رمان مشکات به رنگ مشکی پارت۹۷

قرار شد امشب را همان جایی بمانیم که برای اامان بار همدیگر را متوجه شده بودیم، همان برج، همان واحد.
وارد لابی ساختمان می شویم، قدم هایم ناخودآگاه کند می شود. انگار پاهایم زودتر از خودم متوجه شده اند که دارم وارد کجای گذشته می شوم. نور لابی، بوی خاص و آشنای فضا، سنگ های براق کف، خاموشیی که فقط گاهی با صدای آهسته رفت ورسیدها شکسته می شود… همه چیز آشناست…زیادی آشنا.
نگهبان از جا بلند می شود.
نگاهم که به صورتش می افتد، برای یک لحظه مدت در ذهنم تا می خورد.
همان نگهبانی است که آن شامگاه، با دلی لرزان و نفسی بریده، از مقابلش رد شده بودم. همان شامگاهی که ترس مثل پوست دومم به تنم چسبیده بود و هر قدمی که برمی داشتم، خیال می کردم دارم به سمت سرنوشتی می روم که شاید دیگر راه برگشتی از آن نباشد.
و یک‌باره، تک تک خاطرات آن شامگاه در ذهنم جان می گیرند.
صوتیش را می شنوم.
واضح، زنده، نزدیک.
(بفرمایید خانم، با کی کار دارین؟)
و صدای خودم…
صوتی لرزانی که حتی حالا هم وقتی یادش می افتم، قلبم را فشرده می کند:
(من… با آقای کاویان.)
صوتی کیان دقیقا کنار گوشم اکو می‌شود.
(بدون اینکه منو ببینی میخوای بری؟)
لب هایم بسیار آهسته جمع می شود. نه تبسم است، نه اندوه. چیزی میان این دو. چیزی شامگاهیه چشم دوختن به جنازه ی ترس های قدیمی از فاصله ای امن.
کیان کنارم از حرکت ایستاده و من حضورش را مثل یک ستون محکم کنار خودم حس می کنم.
این بار نه پنهانی رسیده ام، نه با وحشت، نه با هزار سناریوی تاریک در ذهنم. این بار دومسروروش او وارد این ساختمان می شوم.
با او….
نه به عنوان غریبه ای لرزان، نه به عنوان زنی گرفتار، بلکه به عنوان همسرش.
همین فکر، آرام و عمیق، از درون گرمم می کند.
سوار آسانسور می شویم.
در که بسته می شود، انعکاس محو خودمان را روی دیواره فلزی می بینم و باز ذهنم پرت می شود به اامان بار، همان آسانسور.
فقط آن روزگار، هر ثانیه اش برایم شبیه سقوط بود، نه صعود.
آن روزگار با ترس و استرس سوارش شده بودم. بازویم در دست کیان فشرده می شد و تمام بدنم در آماده باش بود. نمی اطلاع داشتم قرار است چه بر سرم بیاید، نمی اطلاع داشتم او دشمن است یا ناجی، نمی خبر داشتم از این در که بیرون بروم، حیات ام به کدام سمت پرت می شود.
آن روزگار اگر کسی به من می گفت یک روزی بار دیگر سوار همین آسانسور می شوم، آن هم کنار همین مرد، با این آهستهش، با این حس امنیت، با این نسبتِ عجیب و شیرین میانمان… باور نمی کردم.
اصلا فکرش را هم می کردم؟
که یک روز به عنوان همسرش، دوشادوش او، وارد این ساختمان و این آسانسور بشوم؟ کسی که که ماموریت داشتم او را به آغوش مرگ بفرستم.
آسانسور می ایستد.
در باز می شود و به سمت واحد می رویم.
کلید را در قفل می چرخاند.
با همان صدای کوتاه و آشنا، در باز می شود.
و من هنوز قدم داخل نگذاشته، گذشته مثل موج به صورتم می خورد.
انگار خودم را می بینم، افتاده روی زمین، با کف دست های لرزان.
اسلحه را به سمت کیان گراهی شده ام. پهلویم درد می‌کرد، نفس هایم بریده بود، ترس در رگ هایم می دویدو خشم و درماندگی با هم گره خورده بود.
او جلو آمده بود. بی ترس. بی تردید.
اسلحه را با کف دست خودش به سینه اش فشار داده بود و از من تمایل داشته بود شلیک کنم.
آن لحظه را هیچ وقت فراموش نمی کنم، نه فقط به خاطر ترسش، به خاطر چیزی که پشت آن بود.
او من را می شناخت، از همان موقع، یا شاید حتی قبل تر از آنچه خودم فهمیده بودم، من را شناخته بود، می دانست شلیک نمی کنم.
می دانست اگرچه زخمی ام، اگرچه وحشت زده ام، اگرچه تا مرز فروپاشی پیش راهی شده‌ام، ولی هنوز چیزی درونم هست که نمی گذارد به آن تاریکی مطلق سقوط کنم.
آهسته وارد خونه می شوم.

نگاهم روی گوشه و کنار خونه می چرخد؛ دیوارها، نور، چیدمان، … همه چیز انگار حامل یک یاد است. خونه ها هم حافظه دارند. بعضی جاها فقط دیوار و سقف نیسسریع؛ شاهدند. نفس کشیده اند با آدم ها. هراسیده اند، خون متوجه شده اند، اشک مشاهده کرده اند، خاموشی دیده اند، و بعد آرام ساکت، شاید، محبت هم مشاهده کرده اند.
اولین یاد مان در این خانه خوب نبود.
با درد شروع شد، با سوءظن، با اسلحه، با زخم، با جنگ.
ولی مگر همه چیزهایی که ماندگار می شوند، از جذابیی شروع می شوند؟
بعضی رابطه ها از قلب آتش بیرون می آیند.
بعضی آدم ها اول زخم هم را می بینند، بعد روح هم را.
سرم را به سمت کیان برمی گردانم.
او هم نگاهم می کند. انگار می داند من الان دقیقا کجای خاطره از حرکت ایستاده ام.
تبسم خیلی کمرنگی می زنم و آهسته می گویم:
_اامان یادگار مون توی این خونه خوب نبود…
نگاهم را در خونه می چرخانم. بعد بار دیگر به او برمی گردم.
_ولی خاطره های خوب می سازیم.
این بار تبسمم واقعی تر است.
………..

