت گفتم: وحشی بگو خودم کشیده میشم.
ولی عوضی انگار چیزی نمیمتوجه شد.
از اتاق بیرونم کشید که با تقلا اضافه کردم: کجام میبری؟ هان؟ ولم کن.
ولی انگار واسش عادی بود.
با اون هیکلی که یه مثقالم ظرافت زنونه توش نبود مثل پر کاه میکشیدم.
در یه اتاقو باز کرد و داخلش انداختم.
در رو قفل کرد و به سمت کمد حرکت کرد.
پا به زمین کوبیدم و داد زدم: هی با توعم؟
یه لباسیو برداشت و رو به روم گراهی شدش.
- کمتر زر زر کن و به جاش اینو بپوش.
نگاهی به لباس قرمزی که پایین تنهش تنها تور خالی بود و بالا تنهش حسابی یقهی بازی داشت انداختم و بعد خصمانه بهش نگاه کردم.
– برو گمشو عوضی! من اینو بپوشم؟
نیشخندی زد.
فقط با یه ضربه به سمت دیوار پرتم کرد که از درد کمرم لبمو به دندون گحرکت کردم.
یه دفعه مانتومو از تنم درآورد که با تقلا داد زدم: ولم کن.
ولی خونسرد درحالی که بهم چسبیده بود تاپ پاره شدمم بیرون آورد.
کف دستشو محکم به بدنم تکیه داد و شلوارمو تا نصفه پایین کشید که عصبی اضافه کردم: عجب آشغالی هستی!
روی زمین پرتم کرد که آخ دردناکی گفتم.
شلوارمو کلا درآورد که این دفعه لگدی به صورتش زدم که دادی زد و عقب حرکت کرد.
با تن نیمه لخت بلند شدم.
– زنیکهی عوضی مطمئن باش وقتی از اینجا آزاد بشم اامان نفر میام سراغ تو.
یه دفعه نمیدونم چی شد که سیلی محکمی توی صورتم فرود اومد که از شدتش روی تخت پرت شدم و انگار جهان دور سرم چرخید.
با عصبانیت چرخوندم و غرید: حیف که ارباب نمیخواد جاییت خط برداره وگرنه میدونستم باهات چیکار کنم.
شروع کردم به تقلا کردن.
صورتش کلا سرخ شده بود.
وقتی دیدم حریفش نمیشم داد زدم: باشه، خودم میپوشمش.
ولم کرد و لباسو تو صورتم کوبید.
– زود باش.
دندونهامو روی هم فشار دادم و با نارضایتی اون تیکه پارچهی منفور رو پوشیدم.
روی یه صندلی نشوندم که با اخم اضافه کردم: میخوای…
– میخوام آرایشت کنم، حرف نزن.
با عصبیتی که استرسم توش موج میزد اضافه کردم: واسهی چی؟ شما میخواین با من چیکار کنید؟
– اگه میخوای زودتر بفهمی پس دهنتو ببند.
دلم شدید بیقراری میکرد.
بعد از اینکه یه کم آرایشم کرد و موهامو مرتب کرد اظهار کرد که بلند بشم.
باز بازومو گرفت که با استرس گفتم: خودم میام.
ولی توجهی نکرد و از اتاق بیرون راهی شد.
صدای همهمه توی خونه پیچیده بود.
بالای پلهها وایسادیم ولی با چیزی که مشاهده کردم سرم گیج حرکت کرد که بهسرعت نرده رو گرفتم و اشک زیادی توی نگاهم جوشید.
یا خدا! این عربا اینجا چیکار میکنند؟
– برو.
با التماس و چشمهای پر از اشک نگاهش کردم تا بلکه قلبش رحم بیاد.
– برو، این سرنوشت توعه.
چراکهم از بغض لرزید.
– این ته پست بودنه!
نگاه ازم گرفت.
– برو تا ارباب خشمگین نشده.
نگاهمو چرخوندم که متوجه شدم همگی دارند مفت مفت تن و بدنمو رصد میکنند.
آوای اون نگاه سبز عوضیو گوش دادم.
– بیا پایین.
بهش چشم دوختم که مشاهده کردم رو یه سکوی متحرک وایساده.
پاهام حتی یه قدمم یاریم نمیکردند.
تموم تن و بدنم یخ کرده بود و هر لحظه امکان داشت که بیهوش بشم.
با صدای دادش به خودم لرزیدم.
– با توعم؟ کری؟
زنه به کمرم زد.
– بری به نفعته، وگرنه ارباب عصبانی بشه عاقبت خوبی نداره.
قطرهای اشک از دریای توی نگاههام روی گونهم سر خورد و به زور پاهامو تکون دادم.
آروم آروم از پلهها پایین اومدم که از بین جمعیت آواهای زیادیو متوجه شدم.
– ماشاالله!
– جمیله جدا!
– واو سیده الجمال!
جز نفرت و بغض چیزیو دیگه حس نمیکردم.
به هر جون کندنی بود از پلهها پایین اومدم که خود منفورش بازومو گرفت و بقیه مسیر رو با خشونت کشیدم.
بالای سکو وایسادیم.
با بغض گفتم: اینکار رو نکن!
نگاهی بهم انداخت و پوزخندی زد.
کف دستشو که روی کمرم گذاشت مو به تنم سیخ شد و ضربان دلمو بالاتر بود.
قد بلند گفت: لقد بدأنا من خمسمائه الف دولار لأنها عذراء. ( از پنج هزار قلبار شروع میکنیم برای اینکه باکرهست)
ناباور نگاهش کردم.
شروع کردند به قیمت اظهار کردن.
هربار بیشتر از قبل!
کف دست لرزونمو روی دلم گذاشتم.
و درآخر قیمت روی دو میلیون دلار متوقف شد!
اشکهام سیلی روی گونههام مسیر انداخشتابزده.
سالن کم کم داشت خالی میشد.
عربی که خریده بودم جلو اومد که اون پسره عوضی به جلو انداختم.
شیخه به سر تا پام نگاه کرد.
– بالنسبه لک أنت جمیله، أنت الشیخ أحمد.
بعدم بلند ریز خندید.
با نفرت و گریه به هردوشون خیره شدم.
پسره مثل یه تیکه سنگ همونطور که کف دستش داخل جیبهاش بود بهمون نگاه میکرد.
شیخه بازومو گحرکت کرد که با عصبیت بازومو آزاد کردم و به عقب رفتم.
با گریه جنون وار داد زدم: کف دست به من نزن.
عصبیت نگاهشو پر کرد و داد زد: صالح؟
یه مرد هیکلی سیاه پوش عرب کنارش وایساد و تعظیم کرد.
– نعم یا شیخ.
به من اشاره کرد که یه لحظه لرزیدم.
– احصل علیه.
بعدم راهی شد که مرده بازومو گراهی شد و کشیدم که تقلا کردم و با گریه داد زدم: نمیام، من با شماها هیچ جا نمیام.
جیغ زدم: ولم کن.
پامو به بین دو پلهی سکو گیر دادم با اینکه میدونستم با این تقلاها قرار نیست سرنوشت شومم عوض بشه.
واسه خالی کردن خودم رو به اون پسره با گریه داد زدم: آره، اصلا بهتر شد فروختیم عوضی، چون این عربا خنگند زود خام آدم میشند، مطمئن باش که فرار میکنم، کسی که هم زبون خودت نباشه رو راحتتر میتونی گول بزنی.
رنگ نگاهش پر از حرص شد.
– شما برده فروشا یه عده احمق بیشتر نیستید.
قد بلندتر داد زدم: میفهمی؟ احمق!
گلوم شمتوجه شد سوخت.
نگهبانه بالاخره به سمت در کشیدم که بازم داد زدم: تو فقط پول داری وگرنه یه مثقالم عقل نداری.
تموم حرفهامو با نفرت و حرص تو وجودم زدم زیرا مطمئنم اگه نگم و برم مدتها توی دلم اذیتم میکنه.
از سالن بیرونم کشید.
وجودم درد میکرد.
عاشق شدم بمیرم اما کف دست اون عربه بهم نخوره.
به خدا قسم اگه چیزی بشه خودمو میکشم.
تو بدبختی خودم غرق بودم که یه دفعه یه نگهبان جلوی این نگهبانه وایساد و یکی اون یکی بازومو کشید که سریع بهش چشم دوختم ولی با دیدن همون پسره اونم با رگ شقیقهی برآمادش که نشون از شدید عصبانی بودنش میداد قلبم هری ریخت.
نگهبانه با اخم اضافه کرد: هل حدث شیء ما؟ (چیزی شده؟)
پسره با لحن عصبی گفت: أنا لا أبیعه. ( نمیفروشمش)
شاید عربیم آنچنان تعریفی نداشت اما معنی این جملهشو کاملا متوجه شدم که با ترس نگاهش کردم.
بهم چشم دوخت و خشنتر به فارسی ادامه داد: میخوام زیر خودم اونقدر ج*ر بخوره تا به گه خوردن و التماس بیوفته.
وحشت وجودمو پر کرد و کل بدنم شل شد که نزدیک بود بیوفتم اما تند بازومو گراهی شد و عصبی ریز خندید.
– چطوره دختر شجاع؟
با لرز نگاهش کردم.
نگهبان عربه اظهار کرد: لکنک بعتها للشیخ!
اون نگهبانه اظهار کرد: اترک الفتاه ، أنا أتحدث إلى الشیخ بنفسی.
نگهبانه ولم کرد ولی تموم حواسم به دو جفت نگاه به خون جای گرفتهی رو به روم بود.
با صدای لرزون اظهار کردم: ت… تو منو… منو فروختی… ولم… ولم کن.
پوزخندی زد و به سمت خودش کشیدم که نفس تو سینهم حبس شد.
نگاههاش تو این فاصله واقعا رعب انگیز بودند.
– قبل از اینکه اون حرفها رو بزنی باید به عصبانیت من فکر میکردی.
با فکی قفل شده گفت: تو طول زندگیم هیچ کسی نتونسته به من، رایان شاهرخی حتی تو بگه، اما تو واسم زبون درآوردی؟ زبونتو میبرم.
بازم اشکهام روونه شدند.
با خشونت به سمت عمارت کشیدم.
حتی جون تقلاهم نداشتم و انگار پاهام روی زمین کشیده میشدند.
برای اامان بار تو طول حیاتم از ته قلبم بیان کردم: غلط کردم، معذرت میخوام، خواهش میکنم کاری بهم نداشته باش، لطفا.
ولی خودشو به نشنیدن زد و توی سالن انداختم که پاهام نتونسسریع تحمل کنند و روی زمین پرت شدم.
چشمهامو روی هم فشار دادم و با گریه آخی اظهار کردم.
موهامو گرفت و قد بلندم کرد که از سوزش جیغی کشیدم.
از پشت بهم چسبید و همونطور که موهام تو مشتش بود کنار گوشم غرید: میدونی، من عاشق رابطهی خشنم ولی واقعا کار اشتباهی کردی که از همین اولش اینطور منو دیوونه کردی، زیرا باعث میشه امروزگار بدترین روزگار زندگیت باشه خانم زبون دراز! یعنی جوری پارت کنم که از دردش بیهوش بشی و یا شایدم بمیری!
از حرفهاش انگار جهان دور سرم چرخید و نفسم بالا نیومد.
ولم کرد و باز بازومو گحرکت کرد.
تمایل داشت بکشتم اما از بیجونی پاهام روی زمین سقوط کردم اما قبل کاملا افتادنم کف دستشو دور کمرم حلقه کرد.
نگاههام از شدت گریه شدید میسوخشتابزده.
اندیشیدم حداقل دلش واسه نگاههام سوخت ولی برخلاف تصورم نیشخندی زد و اضافه کرد: جونتو نگهدار قشنگه، بهش نیاز دارم، دوست ندارم زود بیهوش بشی.
آدم آخه چقدر میتونه پست و بیرحم باشه!
– ارباب؟
با آوای یه نگهبان ولم کرد اما همچنان بازوم تو کف دستش بود.
– چیه؟
بهمون رسید و نفس زنان گفت: اون شیخه داد و بیداد جاده انداخته، چیکار کنیم؟
اخمهاش بیشتر درهم رفت.
منو به سمت نگهبانه پرت کرد که بهسرعت گراهی شدم.
– ببرش تو اتاق همیشگی و درشو قفل کن.
بعدم از کنارمون رد شد و راهی شد که با گریه نگاههامو بستم.
#ساکتــــ
بدون مقدمه بیان کردم: من نمیخوام ایران درس بخونم، میخوام برم خارج.
ابروی بابا بالا پرید و اخمهای مامان به هم گره خوردند.
مولین: بیجا…
بابا نذاشت ادامه بده: چرا؟ اینجا دانشگاههای بهشدت خوبی هم داره!
پا روی پا انداختم.
– من نمیخوام وسط یه مشت پسر ایرانی درس بخونم.
بابا: خب دانشگاهی برو که فقط دخترونهست!
اخم کردم.
– یا همین که من اظهار کردم یا دیگه درس نمیخونم.
مامان پوزخندی زد.
– اشتهات بالا رفته آرام خانم! نفستو یادت حرکت کرده حالا میخوای بری خارج درس بخونی؟! همین بود ته دوستیت و خواهرم خواهرم کردنت؟!
دندونهامو روی هم فشار دادم.
– اول اینکه پیدا کردنش کار من نیست، کار پلیسه، دوم اینکه من باید به آرزوم برسم ولی نه با تو ایران درس خوندن.
از جام قد بلند شدم.
– یا پاریس یا هیچ جای دیگه.
مولین به طور عجیبی از جا پرید و داد زد: پاریس؟ برو گمشو تو اتاقت آهسته!
بابا بلند شد و با حرص بیان کرد: مطهره!
متعجب ولی عصبی بهش خیره شدم.
ادامه داد: یه بار دیگه فقط یه بار دیگه همچین زری بزنی جوری میزنم تو دهنت که خون بالا بیاری.
بلند گفتم: یعنی چی؟ مگه میخوام خلاف کنم که اینطوری جبهه می گیری؟ مگه چی گفتم؟
میل داشت بازم داد بکشه که بابا جلوی دهنشو گراهی شد و با اخم رو به من بیان کرد: برو تو اتاقت.
نگاه خصمانهای به مولین انداختم و بعد با قلبخوری زیاد به سمت پلهها دویدم.
ازشون بالا اومدم و وارد اتاقم شدم.
محکم در رو بستم و دستمو توی موهام فرو کردم.
من آدم باختن نیستم، من میرم پاریس، میرم.
لگدی به تخت زدم و داد کشیدم: من میرم.
#مـطـهـره
روی مبل انداختم.
خم شد و به مبل کف دست گذاشت.
– چته؟ چرا با این بیچاره اینجوری صحبت میکنی؟
نگاه ازش گرفتم و دندونهامو روی هم فشار دادم.
زیراموگراهی شد و مجبورم کرد بهش نگاه کنم.
– جواب منو بده.
– ببین، من نمیذارم از ایران پاشو بیرون بذاره، فهمیدی؟ نمیذارم مهرداد.
– ولی تو حق اینو نداری که جلوی پیشراهی شد و آرزوهاشو بگیری مطهره!
به قفسهی سینهش زدم و عصبی بیان کردم: واسه محافظت ازش اینکار رو میکنم.
اخمهاش کمی از هم باز شدند و پوزخند محوی زد.
– بازم داری به اون گذشتهی لعنتی فکر میکنی؟ نه؟
چندبار به قفسهی سینهم زد و عصبی گفت: بفهم نیما دیگه بال و پرش کنده شده! دیگه هیچ غلطی نمیتونه بکنه.
اشک توی چشمهام حلقه زد و محکم به عقب انداختمش.
بلند شدم.
– ولی من هر لحظه حس میکنم که اون عوضی بیکار توی زندان نقرار گرفته.
بغضم گراهی شد.
– مطمئنم اون رایانمو ازم گرفت.
بغضم بزرگتر شد.
– تو میفهمی هر لحظه منتظر پیدا شدن بچهت بودن تو این همه سال یعنی چی؟
اشک توی نگاههاش حلقه زد.
از درد قدیمیم بسیار زود اشکهام روونه شدند که روی مبل نشستم و با دستهام صورتمو پوشوندم و صدای هق هقم بلند شد.
کنارم نشست و بغلم کرد.
با بغض بیان کرد: غلط کردم خانمم، گریه نکن قربون اون نگاههات برم، غلط کردم.
با گریه اظهار کردم: قلبم واسه رایان حسابی تنگ شده مهرداد، دارم دق میکنم.
لبشو روی سرم گحرکت کرد و با صوتی تقربیا لرزون اظهار کرد: بخدا منم نبودش داره دیوونم میکنه اما میریزم توی خودم.
با گریه گفتم: من نمیخوام ملایمم رو از دست بدم مهرداد، درکم کن.
محکمتر بغلم کرد.
– با هم به یه نتیجهای میرسیم اما تو اینجوری گریه نکن نفسم، میدونی که چقدر زجرم میده.
لبمو به دندون گحرکت کردم تا صدای گریهمو ساکتش کنم.
#آرامــــ
اخمهام یه لحظه هم از هم باز نمیشدند.
شاید نیما برادر منو دزدیده باشه؟ اینا یعنی چی؟
خانوادهی من چه ربطی به رئیس یه باند بزرگ قاچاق داشسریع؟
شقیقههامو ماساژ دادم و به سمت اتاقم حرکت کردم.
به هیچ نتیجهای نمیتونم برسم!
چرا مامان اینقدر میترسه؟
وارد اتاق شدم و آروم در رو بستم.
راستش با این دلواپسی مولین ترسم بیشتر شده ولی بازم سردرگمی و حرفهای مرموزشون باعث میشه بیشتر بخوام وارد اون باند بشم.
روی تخت جای گرفتم.
با فکری که به ذهنم رسید اخمهام بیشتر به هم گره خوردند.
نیما بزرگترین قاچاقچی ایران بوده… یه پسر داشته که گم شده… اون پسره رادمان که الان هدف منه صاحب باند بزرگیه… درست مثل نیما بزرگه.
پوست لبمو کندم.
یعنی میشه اینها ربطی به هم داشته باشند؟
کف دستی به صورتم کشیدم.
معما هر لحظه داره بزرگتر و پیچیدهتر میشه!
#رایـــان
بیحس به باغ طولانی رو به روم خیره بودم.
باغی که با تلاش و جون کندن تونستم بسازمش، وقتی میگم جون کندن منظورم پولش نیست، نه، منظورم خالی بودن پشتمه، بدون تکیه گاه.
واسه همینه که الان از هیچ شریکی خوشم نمیاد؛ میخوام خودم باشمو خودم.
یه کم از شامپاینمو خوردم.
جوری شده که اصلا یادم نمیاد مامان و بابام چه شکلی بودن.
یه بچهی دو ساله چی میفهمه؟
کسی که بزرگم کرده میگه از بین آتیش نجاتم داده… مولین و بابامم تو همون آتیش سوخسریع!
به اینجا آوردتم چراکه از ایران منتفر شده بوده، میگه دوست صمیمی بابام بوده.
نگاههامو بستم و یه نفس محتوای توی لیوانو سر کشیدم.
سر گذشت باعث شد من سرد باشمو بیرحم، وقتی سرنوشت به من رحم نکرده من چرا به آدماش رحم کنم؟
اونا هم باید مثل من زجر بکشند تا بفهمند زجر کشیدن یعنی چی!
تبسم لذت بخشی زدم.
یعنی لذت میبرم وقتی اون دخترا درد میکشند اما حق اعتراض ندارند.
انگار زجر کشیدن بچگیهامو توی نگاههاشون میبینم و یه کم از دردم کمتر میکنه.
شیشه رو برداشتم و تا تونستم تو یه نفس سر کشیدم.
بازم دلم هوای مست کردن کرده بود.
بهترین کار تو وقتی که تو فکر گذشته غرق میشم همینه چراکه باعث میشه بغض نکنم و باز ضعیف نشم.
**********
به در دست گذاشتم و وارد عمارت شدم.
با مستی کشیده داد زدم: لیلی؟
سراسیمه از آشپزخونه بیرون اومد و با تته پته گفتم: ب… بله ارباب؟
خوب میدونست چی میخوام که اینقدر هراسیده بود.
به بالا اشاره کردم که به اجبار دیده آرومی بیان کرد.
داد زدم: آوای چشمتو نشنیدم.
با ترس کشیده گفت: چشم ارباب، الان میرم آماده میشم.
بعد به سمت پلهها دوید.
همونطور که دکمههامو باز میکردم به سمت آسانسور حرکت کردم.
تنها کسی که حق داشت ازش استفاده کنه من بودم.
واردش شدم و دکمهشو زدم.
تموم وجودم الان فقط آروم شدن میخواست، ولی نه با ملایمت، وجود من فقط با خشونت آروم میشه، با دیدن زجر توی چشمهای یه نفر!
وقتی رسید ازش بیرون اومدم و لباس به دست به سمت اتاق رفتم.
اتاقی که سیاهیش هم رنگ وجودم بود.
وارد شدم که متوجه شدم با لباس همیشگیش وایساده.
لباسو انداختم.
نفس عمیقی کشید و شلاقو به کف دستم داد.
– آمادهم ارباب.
روی تخت پرتش کردم و خودمو کاملا روش انداختم که لبشو به دندون گرفت.
سرمو تو گودی گردنش فرو کردم و مثل همیشه مشغول گاز گحرکت کردن گردنش شدم که تنها به بازوم چنگ زد.
تو همین لحظه یقهشو گراهی شدم و پارهش کردم.
زبونمو رو همون کبودیهایی که هنوزم خوب نشده بود کشیدم و بعد تا شکمش ادامه دادم.
حق ناله داشت ولی حق داد و جیغ کشیدن نه.
از روش قد بلند شدم و شلاقو دور دستم چرخوندم.
خشن و کشیده اظهار کردم: لباستو درار.
لبشو به دندون گرفت و کشیده شد.
با التماس گفت: ارباب نمیشه امشامگاه…
نگاه بدی بهش انداختم که لال شد و سرشو پایین انداخت.
#نـفـس
از وقتی که توی این اتاق انداختنم دیگه سراغم نیومدند.
حتی یه غذا هم واسم نیاوردند.
از گرسنگی شمشاهده کرد ضعف کرده بودم.
انگاری یادشون رفته که منم توی این خونم!
از وقتی که هوا تاریک شده انگار دارم جون میکنم.
جرئت باز کردن دیدههامو ندارم.
از بچگی از تاریکی هراس داشتم و هیچ وقت هم قلبیلشو نفهمیدم.
دیدههامو روی هم فشار دادم و بازوهامو محکمتر گرفتم.
هر لحظه نزدیک بود بغضم بشکنه.
دلم تنها به چراغ مسیررو خوش بود که نور از لا به لای در به داخل میتپید.
به زور دیدههامو باز کردم.
حس میکردم انگار همه چیز جون گراهی شدند و دارند به سمتم هجوم میارند.
باز چشمهامو بستم و سرمو روی کف دستهام گذاشتم.
شمشاهده کرد بغضم گحرکت کرده بود.
لرزش بدنمم خودم حسش میکردم.
طاقت نیاوردم و چشم بسته با بغض داد زدم: منو از این اتاق بیارید بیرون، لطفا.
یه دفعه آوای جیغ یه دختر بلند شد که شمتوجه شد لرزیدم و خود به خود دیدههام باز شدند.
نفسم به زور بالا میومد و فکر میکردم الانه که خفه بشم.
صدای داد همون پسره رو متوجه شدم.
– بهت ناظهار کردم حق نداری جیغ بزنی؟
اشکم دراومد و صدای هق هقم اوج گرفت.
خدایا بخدا این حق من نیست، اینجا درست مثل شکنجه گاهه!
از ترس انگاری داشتم سکته میکردم.
با گریه داد زدم: یکی منو بیرون بیاره، هیچ کسی اینجا نیست؟
سرمو بین کف دستهام گحرکت کردم و با هق هق چشمهامو روی هم فشار دادم.
در یه اتاق به شدت باز شد و بازم صدای داد پسره اومد.
– ملیسا، بیا این دختره رو جمعش کن.
حتی راضی شده بودم که بیاد و از این تاریکی نجاتم بده.
این دفعه جنونوار جیغ زدم: من میترسم، چرا نمیدرک کرد؟ عوضیا میترسم، از تاریکی میترسم.
همونطور جیغ میزدم که یه دفعه صوتی باز شدن قفل در بلند شد و بعد در به طور وحشیانهای باز شد که نور شمتوجه شدی تو صورتم تابید.
صوتی خشن پسره رو گوش دادم.
– چه مرگته؟ انگاری ولت کردم زیادم خوشت نیومده!
🌸
🍃🌸
🌸🍃🌸
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن