با اینکه پارسا پشت به من توقف کرده بود ولی هنوز انتهای شالم در میان انگشتانش بود. پر شال را ملایم کشیدم و از میان دستش آزاد کردم. متوجه نشد و هنوز خیره به رو به رو بود. برخاستم و کمی عقب تر از پارسا متمایل به پشت سرش ایستاده و نگاهم را به افراد تازه وارد دادم. شخصی که به نام اتابک خان خوانده بودنش کف دست اشرف بانو را در کف دست گرفته و احوال پرسی می کرد. متعجب از گوشه ی دیده نگاهی به نیمرخ پارسا انداختم. ابروانش هم آغوش شده و لبانش را بهم می فشرد. بقیه افراد حاضر در حیاط هم هنوز متعجب وخیره افراد رو به رویمان بودند. چه خبر بود اینجا؟
اتابک خان و احتمالا همسرش بود که بعد از احوال پرسی با بقیه، با جادهنمایی اشرف بانو پیش تر آمدند و حاج حسین به استقبالشان رفت و مشغول احوال پرسی شد. نفس های عمیق پارسا دوباره نگاهم را به سمتش کشاند که کف دست مشت شده اش را درون جیب شلوارش فرو برد. قدم از قدم برنداشت برای استقبال از افراد تازه وارد و همین رفتار از پارسای مبادای ادب تعجب آمیز بود.
-سلام اتابک خان صفا اوردید.
اتابک خان نزدیک تر وارد شده و پاسخ عمو رحمان را با صدای کلفت و دیدهان سردِ به مانند یخش داد:
-سلام عمو رحمان زنده باشید.
اتابک خان به مانند لقب خانی که به آخر اسمش چسبانده بودند، همان طور به مانند خان های قدیم مشاهده کرده میشد. کت شلوار و پیمسیرن یک دست مشکی اش که جذبه اش را بالاتر برده بود. سیبل های کلفت و موهای یک کف دست سفید که به سمت بالا هدایت کرده بود. ابروانی پر پشت و نگاهی نافذ و سرد برای ترس انداختن بر دل مخاطبش کفایت می کرد. ولی خانمی که همراهش وارد شده بود و عقب تر از او کنار اشرف بانو ایستاده و با پروین خانم حرف میزد این گونه به نظر نمی رسید.
-اتابک بریم داخل خونه یا همینجا روی تخت می شینید؟
اتابک خان که در چند متری ما بود، با نگاهی به تخت و دیدن من و پارسا در کنار هم، دیدهان نافذ و سردش را بین من و پارسا چرخاند و در پاسخ به حاج حسین تنها بیان کرد:
-به نظر آب و هوای بیرون بهتره.
-پس بفرمایید. اشرف بانو، حاج خانوم رو جادهنمایی کنید.
با قدم های محکم و استوار نزدیک ما شدند و نمی دانم چرا قدمی جلوتر رفتم و در راستای پارسا ایستادم. فاصله ی میلی متری با پارسا داشتم. با خود که رو راست بودم. نگاه اتابک خان ترس ناشناخته ای را به قلبم انداخته بود و من با زبان بی زبانی خود را به پارسا نزدیک کرده بودم تا احساس امنیت داشته باشم. به نزدیکی ما که رسیدند باز هم پارسا تنها نگاهش به اتابک خان بود و خاموشی پیشه کرده بود.
-قدیم ترا معراهی شد و ادبت زبون زد اهل محل بود پارسا خان، جمشاهده کردا مد شده بزرگتر به استقبال کوچکتر بیاد و تو سلام دادن پیش قدم بشه؟
خاموشی لحظه ای میانمان بر قرار شد و پارسا با صدایی که انگار ابدا متعلق به او نبود تنها لب زد:
-سلام.
پوزخند سنگین اتابک خان قلبم را بهم میزد. اتابک که بود و چه اتفاقاتی بینشان افتاده بود که این گونه پارسا گارد گحرکت کرده بود؟
-بشین اتابک، خسته ی راهی.
اتابک خان نیم نگاهی به حاج حسین انداخت و یکباره نگاهانش را مستقیم به من دوخت. نگاهش خالی از هر حسی بود. کمی دیگر به پارسا نزدیک شدم. سایش بازوهایمان به هم قلبگرم کننده بود برایم.
-اجازه بده اول خوش و بشی با پسرت و عروس جدیدت داشته باشم حاج حسین. البته اگه اشتباه نکرده باشم. عروست ایشونن دیگه نه؟
حاج حسین سری به تایید تکان داد که اتابک خان رو به من گفت:
-شما هم از شوهرت یاد گراهی شدی که اول بزرگتر باید سلام کنه؟
کف دستپاچه شده نگاه گرفتم و با صوتی آهستهی گفتم:
-سلام خوش اومدین.
در واقع اصلا نمی دانستم خوش آمده بودند یا نه!
-نه مثل اینکه عروست تو رسم ادب یه قدم جلوتر از شوهرشه.
نگاه حاج حسین کلافگی را فریاد می زد. انگار از وضعیت پیش وارد شد ناراضی بود. جرأت اینکه بار دیگر به چشمان سرد و خیره اتابک خان نظری بیندازم را نداشتم. سکوت پارسا اذیت کننده بود. نه تنها برای اتابک خان بلکه برای من و حاج حسین هم. در واقع به مانند مجسمه شده بود. بدون حرف و حرکتی! اما انگار قصد شکستن حالت مجسمه اش را داشت که با اظهار کردن با اجازه با قدم های قد بلند به طرف دیگر حیاط راهی شد.
نگاه حاج حسین و من به همان طرف کشیده شد که آرش مقابل پارسا از حرکت ایستاد و او را متوقف کرد. پارسا اجبارا ایستاد و گوش به صحبتِ آرش داد. نگاه خیره و عجیب اتابک خان را بر روی صورتم حس می کردم که حاج حسین رو به من اضافه کرد:
-بابا جان برو به پونه بگو چند استکون چایی برداره بیاره.
پر واضح بود هدف حاج حسین دور شدن من از آنها بود. سری به تایید تکان دادم و با گفتن دیده از کنارشان گذشتم. اشرف بانو به همجاده پروین و همان خانم تازه وارد به سمت تخت راهی شدند و من برای پیدا کردن پونه سر چرخاندم. پونه اما قبل از اینکه من سخن حاج حسین را به گوشش برسانم سینی به کف دست به سمتشان راهی شد و صدایش به گوش منم رسید:
-سلام دایی اتابک خوبید؟ خوش اوممتوجه شد.
دایی اتابک؟ پس اتابک خان برادر اشرف بانو بود؟ از نظر ظاهر شباهتی به یکدیگر نداششتابزده، ولی از لحاظ راهی شدار و جذبه می توانستم بگویم، شامگاهاهت زیادی داشسریع. تقریبا همگی نگاه گراهی شدند از مهمانان قرار گرفته بر روی تخت و مشغول کار خود شدند. اما من نمی توانستم نگاه از مهمانان حاج حسین بگیرم که با نیم نگاهی به اطراف و با مشاهده کردن تاب قرمز رنگ در نزدیکی ام عقب تر حرکت کردم و در حین قرار گرفتن باز هم خیره به آنان شدم.
فکرم مشغول دایی اظهار کردن پونه و فرارِ پارسا از اتابک خان شده بود. با اینکه اطلاعی در مورد اتفاقات افتاده در بینشان نداشتم، ولی حتم داشتم هر موضوعی که بوده آنقدر برای پارسا سنگین تمام شده که حرکت کردارش این چنین سرد و تهی بود.
سر چرخاندم تا رد و نشانی از پارسا پیدا کنم. هنوز آرش مقابلش از حرکت ایستاده و او دست در جیب و در حالیکه از این فاصله هم می توانستم انقباض فکش را ببینم. با نوک کفشش طرح روی زمین می کشید. کاش کسی می بود تا از این سردرگمی و چرخش نگاهم که مدام بین اتابک خان و پارسا می گرمشاهده کرد نجاتم دهد.
-چطور تونسته بار دیگر تو این خونه پا بذاره؟ یادش راهی شده با خان داداشت چه حرکت کرداری کرد؟
به سرعت سر به طرف صدا چرخاندم. در چند متری و پشت سرشان بودم. متوجه شدی نسبت به من نداشتند، البته اگر به عقب بر نمی گشتند.
-نمی دونم صدیقه خانم، منم مثل شما.
پرستو پاسخ صدیقه خانم را با بی حوصلگی داد و مجدداً مشغول بسته بندی سبزی های تازه شد. اما صدیقه خانم کف دست بردار نبود که لبه چادرش را به زیر دندانش کشید و در حالیکه زیر چشمی نگاهی به سمت اتابک خان می انداخت بدون توجه به حال پرستو دوباره و با آوای تقریبا نا مفهومی بیان کرد:
-ولی غلط نکنم اتابک خان نقشه ای داره، وگرنه چرا بعد چهارسال، اونم وقتی که پارسا سرو سامون گرفته، باید پا بذاره تو این خونه؟ به گمونم یادش حرکت کرده عربده هایی که تو همین حیاط سر پارسا می کشید و قاتل قاتل به ریشش بسته بود. تو کل منطقه آبرو براش نذاشت.
قاتل؟ خدای من! در چه مورد حرف می زد صدیقه خانم؟ به پارسا برچسب قاتل چسبانده بودند؟ آن هم اتابک خان؟ چرا؟ پس سکوت و شوکه شدن پارسا از حضور اتابک خان به همین موضوع مربوط میشد؟ هزاران سوال پشت سر هم در ذهنم ردیف شده و مغزم در حال متلاشی شدن بود.
همجادهی نکردن پرستو با صدیقه خانم باعث شد او هم خاموشی کرده و به کارش ادامه دهد. اما مرا در خماری نا به جایی گذاشتند. مایل بودم کنارشان نشسته و بخواهم که ماجرا را از ابتدا برایم تعریف کنند. موضوع نصف و نیمه تمرکز و حواسم را تا چند مدتی مشغول خود می ساخت و چیزی بدتر از این حال نبود. دقایقی دیگر هم چشم چرخاندم اما بی فایده بود.
پرستو از کنار صدیقه خانم کشیده شده و به داخل خانه راهی شد. اشرف بانو و حاج حسین با مهمانان خود مشغول صحبت بودند و بقیه هم غرق در کارشان. پارسا ولی به مدت یک ساعتی از خانه بیرون زده بود. اطلاعی نداشتم کجا رفته، ولی قطع به یقین می توانستم بگویم فرار کرده بود، فرار از مهمان ناخوانده امروز!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن