نگاه بند زده ام…
درست مثل کودکی ام…
درست مثل همان بازى…
سروین نگاه هایم را میبست و کف دستم را میگحرکت کرد، میگراهی شد و گاه در همان تاریکی با او تا انتهای باغ میرفتم و او در مسیر چشم هایم می شد و دنیا را آن طور که میدید برایم تعریف میکرد، دنیا از نگاه های سروین زیبا تر بود…
فقط نگاه های سروین بود که خزه سبز روییده در ترک دیوار را شامگاهیه جاده های سبز کتاب قصه میدید…
آسمان از چشم های او انگار آبی تر بود، فقط او بلد بود ابرها را شامگاهیه شاهزاده یا پرى دریایی ببیند…
من بستن دیده هایم را عاشق شدم…
کف دسته موى بافته شده ام را بالای سرم جمع میکنم، این شومیز سفید و دامن کوتاه مشکى، سنم را بیشتر نشان میدهد، ولی طبق توصیه منشى اهورا باید لباس رسمى بپوشم!
زل میزنم به کفش هاى ورنى پاشنه نازک!
خدای من! سخت ترین کار ممکن براى من همین است!
میدانم که نمیتوانم، از خودم عصبى ام که بابت این کفش ها آنقدر پول داده ام، کفش بدون پاشنه عروسکی ام را میپوشم، میدانم به راحتی کتانی هایم نیست ولی از شر پاشنه هاى وحشتناک کفش هاى ورنى نجاتم میدهد…
صورتش را در عکسش نوازش میکنم مثل هر روزگار میبوسمش
” برام انرژى بفرست خوشگلترین خواهر دنیا”
چرا امروزگار تبسمش در عکسش کمرنگ شده است؟
پیرمرد همسایه مشغول آبیارى باغچه کوچک ساختمان است، با صوتی بلند سلام میدهم و او با لبخند برایم کف دست تکان میدهد، چند دقیقه همانجا میمانم، صبح برایم پیام گذاشته بود که منتظر راننده بمانم، وقتى این لیموزین مشکى در محله ای که من در آن توانسته ام خونه اجاره کنم، ظاهر میشود باید سریع حدسش را بزنم که این ماشین و راننده از آن اوست،
راننده پیاده میشود و در را برایم باز میکند، نگاه های پیرمرد همسایه آنقدر گرد شده است که تا آخرین لحظه سوار شدنم فقط حواسم به اوست، داخل که میشوم با دیدن اهورایی که با تی شرت سفید در صنقلبى چرم فرو رفته است و دستش را روى سرش گذاشته جا میخورم!
سلام میدهم، بدون اینکه دیده باز کند در جوابم میگوید:
_ ۴۸ ساعته نخوابیدم
راننده که در را میبندد آن قدر در کنارش معذبم که تا جای ممکن از او فاصله میگیرم و به در میچسبم، علت حضورش را اصلا نمیدانم حتى علت این خبر که ۴۸ ساعت است نخوابیده است را هم نمیدانم!
مثل همیشه سکوت، تنها راه حل من است، ولی او با دیده های بسته خیال تکه تکه کردن مسیر حلم را دارد
_ حالت خوبه؟
کوتاه جواب میدهم:
_ بله ممنون
بیشتر در صندلى فرو میرود و راحت تر لم میدهد،
_ شب ها زود میخوابی؟
_ بله تقریبا
_ من روز ها میخوابم
برنامه ات رو یک جور تنظیم کن غروب بعد اتمام کار کمپانى با راننده بیای خونه ام و گزارش مالى بدى
یکه میخورم و بلافاصله میپرسم:
_ ولی راجع به این حرف نزده بودیم! یعنی شما اصلا خودتون شرکت نمیای؟
سریع پاسخ میدهد:
_ نه! به خاطر همین ۳ برابر محل کار قبلیت حقوق میدم
_ اما…
حالا یک نگاهش را براى قطع جمله ام باز کرده است
_ من فقط نوازنده ام خانوم!
از این کارهاى تشریفاتى خوشم نمیاد
ولى مجبورم
پس باید یک تیم متعهد که بتونن با شرایط من خودشون رو وفق بدن، داشته باشم!
به منشی گفته بودم توضیح بده
بیشتر به در میچسبم
_ پشت تلفن نشد از ایشون بیشتر سوال بپرسم، میخواستم امروزگار حضورى…
کف دستش را روى نگاهش میگذارد و با یک جمله کف دستور سکوت میدهد
_ اوکى، فعلا میخوام بخوابم
زیر نگاهی نگاهش میکنم که انگار سالهاست خوابیده است، تاتوهاى عجیبش برایم بى معنى است و انگشترهایش را اصلا دوست ندارم، جز حلقه رز گلد ساده و باریکش که در نیمه های کوچکترین انگشت کف دست چپش یک طور خاص میدرخشد و ظرافتش با خشونت بقیه انگشترهای عجیب و غریبش قابل مقایسه نیست…
وقتی که رسیدیم متوجه شدم بر خلاف تمام رویا بافى دیشامگاهم خبرى از یک شرکت بزرگ و کارمندهاى متعدد نیست!
یک ساختمان دو طبقه قدیمی کوچک در یکی از محله های مهم و قدیمی شهر، تنها با ۴ کارمند، کمپانى خوش اسم و رسم پاکزاد را تشکیل میداد!
حتی متوجه شدم استودیو شخصی اش طبقه پایین همان ساختمان است!
منشی زن مسن و کم حرفى بود از آن کف دسته از آدم ها که انگار حرف زدن برایشان سخت ترین کار ممکن است، چند دقیقه ای در سالن کوچک منتظر جای گرفتم، اهورا هم ادامه خوابش را به کاناپه قرمز سالن انتقال داده بود،
نگهبان که نژادش زرد پوست دیده بادامی بود، چند دقیقه بعد با همان لهجه خاصش به منشی خبر داد که شخصی به نام هیرسا رسیده است،
منشی بی خیال دستگاه قهوه جوش شد و با تبسم و طمأنینه سمت اهورا راهی شد و ملایم اظهار کرد:
_ آقای پاکزاد!
هیرسا رسید
اهورا هر دو دیدهش را باز میکند هم زمان کسی وارد سالن میشود، سر که میچرخانم یک پسر جوان، سوییچ را از بالاى سر من سمت نگهبان پرت میکند و با خنده میگوید:
_ لطفا انجامش بده
نگهبان هم اطاعت میکند و از سالن خارج میشود،
بدون اینکه حتى به من نگاه کند سمت اهورا میرود و من از پشت شلوارش را
تماشا میکنم که هزار پارگى دارد و چند زنجیر عجیب همانطور که به کتش آویزان بود به شلوارش هم آویزان است، باید برگردد تا صورتش را یکبار دیگر ببینم! اه لعنت به این حافظه کوتاه مدت تصویرى ام!
