-عه محمد طاها؟ چرا همیشه بازی مونو به خاطر این نق نقو خراب می کنی.
با تذکر رو به الیاس محکم اظهار کرد:
– الیاس خان نباید به خواهرت بگی نق نقو، محمدطاها درست میگه؛ اول یه کوچولو با خواهرتون بازی کنید بعد برید سراغ بازی دو نفره خودتون یا اینکه هر سه نفرتون با رعایت اینکه به توپ ضربه های آروم می زنید فوتبال بازی کنید.
اسما راضی از اوضاع پیش رسیده از آغوش پارسا بیرون آمده و به سمت محمد طاها رفت و دستش را چسبید. الیاس اما با نگاه ناراضی به هر سه نفر دست به کمرش زد.
– من پسرم و از خاله بازی بدم میاد، دوستم ندارم با اسما فوتبال بازی کنم، صبر میکنم محمد طاها خاله بازیش با اسما تموم بشه بعد فوتبال بازی کنیم.
بلافاصله بعد از گفتن جمله های حرص دارش به طرف دیگر حیاط دوید. سری هممسیر با لبخند پنهان تکان داد و ایستاد. اسما هم با تبسم کف دست محمد طاها را کشید و به سمت بند و بساط خاله بازی اش برد.
-داداش بیا چایی.
نگاهش را از صحنه ی رو به رویش گرفت و به سمت تخت سنتی چرخید. بهروزگار و حاج حسین هنوز مشغول صحبت بودند. اشرف بانو را پرستو و پروین احاطه کرده بودند. پونه هم تنها در گوشه ای قرار گرفته و چیزی در تلفنش تایپ می کرد. تنها کسی که در جمع حضور نداشت عضوی بود که یک هفتهای بیشتر نبود در این خانواده پا گذاشته بود.
و می دانست همان عضو در طبقه بالا و احتمالا در بالکن رو به حیاط پشتی یا در اتاق مخصوص خودش به سر می برد.
پروین بود که او را خواسته بود. با قدم های آهسته به سمتشان راهی شد و قبل از اینکه کنار بهروزگار خان جای گیرد مورد خطاب پروین قرار گحرکت کرد:
-داداش به خانومت هم بگو بیاد دور هم باشیم، چرا انقدر دوری میکنه از ما؟ به کلاسش نمی خوریم؟
خاموشی نسبی جمع را فرا گراهی شد. مانده بود چه بگوید. کسی چه می خبر داشت او در یک هفته گذشته کمتر از انگشتان کف دست با دخترک سخن گفته بود؟ ولی از طرفی اخلاق پروین و پرستو را به خوبی می شناخت، کافی بود بویی ببرند که این ازدواج چیزی خلاف تصورشان است آن موقع بود که …
-یه مقدار سر درد بود بالا موند استراحت کنه.
پروین ابرویی بالا انداخت.
– وا خانومت هر روزگار سر درده؟ پریروز هم اضافه کرده بود سر دردم و پایین نیومد.
درمانده دستی داخل موهایش کشید. بیزار بود از این قِسم حرف های خاله زنکی!
-پارسا برو زنتو بیار، یه هوایی بهش می خوره و سر درد یادش میره.
به سمت حاج حسین سر چرخاند. گل بود و به سبزه نیز آراسته شد. مخصوصا اینکه زیر نظر اشرف بانو و خواهرانش باید فیلم بازی می کرد.
– پونه جان زحمت اضافه کردن رو شما می کشی؟
قبل از اینکه پونه برخیزد، صدای اشرف بانو بود که او را از جای گرفتن روی تخت وا داشت.
-چرا خودت صوتش نمیزنی مادر؟
حرفی نداشت که بر لب براند؛ تنها تبسم ملایمی بر چهره اش سنجاق کرد و مسیرش را به سمت منزل کج کرد. کافی بود مخالفت یا اعتراضی از سمت او متوجه شده شود، شاید خواهرانش بویی نمی بردند ولی اشرف بانو؟
نمی توانست منکر تیز بینیِ مادرش شود.
چرا که در طول یک هفته ی اخیر با وجود اینکه قلبش رضا نبود خواب شامگاهانه اش را در طبقه بالا سپری کند ولی به خاطر طبیعی جلوه دادن این ازدواج در مقابل مادرش، شب ها را در بالا و اتاق پسرش به صبح رسانده بود.
وارد سالن طبقه پایین شد و در نزدیکی پله های طبقه بالا مکث کوتاهی کرد. نفس عمیقی گراهی شد و به این در ذهنش گذراند الان باید به دخترک چه بگوید؟ اگر مخالفت می کرد چی؟
لای منگنه مانده بود و آرزو کرد که ای کاش کمتر در این موقعیت های اجبار گونه قرار گیرد.
پله ها را به آرامی بالا حرکت کرد. انگار در حال خریدن مدت برای حرف زدن با دخترک بود.
هممدت که به پشت درب اصلی رسید، کف دستی به پیراهن چهار خانه ریزش کشید و با دو تق کوتاه وارد سالن خانه شد.
یا الله اضافه کرد و نگاه کوتاهی به پذیرایی و آشپزخانه انداخت، خبری از مروارید نبود.
با نگاه کوتاهی به آخر مسیررو قصد کرد قبل از رفتن به سمت اتاق، به بالکن نگاهی اندازد. بالکن توسط درب کوتاهی از گوشه آشپزخونه به سمت حیاط پشتی جدا شده بود.
به سمت بالکن راهی شد و قبل از اینکه درب تمام شیشه ای نیمه باز را کاملا باز کند، چشمش به دخترک افتاد که روی صنقلبی حصیری نشسته و حواسش معطوف کتاب در کف دستش بود.
چیزی بر سر نداشت و موهای روشنش با هر حرکت ملایم باد پخش صورتش میشد. همان باعث شده بود که مروارید یک کف دستش را بند موهایش کند.
کلافه شده بود. نفسش را محکم به بیرون فوت کرد. با قبول این ازدواج به مانند عروسک خیمه شب بازی ای شده بود که دیگران هر توقع و تمایل داشته ای در قبالش از او داشتند.
خواسته هایی که برآورده کردنش برای او بسی سخت و طاقت فرسا بود. نمونه اش همین حالا. ناچار تقه ای به درب شیشه ای نیمه باز زد و نیمرخ به دخترک ایستاد. متوجه بود که مروارید کتاب را روی میز گذاشت و قد بلند شد.
-سلام.
درب توسط مروارید کاملا باز شد.
– سلام چیزی شده؟
کف دست در جیبش فرو برد و خیره به کابینت رو به رو آهسته گفت:
-واقعیتش پایین سراغتونو میگیرند.
چهره دخترک را نمی متوجه شد و نمی توانست حسش را نسبت به جمله خود از صورتش بخواند.
-به پونه هم گفتم که پایین نمیام، این جوری هممون راحت تریم.
-درسته ولی …
سخت بود گفتنش ولی چاره ای نداشت. نیم نگاهی به سمت مروارید انداخت.
-کسی از بطن ماجرا خبر نداره و ما مجبوریم تا وقتی که موعدش سر برسه در برابر اعضای خانوادم جوانب رو رعایت کنیم.
خاموشی مروارید را نمی دانست چطور تعبیر کند که اینبار نگاه کوتاهش را به چهره اش دوخت.
مروارید در حالیکه کف دست به سینه شده، متفکر خیره اش بود. نگاهش لحظه ای به مداد پشت گوش دخترک کشیده شد.
-پس باید شامگاهانه روزگاری ادای دو زوج خوشامگاهخت و عاشق رو در بیاریم تا یه موقع خدای نکرده بقیه شک نکنند جریان ازدواج ما از چه قراره؟
مکث کوتاهی کرد.
دخترک کمی زیادی پیش روی نمی کرد؟
بر خلاف اکثر اوقات که ساکت و ساکت متوجه شده میشد ولی در پس آن چهره زبان تند و تیزی پنهان بود انگار.
خیره در نگاه روشنش با ساکتش لب زد:
-من و شما شامگاهانه روزی مقابل دیده خانواده ام نیستیم که تمایل داشته باشیم فیلم عاشقانه اجرا کنیم، منظور منم این نبود اما در حد برخورد های عادی روزگارانه که گاها کنار هم قرار میگیریم به نظرم لازمه کمی رعایت کنیم.
چشم گرفت و قدمی به داخل برداشت، ولی همچنان در مقابل یکدیگر بودند.
-ولی خب از طرفی نمی تونم شما رو مجبور به راهی شدار و عملی کنم هر طور صلاح می دونید و راحتید، با اجازه ببخشید بابت مزاحمت.
و بدون مکث جاده وارد شده را برگشت. پله ها را ملایم به سمت پایین پشت سر گذاشت. به مروارید حق می داد. زمانی که فکر می کرد یک دختر تنها، دفعتاً وارد خانواده ای شود و به عقد مردی در بیاید که باید تنها اسم همسر را یدک بکشد، حق دارد که نخواهد مقابل اعضای خانواده آن مردی که خود او باشد رژه برود و در دورهمی هایشان شرکت کند. هر کسی هم جای او بود دوری را انتخاب می کرد. مخصوصا با وجود نگاه و حرکت کردار های دو خواهر بزرگش.
در درگاه درب رو به حیاط توقف کرد و از دور نظاره گر خانواده اش شد. میان دو جبهه قرار گراهی شده بود و چاره ای جز میانجی گری نداشت.
با قدم های ساکت به سمت تخت رفت. ولی قبل از اینکه در مسیر متوجه شدشان قرار گیرد با زنگ خوردن تلفن هممسیرش توقف کوتاهی کرد.
تلفن را از جیب شلوارش بیرون کشید و به سمت دیگر حیاط قدم برداشت. آرش بود. کمی بعد با تکیه به یکی از درختان تنومند حیاط تماس را برقرار کرد.
-سلام
-سلام علیکم برادر، احوال شما؟ خوبید؟ خانواده محترم خوبن؟ حاج آقا و حاج خانوم خوبن؟ سلام بنده رو به تک تکشون برسونید.
آرش به مانند همیشگی روی دور طنزگویی افتاده بود.
-کارتو بگو آرش.
-یکبار نشد ذوق و شوق منو کور نکنی و مثل بچه ی آدم جوابمو بدی.
لحظه ای سکوت کرد و نگاهش را به اسمایی داد که تنهایی خاله بازی می کرد و گاهی زیر نگاهی نگاهی به الیاس و محمدطاهای در حال بازی می انداخت. الیاس بالاخره کار خودش را کرده بود.
-یه پیشنهاد برات دارم.
-جوونـــــم
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن