اول درد را حس میکنم؛ ضربان سنگینی که پشت شقیقههایم میکوبد و با هر تپش، انگار چیزی را به دیوارهی جمجمهام میزند.
بعد خشکیِ دهانم را.
زبانم سنگین شده و مزهای تلخ و گس ته گلویم مانده است.
پلکهایم را باز میکنم، ولی نور کمرنگی که از لای پرده به اتاق خزیده، همان لحظه توی چشمهایم میدود. صورتم را جمع میکنم و دوباره دیدههایم را میبندم.
سرم گیج میرود؛ حتی با دیدههای بسته.
چند لحظه طول میکشد تا بفهمم کجا هستم. بوی اتاق برایم ناآشناست. بالش زیر سرم، ملحفهای که تا روی شانهام بالا وارد شده و خاموشیی که بعد از شلوغی دیشامگاه، بیش از حد عمیق به نظر میرسد.
دیشامگاه…
با یادآوری همین یک کلمه، چیزی درون سرم جابهجا میشود.
تصویرها کامل نیستند. تکهتکهاند؛ مثل عکسهایی که کسی با کف دستهای عجول روی زمین پخش کرده باشد.
نورهای رنگی…
آوای کشیده موسیقی…
لیوانی میان انگشتهایم…
خندهای که نمیدانم برای چه بود…
خودم را میبینم که میان جمعیت میرقصیدم. سبک و بیپروا؛ یا شاید فقط مستتر از آن بودم که سنگینیِ نگاهم را بفهمم.
چرا اینقدر نوشیده بودم؟
کف دستم را روی پیشانیام میگذارم. پوست صورتم داغ است، ولی انگشتهایم یخ کردهاند. بهآرامی روی تخت میچرخم و همان لحظه موجی از تهوع از معدهام بالا میآید. بیحرکت میمانم تا اتاق از چرخیدن کف دست بردارد.
تصویر دیگری یکباره از میان تاریکی بیرون میزند.
بازوی کیان دور کمرم بود.
مرا از میان جمعیت بیرون میبرد و من وزنم را روی او انداخته بودم.
بعد این اتاق…لبهی تخت.
دیدههای کیان که از فاصلهای کم نگاهم میکردند.
نفسم برای لحظهای بند میآید.
انگشتهایم ناخودآگاه روی لبهایم مینشینند.
بوسیده بودمش؟
نه…
او مرا بوسیده بود؟
تصویر آن لحظه مثل جرقهای کوتاه در ذهنم روشن میشود؛ لبهایش روی لبهایم، کف دستم روی شانهاش و نفسهایی که میانمان گم شده بودند. گرمایی که بعد از یک سال و نیم، یکباره تمام وجودم را گرفته بود. انگار همهی آن دلتنگیِ فروخورده راهش را پیدا کرده و به یک بوسه ریخته بود.
طعمش را به یاد نمیآورم، ولی حسش هنوز روی لبهایم مانده است.
با این فکر، دلم محکمتر میزند.
دیدههایم را باز میکنم و با وحشت به اطراف نگاه میاندازم. تخت خالیست. ملحفه کمی چروک شده، اما نمیدانم این چروکها از خواب من است یا…
نفسم کوتاه میشود.
از زیر ملحفه بیرون میآیم و نگاهم روی لباسهایم میافتد.
لباسم هنوز تنم است.
چینخورده و نامرتب، اما همان لباس دیشب است.
کمی از فشار سینهام کم میشود، بااینحال قلبم هنوز ملایم نمیگیرد.چشمهایم را میبندم و بیشتر به ذهنم فشار میآورم. باید چیزی باشد. یک جمله، یک حرکت، یک نشانه…
و یکباره صوتیش را میشنوم.
شفافتر از تمام تصویرهای مبهم.
آوای گرفته و جدیِ کیان که میان نفسهای بههمریختهمان گفته بود:
_ مشکات، این نزدیکی اصلاً الان درست نیست… تو حالت خوب نیست.
دیدههایم باز میشوند.
جملهاش مثل تکهای نور، بخشی از تاریکی دیشامگاه را کنار میزند.
یادم میآید عقب کشیده بود. نه بسیار دور؛ فقط آنقدر که بتواند صورتم را ببیند. دستهایش دو طرف بازوهایم بود و نگاهش میان چشمهایم میگشت. من ولی نمیتمایل داشتم فاصله بگیرد. نمیتمایل داشتم بعد از آن بوسه قد بلند شود و برود، طوری که انگار هیچ اتفاقی میانمان نیفتاده است.
کف دست انداخته و پیجادهنش را گحرکت کرده بودم.
گفتم:
_ حالم خوبه.
ولی خوب نبودم.
حالا به وضوح میفهمم که خوب نبودم.
اتاق دور سرم میچرخید. نمیتوانستم نگاهم را روی صورتش ثابت نگه دارم. تنم مدام شل میشد و اگر دستهای او دورم نبود، احتمالاً همانجا روی زمین میافتادم. کلمهها را با زحمت کنار هم میگذاشتم و حتی صوتی خودم هم از فاصلهای دور به گوشم میرسید.
بااینحال بیان کرده بودم حالم خوب است؛ چون خیال میکردم اگر اعتراف کنم حالم بد است، میرود.
از خودم خجالت میکشم.
گوشهی ملحفه را میان انگشتهایم میفشارم و تصویر بعدی آرامملایم برمیگردد.
کیان انگشتهایم را توی کف دستش نگه داشته و بار دیگر مرا روی بالش خوابانده بود. میل داشتم قد بلند شوم و آب بخورم، ولی سرم آنقدر گیج میرفت که نتوانستم، بازویم را گرفت و کمکم کرد لیوان را نزدیک لبهایم آورد.
فکر میکنم حتی کمی آب هم روی لباسم ریخته بود.
آوایش هنوز در گوشم است:
_ من پیشت میمونم، بخواب.
فکر میکنم کف دستش را گرفته بودم. یا شاید فقط دلم میخواست گحرکت کرده باشم. یادم نیست. مرز میان اتفاق و خیال آنقدر کمرنگ شده که نمیتوانم به ذهنم اعتماد کنم.
فقط یادم هست برای بیدار ماندن تقلا کرده بودم. میتمایل داشتم نگاهش کنم. میتمایل داشتم مطمئن شوم هنوز همانجاست. ولی پلکهایم هر لحظه سنگینتر شده بودند و آوای نفسهایش دور و دورتر میشد.
خوابم برده بود؛ نه آنطور که هر شامگاه آدم ساکتآرام در خواب فرو میرود.
بیشتر شامگاهیه خاموش شدن بود.
یک لحظه صورت کیان بالای سرم بود و لحظهی بعد، هیچچیز نبود.
حالا که به آن فکر میکنم، چیزی شامگاهیه بیهوشی بود.
کف دستم را بار دیگر روی صورتم میکشم و آرام نفس بیرون میدهم. پس اتفاقی نیفتاده. آن نزدیکی از یک بوسه و آغوش جلوتر نراهی شده است.
به جای خالیاش خیره میشوم. انگشتهایم را روی فرورفتگیِ کمرنگ بالش کناری میکشم. نمیدانم تمام شب همینجا مانده یا فقط تا وقتی مطمئن شده حالم خوب است.
دلم میخواهد بدانم وقتی خواب بودم نگاهم کرده یا نه. موهایم را از روی صورتم کنار زده؟ دستم را رها کرده و حرکت کرده؟ یا تا صبح کنار تخت بیدار مانده؟
از جا کشیده میشوم و همان لحظه، موجی از سرگیجه وادارم میکند دستم را به لبهی تخت بگیرم. چند ثانیه همانطور میایستم تا اتاق کف دست از چرخیدن بردارد.
با قدمهایی آرام خودم را به سرویس بهداشتی میرسانم.
تصویرم در آینه حتی خودم را هم میترساند؛ دیدههای پفکرده، موهای درهم و صورتی که رنگش میان سفیدی و خستگی گم شده است. شیر آب را باز میکنم و چند مشت آب سرد به صورتم میزنم. سرمایش هوشیارم میکند، اما نمیتواند تصویرهای تکهتکهی دیشب را از ذهنم بشوید.
هنوز نمیدانم کدام قسمتها واقعاً اتفاق افتاده و کدامشان زایدهی ذهنِ مست و آشفتهی من بودهاند.
موهایم را با انگشت مرتب میکنم، صورتم را خشک میکنم…نفس عمیقی میکشم و از اتاق بیرون میروم.
محوطه برخلاف هیاهوی شامگاه گذشته، حالا آهسته و خسته است؛ انگار خود مهمانی هم خماری سنگینی دارد.
چهرهی بچهها نشان میدهد که دیشامگاه فقط اوضاع من خراب نبوده است. یکی با عینک آفتابی پشت میز قرار گرفته. دیگری سرش را میان دستهایش گراهی شده و بیحرکت به فنجان قهوه خیره شده. روی میز صبحانه همهچیز پیدا میشود، ولی بیشتر ظرفها دستنخورده ماندهاند.
هیچکس حال حرف زدن ندارد و آوای برخورد قاشق با فنجانها هم بیش از اندازه بلند به گوش میرسد.
نگاهم میان جمع میچرخد و وقتی آرمان را میبینم، بیدرنگ به طرفش میروم. کنارش مینشینم.
موهایش بههمریخته و نگاههایش نیمهباز است؛ انگار همین چند دقیقه پیش خودش را بهزور از تخت جدا کرده.
با متوجه شدنم، تبسم خوابآلود و کمرنگی روی لبش مینشیند.
_صبح بخیر.
صدایم هنوز گرفته است:
_صبح بخیر…
مکث میکنم. نمیدانم چطور سؤالم را بپرسم که بیش از این احمق به نظر نرسم. کمی به سمتش خم میشوم و آرام میگویم:
_آرمان، لطفاً نگو دیشبم توهم بوده.
چند لحظه نگاهم میکند…خندهاش میگیرد. خندهاش برای سرِ دردناک من زیادی بلند است. اخم میکنم و دستم را روی شقیقهام میگذارم.
_نخند، جدی میگم!
با همان تبسم میگوید:
_نه، این بار دیگه توهم نبوده. همه دیدیم کیان بردت توی اتاقت.
دلم با گوش دادن اسمش یک ضربان را جا میاندازد.
پس واقعی بوده.
آن فاصلهی کوتاه میانمان و بوسهای که هنوز گرمایش را روی لبهایم احساس میکنم… همه واقعی بودهاند.
لبم را تر میکنم و با ترمشاهده کرد میپرسم:
_کی از اتاق اومد بیرون؟
خمیازهای میکشد و بیحوصله شانه بالا میاندازد.
_ نمیدونم. من دیگه خوابیدم. احتمالاً تا صبح پیشت بوده.
تبسمی کمجان و نامیل داشته روی لبم مینشیند.
پس نراهی شده…مانده است.
گرمای کمرنگی زیر پوستم میدود. برای لحظهای تمام سردیهای این چند روزگار رنگ میبازند و جایشان را به امیدی کوچک و شکننده میدهند. امیدی که جرئت ندارم زیاد به آن نزدیک شوم، مبادا با یک نفس فروبریزد.
نگاهم را میان آدمهای دور میز میچرخانم، ولی پیدایش نمیکنم.
_الان کجاست؟
بهجای جواب دادن، با ابرو به نقطهای پشت سرم اشاره میکند.
_ داره میاد.
بیاختیار برمیگردم و میبینمش.
با قدمهای محکم به طرفمان میآید. ظاهرش برخلاف بیشتر آدمهای دور میز مرتب است، اما خستگی در تیرگیِ زیر نگاههایش جا مانده. با متوجه شدنش، دلم چنان محکم به سینهام میکوبد که برای لحظهای سرگیجهام را فراموش میکنم.
تمام تصاویر دیشامگاه مجدداً در ذهنم جان میگیرند.
حرارت یکباره به صورتم هجوم میآورد. نگاهم را پایین میاندازم، اما دیگر دیر شده است؛ مطمئنم گونههایم سرخ شدهاند. قلبم میخواهد بدانم او هم به همان لحظهها فکر میکند یا نه. آیا وقتی نگاهم میکند، بوسهمان را به یاد میآورد؟ آیا هنوز طعمش را به خاطر دارد؟
قدمهایش نزدیکتر میشوند تا سایهاش روی میز و کف دستهایم میافتد.
درست بالای سرم میایستد.
سرم را بالا میآورم و به چشمانش نگاه میکنم؛ دنبال نشانهای از مرد دیشامگاه میگردم. همان مردی که نگاهم کرده بود و با وجود تمام خشم و قلبخوریاش نتوانسته بود تمایل داشتنش را پنهان کند.
ولی چیزی پیدا نمیکنم.
صورتش بسته است و نگاهش سخت و نفوذناپذیر.
میپرسد:
_ صبحانه خوردی؟
قبل از آنکه جواب بدهم، ادامه میدهد:
_ بخور، بعد بیا بالا. کارت دارم.
برای لحظهای فقط نگاهش میکنم. انتظار داشتم دستکم حال مرا بپرسد. شاید بگوید سردرد دارم یا نه. شاید نگاهش یک لحظه روی لبهایم بماند. شاید خیلی کوتاه، فقط به اندازهی یک پلک زدن، آن چیزی را که دیشب میانمان گذشته بود به رسمیت بشناسد.
ولی هیچکدام اتفاق نمیافتد.
سر تکان میدهم.
_ باشه.
منتظر نمیماند. روی برمیگرداند و به سمت پلهها میرود.
لحنش…لحنش سرد بود.
نه شامگاهیه مردی که دیشامگاه کنارم نشسته بود،
دقیقاً شامگاهیه همان مردی بود که دیروزگار مرا روی پلهها رها کرد و راهی شد.
با رسیدنش به بالای پلهها، از میدان متوجه شدم خارج میشود و من میمانم با میز صبحانهای که تا همین چند لحظه پیش حتی متوجهش نبودم. نگاهم روی بشقابها، نانهای برشخورده و فنجان چای مقابلم میچرخد. بوی غذا حالم را بدتر میکند.
دستم را به سمت فنجان میبرم، اما انگشتهایم دور کف دستهاش ثابت میمانند. گلویم چنان از اضطراب بسته شده که حتی فکر نوشیدن هم آزارم میدهد.
مگر حالا دیگر چیزی از گلویم پایین میرود؟
چند دقیقه بیشتر نمیتوانم پشت میز دوام بیاورم. فنجان چای همانطور دستنخورده مقابلم مانده و اضطراب، اشتهایم را بلعیده است. از جا کشیده میشوم و پلهها را دوتا یکی تا روفگاردن بالا میدوم.
وقتی به آخرین پله میرسم، نفسم بریده است.
کیان آنجاست؛ تنها، پشت به من و رو به منظرهی شهر. یک کف دستش را به لبهی نرده تکیه داده و سیگاری میان انگشتان کف دست دیگرش دود میشود.
صدای قدمهایم را میشنود و برمیگردد. نگاهش تنها لحظهای روی صورتم میماند.
_ اومدی؟ بیا اینجا بشین.
لحنش آرام است، ولی نه از آن آرامشهایی که آدم را آسوده میکنند؛ ملایمش سنگین پیش از یک اتفاق بد است.
به طرفش میروم و روی صندلی مینشینم. قلب توی دلم نیست.
انگار موجود غریبهای در شکمم وول میخورد و با هر حرکتش، اضطراب را به تمام تنم میپاشد. طبق عادت قدیمی، دندانم را روی پوست لبم میگذارم و تکهای از پوست آن را میکَنم. مزهی خون زیر زبانم میپیچد، اما حتی همان هم نمیتواند حواسم را پرت کند.
کیان سیگارش را میان انگشتهایش میچرخاند. چند ثانیه به آتش سرخش خیره میماند و سرانجام میگوید:
_مشکات… من میدونم، تو هم میدونی که دیگه هیچی مثل قبل نمیشه.
نفسم همانجا، میان سینهام گیر میکند.
نگاهش نمیکنم. چشم میدوزم به انگشتهایم و آوای خودم را از جایی دور میشنوم:
_ فقط بهخاطر اشتباه من؟
سرش با حرص به سمتم میچرخد. صدایش یکباره بالا میرود؛ تلخ و برنده:
_فقط؟
ساکت میمانم و او ادامه میدهد:
_ تو زنِ منی، مشکات. من توی این یک سال و نیم کل دنیا رو گشتم که پیدات کنم. نمیدونی چند جا رفتم، از چند نفر سراغت رو گرفتم، چند شب به خودم گفتم شاید دیگه هیچوقت نبینمت… بعد بالاخره پیدات کردم. چهجوری؟ کف دست توی کف دستِ یه مرد دیگه!
فکش را روی هم فشار میدهد و سیگار را محکمتر میان انگشتهایش نگه میدارد.
_ جلوی همه گفتی دوستدخترشی. جلوی چشم من باهاش رفتی توی اتاق و شب رو همونجا موندی. صبح هم دیدم کف دستش رو گرفتی. حالا ازم میپرسی فقط بهخاطر یه اشتباه؟ من از کجا بدونم توی این یک سال و نیم بین شما دوتا چی گذشته؟
قلبم میخواهد فریاد بزنم. قلبم میخواهد تمام این یک سال و نیم را باز کنم و جلوی نگاهش بگذارم؛ تمام شبهایی را که با خیال زنده بودنش خوابیدم، تمام روزگارهایی را که حتی برای یک لحظه مرگش را باور نکردم. ولی صوتیی از گلویم بیرون نمیآید. فقط میتوانم با درماندگی بگویم:
_ هیچی… به خدا هیچی. آرمان برای من مثل برادرمه.
پوزخند کوتاه و تلخی میزند؛ آنقدر تلخ که انگار حرفم بیشتر از پیش عصبانیاش کرده است.
_تو تنها دختری بودی که من بهش اعتماد کردم.
این جملهاش بیشتر از فریادهایش درد دارد. نگاهم را بالا میآورم و با بغض میگویم:
_ من به هیچ مرد دیگهای حتی نگاه هم نکردم.
_ توی یه خونه حیات میکنین؟
_توی یه ساختمون…
_ یه جا کار میکنین؟
سرم را به نشانهی مخالفت تکان میدهم.
_ نه. من یه جای دیگه کار میکردم. آرمان تازه منو آورد پیش خودش. اینم اامان باره که باهاش اومدم سفر کاری.
نگاهش را از من میگیرد و به دورکف دست میدوزد. انگار حرفهایم حتی به گوشش نمیرسند؛ انگار تصمیمش را پیش از رسیدن من گراهی شده و این اظهار کردوگو فقط مراسم اعلام آن است.
زیر لب میگوید:
_ نمیتونم.
ابروهایم در هم میرود.
_ چیو نمیتونی، کیان؟
چند لحظه سکوت میکند. بعد سیگار را به لب میبرد، پک عمیقی میزند و دود را با نفسی سنگین بیرون میدهد.
_ نمیتونم اینو هضم کنم، مشکات. تو زنمی. نمیتونم بفهمم زن من چهجوری میتونه بره توی اتاقِ یه مرد غریبه و شامگاه رو اونجا پیش اون بخوابه، فقط برای اینکه لج منو دربیاره اگه فردا پسفردا دوباره بریم زیر یه سقف و تو یه چیزی اشتباه برداشت کنی، باز همین کار رو میکنی؟ مجدداً برای اینکه منو بسوزونی، میری پیش یکی دیگه؟ من باید هر بار بترسم که با یه سوءتفاهم، زندگیمون رو نابود میکنی؟
بغض در گلویم میترکد، ولی نمیگذارم اشکم سرازیر شود. انگشتهایم را در پارچهی شلوارم چنگ میکنم و با حرص، میان دندانهای روی هم فشردهام میگویم:
_ من پیشش نخوابیدم، کیان! انقدر این جمله رو تکرار نکن. آرمان روی مبل خوابید. هیچ اتفاقی بین ما نیفتاد.
به سمتم برمیگردد. چیزی در نگاههایش هست که تا همین لحظه نمشاهده کرده بودم؛ چیزی فراتر از خشم. زخمی عمیق و بیمارگونه که انگار تمام شب او را از درون خورده است.
_ من اون شامگاه تا صبح بیدار بودم.
صوتیش پایین آمده، ولی لرزش خشمش را میتوانم حس کنم.
_نمیدونم چند بار تا جلوی درِ اون اتاق اومدم. نمیدونم چند بار کف دستم راهی شد بالا که در بزنم و هر بار خودمو لعنت کردم و برگشتم. قلبم میمیل داشت در رو باز کنم، بیام تو و بهزور از اون اتاق بکشمت بیرون.
سیگار را پایین میآورد و چشمهایش را برای لحظهای میبندد.
_ میدونی اون چند ساعت چه فکرایی از سرم گذشت؟ میفهمی وقتی زنم با یه مرد دیگه توی یه اتاقه، ذهن من چه تصویرایی میسازه؟
کف دستش را روی صورتش میکشد و با صدایی خفه ادامه میدهد:
_حتی الان هم که بهش فکر میکنم، دیوونه میشم. تا صبح چشم روی هم نذاشتم. فقط با خودم جنگیدم که تصویرسازی نکنم. هزار بار به خودم گفتم شاید چیزی که فکر میکنم نباشه… بعد صبح اومدم پایین و دیدم کنارش جای گرفتی و دستش رو گرفتی.
_ کیان، اون حرکت هیچ معنایی نداشت…
_ برای تو نداشت!
صوتیش دوباره بالا میرود و من بیاختیار ساکت میشوم.
_ برای من داشت. هر چیزی که این چند روز مشاهده کردم، برای من یه معنی داشت. حتی همین الان هم دائم کنار اونی. کنار اون میشینی، اون برات قرص میاره…سوپ میاره…میخوای لب دریا باهات میاد. اگه کمند اون روزگار نمیومد، اگه نمیفهمیدی خواهرمه، قرار بود تا کجا این بازی رو ادامه بدی؟قرار بود هر شامگاه با اون تو یه اتاق بخوابی که فقط منو برای کاری که نکردم تنبیه کنی؟
لبهایم از هم باز میمانند، ولی چیزی برای گفتن ندارم. نه به این قلبیل که حق با اوست؛ فقط زیرا حالا برای اولین بار میفهمم تمام راهی شدارهایی که برای من چیزی جز یک بازی بچگانه و انتقامجویانه نبودند، از چشم او چه شکلی متوجه شده شدهاند.
سیگارش را در جاسیگاری خاموش میکند. کف دستش را در جیب شلوارش فرو میبرد و با لحنی که بهطرز وحشتناکی رسمی شده، میگوید:
_ امروزگار با وکیلم تماس میگیرم. برای مهریه و هر حق دیگهای که داری، میتونی مستقیم با خودش صحبت کنی.
برای چند ثانیه معنای کلماتش را نمیفهمم.
وکیل؟ مهریه؟ پرداخت میکنم؟
اینها کلمههای مربوط به پایاناند. کلمههایی خشک و بیرحم که هیچ شباهتی به من و کیان ندارند… یا حداقل نداشتند.
جهان دور سرم میچرخد. این بار نمیدانم از مستیِ دیشب است یا از چیزی که همین حالا در وجودم فرو ریخته.
ادامهی حرفهایش را نمیشنوم. فقط میبینم لبهایش تکان میخورند.
میخواهد مرا از زندگیاش حذف کند؟
میخواهد همهچیز همینجا تمام شود؟
صوتیش دوباره از میان همهمهای که در سرم پیچیده، به گوشم میرسد؛ سرد، صاف و بیروح:
_ من میخوام برگردم کانادا.
این یکی را دیگر کامل میشنوم.
آنقدر کامل که انگار کلمهی کانادا از دهانش بیرون میآید، عرض میز را طی میکند و درست وسط سینهام فرو میرود.
بعد از چند لحظه آوایم میکند:
_ مشکات…
پلک میزنم، ولی نگاهم را از کف دستهایم برنمیدارم.
_ نمیخوای چیزی بگی؟
نمیتوانم…لعنتی، واقعاً نمیتوانم.
میترسم همین که دهان باز کنم، سد بغضم بشکند و تمام اشکهایی که از لحظهی متوجه شدنش نگه داشتهام، یکباره جلوی پایش بریزند. نمیخواهم التماسش کنم. نمیخواهم بیشتر از این خُرد شوم. نمیخواهم باز هم خودم را به سمتش بکشم و او یک قدم دیگر از من فاصله بگیرد.
چند بار آب دهانم را با زحمت قورت میدهم.
بالاخره لب باز میکنم. صدایم آنقدر آرام است که خودم هم بهسختی میشنومش:
_من مهریه نمیخوام.
نفس لرزانی میکشم.
_ هیچی نمیخوام. هر کاری که فکر میکنی لازمه، انجام بده.
همین که از جا بلند میشوم، روفگاردن دور سرم میچرخد. پاهایم سست میشوند و برای لحظهای تعاقلبم را از دست میدهم.
کیان بیاختیار به طرفم میآید و کف دستش را دراز میکند تا نگهم دارد، ولی پیش از آنکه انگشتهایش به من برسند، کف دستم را مقابلم میگیرم.
_ نه…
سر جایش میایستد.
نمیخواهم لمسم کند. حالا نه. لمسش بعد از حرفهایی که زده، فقط دردِ رفتنش را واقعیتر میکند.
کف دستم را به پشتی صنقلبی میگیرم و با آوایی لرزان میگویم:
_خوبم… نیازی نیست.
چند ثانیه همانطور روبهروی هم میمانیم. من با چشمهایی که جرئت ندارند به صورتش نگاه کنند و او با کف دستی که نیمهمسیر مانده و حالا آرام پایین میافتد.
میپرسم:
_ حرف دیگهای نداری؟
مکث میکند.
آن مکث، کوتاه است، ولی من در همان چند ثانیه هزار بار میمیرم و زنده میشوم. منتظرم بگوید تصمیمش را از روی خشم گراهی شده. بگوید دیشامگاه برایش فقط یک بوسه نبوده. بگوید هنوز مسیری مانده است. حتی اگر نمیتواند ببخشد، کف دستکم بگوید نروم.
ولی آخرین امیدم با همان یک کلمه خاموش میشود:
_ نه.
سر تکان میدهم. نمیدانم این حرکت را برای او انجام میدهم یا برای اینکه خودم را متقاعد کنم حرفش را فهمیدهام.
از کنارش میگذرم و به طرف پلهها میروم. آوای قدمهایم را میشنوم، ولی حس میکنم این زنِ دیگریست که دارد از روفگاردن پایین میرود؛ زنی که چند دقیقه پیش هنوز امید داشت و حالا نه تنها امیدش بلکه خودش هم مرد.
“او منتظر تا من بگویم اظهار کردنیهای مگویم را…من منتظر تا او بگوید… وقت ولی وقت رفتن بود.”
یعنی تمام شد؟
همه چیز همین قدر ساده، همین قدر بی رحم، همین قدر یکبارهی تمام شد؟
عشق نافرجام من بعد از این همه انتظار، بعد از این همه شامگاه بیداری، بعد از آن همه خیال بافتن به جدایی می رسد؟
شاید هیچ وقت دوستم نداشت.
شاید هیچ وقت آن قدری که من عاشقش بودم عاشقم نبود.
بیان کرده بودم بدون او نمی توانم زیستن کنم؟
اضافه کرده بودم تمام روزهای این یک سال و نیم را فقط به امید وارد شدن و مجدداً مشاهده کردنش دوام آورده ام؟
پس حالا چطور این قدر راحت می گوید می خواهد جدا شود و برود؟
دیگر نمی بینمش؟
یعنی تمام؟
من با او معنی زندگی را متوجه شدم، با او طعم خوشبختی را چشیدم.
با او فهمیدم دلبسته شدن فقط یک کلمه نیست، می تواند نفس آدم باشد، نبض آدم باشد، قلبیل بیدار شدن صبح ها باشد.
و حالا که می خواهد برود… من با این همه جای خالی چه کنم؟
نمی دانم آن مسیر را تا اتاق خواب چطور طی می کنم.
فقط می دانم پاهایم راه می روند و من پشت سرشان کشیده می شوم، مثل روحی که از تنش جا مانده باشد.
بچه ها یکی یکی از پله ها بالا می آیند.
چهره هایشان را می بینم، متعجب، مضطرب، مبهوت.
اما هیچ صدایی به گوشم نمی رسد، همه چیز انگار زیر آب اتفاق می افتد.
لب ها تکان می خورند، ولی کلمه ها به من نمی رسند، آرمان را می بینم که مقابلم توقف کرده.
چیزی می گوید، چند بار، اخم کرده، کف دستش را جلو صورتم تکان می دهد.
ولی من فقط لب هایش را می بینم که باز و بسته می شوند.
نمی دانم چه می گوید، نمی خواهم هم بدانم.
فقط یک چیز را می دانم…باید بروم.
او دیگر من را نمی خواهد، باید از اینجا بروم، همین حالا.
کتم را برمی دارم و روی همان لباس های منزل می پوشم.
دکمه هایش را درست نمی بندم، اصلا مهم نیست.
از منزل بیرون می زنم.
صوتی قدم های آرمان پشت سرم می آید.
شتابزده…دلواپس.
می ایستم، برمی گردم و با ته مانده صوتیم، که بیشتر شبیه سایه یک صوتست، می گویم:
_میشه یکم تنها باشم؟
ابروهایش بیشتر در هم می رود.
_کجا میخوای بری؟
لب هایم خشک اند.
_دریا.
چند ثانیه فقط نگاهم می کند، نگاهی که تویش تردید است، نگرانی است، ترس است.
_حالت خوب نیست. بذار من باهات بیام.
نمی دانم چطور، ولی تبسم می زنم، یک تبسم کوچک، شکسته، بی جان.
_خوبم… فقط میخوام یکم تنها باشم. لطفا.
نفسش را آرام بیرون می دهد، انگار دارد با خودش می جنگد.
بهشدت آرام می گوید:
_باشه… زود برگرد.
سر تکان می دهم و چند قدم دور می شوم.
ناگهان می ایستم… برمی گردم.
او هنوز همان جا از حرکت ایستاده و نگاهم می کند.
_آرمان.
_جانم؟
گلویی که از گریه می سوزد، کلمه ها را به زحمت بیرون می دهد.
_ممنون.
نگاهش نرم می شود.
_بابت چی؟
پلک می زنم، برای این که اشک نریزد، برای این که نلرزم…برای این که از هم نپاشم.
_همه چی.
دیگر منتظر جوابش نمی مانم، مسیر می افتم.
باد می خورد به صورتم.
هوا نه سرد است، نه گرم، ولی من یخ زده ام.
هر قدمی که به سمت دریا برمی دارم، انگار به سمت یاد ای قدیمی می روم.
به سمت چیزی که یک روزگار خوشبختم کرده بود و حالا قرار است نابودم کند.
به ساحل مرجانی می رسم، صوتی موج ها توی گوشم می پیچد، جمله او مثل خنجری نرم و کشنده از ذهنم می گذرد.
“اامان بار با من اومدی دریا. از این بعد هر وقت بیای دریا یاد من میفتی”
لبخند می زنم، چه تبسم تلخی، چه پیشگویی بی رحمانه ای.
من همه اامان های زندگیم را با تو داشتم کیان.
اامان دریا، اامان جنگل، اامان بوسه، اولین دلدادگی، اامان بار که فهمیدم دلم می تواند برای کسی این طور بلرزد، اولین بار که درک کردم نیاز فقط گرسنگی و تشنگی نیست، گاهی اسم یک آدم است، اولین خنده های از ته قلب، اولین حس دلبسته شده شدن، اامان بار که باور کردم شاید جهان آن قدرها هم جای ترسناکی نباشد، وقتی تو باشی.
و حالا…حالا همه چیز تمام شده؟
دیگر به چه امیدی زیستن کنم؟ به این امید که برمی گردی؟
نه…
تو برنمی گردی، تو دیگر من را نمی خواهی.
این حقیقت مثل موج می کوبد به سینه ام، نفس کشیدن را سخت می کند.
پاهایم بی اختیار جلو می روند تا به لب صخره های مرجانی می رسم.
می ایستم، باد شمتوجه شدتر شده، موهایم را به هم می ریزد، لباسم را به تنم می چسباند.
پایین را نگاه نمی کنم، فقط به خط دورِ آب خیره می شوم، به جایی که آسمان و دریا به هم می رسند و هیچ چیز معلوم نیست.
دیده هایم می سوزند، بالاخره اشک ها مسیر خودشان را پیدا می کنند.
یکی، بعد یکی دیگر، بعد همه شان، شانه هایم می لرزند.
کف دستم را می گذارم روی دهانم تا صوتی گریه ام بیرون نریزد، اما نمی شود.
هق هق از لای انگشت هایم رد می شود.
تنهایی اینجا وحشی تر است، درد اینجا صدا دارد.
موج ها مدام جلو می آیند و برمی گردند، انگار دریا هم بلد نیست با این همه بی قراری چه کند.
زیر لب، با صدایی شکسته، طوری که فقط خودم می شنوم، می گویم:
_من بعد تو چیکار کنم؟
کلمه ها در باد گم می شوند، هیچ جوابی نمی آید.
فقط دریا نفس می کشد، فقط دل من می شکند.
آوای فریاد آرمان توی باد میپیچد. انگار از بسیار دور میآید.
_مشکات! نرو جلو! مشکات!
پشتبندش صدایی دیگر را میشنوم، صوتیی که هنوز هم، حتی در این لحظات آخر، ضربان دلم را به بازی میگیرد، کیان را میبینم، میدود. نفسنفس میزند، صورتش از اضطراب کبود شده.
فریاد میزند:
_مشکات! بیا عقب!
تبسم میزنم، تلخ، سرد، بیحس.
تند اشکهایم را پاک میکنم، میخواهم صورتش را، آخرین تصویری که قرار است از این دنیا در ذهن داشته باشم، واضح ببینم.
_کیان… گفته بودم بدون تو زندگی نمیکنم؟
جلوتر میآید، کف دستهایش میلرزد، انگار میترسد اگر نزدیکتر شود، من فرو بریزم.
_مشکات عزیزم… بیا عقب، من اشتباه کردم، من غلط کردم. فقط بیا عقب…
دستش را به سمتم دراز میکنم، لرزش انگشتانش را میبینم.
_تو تکتک روزها و شامگاههای این یک سال و نیم رو، به امید اینکه تو برمیگردی حیات کردم، اگه روزگار اول میدونستم نمیای، اگه روز اول مثل همه باور میکردم که مردی… همون موقع خودم رو میکشتم.
نفسم میگیرد.
_من قبل تو انگیزه حیات نداشتم، بعد تو هم ندارم. آرمان؟…
سرم را سمت آرمان میچرخانم.
_آرمان… براش تعریف کن چقدر دوستش دارم. بگو چجوری همه رو کلافه کرده بودم با اسم و دلدادگیِ کیانم…
کیان جلوتر میآید، زانوهایش لرزان است.
_میدونم مشکات… میدونم، منم دوستت دارم بیشتر از چیزی که فکرش رو بکنی، اشتباه کردم. منو ببخش… جونِ کیان بیا عقب.
نگاهم را از او میگیرم، به افق خیره میشوم، به دریایی که منتظر من است.
_بعد شیوا، دیگه دلم زندگی رو نمیتمایل داشت، حیاتم تاریک بود، سیاه بود، فقط بوی باروت میداد، شده بودم یه ربات برای بازی های بهنام…یه شب با موتور زدم به دل جاده. انقدر گاز دادم… تصادف کردم، همون موقع قلبم نمیمیل داشت چشم باز کنم. هیچ انگیزهای نداشتم. (پارت اول تصادف مشکات)
تبسمم عمیقتر میشود، یک آرامش عجیب در وجودم میدود.
_تو اومدی بهم زیستن دادی… و امروزگار… اون زیستن رو ازم پس گرفتی.
خاموشی میشود، فقط صوتی موجهاست.
همان جملهای را میگویم که آدم های زیستن ام زمان خداحافظی اظهار کرده بودند و من از گوش دادنش متنفر بودم، ولی حالا مثل یک وصیتنامه، شیرین است.
_کیان… یادت نره… دوستت دارم.
کف دستهایم را باز میکنم، بند کتم رها میشود،سنگینیِ وجودم از بین میرود.
خودم را رها میکنم.
صدای فریادهایشان را میشنوم که در باد گم میشود.
کیان میدود… میخواهد دستش را به من برساند، ولی دیر شده.
بین آسمان و زمین معلقم، نگاههایم را میبندم.
تبسم میزنم.
نه از سر جنون، از سر رهایی.
من بهشدت وقت بود که دیگر این حیات را نمیتمایل داشتم. محبت به کیان بود که من را تاکنون منصرف کرده بود، و حالا… حالا که او نیست، دیگر چیزی برای از کف دست دادن ندارم.
با برخورد سرد آب، نگاههایم بسته میشود.
کف دستهایم رها میشوند.
“جانِ من و جهانِ من، رویِ سپیدِ تو شده
عاقبتم چنین شود، مرگِ من و بقایِ تو…”
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن