رمان مزیل احزان پارت ۴

خودکار را روی کاغذ حرکت می دهم و اصلا نمی دانم چه می نویسم.نام عطرش چه بود؟نکند از این عطر های محرک بود چه بود،از این ها به خودش زده؟
چرا جوابم را نمی دهد؟
سر قد بلند می کنم و ابروهایم بالا می روند.بی توجه به من که یک قدمی اش ایستاده ام،سرش را در گوشی فرو کرده است.
دفترچه را می بندم و نام رویش گیجم می کند.آریو؟نام او که آریو نیست.آزاد بود؟پس چرا روی دفترچه نوشته آریو؟

– بگیر!

موبایلش را درون جیب می گذارد و من حیرانم از این همه بی توجهی به خودم!
دفترچه را از کف دستم می گیرد.

– دستت درد نکنه.

حرکت لب هایش!چه مرگم شده؟دقیقا چه مرگم شده؟نکند چیز خورم کرده اند؟
محض اطمینان می پرسم:

– اسمت چیه؟

حین چک کردن امضا جوابم را می دهد.

– ادیب.

– گفتم اسمت چیه نه فامیلت چیه!

سر قد بلند می کند و گوشه لبش بالا می رود.اصلا جایگاهش را می داند که اینگونه از بالا نگاهم می کند؟عجیب تر از همه این است که از این غرور احمقانه نگاهش عجیب خوشم می آید.

– آزاد،آزاد ادیب!

مرگ بر حیات! درست حدس زدم،نام خودش نبود برای کس دیگری می تمایل داشت.
نگاه از نگاهان مات شده ام می گیرد و از کنارم رد می شود.حتی کوچک ترین اصطکاکی با شانه ام ندارد.
گردن می چرخانم و خیره قامتش می شوم.

– چه مرگت شده سراب؟

****

برای هزارمین بار خودم را بابت این پروژه لعنت می کنم.چرا باید یک رئالیتی شو که موضوعش عاشقی دو نفر با دو فرهنگ متفاوت که در حال تماشای جذابیی های ایران و سیاحت مناطق گردشگری اش بود را قبول می کردم؟
هدفون را روی گوشم تنظیم می کنم و با کف دست علامت لایک را به طرف محمدی می گیرم.

– یک،دو،سه … حرکت!

لوکاس گل قرمز رنگ را به طرفم می گیرد.

– The name of this flower is the red tulip. In my country, it symbolizes deep love and sacrifice. It is beautiful, just like you.

او می گوید و من صوتی درون هدفون را می شنوم.می شنوم و تمام دخترانه هایم سر باز می کنند.می شنوم و فقط یک چیز را می خواهم،فقط مردی که صوتیش از پشت هدفون به گوشم می رسد.

– این گل اسمش لاله سرخه.تو کشور من نماد عاشقی عمیق و فداکاریه.قشنگس،مثل تو!

زبانم را روی لب هایم کشم.مترجم بود یا جادوگر؟چه بلایی دارد سرم می آورد؟
با حس های سر برآورده ام گل را از دست لوکاس می گیرم.
او هم هدفون دارد و حرف های من را هم آن لعنتی برایش ترجمه می کند.لعنت به این وضعیت!این کانسپت مزخرف را دیگر چه کسی خلق کرده بود برای برنامه سازی؟

– ممنونم!بسیار برام با ارزشه.

این بار دیگر آوایش برای من پخش نمی شود.
نمی دانم دقیقا دارم چه کار می کنم!تمرکزم به هم خورده است.
اصلا نمی دانم چگونه این سکانس را بازی می کنم!مگر می شود آخر؟مگر می شود اینگونه احساساتم به تقلا بیافتند؟

– I wanted to find something as beautiful as your eyes, but I couldn’t find anything. Forgive me.

– می تمایل داشتم یه چیزی پیدا کنم که اندازه چشمات زیبا باشه اما چیزی پیدا نکردم.من‌و ببخش!

عجیب است که او را به جای لوکاس تصور می کنم؟دقیقا خودش با آن قد بلند جلویم توقف کرده باشد و با آن دیده های مشکی پر از غرورش این ها را بگوید.
قطعا عقلم را از دست داده ام!قطعا!
نمی دانم لعنت اضافه کردنِ زیر لبم را می شنود یا نه!

****

تمام نگاهم به بیرون پنجره است.با تلفن صحبت می کند.برای چندمین بار است که تماس گرفته؟
با انگشت دور چهره اش را قاب می گیرم.
با خودم حرف می زنم.گمانم واقعا خل شده باشم.

– چرا به هیچ جاش نیستم؟داره سعی می کنه با سگ محلی جذبم کنه؟

تبسم می زند.

– من این‌و می خوامش لعنت!

موبایلش را قطع می کند و کف دستی درون موهایش می کشد.سمت درب بر می گردد و دیده در دیده می شود با منی که بی پلک زل زده بودم به او.
نگاه نمی گیرم.بیشتر و عمیق تر نگاهش می کنم و او سرد تر از هر کس دیگری بی توجه به من داخل می شود.
دست هایم را پشت کمر گره می کنم و سمتش می روم.سراب کِی اهل حیا کردن بود؟
رو به رویش می ایستم و او منتظر نگاهم می کند.

– قدت چنده؟

گوشه ابرویش بالا می رود.

-چی؟

نزدیک تر می شوم و او قدمی هم عقب نمی رود.سر بالا می گیرم تا نگاه هایش را ببینم.هیچ مردی نیست که در برابر سراب به زانو در نیاید.

– می خوام ببینم چه سایز پاشنه ای استفاده کنم تا هم‌قدت بشم و دیگه انقدر از بالا بهم نگاه نکنی.

سرش روی شانه خم می شود و نگاهی به کفش های پر از نگین و پاشنه قد بلندم،می اندازد.این مردک آفریده شده بود تا تایپ من باشد اصلا!

– همین الانشم پاشنه‌ت زیادی کشیدهه.

تبسم روی لبم می نشیند.

– دارم به این فکر می کنم یه کاری کنم مترجم قبلی رو برگردونم.تو به‌شدت راحتی!

– تو زیستنت با هرکی تمایل داشتی راحت حرف زدی و طحرکت کرد رسمی بوده؟

گونه هایم را داخل دهان می برم.چرا نمی توانم همین جا یقه اش را بگیرم و این لب هایی که عجیب روی نروم می روند را ببوسم؟
بدون هیچ مقدمه ای حرفم را می زنم:

– دوست دختر داری؟

با همان سر کج نگاهم می کند.

– نه …

بفرما این هم از غرور الکی اش.
ادامه حرفش را آهسته تر و با چنان حالت دلربای می گوید که لحظه ای مسخ می شوم.

– تمایلم به مرداست!

چین افتاده گوشه نگاه و دندان هایش را لحظه ای می بینم و از کنارم رد می شود.
مسخره ام کرده بود؟بی*شرف به انگلیسی چه میشد؟