نگاهم را از سریال تلویزیونی که به گمانم برای بار هزارم پخش میشد گرفتم و توجه ام را به اسمایی دادم که به زیبایی و مهارت تمام نسبت به سن کمی که داشت، روی میز عسلی مقابلم نقاشی می کشید. موهای سرکش و سیاهش که به مانند موهای خودم لخت بود مدام از کنار گوشش سُر می خورد و صورتش را می پوشاند و تمرکزش را بهم می زد. فاصله ای بینمان کم بود. خم شدم و ملایم کِش انتهای بافت موهایش را بیرون کشیدم. متوجه حرکتم شد که با لبخندی اضافه کردم:
-موهاتو گوجه ای ببندم که اذیتت نکنند؟
سری به موافقت تکان داد و بله ای بر لب راند. کمی عقب تر آمد و سرش را کاملا در دسترسم قرار داد. با ملایمت موهای نرم و جذابیش را یک کف دسته کردم و بالای سرش مشغول بستن مدل گوجه ای شدم.
تنها من و پونه و اسما در منزل بودیم. اشرف بانو و پرستو به همجاده محمد طاها و الیاس بیرون حرکت کرده بودند. منزل پرستو دقیقا چسبیده به منزل حاج حسین بود. یک ساختمان دو طبقه که دوبلکس بود. اما به بزرگی منزل حاج حسین نمی رسید. هر چند داخلش را نمتوجه شده بودم اما از تعاریف پونه متوجه جزئیات شده بودم.
صوتی تقی که رسید نگاهم به ورودی آشپزخونه کشیده شد. معلوم نبود پونه داشت چه بلایی بر سر آشپزخانه نگون بخت می آورد. اظهار کرده بود می خواهد شیر موز درست کند.
کِش را دور موهای گوجه ای شده اسما پیچاندم. قبل از فاصله گرفتن خم شدم و بوسه ای ساکت به سرش زدم. کف دستی به مقلب موهایش کشید و با نگاه معصومش آرام اظهار کرد:
-ممنون زن دایی.
آوایش در نهایت لطافت به قدری آهسته بود که گاهی اوقات متوجه صحبت هایش نمی شدی و باید گوش تیز می کردی.
-حالا نقاشی تو راحت بکش عزیزم.
به طرف میز عسلی چرخید و مداد سبز رنگش را برداشت. دومین نفر از اعضای این خانواده که عجیب به دلم جای گرفته، اسما بود. اندام ظریف و تا حدودی ضعیفی نسبت به دختران هم سن و سالش داشت. اما ظریف بودنش او را بیشتر شبیه به عروسک های ویترینی کرده بود. متوجه بودم همگی برایش جان می دهند، حتی زمانی که در آغوش حاج حسین قرار می گراهی شد، تبسم از صورت حاجی برداشته نمیشد.
به پشتی مبل تکیه دادم و قبل از اینکه نگاهم به سمت سریال تکراری بچرخد، متوجه باز شدن درب ورودی شدم که حاج حسین وارد خانه شد. در گوشه ای از پذیرایی قرار گرفته بودیم که باید سرش را بر می گرداند تا ما را ببیند. با کمی فاصله مدتی پارسا هم وارد خانه شد و پدر و پسر بدون اینکه متوجه حضور ما شوند در حالیکه حرف می زدند به سمت اتاق کار حاجی رفتند. همزمان پونه سینی به کف دست از آشپزخونه بیرون آمد. پنج لیوان درون سینی نشان از این داشت که او هم متوجه آمدن پدر و پسر شده بود. کنارم جای گرفت و لیوانی را به کف دستم داد.
-بزن مسرور شی عروس.
با لبخند کمرنگی لیوان را گحرکت کردم و تشکر کردم. پارسا و حاج حسین احتمالا کار واجبی برایشان پیش آمده بود که یک راست به سمت اتاق رفتند. چند دقیقه ای گذشت و من در حالیکه به صحبت های پونه در مورد استاد جدیدش گوش می سپردم از گوشه دیده متوجه بیرون آمدن پارسا از اتاق شدم.
توجهش به صفحه تلفن همجادهش بود و بعد از مکث کوتاهی گوشی را به گوشش چسباند و سر کشیده کرد. سر بلند کردنش مصادف با چشم در چشم شدنمان شد. قبل از اینکه نگاه بدزدم سری به عنوان سلام تکان دادم، سپس نگاه گراهی شدم و عکس العملش را نمشاهده کردم. آوایش رسید که مشغول صحبت با کسی شد. پونه و اسما هم متوجه حضورش شدند.
-باز معلوم نیست چه گندی تو کارخونه زده شده، هر چند می دونم یه سرش میرسه به اون آرش مارمولک.
از لفظ مارمولک خنده ام گراهی شد اما لب بهم فشردم و ابرو بالا انداختم. حرفم را کمی مزه مزه کردم و سپس با احتیاط اضافه کردم:
-توجه خاصی بهت داره، خبریه؟
نتوانست تعجبش را پنهان کند که برای رد گم کنی جویا شد:
-کی رو میگی؟
جرعه ای از شیر موز را پایین فرستادم.
-پسر بقالی سر کوچتون.
همزمان که لیوان را به کف دست اسما میداد اضافه کرد:
-شیرین زبون شدی عروس.
عروس اضافه کردن را از حاج حسین که چند باری خطاب به من گفته بود، کپی کرده بود. لبخند کجی زدم:
-میخوای بپیچونی حرفی نیست.
واضح نگاه دزمشاهده کرد، تنها کسی بود که متوجه بودم نمی تواند فیلم بازی کند. شانه بالا انداختم:
-هر چند خب من حق سوال جویا شدن در این مورد رو ندارم، می تونی چیزی نگی. فقط کنجکاو شده بودم همین.
نگاه بالا کشاند و من قلبم لرزید برای غمی که مردمک نگاهانش را در برگرفته بود.
-چیزی بینمون نیست، حداقل از طرف من نیست.
نگاهش چیزی دیگری می اضافه کرد ولی با جمله ای که به زبان آورد این اجازه را به من داد که کمی بیشتر بدانم.
-نمیشه اضافه کرد که می تونم از نگاه طرف مقابلم حرفاشو بفهمم، اما خب نگاه تو حرف هایی برای اضافه کردن داره که انگار با قلبت صادق نیستی!
لبخند دلگیری بر لب نشاند.
-خودتو کف دست کم گحرکت کردی دختر، وگرنه فقط با یه شامگاه دور هم بودن متوجه چیزی نمی شدی!
باز هم قسمت آخر جمله ام را پیچاند. لیوان را روی میز گذاشتم و کف دست به سینه شدم. صوتیم را تا حد ممکن پایین آوردم، چرا که متوجه بودم پارسا همانگونه که هنوز مشغول صحبت با تلفن بود به ما نزدیک تر شده است.
-توجه و نگاه های زیر پوستی آقا آرش چیزی نبود که فقط از چشم من دور مونده باشه، احتمالا همه می دونن ولی به روی خودشون نمیارن، این طور نیست؟
واقعیت را بیان کرده بودم. نگاه آرش که مدام پیِ پونه می دوید چیزی نبود که فقط از چشم من دور مانده باشد. تنها نگاهم کرد و قبل از اینکه چیزی بر زبان آورد، با وارد شدن حاج حسین به جمعمان هر دو نفر برخاستیم. به صحبتمان تغییر مسیر دادیم و سلام و خسته نباشیدی رو به حاجی کردیم که با خوشرویی پاسخ داد:
-سلام درمونده نباشید، بشینید راحت باشید.
پونه جایش را به پدرش داد و کنار من نشست. هموقت اسما کف دست از نقاشی کشید و در آغوش حاجی فرو راهی شد. تنها مدتی که می توانستم تبسم واقعی حاج حسین را ببینم در برخورد با نوه هایش، مخصوصا اسما بود. پارسا هم تماسش را خاتمه داد و از گوشه نگاه متوجه وارد شدنش به سمتمان شدم. روی مبل مقابل من و پونه نشست و سلام کلی داد. پاسخش را دادیم و پونه دو شیر موز باقی مانده را مقابل حاجی و پارسا گذاشت.
-حاج خانوم کجاست؟
پونه شانه ای با بی تفاوتی بالا انداخت:
-با پرستو و بچه ها حرکت کردن خیاطی، فک کنم برای محرم امسال لباس داده بودند بدوزند برای بچه ها.
حاج حسین سری به تایید تکان داد و لیوانش را برداشت. اسما جایش را به آغوش پارسا تغییر داده بود و قلببری می کرد. نگاه پر مهر پارسا به روی دفتر نقاشی و صورت اسما در گردش بود که با سوال حاجی خیره پدرش شد:
-شیخانی چی گفت پارسا؟
پارسا در حالیکه اسما را در آغوشش جا به جا می کرد بوسه ای به سرش زد و پاسخ حاجی را داد:
-می گفت مریضی مادرش وخیم شده، نمی تونه تنهاش بذاره و برای همیشگی میرن شهرستان.
حاج حسین سری به تایید تکان داد:
-خدا پشت و پناهشون. حقوقشو دو برابر همیشگی براش واریز بزن.
پوزخندی که می رسید بر روی لبانم جا گیرد با چرخاندن سرم مهار کردم. پونه سر در تلفن هممسیرش فرو برده بود و من ناخودآگاه قلب به مکالمه پدر و پسر داده بودم.
-در ضمن چند روزی که تا حسابدار جدید استخدام کنیم حساب کتابارو خودت انجام بده، نسپر به آرش.
اسم آرش باعث شد پونه قلب از گوشی اش کنده و زمزمه اش به گوشم رسد.
-گفتم باز گند زده.
پارسا، اسمایی که قصد بار دیگر کشیدن نقاشی را داشت از آغوشش پایین گذاشت و بیان کرد:
-آرش می تونه از پسش بر بیاد، ولی خب یه خورده سر به هوا تشریف داره.
-برای همین سر به هوا بودنشه نمی خوام مشکلی پیش بیاد، چند ماه پیش رو که یادت نحرکت کرده؟
پارسا سری به تایید تکان داد و اضافه کرد:
-تا مدتی که حسابدار جمشاهده کرد پیدا بشه، خودم حواسم هست.
نگاهم را از جمع گراهی شده و به تلویزیونِ در حال پخش دادم. چیزی در وجودم قلقلکم می داد. نمی دانم زمانش بود یا نه. ولی در این مدتی که به این منزل رسیده بودم، گاهی اوقات از شدت روزمرگی کلافه می شدم. کتاب، رمان، گوشی، فیلم و متوجه شدن روزانه این جمع هم نمی توانست کلافگی و سردرگمی این روز هایم را پوشش دهد.
تمایلم بر این بود که زیر سلطه این ازدواج نبودم تا برای خود زیستنِ مستقلی داشتم و روزمرگی های تکراری ام را با سر کار رفتن به پایین ترین حد خود می رساندم. اما فعلا کاری جز قبول کردن این شرایط از من بر نمی وارد شد. اما می توانستم که …
سر بالا بردم. پدر و پسر هنوز مشغول صحبت بودند. رو به هر دو نفرشان کردم و با احتیاط و بدون توجه به صحبتشان گفتم:
-تا مدتی که حسابدار جدید پیدا کنید، من می تونم این وظیفه رو بر عهده بگیرم.
با مکث اضافه نمودم:
-البته اگه مایل باشید.
خاموشی محضی بر قرار شد که حتی اسما هم نگاهش را به من دوخت. تسبیح در میان انگشتان حاج حسین خشک شد و سر پارسا کاملا به سمتم برگشت. لحظه ای بر خلاف اکثر اوقات خیره نگاهم کرد. پونه اما تبسم به لبش رسید که گفت:
-عه راستی تو حسابداری خونده بودی!
سر به طرف پونه چرخاندم:
-با دو سال سابقه کار در یک شرکت خصوصی.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن