رمان مشکات به رنگ مشکی پارت۸۲

کمند خواهرم…زمان می ایستد…نه، فقط وقت نه… همه چیز…قلبم…نفسم….فکرم…صوتی اطراف.
گوش هام درست میشنود؟ کمند؟
اسمش مثل صاعقه در سرم می‌پیچد.
نه…نه، این غیرممکن است، من اسم را اشتباه نگوش داده ام، او خودش گفت کمند، خواهرم.
تمام تنم کرخت میشود. دست هایم بی حس روی پاهایم افتاده. دیده هایم روی صورت دختر قفل شده، ولی دیگر جذابیی اش را نمیبینم. فقط اسمش در ذهنم تکرار میشود.
کمند…کمند…کمند.
مگر کمند نمرده بود؟
مگر خودم آن سنگ قبر را ندیده بودم؟
مگر داستان چگونه فوت کردنش را از زبان کیان نگوش داده بودم؟
خون در رگ هایم با وحشت عقب میکشد.
احساس میکنم یک پرده ضخیم از جلوی نگاه هایم کنار حرکت کرده و حالا چیزی ترسناک تر از همه این دردها دارد خودش را نشان میدهد.
اگر او کمند است…
پس آن قبری که من متوجه شدم چه بود؟
اگر او زنده است…
پس آن داستانی که کیان تعریف کرد؟
آرمان به سمتم برمیگردد. نگاهش در نگاه من قفل میشود. در عمق دیده هایش، قلبهره و اضطراب را میبینم. تبسم تلخی روی لبش می‌نشیند.
و نگاهی که بی آوا می‌گوید: “چه گندی زدیم.”
راست میگوید. واقعا گند زدیم.
کیان به هممسیر کمند به سمت من می‌آیند.
پاهایم سست می‌شود. با تردید از جا بلند می‌شوم، اما حس می‌کنم به جای پا، دو تکه سنگ سنگین را زیر بدنم می‌کشم.
کیان، با همان صلابت همیشگی، ولی با لحنی که کمی نرم تر از قبل شده، میگوید:
_ایشون هم خانوم رها موحد هستن از همکار ها.
خودم از او خواستم مرا رها صوت کند پس چرا وقتی این نام از زبان او بیرون می‌آید…بیشتر از همیشه روی پوستم زخم می‌کشد.
کمند لبخند میزند. لبخندی که واقعی به نظر میرسد، کف دستش را به سمتم دراز میکند.
_سلام، من کمندم.
نفس عمیقی میکشم.
_سلام…خوشامگاهختم.
کف دستش را در دستم میگیرم. سرما از انگشتانش به بدنم هجوم می آورد. به سردیِ یخ… انگار دارم با یک مجسمه ی یخی کف دست میدهم.
کنار من می‌نشیند. فاصله اش کمتر از آن چیزی است که انتظار داشتم.
_کیان، من فعلا غذا نمیخورم، پیش رها هستم. تو برو بخور.
کیان سرش را به نشانه تایید تکان میدهد و به سمت میز غذا میرود،
بقیه هم یکی یکی از دوروبر پراکنده میشوند. کمند به سمتم برمیگردد. نگاهش کنجکاو است. کمی مکث می‌کند. انگار دارد دنبال کلمات مناسب می‌گردد.
_ببخشید این سوال رو می‌پرسم ولی… اسم شما رها موحدِ؟
می‌دانم باید جواب بدهم. ولی زبانم بند رسیده. چه بگویم؟ حقیقت را؟ یا ادامه این دروغ را؟
فقط سرم را به نشانه تایید تکان می‌دهم.
کمی به جلو خم می‌شود، نگاه‌هایش برق می‌زند.
_آخه کیان عکس شمارو رو بهم نشون داده بود. مطمئنم خودت بودی. اون رنگ مشکی موها…همه چیز. خواهر دوقلو داری؟
عکس من را نشان داده بود؟
وای خدایا… گند زدم.
چه بازی‌ای جاده انداختم؟ چه لجبازی احمقانه‌ای؟
_نه…اسمم رو عوض کردم.
با تعجب به من خیره می‌شود. انگار دارد چیزی را در ذهنش پردازش می‌کند.
ناباور می‌پرسد:
_یعنی… تو همون مشکاتی هستی که کیان این‌همه ازت تعریف می‌کرد و دنبالت می‌گشت؟
از من تعریف کرده بود…
دنبالم می‌گشت…
تمام این مدت که من فکر می‌کردم مرا فراموش کرده.
همه چیز درونم مثل طوفانی‌ست که به خودش هم رحم نمیکند. افکارم به هم می‌کوبند، حس‌هایم روی هم آوار می‌شوند، و من میان این آشوب بی‌رحم نمی‌دانم باید بخندم یا گریه کنم. نمی‌دانم باید مسرور باشم از این‌که هنوز برایش مهم بوده‌ام، از این‌که عکسِ مرا به خواهرش نشان داده، از این‌که دنبالم می‌گشته… یا باید از حماقت خودم زجر بکشم؛ از این بازی مسخره‌ای که با لجبازی شروعش کردم و حالا مثل طنابی دورِ گردنم پیچیده و هر لحظه محکم‌تر می‌شود.
تبسم می‌زند. و با لحن گرمی می‌گوید:
_از عکس هات قشنگ‌تری
این تعریف، انگار تمام رنجش هایم را برای لحظه ای کنار میزند.
_لطف داری عزیزم. تعریف شمارو هم من زیاد شنیدم.
هانا از دور صدایش میکند. کمند با عذر خواهی کوتاهی از من کشیده میشود و به سمت هانا میرود.
کیان… آن‌طرف، انگار بی‌خبر از تمام انقلابی که در من به پا شده، مشغول غذا خوردن است.
و من همچنان اینجا، روی این مبل، با دلی که هزار تکه شده، قرار گرفته ام.
آرمان کنارم می‌نشیند. نگاهش مضطرب است.
_پس این بنده خدا خواهرش بود؟
لبخند تلخی می‌نشیند روی قلبم، نه روی لبم.
_نمیدونم. اصلا نمیدونم چه خبره. کمند مرده بود، مطمئنم، خودم سنگ مزارشو متوجه شدم.
آرمان به آرامی سرش را تکان میدهد.
_ما هم مطمئن بودیم کیان مرده. ولی الان روبه رومون توقف کرده.
آهی میکشم.
_کیان… به وکیلش سپرده برای طلاق.
با تعجب میپرسد:
_کِی؟
_امروز صبح.
اخم می‌کند
_چرا انقدر زود؟
این سؤال مثل سیلی محکمی می‌خورد توی صورتم.
چرا این‌قدر زود؟
چراکه من خودم هلش دادم سمت این پایان.
زیرا من تمایل داشتم زخم بزنم، ولی نمتوجه شدم دارم کجا را می‌بُرم.
چراکه من در اوج ترس و غرور و درد، بدترین تصمیم ممکن را گحرکت کردم.
_دیشب بهم اضافه کرد که همه چی تمومه، حق داره. جلوی روش اومدم تو اتاق تو خوابیدم. اون که نمیدونه ما جدا خوابیدیم….وای خدایا…
کف دستم را روی پیشانی‌ام فشار می‌دهم.
_گند زدم آرمان. سر یه لجبازی احمقانه و بچگانه، خراب کردم همه چیز رو، هیچ جوره ام نمیتونم درستش کنم.
آرمان کف دستش را روی شانه ام میگذارد.
_برو باهاش صحبت کن.
_فکر میکنی جواب میده؟
حتی از لحن آوای خودم می‌فهمم چقدر ناامیدم.
چقدر می‌ترسم.
چقدر از این وحشت دارم که بروم و ببینم دیگر دیر شده. که نگاهش دیگر مثل قبل برنگردد. که صدایش آن‌قدر سرد باشد که تمام امید باقیمانده‌ام را هم خاموش کند.
_جواب میده یا نمیده، باید باهاش حرف بزنی. توجیحش کنی. اگه لازم بود بگو منم بیام توضیح بدم.
نگاه هایم پر از اشک میشود.
_ای کاش کمند دیشامگاه میومد.
_کاریه که شده. منم اشتباه کردم، بی گدار به آب زدم. انقدر از کف دستش حرص داشتم که مغزم خاموش شده بود.
به سمت کیان نگاه میکنم. غذایش را تمام کرده. قاشق را کنار بشقاب میگذارد و با همان ساکتش ظاهری همیشگی، لیوان آبش را برمیدارد.
انگار هیچ طوفانی در جهان وجود ندارد. انگار نه من هستم، نه این دل آشوب لعنتی‌ام.
نفسم را به‌آرامی بیرون میدهم و زمزمه میکنم:
_ غذاش رو خورد… من برم ببینم این گندی که زدم رو میتونم درستش کنم یا نه.
آرمان نگاهم میکند. در نگاهش هم دلسوزی هست، هم دلواپسی، هم امیدی ضعیف.
سرش را به نشانه تایید تکان میدهد.
_برو.
از جا قد بلند میشوم. پاهایم سبک نیست، انگار هر قدم را با زحمت از روی زمین جدا میکنم. با این حال، خودم را به او میرسانم.
کنارش می ایستم.
برای چند ثانیه فقط نگاهش میکنم. این همه دلتنگی، این همه بغض… حالا همه اش باید توی چند جمله جا شود.
لب میزنم:
_کیان…
بدون اینکه نگاهم کند، کوتاه جواب میدهد:
_بله.
همین یک کلمه هم مثل تیغ است، رسمی، غریبه، دور.
آب دهانم را قورت میدهم.
_میشه با هم صحبت کنیم؟
این بار سرش را کمی میچرخاند. نگاهش از صورتم رد میشود، اما در آن هیچ گرمایی نیست.
_راجع به کار؟
دلم میگیرد از این همه فاصله، از این همه سردی. با صدایی که تمام تلاشم را میکنم نلرزد، میگویم:
_نه… راجع به خودمون.
چشم هایش تیره تر میشود، برای لحظه ای فقط نگاهم میکند‌ و میگوید:
_ما که حرف هامون رو زدیم. طلاق میگیریم. تو هم میتونی راحت بری با دوست پسر عزیزت، خانم رها موحد.
هر کلمه اش مثل سنگی است که روی جنازه یک رابطه پرت میشود.
از جا قد بلند میشود، بدون توجه به من، به سمت تراس میرود.
من هم بی اختیار دنبالش میروم، آوای خودم را میشنوم که با عجله، با ترس، پشت سرش پرتاب میشود:
_هیچی اونجوری که تو فکر میکنی نیست.
در آستانه تراس می ایستد.
برمیگردد…نگاهم میکند.
و من همان جا یخ میزنم.
خدای من…این همان نگاه روز اول است.
همان گوی یخی….بی حس…آشنا.
همان نگاهی که هیچ سهمی از من در آن نیست.
با همان سرمای کشنده میگوید:
_چیزی که خودت گفتی، چیزی نیست که من فکر میکنم.
نفسم میگیرد … ولی عقب نمیکشم، نباید عقب بکشم.
اگر همین حالا حرف نزنم، برای همیشه تمام میشود.
وارد تراس میشوم. نسیم گرم جزیره به صورتم میخورد، ولی من از درون یخ زده ام. کیان از جیبش پاکت سیگار را بیرون می‌آورد، یکی را میان لب‌هایش می‌گذارد و فندک را روشن می‌کند. شعله برای لحظه‌ای روی صورتش می‌رقصد.
پک عمیقی می‌زند و دود را به‌آرامی بیرون می‌دهد.
با اشاره‌ای به داخل، به آرمان، با طعنه می‌گوید:
_دوست پسرت ناراحت نشه اومدی پیش من.
قلبم از این طعنه آتش میگیرد، بغض میکنم، ولی خودم را جمع میکنم.
_اون دوست پسرم نیست، کیان… پسرخالمه.
دیده هایش برای لحظه ای روی صورتم ثابت میماند، تبسم کجی میزند، تبسمی که بیشتر از هر فریادی درد دارد.
_عه… چه جالب، با پسرخالت ریختی رو هم؟
از تحقیر کلماتش صورتم داغ میشود.
_من نریختم رو هم.
این بار تبسمش پررنگ تر میشود، تلخ تر، خشن تر.
_پس برای چی پیشش خوابیدی؟
همین یک سوال، تمام نفسم را میبرد.
یک قدم جلوتر میروم، صوتیم پایین است، اما پر از التماس:
_بذار از اول برات تعریف کنم…
با بی حوصلگی به سیگارش پک میزند.
_نمی‌خوام چیزی بشنوم.
نگاه هایم را برای لحظه ای میبندم.
توجهی نمیکنم.
او غرورش خورد شده من باید همه چیز را بگویم.
باید…حتی اگر تحقیر شوم، حتی اگر باور نکند.
_من پریشامگاه تو اون مهمونی بودم.
هیچ واکنشی نشان نمی‌دهد.
فقط نگاهش روی دودهای پراکنده ثابت مانده.
_تو رو دیدم که با کمند اومدی… متوجه شدم کنارش بودی… متوجه شدم قربون صدقش راهی شدی… باهاش رقصیدی… من نمیدونستم کمند زنده‌ست… در ذهنش گذراندم اون دوست دخترته.
آخر جمله ام می‌شکند، حتی حالا هم گفتنش درد دارد، بالاخره نگاهم میکند، ولی نه با نرمی‌، فقط با همان خشکی آزاردهنده.
_میجویا شدی. نمیشد؟
اشک به پشت چشم هایم هجوم می آورد. صدایم لرزان میشود.
_من تو این یک سال و نیم، هر روزش با همه جنگیدم که ثابت کنم تو زنده ای. به هیچ مردی حتی نگاه هم نکردم، هر شامگاه با تو حرف میزدم. میدونستم میای… مطمئن بودم میای… ولی پریشب وقتی متوجه شدمت، حالم بد شد. نتونستم تو اون مهمونی بمونم، دیروزگار وقتی اومدی، انقدر ازت عصبانی بودم که اصلا نمیدونم چرا اون کار رو کردم. فقط میخواستم حالا که من اذیت شدم، تو هم اذیت شی… اما باور کن، هر لحظه اش عذاب وجدان داشتم.
برای لحظه ای خاموشی میکند.
فقط صدای باد می آید.
به‌شدت شمرده، بسیار سنگین، میگوید:
_تو دیشامگاه پیش اون پسره خوابیدی. توی اون اتاق، اینکه قلبیلش چی بوده، برام مهم نیست.
احساس میکنم کسی دارد دلم را با کف دست فشار میدهد.
عاجزانه میگویم:
_پیش هم نخوابیدیم، اون رو مبل خوابید، برو ببین، هنوز بالشش هست.
لبش را به دندان میگیرد، نگاهش از من رد میشود.
_نمیتونم باور کنم.
این بار دیگر اشک از نگاهم پایین می افتد.
_بهم اعتماد نداری؟
بسیار کوتاه… قاطع…ویران کننده، جواب میدهد:
_دیگه نه.
برای لحظه ای گوشم سوت میکشد.
دیگه نه…دو کلمه…فقط دو کلمه و تمام آن چیزی که من با جانم نگه داشته بودم، فرو میریزد.
با ناامیدی هنوز کف دست و پا میزنم، هنوز نمیخواهم قبول کنم.
_خب بیا برو ببین، بالشش هنوز روی مبله.
ولی او انگار اصلا این حرف ها را نمیشنود، انگار دردش جای دیگری است زخم او عمیق تر از یک بالش روی مبل است.
به چشم هایم زل میزند و با آوایی گراهی شده و خشمگین میگوید:
_دستش امروز سر صبحونه رو دستت بود، نبود؟
ساکت میشوم. همان یک لحظه کوتاه صبح، حالا شده طناب داری دور گردن من.
کیان ادامه میدهد.
این بار صوتیش دیگر فقط سرد نیست،‌ زخمی است، مغرور است، مردی است که دارد از قلب شکستگیش حرف میزند:
_من زنی که دست یه مرد غریبه رو اینطوری بگیره نمیخوام، تمایل داشتی غرورت حفظ بشه، نیومدی ازم بپرسی اون دختر کیه، جلو روم با یه مرد دیگه جولان دادی، در صورتی که زن من بودی. حالا هم برو با غرورت زیستن کن.
زن من بودی…مردی که دیشامگاه مرا زن خودمی‌خبر داشت، حالا دیگر نمی‌داند.
لب هایم باز میشود.
تنها چیزی که از ته این ویرانی میتوانم بگویم، ملایم و شکسته، این است:
_من هنوزم زنتم…
_دیگه نیستی. من نمیذارم زنم تو اتاق یه مرد دیگه بخوابه.
سیگارش را زیر کفشش خاموش میکند.
مثل خاموش کردن آخرین کورسوی امید من.
از کنارم رد میشود، بوی تلخ دود و عطر آشنایش از کنارم عبور میکند.
شانه اش حتی به شانه ام نمیخورد و میرود داخل.

رمان های پیشنهادی

✨ شاید به این رمان علاقه مند باشی ...

رمان زیبا دخت مظلوم - رمان سیتی | فروشگاه دانلود رمان

مشاهده و دانلود ←