یک هفته گذشت، نه، کلمه “گذشت” حق مطلب را ادا نمیکند،ما یک هفته زیستن کردیم.
برای اامان بار توی تمام این سالهای پر از اضطراب، معنی آدم عادی بودن را فهمیدم.
ما مثل همهی تازه عروس دامادها بودیم، مثل تمام عاشقهایی که سقف خانهشان امن است. دیگر خبری از آن ازدواج اجباری و سایههای تهمتوجه شدآمیز نبود.
صبحها با تابش آفتاب روی صورتمان و در آغوش هم بیدار میشدیم و شامگاهها، خسته از شیطنتهای روزانه، در آغوش هم به خواب میرفتیم.
در این یک هفته، من کمی شنا یاد گراهی شدم، ترس از آب جایش را به اعتماد داد، چراکه دستهای کیان همیشگی پناهم بود.
بار دیگر به پیست موتورسواری راهی شدیم و هیجان را فریاد زدیم. هر روزمان با دریا و ساحل گره خورده بود.
این هفت روز، قطعهای از بهشت بود که روی زمین جا مانده بود.
حالا که دارم لباسهایم را دونه دونه توی ساک میگذارم، حس میکنم دارم تیکههایی از روحم را لای این پارچهها میپیچم تا با خودم ببرم.
کیان تکیه داده به چارچوب در و با همان لبخند کج و شیطانی که بند قلبم را پاره میکند، به حرکاتم زل زده است.
_ آخر اون قرمزه رو برام نپوشیدی.
کف دست از کار میکشم،نگاهم به پیراهن ساتن قرمزی میافتد که گوشه ساک جا خوش کرده. لبخندی از سر خجالت میزنم و به تماشای چشمهای نافذش مینشینم.
_ وقت زیاده… مگه قرار نیست همیشه پیش هم بمونیم؟
جلو میآید. قدمهایش ساکت است ولی طنینشان توی دلم میپیچد.
لبه تخت، درست کنار دستهای من مینشیند و به ساک نیمهپر نگاه میکند.
_ میخوای یه شب دیگه بمونیم؟
ته قلبم لرزید. وسوسه موندن، مثل یک پیچک دور پاهایم پیچید.
چقدر قلبم میتمایل داشت بگویم بمانیم، بمانیم و هیچوقت به جهانی واقعی برنگردیم. اما منطق لعنتیام بیدار بود.
_ خودت میگی کار داریم. باید فردا بریم دفتر دوستت برای کارهای اقامت من.
آهی میکشد و کف دستش را میان موهایم میبرد. انگار او هم مثل من، از برگشتن به دنیایی که بهنام در آن نفس میکشد، واهمه دارد.
_ آره دیگه… تولد ساره هم هست.
جا میخورم. کف دستم روی لباسها خشک میشود.
_ کِی؟
_ امشامگاه.
با ناباوری نگاش میکنم. چطور ممکن است چنین چیزی را فراموش کرده باشم؟ یا بهتر است بگویم، چطور به من ناظهار کرده بودند؟
_ جدی میگی؟ چرا به من چیزی ناظهار کردین؟ خودش هم چیزی ناضافه کرد.
لحن کیان کمی کدر میشود. نگرانی مثل یک لایه نازک غبار روی صورتش مینشیند.
_ بیمارستان بستری شده. حالش بسیار خوب نیست مشکات.
حس میکنم اکسیژن اتاق کم شده است. یاد تماسهای بیپاسخم میفتم. یاد دلشورههایی که بی قلبیل نبودند.
_ برای همین امروزگار صبح هرچی زنگ زدم جواب نداد؟ به سهیل زنگ زدم میگه خوابه… پس داشت پنهانکاری میکرد.
دستم را میگیرد و فشار آرامی میدهد تا ملایمم کند.
_ نمیخواست نگرانت کنه. نمیتمایل داشت این چند روزگار رو به کامت تلخ کنه. باید زودتر بریم، سر جاده کیک بگیریم و بریم بیمارستان.
با عجله بقیه لباسها را توی ساک میچپانم. دیگر آن آهستهش دقایق قبل را ندارم.
_ آره زودتر بریم. ساره الان به ما احتیاج داره.
در ویلا را میبندد و صوتی چفت شدن قفل، مثل پتک توی سرم صوت میدهد.
برمیگردم و برای آخرین بار به دیوارهای آن خونه نگاه میکنم. حس میکنم تمام خاطرات خوبم، تمام آن خندههای از ته دل و آن بوسههای بیپروای زیر باران، پشت آن در جا ماندند.
قلبم شور میزند. میترسم با بستن این در، تمام آن خوشامگاهختیهای یکهفتهای هم تمام شده باشد. سوار ماشین میشویم و جاده، ما را به سمت سرنوشتی میبرد که نمیدانم آخرش قرار است خوب باشد یا نه.
…………..
بوی شتابزده ضدعفونی کننده و فضای سنگین بیمارستان، مثل آب سردی است که روی تن داغ خاطرات شمالم ریخته میشود.
راهروهای سفید و بی روح، هیچ شباهتی به جاده های سرسبزی که تازه از آن ها گذشتیم ندارند.
سهیل را از دور میبینم که پشت در توقف کرده،یک دسته گل توی کف دستش است ولی انگار سنگینی جهان روی شانه هایش است.
دیگر خبری از آن تبسمهای همیشگی و شوخی های بی وقفه اش نیست.
به قدم هایم سرعت میدهم و با صدایی که سعی میکنم نلرزد، میپرسم:
_ سلام سهیل… حالش خوبه؟
سهیل سرش را بالا می آورد. نگاهش مات و کدر است.
فقط سرش را به نشانه “نه” تکان میدهد و با صوتیی که انگار از ته چاه می آید، میگوید:
_ برین ببینینش… منتظرتونه.
دلم فرو میریزد.
کیان جعبه کیک را کف دستم میدهد.
کبریت میکشم و شمع کوچک روی کیک را روشن میکنم. شعله لرزان شمع، تنها چیز گرمی است که در این راهرو میبینم.
هر سه با صدایی که سعی میکنیم سرخوش به نظر برسد، زمزمه میکنیم: تولدت مبارک…و وارد اتاق میشویم.
یک پرستار بلافاصله از انتهای سالن سرمان غر میزند که اینجا بیمارستان است و خاموشی را رعایت کنید.
صدایمان را پایین می آوریم، اما وقتی دیدهم به تخت میافتد، تمام کلمات توی گلویم خشک میشوند.
این ساره است؟ چطور ممکن است توی هفت روزگار یک آدم اینطور آب شود؟ گونه هایش فرو حرکت کرده و پوستش به زردی میزند. دیده هایش که همواره برق میزد، حالا گود افتاده اند.
وحشت تمام وجودم را میگیرد، ولی ساره با مشاهده کردن ما، لبخند بی رمقی میزند که قلبم را به درد می آورد.
_ بهشدت زشت شدم؟
صدایش… خدای من، آوایش چقدر ضعیف شده. نالان و آروم حرف میزند، انگار برای هر کلمه باید تمام توانش را جمع کند.
بغضم را با سخت ترین حالت ممکن قورت میدهم و جلو میروم.
_ این چه حرفیه ساره؟ تو همیشه قشنگی.
نگاهی به ما می اندازد و با همان لحن شوخی که هنوز در عمق وجودش زنده است، میگوید:
_ ممنونم ازتون… شما حضورتون هدیه است. نگاهش را به کیان میدوزد و با شیطنت ادامه میدهد:
_ شاه دوماد… بالاخره عروس رو بوسیدی یا نه؟
کیان کوتاه و غمگین میخندد، جوری که انگار
میخواهد به ساره روحیه بدهد.
_ خیالت راحت.
ساره پلک هایش را آرام روی هم میگذارد و زمزمه میکند:
_ آفرین… من هی میگم این پسره چجوری میتونه جلوی دختر به این خوشگلی…
یکهو به سرفه میافتد. شانه های نحیفش با هر سرفه تکان میخورد و رنگش کبود میشود.
سهیل فورا جلو میآید و شانه اش را میگیرد.
_ ساره… زیاد حرف نزن. عزیز من، خودت رو اذیت نکن.
ساره کمی که آرام میشود، با دست به در اشاره میکند.
_ میشه شما برین بیرون؟ میخوام با مشکات حرف بزنم.
کیان و سهیل نگاهی به هم میاندازند و بدون حرف، اتاق را ترک میکنند.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن