وقتی رسیدیم با ذوق پیاده شدم.
یه مرد قد بلند سمتمون اومد بعد از احوال پرسی با هَویرات تازه یادش اومد منم هستم.
کمی باهاش حرف زدم.
هَویرات گفت :
-شهریار حواست به مُروا باشه، سعی کن کنار خودت باشه که اگه سوال پیچش کردن تو جواب بدی، به همه هم بگو نامزد یا زنِ هَویرات هست.
شهریار تبسمی زد و بیان کرد :
-خیالت تخت، تو نمیای بریم بالا؟ البته شما پادشاه رو چه به رعیت ها نه؟
هَویرات به خنده بیان کرد :
-سرم شلوغه بابا، وقت کنم حتما بهتون سر میزنم، سلام منو به بقیه برسون.
شهریار زد روی شونهی هَویرات و گفت :
-حله برو من وقتی اومدیم میارم دم خونت
با هَویرات خداحافظی کرد.
کمی راه راهی شدیم که خسته شدم.
شهریار از حرکت ایستاد، با تک خندهای گفت :
-اضافه کردم بهت وسایلتو بده بیارم، تازه این یک سومِ مسیره.
-آقا شهریار….
زد تو حرفم و اظهار کرد :
-بگو داداش شهریار، بچه ها اینجوری میگن.
با خجالت گفتم :
-میشه وسایلم رو تا نصف راه بیارید؟
سری تکون داد، وسایلم رو از کف دستم گرفت و به جاده افتاد.
خودش شروع کرد به حرف زدن.
-زیاد با بچه ها گرم نگیر، آدمای خوبی نیستن.
لبم رو گزیدم و پرسیدم :
-حتی با خانومتون هم گرم نگیرم؟
با این حرفم قهقهای زد و اظهار کرد :
-همسر بنده خودیه، نگران نباش.
با کسی هم دربارهی رابطهات با هَویرات حرف نزن همه چی رو بسپار به من و هیلدا.
متعجب گفتم :
-هیلدا؟ هیلدا کیه؟
شهریار به طرفم چرخید و بیان کرد :
-خانوم بنده هست.
خجالت کشیدم و گفتم :
-وای ببخشید تو رو خدا.
ریز خندید و اضافه کرد :
-آتیش پاره هامون رو نیاوردیم.
از تعجب نگاه هام گرد شد.
-مگه بچه هم دارید؟
بعد از یه روزگار پر از هیجان هیلدا و شهریار و برادرِ شهریار که اسمش شایان بود من رو به خونه رسوندن.
-بیاید بالا یه چایی دم کنم هَویرات هم همین موقع ها میاد، از مشاهده کردنتون خیلی خوشحال میشه.
هیلدا تبسمی زد و گفت :
-این تحفه که دیدن نداره هر روزگار توی دانشگاه میمشاهده کردیمش و اینکه از مشاهده کردن ما اصلا خوشحال نمیشه، آخرین بار که مشاهده کردمش روزگار تولدش بود که کیک رو کوبیدیم تو صورتش انقدر دهن هممون رو صاف کرد که نگو.
لبخند زدم و چیزی ناظهار کردم.
شهریار گفت :
-به هَویرات سلام برسون، بگو حتما بهم سر بزنه کار مهمی باهاش دارم.
شالم رو کمی جلو کشیدم.
-دیده حتما بهش میگم، خداحافظ.
وقتی حرکت کردن وسایلم رو برداشتم و وارد آسانسور شدم.
در رو با کلید باز کردم.
همین که وارد شدم با حجمِ زیادی از دود رو به رو شدم.
تک سرفهای کردم و کفشم رو بیرون آوردم، وسایلم رو همون جا گذاشتم و وارد شدم.
اول درِ رو به تراس رو باز کردم و دنبال هَویرات گشتم که با صداش ترسیدم.
-دنبالِ کی میگردی؟
پایین مبل نشسته بود.
نزدیکش شدم و اظهار کردم :
-دنبالِ تو، کِی اومدی؟ چرا خونه رو پر از دود کردی؟!
با صوتی خش داری بیان کرد :
-فضاما مگه؟ خونهی خودمه دوست دارم پر از دود کنم.
نگاهی به شیشهی روی میز کردم.
حدس زدم که باید شیشهی مشروب باشه.
شالم رو از سرم برداشتم و گفتم :
-مستی؟
تیز نگاهم کرد و گفت :
-به تو چه؟
با حرص دندونم رو به هم ساییدم و سمت اتاقمون راهی شدم.
زیر لب گفتم :
“انقدر بخور تا بمیری.”
سمت حموم رفتم و دوش ۲۰ دقیقهای گرفتم.
حوله رو پوشیدم و بیرون اومدم.
زیر لب آهنگی خوندم.
-تو که نیستی هوا یه جوریه انگار خفهس.
صوتی خمار هَویرات اومد.
-هستم که بیب، به نبودم حتی فکرم نکن.
جیغی کشیدم و به سمتش برگشتم.
عصبی غریدم.
-دیوونه حداقل یه چیزی بگو آدم سکته نکنه.
از روی تخت پایین اومد، شونه هام رو گراهی شد و عصبی هلم داد به عقب که به دیوار خوردم.
کف دستش رو دیوار تکیه داد و توی صورتم فریاد کشید.
-بهت اجازه دادم اینجوری باهام حرف بزنی؟ یادت نره تو هیچی نیستی.
وحشت کرده کف دستم رو روی سینهاش گذاشتم و تمایل داشتم به عقب هلش بدم ولی عقب نرفت.
کف دستش سمت گرهی حوله رفت و بازش کرد.
با اون کف دستش حوله رو از سر شونهام به عقب هل داد، حوله روی زمین افتاد.
دستش روی کتفم نشست.
تنش خیلی داغ بود.
ازش وحشت کردم، با لکنت اضافه کردم :
-برو….عقب.
نگاهش یه جوری شد.
-میترسی ازم؟
سری به معنی نه تکون دادم.
برهنه بودنم معذبم کرده بود.
انگشت اشارهاش رو زیر دیدهم کشید و بیان کرد :
-این نگاه ها رو میشناسم. هر وقت وحشت کرده باشی اینجوری میشه.
دستم رو بالا بردم و ناخودآگاه روی لب پایینش گذاشتم.
مغزم قفل کرد و دهنم باز شد.
-حیف این لب ها نیست که با سیگار داری سیاهش میکنی؟
قهقهای زد و خمار اضافه کرد :
-حرفم رو پس میگیرم و میخوام حرف جمتوجه شدی بزنم.
کنجکاو شدم و بیان کرد :
-کدوم حرفت؟
دستش از گونهام تا بالای قفسهی سینهام کشید.
-همون حرفی که بیان کردم عشوهگری بلد نیستی. میخوام الان بگم، عشوهگری تو ذاتت هست.
گیج شدم از حرف هاش. نگاهش روی تنم بود.
سمت حموم حرکت کرد و اضافه کرد :
-دانشگاه داری فردا، بخواب.
ماتِ رو به روم بودم.
با صوتی بسته شدن درِ حموم به خودم اومدم و لباس هام رو پوشیدم، روی تخت دراز کشیدم.
انقدر خسته بودم که اگه دیده هام رو میبستم به خواب میرفتم زیرا چند بار کوه رو با هیلدا بالا پایین کردیم.
از شدت گرما بیدار شدم و پتو رو کنار زدم.
سعی کردم بخوابم اما نمیتونستم.
دستم رو دراز کردم که با جای خالی هَویرات مواجه شدم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن