رمان مشکات به رنگ‌ مشکی پارت۵۹

دستم را لا به لای موهای خیسش می‌برم و با تار و پود لخت مشکی‌اش بازی می‌کنم.
نگاهم در نگاهش گره می‌خورد.
ته دلم انگار کسی با چنگک چنگ می‌زند، اضطرابی که رهایم نمی‌کند.
زمزمه می‌کنم:
_ نمیدونم چرا قلبم همش شور میزنه… به نظرت ته این قصه خوبه کیان؟
نفس عمیقی می‌کشد و انگار که بخواهد غمی را فرو بدهد.
شانه‌ای بالا می‌اندازد:
_ منم می‌ترسم… قبلاً هیچ‌چیزی واسه از کف دست دادن نداشتم، هیچ مضطربی‌ای تو قلبم نبود. ولی الان… تمام ترسم تویی. می‌ترسم بهنام بخواد برای اذیت کردن من، بلایی سر تو بیاره.
با گوش دادن اسم بهنام، سرمای بدی از ستون فقراتم رد می‌شود.
تند کف دستم را روی گونه‌اش می‌گذارم و با انگشت شستم پوست صورتش را نوازش می‌کنم.
_ تا وقتی تو هستی، کسی نمی‌تونه بلایی سر من بیاره. من که قرارِ برم… ولی از اینکه اتفاقی برای تو بیفته، می‌ترسم.
لبخند تلخی می‌زند؛ از آن تبسمهایی که بیشتر شبیه به یک بغض فروخورده است.
_ فعلاً بیخیال آینده…یک هفته‌ای که اینجاییم از لحظه لذت می‌بریم،بعدا میتونیم برای بعدا دلواپس باشیم.
سرم را به نشانه‌ی موافقت روی شانه‌ی خیسش می‌گذارم و با صدایی که به سختی متوجه شده می‌شود، می‌گویم:
_ اوهوم…
اما ته قلبم همچنان مثل سیر و سرکه می‌جوشد. حس می‌کنم این ساکتش، فقط یک وقفه‌ی کوتاه قبل از طوفانی بزرگ است.

زمزمه می‌کنم:
مائیم که از بادهٔ بی‌ جام خوشیم.
هر صبح منوریم و هر شام خوشیم.
گویند سرانجام ندارید شما…
مائیم که بی‌ هیچ سرانجام خوشیم.

…………………………….

با وسواس و قلبهره، به قاشقی که به سمت دهانش میبرد، خیره میشوم، انگار تمام اعتبارم به همین یک قاشق قورمه‌سبزی بند است.
نفسم را در سینه حبس میکنم و منتظرم تا واکنشی در چهره‌اش ببینم.
قاشق را پایین می‌آورد.
با تردید میپرسم:
_ خوبه؟
نگاه شیطنت‌آمیزی به من می‌اندازد، ابروی بالا میدهد و با لحنی که شوخی در آن موج می‌زند، می‌گوید:
_ اینجوری که تو داری نگاهم میکنی،اصلا میتونم بگم بده؟
لب و لوچه‌ام آویزان می‌شود. انتظار یک تعریف جانانه داشتم.
کمی خودم را عقب میکشم و زیر لب میگویم:
_ به نظر خودم که خیلی خوشمزه شده بود…
لبخند عریضی روی صورتش می‌نشیند. دستش را جلو می‌آورد و با مهربانی می‌گوید:
_ چراکه واقعا خوشمزه است…اگه می‌دونستم انقدر دست‌پختت خوبه، خیلی زودتر از این‌ها می‌گرفتمت.
تبسمی روی لب‌هایم جان می‌گیرد و برای اینکه بیشتر از این خجالت نکشم، تندسریع برایش سالاد می‌ریزم و ظرف را جلویش می‌گذارم:
_ با سالاد بخور،بیشتر می‌چسبه.
با دستش هر دو طرف صورتم را میگیرد و کمی فشار میدهد، جوری که لبهایم جمع میشود. خیره می‌شود به چشمهایم و با صدایی که از شدت محبت گرم شده، میگوید:
_ انقدر که تو بامزه‌ای، قلبم می‌خواد با قورمه‌سبزیم تو رو هم بخورم.
همانطور که صورتم بین دستهای اوست، با لحنی خواهش‌گونه می‌گویم:
_ کیان…بار دیگر بریم دریا؟
دیدههایش را ریز می‌کند و تبسم مرموزی میزند:
_ میخوام یه جای بهتر ببرمت.
با کنجکاوی می‌پرسم:
_ کجا؟
_ سوپرایزه.صبح که بیدار بشی، خودت میفهمی.
_کووو تا فردا خب الان بریم دریا؟
مغلوب لحنم می‌شود، کف دستش را به نشانه‌ی تسلیم بالا می‌آورد:
_ چشم… غذات رو بخور، میریم

تا دیروقت بیرون مشغول گشت و گذار بودیم. شامگاه های شمال، با آن هوای شرجی و بوی دریا، مستمان می‌کرد.
اول حرکت کردیم قایق‌سواری،باد بین موهایم می‌پیچید و من با هر تکان قایق، قد بلند می‌ریز خندیدم.
بعد آن به کافه حرکت کردیم دو نوشیدنی خنک خوردیم، در آخر هم راهی خرید شدیم.
آنقدر خسته‌ بودم که در راه برگشت، درون ماشین پلکهایم سنگین شد و خوابم برد.

حس میکنم ماشین می‌ایستد.کف دستهای نیرومندی من را از روی صندلی قد بلند می‌کند.
در اوج گیجی و خواب‌آلودگی، خودم را به سینه‌اش می‌چسبانم. ناخودآگاه کف دستهایم را دور گردنش حلقه می‌کنم.
عجیب است… کنار کیان، تمام غرورم رنگ می‌بازد. انگار بچه میشوم؛ مثل بچه‌ها برای چیزهای کوچک ذوق می‌کنم، مثل بچه‌ها از هر سایه‌ای می‌ترسم و به او پناه می‌برم.
او برایم شده یک تکیه‌گاه، یک تکیه‌گاه امن که می‌توانم با خیال راحت، تمامِ خودم را به او بسپارم.
من را به ملایمی روی تخت می‌خواباند.
سرم که به بالش میرسد، کمی هوشیار می‌شوم ولی چشمهایم را باز نمیکنم.
کف دستش را نوازش‌گرانه روی موهایم می‌کشد. نفسش را عمیق بیرون می‌دهد و با صدایی خیلی ساکت، جوری که انگار دارد با خودش نجوا می‌کند، می‌گوید:
_ کاش میشد تا آخرش پیشت بمونم مشکات… کاش میشد واقعا تا آخر عمرمون مال هم باشیم.
حس می‌کنم برای یک لحظه دلم از تپش می‌ایستد.
سرمای عجیبی در بدنم میدود.
سعی میکنم واکنشی نشان ندهم، چشمهایم نلرزد و نفهمد که بیدارم.
این حرف یعنی چه؟ چرا نمیتوانیم تا آخر مال هم باشیم؟
صدای قدم‌هایش را می‌شنوم که دور میشود. چراغ اتاق را خاموش می‌کند و از اتاق بیرون میرود.
لحظه‌ای بعد، صدای باز و بسته شدن در تراس می‌آید.
توی تاریکی، دیدههایم را باز می‌کنم.
جوشش اشک را پشت پلکهایم حس می‌کنم. اشک ها بی صوت روی صورتم غلت می‌خورند.
من خیلی بیشتر از چیزی که فکر میکردم، به او وابسته شده‌ام. من… من عاشق شده‌ام.
نمیتوانم حتی یک ثانیه زندگی بدون کیان را تصور کنم. بغض گلویم را چنگ میزند. در قلبم تمنا می‌کنم: خدایا، لطفا این کارو با من نکن… لطفا کیان رو از من نگیر. من تازه دارم معنی زندگی رو میفهمم… بذار زندگی کنم.

تا وقتط حضور سنگین و گرمش را کنارم روی تخت حس نکردم، خواب به نگاههایم نیامد. وقتی بالاخره رسید و من را میان بازوهایش کشید، انگار تمام تنش‌هایم فروکش کرد.
من به این آغوش، به این حصار امن، بدجور عادت کرده‌ام.
بی‌اختیار به سمتش برمی‌گردم، کف دستهایم را دور بدنش حلقه میکنم و در حالی که عطر تنش را نفس می‌کشم، به خواب فرو میروم.

……

نگاهانم را که باز میکنم، اولین چیزی که حس میکنم، خالی بودن جای اوست.
کف دست میکشم روی روتختی،سرد است. انگار خیلی وقت است که راهی شده.
یاد حرفهای دلهره‌آور دیشامگاهش می‌افتم، آن “کاش میشد‌ها” که بوی راهی شدن و نماندن میداد.
قلبم شروع می‌کند به کوبیدن.
نکند واقعا رفته باشد؟ نکند همان دیشامگاه، آخرین دیدارمان بود؟
آوایش می‌کنم، آهسته و لرزان:
_ کیان؟
جوابی نمی‌آید. سکوت منزل مثل پتک روی سرم فرود می‌آید.
از پله‌ها سریعتند پایین میروم. آشپزمنزل خالی است، پذیرایی خالی است. به سمت استخر و حیاط میدوم، اما هیچ اثری از او نیست.
ترس، مثل بختک روی سینه‌ام می‌نشیند.
بلندتر داد میزنم، جوری که گلویم میسوزد:
_کیاااان!
بغض، جاده نفسم را می‌بندد، اشکهایم سرازیر می‌شوند.
با هق‌هق زمزمه می‌کنم:
_خواهش میکنم… خواهش میکنم منو تنها نذار…
صدایش را از پشت سرم می‌شنوم، گرم و ناباور:
_ مشکات؟
برمیگردم، خودش است.
بی‌معطلی خودم را پرت میکنم توی آغوشش. انگار از یک کابوس وحشتناک فرار کرده باشم، اشکهایم پشت به پشت روی گونه‌هایم سر می‌خورند.
با تعجب من را میان بازوهایش می‌گیرد:
_ چی شده قربونت برم؟
با آوایی که از شدت گریه دورگه شده، ناله می‌کنم:
_ کجا بودی؟ فکر کردم راهی شدی…
کمی از من فاصله میگیرد تا صورتم را ببیند.
_ حموم بودم. دیدم داری داد میزنی و صوتم میکنی، هول شدم و شتاب‌زدهشتاب‌زده اومدم بیرون.
تازه به خودم می‌آیم و نگاهش می‌کنم.
کف روی موهای مشکی‌اش قرار گرفته و قطرات آب از بدنش چکه میکند. حوله‌ای به دور کمرش بسته و تمام بدنش خیس است.
از خجالت و شرمندگی، کمی از او جدا میشوم.
دوباره با مهربانی میپرسد:
_خانومِ زیبام؟از چی انقدر وحشت کردی؟
سرم را پایین می‌اندازم و زیر لب می‌گویم:
_ فکر کردم حرکت کردی‌‌….
جلو می‌آید. با سرانگشتش، رد اشکهایم را با ملایمت پاک میکند.
لبخند محوی میزند که تمام مضطربی‌هایم را می‌شوید.
_ مگه من میتونم دردونه‌ی دلبرمو ول کنم و برم؟… مگه از جونم سیر شدم؟
لحنش آرامم می‌کند. کمی مکث می‌کند و با همان دستهای خیس، صورتم را نوازش میکند.
_ اجازه میدی برم موهای کفیم رو بشورم، بعدش با هم بریم همون‌جایی که اظهار کردم سوپرایزه؟
فقط میتوانم بگویم:
_ برو.
همانطور که رفتنش را تماشا می‌کنم، سؤالی تیز و برنده در ذهنم می‌چرخد. چرا انقدر ضعیف شده‌ام؟ چرا انقدر دل‌نازک و بی‌طاقت شده‌ام که با هر تقی به توقی، پلکهایم خیس میشود؟
من واقعا همان مشکاتی هستم که اسلحه کف دستش میگراهی شد؟ همان کسی که با خونسردی از زیر زبان سخت‌ترین آدمها حرف می‌کشید؟
باورم نمیشود که دلدادگی، انقدر راحت تمام دیوارهای دفاعی‌ام را فرو ریخته باشد.
حالا من فقط یک زنم؛ زنی که تمام دنیایش در وجود یک مرد خلاصه شده است.
تنها که میشوم، سکوت عجیبی دورم را می‌گیرد. انگار هنوز ترس دقایق قبل در وجودم مانده. کف دستم ناخودآگاه سمت تلفن میرود.

فقط یک نفر هست که آوایش همیشه آرامم می‌کند… مولین.
شماره‌اش را می‌گیرم. آوای بوق‌های پشت سر هم، قلبم را بیشتر بیقرار می‌کند تا بالاخره صوتی آشنایش در گوشم می‌پیچد.
_ سلام دخترم
تبسم کمرنگی روی لبم می‌آید.
همین یک کلمه‌اش کافی است تا بغض گلویم کمی شل شود.
_ سلام مولین… خوبی؟
آوایش مثل همیشه گرم و مهربان است.
_ خوبم مادر… چرا صوتت گحرکت کرده؟
نگاهم به پنجره خیره مانده. نور صبح روی کف اتاق پخش شده ولی دل من هنوز تاریک است.
_ هیچی… تازه از خواب بیدار شدم.
چند ثانیه سکوت می‌کند، انگار دارد حال مرا از پشت تلفن حدس می‌زند.
_ همه چیز خوب پیش میره؟
نفس عمیقی می‌کشم. سعی می‌کنم امید را توی صدایم جا بدهم.
_ آره… همونطور که اضافه کردی انگار واقعا این مسافرت داره همه چیز رو درست میکنه.
صوتی آرام خنده‌اش می‌آید.
_ بهت اضافه کردم که وقتی قلب‌هاتون پیش هم باشه، یه جادهی برای به هم رسیدن پیدا میکنن.
سرم را به دیوار تکیه می‌دهم، حس عجیبی دارم، هم ملایمش، هم یک ترس پنهان که ته قلبم چنگ می‌کشد.
_ تو خوبی مولین؟ همه چی خوبه؟
_ آره مادر، همه چی خوبه. خالت اینا خیلی منتظرن ببیننت.
کمی لبخند میزنم.
_ براشون تعریف کردی؟
_ همه چیز رو… از سیر تا پیاز. اولش ناراحت شد که چرا بهشون چیزی ناظهار کرده بودم، ولی بعدش درکم کرد… وقتی فهمید بهنام چه آدم خطرناکیه.
اسم بهنام که می‌آید، ناخودآگاه دلم می‌گیرد. انگار سایه‌اش همه جا دنبالمان می‌کند.
_ آره… بهنام از اون چیزی که ما فکر می‌کردیم بدتره…
چند لحظه سکوت میکنم، بعد ساکت می‌پرسم:
_کی برمیگردی؟
او هم بلافاصله می‌پرسد:
_ شما کی برمیگردین تهران؟
شانه بالا می‌اندازم، هرچند او نمی‌بیند.
_ نمیدونم هنوز.
_ هر وقت برگشتین، من میام.
بغض ریز و نرمی در گلویم جمع می‌شود.
_ مولین… زودتر بیا،قلبم برات تنگ شده.
صوتیش نرم‌تر میشود:
_ فعلا تمرکز کن روی رابطه‌ات با شوهرت.
نگاهم ناخودآگاه سمت در می‌رود.
_ احساس میکنم ضعیف شدم مولین… همش ترس از دست دادن دارم، من اینجوری نبودم.
مکث کوتاهی می‌کند، بعد با همان ساکتش همیشگی جواب می‌دهد:
_ زیرا عاشق نشده بودی. این‌ها همه اثرات محبته مادر… اینکه یکی دیگه رو بیشتر از خودت دوست داشته باشی، آدم رو ضعیف میکنه.
آه کشیدهی میکشم.
_ کاش بهنامی وجود نداشت… اینجوری شاید انقدر نمی‌ترسیدم.
_ شاید اگه بهنام نبود، هیچوقت کیان رو نمیدیدی… بگو انشاالله هرچی زودتر شرش از سرتون کم بشه.
میخواهم چیزی بگویم که صوتی تقه‌ای به در اتاق می‌خورد.
صدای کیان از پشت در می‌آید:
_ مشکات… بیام تو؟
تبسم بی‌اختیاری روی صورتم می‌نشیند.
_ بیا…
بعد رو به مامان ادامه می‌دهم:
_ مامان من دیگه برم… مواظب خودت باش.
_ برو دختر قشنگم… به کیان هم سلام برسون.
_ نگاه… خداحافظ.
_ خداحافظ مادر.