کف کف دست هایشان را بهم میکوبند و پسر جوان با انرژی میگوید:
_ قسم میخورم چند ساله این ساعت از روز بیدار نبودی مرد!
اهورا به من نگاه میکند و پسر جوان هم به تبعیت از نگاه او سمت من بر میگردد که حالا از جایم کشیده شده ام!
دو چهره کاملا شامگاهیه هم در یک قاب!
هیچ شکی ندارم که برادر هسشتابزده!
فقط در مدل آرایش مو و جثه، کمی فرق دارند!
با تبسم سلام میدهم، یک ابرویش که پیرسینگ دارد بالا میرود، اهورا رو به من به فارسی میگوید:
_ برادرم نمیدونه تو ۱۰ روزگار گذشته این دومین باره این ساعت روزگار بیدار میشم
ابروی برادرش بالا تر میرود و به جای جواب سلام، میپرسد:
_ ایرانیه؟ یا فقط بلده فارسی حرف بزنه؟
به جای اهورا من پاسخ میدهم:
_ ایرانی ام
چشم هایش را تنگ میکند و چند قدم جلو می آید، هم زمان اهورا میگوید:
_ هیرسا! به نظر تو هم شامگاهیه دخترهای امریکای جنوبیه؟
از این نگاه ها و این طور تشریح چهره ام حس خوبى ندارم، هیرسا پاسخ میدهد:
_ دقت که میکنم واسم خیلی آشناست
بعد رو به من میپرسد:
_ایران درس خوندی؟
به نشانه منفی سر تکان میدهم،
دستش را سمتم دراز کرده و در حالی که به او کف دست میدهم، پاسخ میدهم:
_من تا حالا ایران نراهی شدم
هنوز همان طور عمیق نگاهم میکند
_ پس چرا این قدر واسم چهره ات آشناست؟
اینبار اهورا با اعتراض میگوید:
_ نصف مردم این شهر به چشم تو آشنان پسر!
فریال از امروزگار اومده واسه حسابرسی مالی، کمکمون کنه!
لطفا اینجا هواشو داشته باش
بعد از جایش قد بلند میشود و رو به منشی میگوید:
_ میرم خونه، راننده رو خبر کن، غروب هم فریال رو حتما بیاره خونه
هیرسا هنوز مشغول رصد چهره ام است، اهورا در حالی که از کنارش میگذرد، کف دست روی شانه اش میگذارد و چیزى در گوشش زمزمه میکند و هیرسا با سر تایید میکند، بعد با همان چشم های خواب زده اش سمت مرا نشانه میگیرد و میگوید:
_ روزگار کاری خوبی داشته باشی، فریال ملک
نمیدانم چرا هیچ وقت از سایه این نام خانوادگی کنار اسمم حس خوشایندى نداشتم…
برای من همیشه شامگاهیه یک قدرت کاذب
یک دروغ بزرگ
و تنها یک غُلُو بود و بس….
من هیچ وقت نتوانستم یک ملک باشم
حتی افروز و زن برادرهایم ملک شدن را بهتر از من، اجرا میکردند…
براى داشتن سایه باید پشت به آفتاب ایستاد…
باید بیخیال تماشاى طیف چند رنگ و نورانى دور خورشید شد…
باید از نوازش اشعه هاى گرم و مطبوعش گذشت…
ولی من از این تاریکى مداوم چند ساعته ى روز اول کارى ام به تنگ آمده ام…
از نور هاى کم سوى چراغ هاى قدیمى که مدام پلک میزنند و ساکت نمیگیرند…
سکوت بیش از حدى که تنها موسیقى اش صداى دکمه های کیبورد منشی و گاه خمیازه کارمند شکم گنده شرکت است و به نظرم مسخره ترین عنوان کارى براى این جا
همین ” کمپانى موزیک ” باشد
بس که بى آوا و بی هنر است…
یک فنجان قهوه براى خودم ریختم و به تراس کوچک پناه بردم، خاک کف تراس و نرده ها مرا از نفس عمیق کشیدن میترساند ، اولین جُرعه از فنجانم را که مینوشم یک نفر خیال هجى اسمم را دارد
_ اِ … خانمِ…
خانمِ چیز…
چى بود اسمت؟
برگشتم و برادر رییسم را از این همه درگیرى ذهنى نجات دادم
_ فریال! فریالم آقاى هیرسا
همراه لبخندش بشکن میزند
_آهان!!! باریکلا!!! خودشه! خانم فریال!
از حرکتش خنده ام میگیرد و حالا وقتش رسیده است بدانم اسمم به چه کارش می آید
_ با من امرى داشتید؟
کنارم می ایستد و مجدداً عمیق نگاهم میکند
_ میتمایل داشتم بگم فایل هاى مالى قدیمی هم پیدا شد
_ چه قدر خوب! حالا کارم خیلی راحت شد
دیده چپش چند بار پیاپى پلک میخورد و این حالت در این چند دقیقه کوتاه بار چندمى است که رخ داده است
_ تو با اهورا کجا…
انگار یک مرتبه از ادامه جمله اش پشیمان میشود نگاهش را از صورتم میگیرد و طور دیگرى ادامه میدهد
_ اینجا راحتى؟
چند رشته موى کنار شقیقه ام کلافه ام کرده است، پشت گوشم اسیرشان میکنم و لبم را به حالت ناطلاع داشتن جمع میکنم
_ فعلا که نه!
اینجا خیلى تاریکه!
خیلى ساکته
یک مرتبه قهقهه میزند
_ پس خونه اش رو ببینى چی میگی؟
با نگاه هاى متعجب میپرسم:
_ خونه کى؟
بار دیگر پلکش چند بار میپرد
_ رییست!
رییست از هر صدایى جز صوتى سازش بدش میاد! از نور هم حالش بد میشه
_ واقعا؟؟؟
آخه اینجا اصلا شامگاهیه کمپانى نیست!
تعداد کارمندها!
راهی شد و رسیدى هم در کار نیست!
داخل میرود و من دنبالش مسیر می افتم
_ اهورا بدش میاد آدم زیادى دورش باشه
مجبوریم این طور کار کنیم
این شرکت هم اگه هست به اصرار منه!
به خودش باشه فقط میره رو سن و ساز میزنه و تمام!