همه چیز به‌شدت سریع پیش می حرکت کرد.
آن قدر تند که بعضی شامگاه ها وقتی خسته روی تخت می افتادم، چند دقیقه فقط به سقف خیره می ماندم و سعی می کردم بفهمم دقیقا در این چند ماه چه بر سر حیات ام رسیده است.
انگار سال ها در یک راهروی تاریک از حرکت ایستاده بودم و یک‌باره دری باز شده بود و نور، با تمام شدت، ریخته بود وسط زندگی ام.
خرید وسایل خانه، خرید تجهیزات عروسی، هماهنگی‌ها، راهی شد وآمدها، تلفن ها، قرارها… همه چیز با هم قاطی شده بود.
قرار بود یک جشن خودمانی بگیریم. نه من فامیل زیادی داشتم، نه کیان. نه از آن عروسی های شلوغ و پر زرق و برق می میل داشتیم، نه قلب و دماغش را داشتیم. بعد از تمام چیزهایی که از سر گذرانده بودیم، یک مسروری کوچک ولی واقعی، بیشتر به قلبمان می نشست. جشنی که فقط مال خودمان باشد. با آدم هایی که واقعا در حیات مان معنا داشتند.
همه خرسند بودند و متوجه شدن خوشحالی شان، بیشتر از هر چیز دیگری قلب مرا گرم می کرد.
مولینم، خاله، آرزو، آرمان، کیان، کمند… همه در تلاش بودند. هرکدام به شکلی خودشان را وسط کارها انداخته بودند، انگار این عروسی فقط جشن من و کیان نبود، جشن نفس کشیدن دوباره ی همه مان بود. جشن تمام شدن یک دوره ی تلخ و شروع چیزی روشن تر.
هر روزگار از صبح تا شامگاه در رفت وآمد بودیم. یک روز برای خرید وسایل خونه، یک روز برای دیدن باغ، یک روزگار برای لباس عروس، یک روزگار برای هزار خرده کاری دیگر. گاهی آن قدر خسته می شدم که دیگر پاهایم جان نداشت، ولی ته همان خستگی، یک شعف آرام می دوید. از آن حس هایی که آدم را نمی خنداند، اما از درون روشنش می کند.
پنج ماه گذشته بود…پنج ماه.
گاهی خودم هم باورم نمی شد که چطور این پنج ماه گذشته بود. با سرعت، با آشوب، با خستگی، با تبسم، با دلتنگی، با امید. ولی گذشته بود، و ما دیگر آن آدم های پنج ماه قبل نبودیم.
رابطه ی آرمان و کیان از چیزی که فکر می کردم، صمیمی تر شده بود.
اولش خیال می کردم فقط به خاطر من و کمند، نوعی احترام و تحمل میانشان شکل بگیرد. ولی کم کم چیزی بیشتر از این میانشان ساخته شد. نوعی رفاقت مردانه، محکم و بی ادعا. گاهی که با هم حرف می زدند یا سر چیزی شوخی می کردند، از دور نگاهشان می کردم و لبخند می زدم. برای منی که سال ها عادت کرده بودم رابطه ها را در شکل سخت، تهمتوجه شدآمیز یا پرتنششان ببینم، دیدن این صمیمیت، تسکین دهنده بود. انگار جهان داشت ثابت می کرد همه چیز مجبور نیست پیچیده و دردناک باشد.
تبسمهای مامانم هم پررنگ تر شده بود.
این یکی را بیشتر از همه عاشق شدم.
مولینم هنوز همان زن رنج کشیده ی صبوری بود که سال ها بار زندگی را به تنهایی به دوش کشیده بود، اما حالا در تبسمهایش چیزی بود که مدت ها نمتوجه شده بودم، آسودگی. انگار خیال او هم، بعد از سال ها، کمی راحت شده بود.
کمند هم دیگر آن کمند سابق نبود.
آن نگاه یخ زده، آن فاصله ی همیشگی، آن دیوار نامرئی که دور خودش کشیده بود، کم رنگ تر شده بود. هنوز کاملا نریخته بود، ولی ترک برداشته بود. گرمایی آهسته در حرکت کردارش پیدا شده بود. بیشتر می خندید، راحت تر حرف می زد، و گاهی حتی برق شیطنتی در نگاهش مشاهده کرده می شد که قبلا انگار جایی زیر آوار غم دفن شده بود.
از او خواسته بودیم با ما حیات کند.
هم من، هم کیان.
دلمان می تمایل داشت تنها نباشد. قلبمان می خواست بعد از همه چیز، کنار هم باشیم. ولی از ما اصرار بود و از او انکار. با یکی از دوست هایش خونه گرفته بود و ترجیح می داد با همان دوستش زیستن کند تا با ما.
می گفت: اون جوری احساس مزاحمت می کنم. اینجا راحت ترم، دلواپس نباشین. بیست و چهاری اون جا پیشتونم.
رابطه اش با آرمان هم نزدیک تر شده بود.
این را از نوع نگاه کردنشان می شد فهمید. از لحن صدا، از مکث ها، از لبخندهای بی دلیل، از آن کشش آرامی که میانشان بود و دیگر نمی شد انکارش کرد. تنها مشکلشان مسافت بود. آرمان نمی توانست دفتر شیراز را رها کند و به تهران بیاید، و کمند هم که کیان به هیچ قیمتی حاضر نبود دور از خودش رهایش کند.
یک بار آرمان با لحنی که سعی می کرد بی تفاوت باشد ولی نبود، به من اظهار کرده بود:
هر وقت ازدواج کنیم، دیگه کیان چیزی نمی گه و کمند رو می برم شیراز پیش خودم.
و من از آن “پیش خودم” خنده ام گراهی شده بود. نه از سر تمسخر، از سر شیرینی اش. زیرا پشت آن جمله، یک میل داشتن واقعی بود.
مولینم مصمم شده بود پیش خاله بماند و با ما به تهران نیاید. نمی خواهد به قول خودش مزاحم ما باشد. می اظهار کرد باید کم کم تنها زیستن کردن را یاد بگیرد. و این طوری، کف دست کم کنار خاله تنها نیست.
تبسم هم می زد، اما من دلتنگی را در دیده هایش می مشاهده کردم. همان طور که مطمئن بودم او هم بی‌قراری من را می دید. جدایی از مامانم برایم آسان نبود. از خاله، از آرمان، از آرزو… حتی از آن خانه.
همان منزل ای که در آن، هم تلخی مشاهده کرده بودم، هم شیرینی. منزل ای که بخشی از دردهای من را در خودش نگه داشته بود و بخشی از ترمیمم را هم.
ولی ماندن در شیراز ممکن نبود.
کیان قرار بود شعبه ی دیگری از دفتر کانادا را در تهران راه بی‌اندازد و به خاطر همان، مجبور بودیم تهران بمانیم.
پروژه ی کیش هم به‌شدت پیشرفت کرده بود. همه جا حرفش بود. هر بار اسمش را جایی می شنیدم یا از زبان کسی تعریفش را می شنیدم، بی اختیار به کیان نگاه می کردم و در دلم چیزی شامگاهیه غرور می نشست. نه فقط به خاطر موفقیتش، به خاطر تمام مسیری که آمده بود. به خاطر آن مرد محکمی که پشت آن موفقیت ایستاده بود و کمتر کسی عمق زخم ها و تلاش هایش را می دانست.
دفتر آرمان هم، همان طور که یکتا اظهار کرده بود، به واسطه ی همان پروژه بزرگ تر شده بود. کارهایش رونق گحرکت کرده بود و این موضوع خوشحالم می کرد. انگار زندگی، با همه ی بی رحمی هایی که قبلا به ما نشان داده بود، حالا داشت کم کم روی خوشش را هم نشان می داد.
با تمام این ها، در میان آن همه خرید و برنامه و خستگی و هیجان، گاهی می ایستادم و به خودم فکر می کردم.
به منی که حالا داشتم برای لباس عروسم تصمیم می گرفتم.
برای رنگ کوسن های خانه‌ام.
برای گل های مراسم.
برای پرده های خونه ای که قرار بود در آن کنار کیان زندگی کنم. و هنوز، بعضی وقت ها، باورش برایم سخت بود. بیش از هر مدتی در عمرم به خوشامگاهختی نزدیک شده بودم.و من، برای اامان بار در تمام سال های زیستن ام، داشتم برای آینده ای فکر می کردم که در آن، بیشتر از ترس، دلدادگی وجود داشت.

بهنام را اعدام کرده بودند.
قبلا اضافه کرده بودم می روم. حتی یک وقتی فکر می کردم باید بروم. باید آن لحظه را با دیده های خودم ببینم. باید مطمئن شوم که همه چیز واقعا تمام شده. ببینم مردی که سال ها مثل سایه ای سیاه روی زیستن ام افتاده بود، چطور به آخر خط می رسد.
اما نحرکت کرده بودم.
نه من، نه کیان، نه هیچ کداممان.
انگار جایی در وجود همه مان به یک نتیجه ی مشترک رسیده بود، دیدن او در آن وضعیت، هیچ چیز را بهتر نمی کرد. نه زخمی را می بست، نه گذشته را عوض می کرد، نه ساکتشی عمیق تر به ما می داد. پایان او، هرچقدر هم که حقش بود، دیگر چیزی نبود که بخواهم چشمم را با آن پر کنم.
برای من، بهنام بسیار قبل تر تمام شده بود.
از همان لحظه ای که پشت آن دیوار شیشه ای، سرش را روی میز گذاشته بود و گریه می کرد.
از همان لحظه ای که دیدم دیگر آن هیولای ذهن من نیست.
از همان لحظه ای که متوجه شدم ترسِ من از او، پیش از خودش مرده است.

رمان های پیشنهادی

✨ شاید به این رمان علاقه مند باشی ...

دانلود رمان طالع ترنج

مشاهده و دانلود ←