بدون حاشیه، بدون تبلیغات
هر وقت فکرم درگیر میشود ناخود آگاه انگشت اشاره ام کنار دهانم میرود
_ پس کلا آدم متجددى نیستن؟
کف دست هایش را به نشانه ندانستن بالا می آورد و میگوید:
_ راجع بهش هر قضاوتی کنیم، هر نظرى بدیم بعدا بهمون ثابت میشه اشتباهه
پس بهتره وقت و انرژى نسوزونیم
زیر لب میگویم:
_ کلا آدم عجیبی هستن
وقتى برمیگردد از حرفم در مورد برادرش پشیمان میشوم و میگویم:
_ منظورم اینه آدم جالبى هستن
ابرویش را بالا می اندازد، پاکت سیگارش را از جیبش بیرون می آورد و اولین نخ را بیرون میکشد و به من تعارف میکند، با حرکت دست امتناع میکنم
_ ممنون اهلش نیستم
با لبخند سیگار را براى خودش روشن میکند و میپرسد:
_رزومه ات رو خوندم، خیلى دقیق خودت رو توضیح داده بودی
حتی نوشته بودی سیگار نمیکشى
با اینکه بیش از حد صورتش شامگاهیه برادرش است ولی از نظر کلامى و منش، اصلا شامگاهیه او نیست، ساده است، خواندنش به آسانى همان تیتر بزرگ صفحه اول روزگارنامه هاست!
ورق زدن لازم ندارد، قبل از اینکه بخواهى برگ بعدى اش را حدس برنى خودش آسش را رو میکند…
تبسم زدم
_ پس چرا بهم تعارف کردین؟
زل میزند به دیده هایم و میگوید:
_ آخه تو یک گاوی
یک مرتبه برق چند فاز به تمام بدنم وصل میشود، این حجم توهینش را متوجه نمیشوم، حرارت بدنم دماسنج شکن شده است!
شروع میکند به قهقهه زدن
_ اضافه کردم که رزومه ات رو دیدم!
ما متولدین سال گاو،
کلا نه بیان کردن بلد نیستیم زیادی تعارفی هستیم و دلواپس قلبخوشی دیگران
تازه متوجه منظورش میشوم سعی میکنم جلوی خنده ام را بگیرم و با یک لحن جدى بگویم:
_ پس هم سنیم آقاى گاو
بیشتر و بلند تر میخندد و با انگشت هایش براى خودش شاخ درست میکند و با یک حالت بامزه میگوید:
_ بله خانم براون سوئیس
با نگاه هاى گمسرور شده میپرسم:
_ این دیگه چیه؟
وقتى میخندد و حرف میزند نمیشود تماشایش نکرد! نمیشود از این قدر زلالی یکی از بنده هاى خدا که شاید نسلشان در حال انقراض است شاد نبود
_ یک نژاد گاو قهوه ای خوشرنگ مهربون
اصلا گاو باید ماده باشه شیر بده! به درد بخوره
کف دست به کمر میزنم و میگویم:
_ آره گاو هاى نر، فقط به درد سر بریدن و کباب شدن میخورن
این اولین روزگار کارى ماست، میخندیم
من فریال شده ام، گاهى ام فرى!
او هیرسا است، آشناست…
واضح است…
عاشق شدنی است…
دوست داشتنى است…
خودکار را بین موهایم که بالا سرم جمع کرده ام فرو بردم، ساعت قدیمى دیوار هم با صوتى تیک تیکش میمیل داشت بیشتر سکوت را فریاد بزند و بگوید وقت ادارى تمام شده است، هیرسا یک ساعت پیش، بعد از کلى گپ حرکت کرد، شرکت خالی تر از قبل بود، منشی هم آن طرف سالن در حال پوشیدن بارانى اش رو به من میپرسد:
_ کارت تموم نشده؟
انگار منتظر این سوال بودم
از جایم قد بلند شدم و کیف و پالتویم را از کمد سالن برداشتم،
_ چرا خیلى وقته، فقط میشه با آقای پاکزاد هماهنگ کنید فردا برم پیششون؟
شامگاهیه کسى که جن دیده باشد نگاهم میکند و با یک صداى نسبتاً
عصبی و کشیده میگوید:
_ هیچ وقت قرار ایشون رو کنسل نکن! هیچ وقت
باران شدت گراهی شده و من مثل همیشه قطرات باران را از پشت شیشه ماشین نوازش میکنم، در خیالاتم در حال چیدن مرواریدم…
راننده بیخیال آن قطعه موسیقى محلى عجیب نمیشود و من خجالت میکشم فریاد بزنم و بگویم
( دیوانه مگر از آواز باران زیبا تر داریم؟ بگذار بارانم را بشنوم)
از شهر که خارج میشویم شیشه را پایین می آورم وبعد از تماشاى جاده تاریک بارانى میپرسم:
_ خیلى جاده مونده؟
راننده کوتاه پاسخ میدهد:
_ نه خانم
گوش هایم یخ میکند و مجبور میشوم کلاه پالتویم را سرم بکشم، حالا بوى باران و علف خیس خورده، در جاده غوغا میکند، دستم را از شیشه بیرون میبرم، کف کف دستم را باز میکنم و خدا اشک هایش را به من میبخشد،
سروین میگفت : هر وقت بارون میاد، قلبم واسه اشک هاى خدا مچاله میشه فریال!
خدا بدجور بغض داره انگار…
میخندیدم و میاظهار کردم:
_ شایدم اشک شوقه…
اشک شوقه….
چند پیج را رد میکنیم و از هر منزل و روشنایی که میگذریم با خودم میگویم ” این یکی هم نبود”
راننده سرعتش را کم میکند و متوجه میشوم وارد یک جاده باریک میانبر شده ایم و در انتهای این جاده نور میبینم، سکوت جاده و آوای آواز جغد ها را دوست دارم!
بابا همیشه میاظهار کرد: من نمیدونم کدوم احمقی عاشقِ آوای جغده؟
کم کم به یک نور کم سو نزدیک میشویم
سرم را از پنجره بیرون میبرم، در همین نور کم هم میتوانم رویا پردازی کنم!
با صداى بلند و کمى چاشنى خنده میگویم:
_ واااو قلعه هزار اردک
راننده کوچکترین واکنشی نشان نمیدهد، مقابل در فلزی نرده اى خونه، توقف میکند و تلفنش را بر میدارد
_ الو خانم ما رسیدیم
خانم؟!
اهورا با یک زن اینجا زندگی میکند؟
مگر مجرد نبود؟
از خودم خنده ام میگیرد، حق با برادرش بود هیچ چیز در این مرد قابل پیش بینى نیست، چند دقیقه جلوى در منتظر میمانیم و از دور زنى را میبینم که فانوس به کف دست و کمى لنگ زنان به ما نزدیک میشود،
دوباره خنده ام را قورت میدهم
” خدایا من فکر میکردم نسل فانوس ها منقرض شده”
متوجه میشوم که زن با کلید مشغول باز کردن قفل در است و نمیدانم این منزل چرا در عصر تکنولوژى، نباید در ریموت دار داشته باشد!
با باز شدن در، راننده ماشین را سمت داخل میراند،
و حالا زن سرش را از شیشه پنجره جلوی ماشین داخل آورده، پیر است و شاید کمى عجیب، ولی حتم دارم این نگاه های بر جسته و کمى به ظاهر ترسناک، جوانى زیبایی داشته است، با لبخند سلام میدهم
با دیده هایش انگار غم میپاشد به صورتم و این خوش آمد سرد، حس خوبی ندارد، به راننده میگوید:
_ همینجا منتظر بمون تا برگردن
بعد از من میخواهد که پیاده شوم
بعد از پیاده شدن کف دستم را سمتش دراز میکنم
_ من فریالم
زل میزند به کف دستم و بدون اینکه کف دست بدهد، با همان لحن سرد میگوید:
_ صفورا هستم، تنها خدمتکار خونه و آقا
بر میگردم و بعد از تماشاى عظمت منزل سوت میکشم و میگویم:
_ اوه از پس این خونه، تنهایی چه طور بر میاید؟
فکر میکنم ماهیچه های صورت این زن برای تبسم فلج شده است
با دست سمت خانه اشاره میکند
_ آقا منتظرتونن
کیفم را به سینه ام میچسبانم و در حال تماشاى اطرافم پشت سرش قدم بر میدارم،
از خودم میپرسم چرا باغ این منزل بزرگ، جز یک درخت، گیاه دیگری ندارد و زمین باغ هم مثل آب نمای فرشته بزرگ وسط باغ، کاملا خشک است؟؟
وارد منزل هم که میشویم تاریکی درمان نمیشود! فقط نور کمرنگ قرمز در خونه جریان دارد، صفورا در را پشت سرش میبندد و میگوید:
_ کیف و پالتوتون رو بدید به من خانم
پالتویم را در میاورم و بعد از بیرون آوردن پرونده ها، کیفم را همجاده پالتو، به صفورا میسپارم و تشکر میکنم
بوى یک نوع خاصی از عود در فضا پیچیده است،
از مسیررو که میگذریم وارد سالن بزرگی میشویم
که میز بزرگ سلطنتی و یک لوستر بزرگ قدیمی تنها دکورش است
و البته مردی که به زیبایی یک سریعیس کف دست ساز کنار میز ایستاده است و از ظرف برنزى بزرگ میوه، دانه انگور بر میدارد و با ورود من تبسم میزند…
موهایش را آزاد گذاشته است و این روبدوشامبر براق مشکی با طرح اژدهاى طلایی
زیباترش کرده است یا ترسناک تر؟
ترسناک؟
اصلا صفت زیباو ترسناک با یکدیگر همخوانى دارند؟!
بله دارند؟ عجیب هم دارند؟
سلامم را گرم پاسخ میدهد و بعد دانه انگور را در دهان میگذارد
_ روز کارى خوبی داشتى خانم شکلاتى؟
هروقت این طور صدایم میکند یک حس عجیب دلم را قلقلک میدهد…
_ بله ممنون، امیدوارم از کارم راضى باشید، پرونده ها رو براى توضیح آوردم
جلو وارد شده و به جاى پرونده ها کف دستم را میگیرد و بعد رو به خدمتکارش میگوید:
_ شیر داغ، برای منم قهوه
با تبسم میگویم:
_ چرا؟؟ منم قهوه میخوام
یک طور جدی نگاهم میکند و انگار از مکث صفورا عصبانی شده است که میگوید:
_ دوتا قهوه
با صوتی کشیده صفورا را بدرقه میکنم
_ ممنون خانم!
ولی جواب نمیدهد
و بعد بر میگردم و یک مرتبه با نگاه عمیق و نزدیک اهورا، شرم زده سرم را پایین می اندازم
سمت میز اشاره میکند و من برای نشستن، عجله میکنم و خودم زودتر صنقلبى را بیرون میکشم و روی آن مینشینم، بالای سرم می ایستد و چند لحظه بعد خم میشود و از اینکه صورتش نزدیک سرم است شوکه هستم، اما با بیرون کشیدن خودکار از بین موهایم توسط او، تازه متوجه ماجرا میشوم، خودکار را مقابلم میگیرد، با خنده خودکار را میگیرم و میگویم:
_ این از خصوصیات کارمند گیجه
دقیقا روى صنقلبى مقابلم مینشیند و دانه ای دیگر از انگورها بر میدارد و در دهانش میگذارد،
سرم را دور تا دور سالن میچرخانم و حس میکنم این من هستم که باید مدام سکوت را بشکنم
_ خونه دلنشینیه، با این که خیلى تاریکه
البته میدونم از نور خوشتون نمیاد
کف دست به سینه تکیه میدهد و با یک حالت خاص میپرسد:
_ قشنگه؟
یکبار دیگر سر میچرخانم و پله هاى پیج در پیچ چوبی با آن نرده های کنده کاری توجهم را جلب میکند، با خنده میگویم:
_ آره یک جور قدیمی بودنش رو حفظ کرده و روپاست، من عاشق کارتون قلعه هزار اردکم!
یاد اونجا افتادم
چرا این جمله مسخره و خنده دار من باعث میشود این طور غم در صورتش خونه کند و دیدهانش از اشک پر شود، یک طور مهربان و عمیق و طولانی زل زده است به من، آوایش میلرزد
_ یکبار دیگه بگو
با ناراحتی میپرسم:
_ وای حرف بدی زدم؟ دلخورتون کردم
با همان صداى لرزان میگوید:
_ یکبار دیگه بگو لطفا
_ چی رو؟
_ گفتى عاشق چی هستی؟
_ اظهار کردم اینجا شامگاهیه قلعه هزار اردکه، عاشق اون کارتون بودم، شما دیدید؟
همون اردک شاهزاده بامزه، وااااى عین شما یک مستخدم پیر هم داشت، اسمش چی بود؟؟
کف دستم را گوشه دهانم میگذارم و چند لحظه فکر میکنم و بعد جیغ میکشم:
_ آهان! نانى!
اسمش نانی بود ولی چاق تر از مستخدم شما بود
میخندم و ادامه میدهم
_ عکس اجداد اردکیش رو زده بود به در و دیوار قلعه،
اصلا میدونید داستانش چی بود؟
بذارید بگم
«قلعه هزار اردک» اسم یک قلعه است که طی سالیان طولانی، قلعه اردکهای خونآشام بوده و بعد مرگ آخرین وارث قلعه (ارباب داک)، «ایگور» و «نانی» که خدمتکارهاى باوفای قلعه هستن، تصمیم میگیرن با اجرای مراسم خاصی اربابشون رو به حیات برگردونن بنا بر دستورات کتاب جادهنما، باید از یک قطره خون، تو این مراسم استفاده میشد، اما ایگور به اشتباه از سس گوجهفرنگی استفاده میکنه در نتیجۀ این اشتباه، «ارباب داک» قابلیت خونآشامی خودشو از دست میده و به یک اردک گیاهخوار تبدیل میشه
وای تازه! قلعشون قابلیت غیب شدن و تو یه نگاه به هم زدن، رفتن به یک نقطه دیگه کره زمینم داشت،
فکرشو بکنید!
الان شما با یک بشکن من، قلعه رو ببرید ایران!
حافظیه! سروین خیلی واسم ازش اظهار کرده! آرزومه اونجا باشم
به خودم که می آیم مردى را میبینم که زل زده است به من و از کنار تیغه بینی اش یک قطره اشک سُر میخورد….
به خودم برگشته ام…
از کودکى ام فرار میکنم…
فرار نه! کسى با یک تیپا مرا به امروزم پرتاب میکند…
میشوم همان فریال ۲۸ ساله کم حرف، همان که فکر میکند براى همه و هرجا کم است…
کاش آدم ها یک چیزهایى را در کودکى شان جا نگذارند…
اهورا از صنقلبى اش برخاست و من هنوز به همان صنقلبی و جای خالی اش خیره شده ام…
شاید حق با مولین بود من وقتى وارد مکان تازه ای میشدم یا با آدم های جدیدى آشنا میشدم اگر سروین و مولین همجادهم نبودند تا پشت آنها پناه بگیرم و از خجالتى بودنم خجالت نکشم،
در عوض پشت حرفهایم پنهان میشدم، این قدر تند و بى ربط و با آوای قد بلند حرف میزدم که به خودم مجال خجالت کشیدن ندهم!
به خودم مجال ندهم تا بی کف دست و پایی ام را به رخ خودم بکشم…
ولی چرا؟
چرا آن طور نگاهم کرد؟
تکلیف آن یک قطره اشک چه شد؟
اصلا اشک بود؟
اگر نبود چرا کف دستش را روی صورتش کشید و بلافاصله بلند شد و رو برگرداند؟
اصلا حالا چرا رو به آن در چوبی گوشه سالن خشکش زده است؟!
در؟!!
چرا حالا میبینم دور تا دور این سالن چند در بسته وجود دارد؟
حتما بالای آن پله هاى چوبی گوشه سالن هم در این خونه بزرگ کلى اتاق وجود دارد!
اما چرا یک نفر باید دلش در این مساحت وسیع، تنهایی بخواهد؟؟
خوب براى تنهایی همان سوییت ۳۰ متری من
که گاز و یخچالش چند وجب با تختم فقط فاصله دارد کافیست…
اصلا شاید، شاید وسعت تنهایی اش از جغرافیاى این خانه رد شده باشد…
حتى این عودى هم که در این منزل میسوزد انگار میخواهد عطر تنهایى فریاد بزند…
چرا همچین حسى به این عطر دارم؟!
مشامم را به یارى دعوت میکنم…
بوی دریا…
همیشه با خودم فکر میکنم
دریاى بیچاره! بزرگترین تنهاى دنیاست
دریایى که ماهى داشت
کشتى داشت، کلى عاشق و قلبباخته داشت
ساحل داشت….
هیچ کس نمیفهمید تنهاست…
راستى مثلا اگر دریا عاشق تک درخت باغچه خونه ى کسى شود، باید چه کار کند؟
دریا حق نداشت جز خودش عاشق شود که اگر شود سیل میشود…
که اگر سیل شود محکوم میشود…
تیتر روزگارنامه ها میشود” دریای قاتل”
با آواى صفورا که در حال گذاشتن فنجان قهوه میگوید:
” بفرمایید خانم”
هم او بر میگردد، هم من دکمه خاموش افکارم را فشار میدهم،
یک تبسم کج نه چندان باور پذیر گوشه لبش ضمیمه کرده است، با اشاره صفورا را مرخص میکند،
بعد کف دست می اندازد بین موهایش و نیمى از آن را با کش مشکی که دور مچش دارد بالا جمع میکند و ولی بیخیال چند رشته پریشان روى صورتش میشود،
حالا با این روبدوشامبر مشکی که گلدوزی اژدهاى طلایی دارد و این مدل مو، فقط یک شمشیر کم دارد تا از پشت یقه اش بیرون بزند و تصویر یک فرمانده سامورایی را به بهترین شکل ممکن تکمیل کند،
سامورایی مو طلایی!
چه ترکیب بکر و جدید و قلب چسبی…
فنجان قهوه اش را بر میدارد و با یک حالت خاص مزه مزه میکند و من تعجب میکنم چه طور میتواند این مقدار از حرارت را تحمل کند…
بعد طوری راهی شدار میکند که انگار اصلا اتفاقى نیوفتاده است و آن قطره اشک هم فقط از سر خستگی چشم ها بوده است
_ تو شرکت چیزی لازم ندارى؟
کف دست هایم را توسط فنجان قهوه گرم میکنم و ساکت پاسخ میدهم:
_ ممنون همه چیز خوبه
خوب! این هم یک نوع از فریال است! این نوعش که میتواند نگوید نور شرکت آزار دهنده است سکوتش خسته کننده است….
همه چیز خوب است؟
خوب است! هیرسا که باشد خوب است…
حالا قهوه اش را کامل نوشیده است،
سرش را به نشانه تایید تکان میدهد و بعد لب پایینش را چند لحظه محکم گاز میگیرد، به این نتیجه رسیده ام که این حرکتش را وقتى عمیق در حال تفکر است بی اراده انجام میدهد
_ سختت نیست هر روز بعد کار بیای اینجا؟
فنجان را نزدیک دهانم میبرم و کمی که لبم، تر میشود از شدت حرارت، سریع آن را روی میز میگذارم
_ اینجا خیلی دوره، ولی سختم نیست، ولی خودتون از اینکه اینقدر از شهر دورید اذیت نمیشید؟
زل زده است به کف فنجانش و آن را میچرخاند
_ از این دور تر جایى پیدا نکردم…
جوابش آن قدرها هم پیچیده نیست! ولی من نمیتوانم این جمله را درک کنم!
آواى باران شدت گراهی شده است و با اوج آن هر دو همزمان به پنجره ى بلند بدون پرده سالن خیره میشویم، من با لبخند میگویم:
_ بارون اینجا از شهر دلنشینتره
صدای بوق و نور اضافه نداره! بکر تره
هر دو کف دستش را روی صورتش میکشد و توجه من دوباره به آن حلقه در نیم بند انگشت کوچکش جلب میشود
_ بارون وطن چیز دیگه ایه!
لب هایم بی اختیار میلرزد و با بغض نگاهش میکنم! چه قدر در این حالت شامگاهیه سروین شده است! چه قدر شبیه او این جمله را گفت….
_ خواهرم هم همین رو میاظهار کرد ولی من هیچ وقت بوی کاهگل بارون خورده وطن رو نچشیدم
سمت پنجره میرود و من هم سریع قطره اشکم را با پشت دستم پاک میکنم
_ وطن شما همینجاست خانم ملک! شما اینجا متولد شدى، اینجا رشد کردى
میخندم و میگویم:
_ مثل پدرم حرف زدید
_هیچ کس نمیتونه شامگاهیه پدر شما باشه
جا میخورم و بلافاصله میپرسم:
_ شما با پدرم خیلی صمیمی بودید؟
_ نه خیلی! ولی تو همون چند بار که ایشون رو دیدم متوجه شدم آدم خاصی هستن
حالا باران تبدیل به تگرگ شده است و ما راجع به همه چیز صحبت کرده ایم به غیر از پرونده هاى مالى شرکت…
خمیازه و پلک هاى رو به پایین سقوط کرده ام باعث میشود بپرسد:
_ گرسنه ات نیست؟
باهم شام بخوریم؟
به این فکر میکنم که یک ساعت دیگر تازه به منزل میرسم و باید یک نودل بی مزه در آب بجوشانم و قبل از اینکه ظرفش را بشویم در تختخوابم بیهوش شوم، قلبم میخواهد پیشنهادش را قبول کنم، ولی یادم می آید سروین میاظهار کرد: ایرانى ها گاهى فقط تعارف میزنند!
با لبخند جواب میدهم:
_ بیشتر خسته ام، برم خونه بهتره
دوباره لبش را گاز میگیرد و این بار یک چشمش را هم جمع میکند،
_ بمون هوا یکم آروم بگیره بعد برو، جاده خطرناکه
ساعت مچى ام را نگاه میکنم با تبسم اطاعت میکنم، او هم انگار اصلا نشنیده است که پیشنهاد شامش را رد کرده ام با آوای قد بلند صفورا را صدا میزند و او بلافاصله ظاهر میشود،
همان طورکه نگاهش به من است میگوید:
_ شام رو آماده کن!
از اینکه روزگار اول کارى در خانه رییسم آن هم اهورا مزدای بزرگ موسیقى، میهمانم، مؤذبم ولی باید اعتراف کنم، پیچیدگی این مرد برایم دلربا است، دوست دارم بیشتر صحبت کند بیشتر گوش کنم، بیشتر کشفش کنم….
ولی از اینکه مثل او نمیتوانم راحت صحبت کنم، مثل او از هر چیزى اطلاعات عمیق ندارم، از اینکه حتى از موسیقی هیچ سر در نمی آورم از خودم شاکى هستم…
تقصیر سروین است که همه چیز را میاطلاع داشت و من دلم به خبر داشتن او قرص بود، دلم قرص بود خواهرم همه چیز میداند و هیچ وقت خودم تلاش نکردم…
بر خلاف انتظارم که فکر میکنم قرار است همینجا شام بخوریم چند دقیقه بعد صفورا اعلام میکند شام آماده است،
اهورا که بلند میشود متوجه میشوم جای دیگرى میز چیده شده است، دنبالش مسیر می افتم از یک راهرو فرعى وارد سالن کوچکى میشویم که میز دو نفره راحتی دقیقا کنار پنجره چیده شده است، نور این اتاق قرمز نیست و این مرا خوشحال میکند، با دیدن غذاى گرم خانگی شاد میشوم، صفورا کنار در ایستاده است، با لبخند تشکر میکنم:
_ ممنون صفورا جون، عطرش خیلی خوبه معلومه خوش مزه است
یک طور مهربان تر نگاهم میکند ولی جواب نمیدهد؛
اهورا به سردی قبل رو به او میگوید:
_میتونی برى، چیزی نیاز داشتم آوات میزنم
_ چشم آقا
اهورا صنقلبی را برایم عقب میکشد و وقتی میخواهم بنشینم فقط به اندازه یک لحظه که یقه ربدوشامبرش کمی باز شده است جای یک زخم تازه شبیه چنگ روى سینه اش میبینم که برایم عجیب است، ولی سریع مسیر نگاهم را عوض میکنم
بعد از اینکه مینشیند، میپرسد:
_ غذای دریایی میخوری دیگه؟
کف دست هایم را بهم میچسبانم و میگویم:
_ بله اونم با اشتها
تبسم میزند و در ظرفم یک تکه بزرگ ماهى میگذارد…
سرش که پایین است نور شمع وسط میز، یک سایه تاریک روى نیمی از صورتش ایجاد کرده است که برایم جالب است متوجه سنگینی نگاهم میشود و همان طور که چنگال را از دهانش بیرون می آورد، تبسم میزند و بعد از قورت دادن غذایش میپرسد:
_ من شامگاه ها کاملا ایرانی غذا میخورم، چون باید این قدر بخورم که واسه تا صبح بیدار موندن انرژى داشته باشم
میخندم و میگویم:
_ اتفاقا منم همین طور! براى تا صبح خوابیدن به انرژی نیاز دارم
حالا قهقهه میزند
_ جمله فوق العاده اى بود
من میخندم…
او میخندد…
ولی چرا پنجره منزل بارانى است…
چرا دیوارهایش بغض دارند….
باران بند وارد شده بود و جاده هم خوابش برده بود، راننده بیخیال رادیو شده بود…
انگار همه دنیا خاموشى زده بودند جز من!
سرم را به شیشه تکیه دادم و بالاخره جرات کردم مشتم را باز کنم، لحظه خداحافظى با همان لبخند دو حفره آدمکش لعنتى اش از جیبش این را به کف دستانم سپرد و من حالا کودکى بودم که شکلاتم را از بزرگترها در مشتم پنهان میکردم…
من شکلاتى که از طرف زیباترین نوازنده ویولن دنیا بود را از فریال ۲۸ ساله پنهان میکردم، مبادا که بفهمد من براى همین شکلات کوچک صورتى احمقانه خندیده ام و با ذوق گفته ام عاشق این برند شکلات هستم…
مبادا این دختر بچه کوچک خجالت بکشد …
اظهار کرده بود صبح ها میتوانم قدرى دیر تر در کمپانى حاضر شوم و از اینکه وقت داشتم و میتوانستم قدرى قبل از خواب به آن خانه مرموزِ شامگاهیه قصه هاى کودکى ام و شاهزاده اش فکر کنم خوشحال بودم…
***
پنجمین شکلاتى که از او و قرار هاى بعد شرکت داشتم را باز کردم مثل هربار چند دقیقه فقط نگاهش کردم و با خودم فکر کردم این ساعت های آخر کسل کننده شرکت را فقط همین شکلات میتواند هول دهد تا قدرى زودتر بگذرد…
هر وقت هیرسا به شرکت مى آمد از همان لحظه نخست ورودش حس عجیبى مرا بدون قلبیل شعف زده میکرد، با اینکه این روزگارها در تدارک کنسرت تورنتو بود و کمتر به شرکت می رسید ولی همان مدت کوتاه حضورش هم، درمان همه سکوت و رخوت شرکت بود،
با یک جعبه بزرگ وارد شرکت شد و مثل همیشه با صوتی بلند سلام داد آن هم به زبان مادری، منشى و دو کارمند دیگر هم واژه سلام را خوب یاد گرفته بودند و تلفظ میکردند، شکلاتم را روى میزم گذاشتم قد بلند شدم،
جعبه را به منشى سپرد و سفارش قهوه داد
_ چیز کیک با قهوه و یک جشن کوچیک
همه با تعجب نگاهش کردند، سمت من آمد و بعد از اینکه لپم را کشید پرسید:
_ بلدى کلى صفر جلوى قرار دادهامون رو بشمارى خانم حسابدار؟
خندیدم
_ این یعنی چی؟
هر دو دستش را باز کرد و با انرژى گفت:
_یعنی آلبوم آخر اهورا پر فروش ترین آلبوم دنیا شده!
نمیدانم چرا تا این حد از شنیدن این خبر شاد شده ام کف دست میزنم و با شور میگویم:
_ واى چه قدر خوب!
آن روزگار موهایم را از دو طرف بافته بودم،یک طور خاص چند لحظه نگاهم کرد و یک مرتبه و بی مقدمه گفت:
_ فقط یک پر بالای صورتت و چند تا نقاشى روى گونه ات کم دارى
خندیدم و برگشتم تا در شیشه پنجره خودم را تماشا کنم
_ منظورت واسه دور آتیش چرخیدنه؟
جلو تر وارد شد کف دستش را روى شانه ام گذاشت و او هم به تصویر من در آینه خیره شد
_ نه! واسه اینکه همون نقاشی بشی که تو خونه دوستم دیدم!
اصلا خودشى!
برگشتم و حواسم به بی فاصله اى بینمان نبود،
سرم به شانه اش خورد و چانه او روی موهایم سر خورد و بعد گیر کرد،
تمایل داشتم جدا شوم، نشد ! فرصت نداد، جایم بد نبود
نه بد نبود!
خوب بود!
آهسته بود! بدون سوال! بدون تردید بدون حس نخبر داشتن!
همیشه سعی میکنم با تبسم همه آن حسى که نباید از من بیرون بزند را بشورم و قبل از اینکه کسی بفهمد پاک کنم
_ هیرسا! اینهمه فکر کردی تهش بفهمی شامگاهیه یک نقاشی ام؟
عقب میرود ولی بافت سمت راست موهایم را هم با خود میبرد و به آن خیره میشود
_ قرار بود از روى اون نقاشى یک مجسمه درست کنه
حالا من به حرکت دست هایش که انتهای موهایم را لوله میکند خیره میشوم
_ کى؟
سرش را بالا می آورد، دیده هایش، نگاه هایش!
آه نگاه هایش چرا شامگاهیه دیده های برادرش شده است!
همان شامگاه که قصه قلعه هزار اردک را تعریف کردم، چرا من نامیل داشته باران به دیده هاى این دو برادر می آورم؟!
_ ازش نپرس
هیچ کس نباید بپرسه
هیچ کس
موهایم را ملایم از کف دستش بیرون میکشم، تحمل این حالت از یک مرد برای من مقدور نیست، دوباره پشت خنده هایم سنگر میگیرم
_ وای به حالت اگه اون عکسه که میگی شبیه منه، فقط زشت باشه
با اینکه بی نهایت شامگاهیه برادرش است اما جنس خنده هایش فرق دارد چال ندارد! ارتفاع دارد
اوج دارد…
_ تو خیلی قشنگی دختر
آینه لازم نیست من در دریاچه عسل چشم هایش دخترى را میبینم که نه نگاه هاى رنگی دارد نه بلوند است نه هیکل تراشیده …
دختری که حتی بینی اش به قول برادرش کوفته قلقلى است…
ولی حالا زیباترین است…
حق با مامان بود…
مولین زن زیبایی بود که هیچ وقت زیبایی اش را دوست نداشت شاید اصلا قبول نداشت!
همیشه میگفت زنی که زیبایی اش توسط مردی ستایش نشود زیبا نیست…
من ولی حالا، حالا با اینکه میدانم شاید از بین همه آدم های کره زمین فقط ۱۰ نفر عقیده داشته باشند زیبا هستم، براى هیرسا زیبا هستم…
زبانش از زیبایی ام میگوید…
موریس فقط چند بار اضافه کرده بود ” موهای زیبایی دارى” و شاید اینقدر این صفت را نشنیده بودم که این طور پا برهنه دنبالش دویده بودم….
لب هایم میلرزد و یک مرتبه بی اختیار، بغضم بى مجال زنجیر پاره میکند و عصیان میکند…
میدانید؟!
آدم هایی که شروعشان اشک مشترک
باشد…
عجیب به هم می آیند….
****
غروب که بساطش را پهن میکرد، میخبر داشتم حالا وقتش رسیده و باید بار و بندیلم را جمع کنم و شامگاه در قلعه هزار اردک منتظرم نشسته است…
منشى پشت کامپیوترش سخت مشغول بود، مودبانه شب بخیر گفتم و خواستم راننده را خبر کند با سر تایید کرد، تلفنم شروع کرد به لرزیدن و لرزیدن، مثل همیشه کیف شلوغ و نامرتبم را هزار بار گشتم تا پیدایش کنم، کلمه رییس روى صفحه گوشی ام، کم ظهور میکند اما هر بار که می آید یک حس عجیب به همراه دارد…
دکمه وصل تماس را میفشرم
_ هاى رییس بزرگ
هر وقت این طور سلام میدادم میاطلاع داشتم یک نیمه هلال طرح تبسم، زیبایی صورتش را چند برابر میکند
ولی اینبار جواب سلام! اسمم میشود!
_ فریال
آن هم یک نوع دردمند و شاید مضطرب کننده!
مجال بله اضافه کردن نمیدهد و تکرار میکند
_ فریال…
امشامگاه لازم نیست بیاى
برو خونه ات
_ اما …
شما خوبین؟!
چرا دلواپس میشوم؟ چرا این آوا مرا دچار تشویش کرده است…
این آدم اهل مجال دادن نیست
_ خوبم خوبم، شامگاه بخیر
صوتى بوق مکرر دیوانه اى که میگوید کسى آن طرف خط منتظر شنیدن شب بخیر من نیست….
ولى اتومبیل سفید دو در کوچکى امشامگاه در باران وین منتظرم قرار گرفته است و من صاحبش را برای امشامگاه باران از هر کس بیشتر دوست دارم، إن قدر که وقتى میپرسد:
_ شام بریم فابیوس؟
اصلا برایم مهم نیست که غذاى ایتالیایی دوست ندارم…
موسیقى راک با کشیدهترین آوای ممکن اتاق اتومبیل را میلرزاند، راننده ای که با عینک رفلکس نارنجى
و مقلب موهاى راک با اینکه ظاهر عجیب و پیچیده ای دارد ولی سادگى اش ملایمش عجیبی دارد…
با خواننده همخوانی میکند، در حین رانندگی با ژست نواختن گیتار بارها مرا به قهقهه میرساند…
ماشین را که به نگهبان رستوران برای پارک کردن تحویل میدهد همین که وارد میشویم یادم می افتد کیفم را جا گذاشته ام، چند قدم بر میگردم، میپرسد:
_ کجا؟
سریع جواب میدهم
_ کیفم رو جا گذاشتم
دستم را میگیرد و متوقفم میکند
_ بیا بریم داخل بعدا میگم واست بیارن، الان مگه ضروریه؟
با تبسم میگویم:
_ کارت اعتباریم
کف دستم را محکم تر میگیرد و مرا سمت خودش میکشد
_ وقتی با یک مرد ایرونی بیرون بیای کارت اعتبارى به کارت نمیاد
لبم را از داخل میجوم و این هیجان اصلا برای حال من خوب نیست
_ ولی من یاد گراهی شدم همیشه به قول بابا…
آه…
چى میگن؟؟
اوم؟!
آهان!
جیبم کف دست خودم باشه
با آوای قد بلند در سکوت جادهروى مجلل رستوران قهقهه میزند و میان خنده میگوید:
_ منظورت اینه دستت توى جیب خودت باشه؟
نمیتوانم خجالت بکشم! نمیتوانم از تپقم در مقابل او شرمنده باشم
میخندم…
از ته دل میخندم
هر دو کف دستم را میگیرد و یک طور مهربان کف دست هایم را در جیب کاپشن چرمش میگذارد
بعد دوباره دیدهش شروع به پلک زدن و پریدن شدید میکند، دستش را دورم حلقه میکند و میگوید:
_ کف دستات سرده بهتره توى جیب من باشه امشب
کف دست هایم گرم شود اما یکهو تمام بدنم با شوک شدیدی دچار یک انجماد سریع السیر شود؟
دست هایم گرم شود و و دلم گُر بگیرد و داغ شود و آتش بگیرد؟؟؟
مسرور باشم ولی یک نفر مدام در گوشم بگوید:
اشتباه است! اشتباه؟؟
وارد رستوران که میشوم نماى چوبى و صندلی های بزرگ چرمش با آن نور پردازی خاص و تقریبا تاریک مرا به این فکر وا میدارد که بی شک اینجا نمیتواند سلیقه هیرسا باشد!
میگوید:
_ اینجا رستوران مورد علاقه اهوراست، روز افتتاحیه اش با دوست دخترش اینجا افتخاری یک اجراى بی نظیر داشتن
بعد یک مرتبه سکوت میکند و به سن رستوران و پیانوى بی نوازنده اش خیره میشود،
میپرسم:
_ دوست دخترش نوازنده پیانوئه؟
چرا باید بپرسم؟ چرا باید تا این حد برایم مهم باشد؟!
آه میکشد
_ نه! سه تار میزد…
سازنده ساز بود…
اما اون شامگاه…
اون شامگاه اینجا رقصید!
اون بالرین بی نظیری بود مخصوصا وقتی که اهورا واسش ویولن میزد
آه سه تار…
ساز تخصصی تو سروین…
وقتی انگشت هاى ظریف و سفیدت را روی تارهایش میچرخاندى آن قدر ایرانی مینواختى که کسی باورش نمیشد تو بهترین پریما بالرینا مدرسه باله اروپا باشی…
تمام مدت در رستوران برایم از یادگار هاى جالب و خنده دار کنسرت ها یا سفرهایش میگوید…
وقت در کف دست هیرسا مچاله میشود و بی معنی ….
شام تمام میشود…
پیاده روهاى وین به استقبالمان می آیند…
به شلوغ ترین منطقه شهر رسیده ایم نوازنده ها و رقاص هاى خیابانى هم انگار امشامگاه برای ما جشن گرفته اند…
با شور و ذوق سمت شلوغى میدان میرود دستم را میکشد و از بین جمعیت با هم میگذریم، نوازنده دوره گرد هممسیر گروهش در میدان غوغا به پا کرده اند، زن دو رگه که رقاص قهار گروه است با حرکات بدنش توجه همه را جلب کرده است، حواسم به اوست که صوتى دختر نوجوان کنار دستم توجهم را جلب میکند
_ اینجا رو! این هیرسا نیست نوازنده گیتار الکترونیک گروه بلک رز؟!
هیرسا با تبسم انگشتش را به نشانه سکوت جلوى بینی اش میگیرد و
ساکت میگوید:
-چرا!
خودشه!
بعد با دیدهک بامزه اش دو دختر نوجوان را به سکوت و راز دارى دعوت میکند….
اما انگار چند دقیقه بعد خودش هم فراموش میکند او هیرساست!
نوازنده بزرگترین و بهترین گروه موسیقی سال!
همجاده زن وسط میدان چنان فلامینگو میرقصد که من هم همجاده جمعیت برایش جیغ میکشم
کف میزنم و کاش سروین بود که به جایم سوت میزد!
آخر من هیچ وقت سوت زدن را یاد نگحرکت کردم…
حالا جمعیت سمتش یورش آورده اند با صبر و حوصله عکس میگیرد، امضا میدهد، وقتی روی زانو مینشیند و روی شکم گرد زن باردارى که درتمایل داشت امضا دارد نقاشی میکشد قلبم میخواهد ساعت ها تماشایش کنم…
بعد هیاهوى عکس و امضا یک مرتبه کف دستم را میگیرد و طورى فرار میکنیم و میدویم که وقتى توقف میکند در آن کوچه باریک نفس نفس زنان کاری جز تماشاى نگاه هاى همدیگر نداریم…
چند دقیقه بعد یک پشمک بزرگ در دستان من است و دعوا سر تکه آخرش که نصیب او میشود، او که قدرتش بیشتر است، ولی با مهربانى آن را در دهانم میگذارد و یک بوسه نوک بینی ام میگذارد…
یک اتفاق غیر قابل پیش بینی و پیشگیرى در حال وقوع است
مثل وقتی که یک لوله آب زیر ساختمان خانه سوراخ میشود و در حال نشتى است و ما همه ساکت و بی خبر غرق خوابیم….
مرا به آپارتمانم رسانده است…
وقت خداحافظی آدم ها تازه به خودشان می آیند که از یک سلام تا اینجا را چه طور گذرانده اند…
سرم پایین است و دسته کلید در کف دستانم میچرخد
انتهاى بافت موهایم را میگیرد و معصومانه درتمایل داشت میکند:
_ میشه فردا موهاتو نبافی؟
آهسته سرم را بالا می آورم و نگاهش میکنم، با لبخند میگوید:
_ فردا زود میام شرکت
به خاطر تو
به خاطر من؟!
خدایا چرا همیشه احساس میکنم جایی که ایستاده ام یک موزاییک لق شده است و جایم محکم نیست؟!
من فقط بلدم بگویم:
_ شامگاه خوبی بود هیرسا ازت ممنونم
موهایم را رها میکند و میخواهد منتظر تماشاى حرکت کردنم بماند…
حالا پشت در خانه ام نفسم بند رسیده و یک طور به در چسبیده ام که انگار قرار است کسی مرا از خونه ام بیرون کند….
میدانم هنوز همانجاست…
میدانم و هنوز یک موزاییک لق است…
****
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن