از در عمارت بیرون میرود.
چشمش به آرش میافتد که در حال و هوای خودش، لب استخر نشسته و سیگار دود میکند.
کنارش مینشیند.
– به من بده.
آرش شانه هایش از آوای بهیکبارهی سیاوش بالا میپرد.
خنده درون چشمانش موج میزند.
– سیگار میخوای؟
سیاوش مشکوک نگاهش میکند.
– چیه؟ نکنه باز سیگار نیست؟
آرش با خنده ضربهای به زیر پاکت سیگار میزند و کف دستش را جلوی سیاوش دراز میکند.
– نه داداش من از اونا نمیکشم. سیگاره راحت باش.
سیاوش نخ بیرون آمدهی سیگار را برمیدارد و گوشهی لبش می گذارد.
کف دستش را حائل سیگار میکند و با فندک آرش روشنش میکند.
کام اول را عمیق میگیرد و به سرفه میافتد.
آرش به خنده میافتد.
– تاحالا سیگار کشیدی؟
سیاوش با صورت مچاله سرش را به نشانه منفی تکان میدهد.
آرش توصیه میکند:
– وقتی دود تو ریهت هست نفس نکش. به سرفه میافتی.
کام دوم و سوم را درست میگیرد.
دیگر به سرفه نمیافتد و درعوض احساس میکند مغزش بی حس میشود.
و لب های سوگند دیگر جلوی نگاهش نیست…
انقدر از این فراموشی لحظهای حض میبرد، که وقتی به خودش میآید که نصف پاکت سیگار را تمام کرده.
آرش متعجب نگاهش میکند.
– اامان بارت بود؟
به خاطر هجوم یکدفعهای حجم زیادی از نیکوتین به بدنش، نگاهانش خمار شده بود.
ولش میکردند همانجا کنار استخر دراز به دراز میخوابید.
– اولین بارم بود.
– ماشاالله پتانسیل معتاد شدنت هم زیاده ها!
سیاوش تک خندی میزند و از جا کشیده میشود.
– دمت گرم. من میرم بخوابم.
آرش با همان حالت بیخیالش به روبرو خیره میشود و سر تکان میدهد.
سیاوش سرخوش سمت عمارت میرود.
در را تا باز میکند؛ سوگند را میبیند که با موهای افشان کرده و لباس خواب ساتن سفید و ربدوشامبرش وسط سالن ایستاده…
دیدهش تا حد آخر گشاد میشود.
– یاحسین… این چی میخواد نصفه شبی اینجا!
سوگند سریع دوطرف ربدوشامبرش را بهم میرساند.
کف دستی در موهایش میکشد و سوالی میگوید:
– مگه نخوابیدی؟
سیاوش نمیتواند از پرترهی جذاب روبرویش نگاه بگیرد.
آب دهانش را صدادار قورت میدهد.
– تو اینجا چیکار میکنی؟
با گوشهی لباسش بازی میکند.
– جهانگیر خان بیان کرد شامگاهو اینجا بمونم.
سیاوش در قلبش میگوید:
– کدوم عقل سلیمی تو خونه ای که دوتا پسر داره با لباس خواب میگرده؟
نفسش را آوادار بیرون میفرستد و اینبار کشیده میگوید:
– هوم… من میرم بخوابم.
و بهسرعت از سوگند نگاه میگیرد و سمت پله ها مسیر میافتد.
هنوز یک پله بالا نرفته که آوای سوگند بلند میشود:
– شامتو خوردی؟
روی پله ها خشکش میزند.
دو دل جواب میدهد:
– آ… آره.
کمربند روبدوشامبرش را میبندد و پشت سر سیاوش مسیر میافتد.
– پس میام ظرفاتو بیارم.
سیاوش هول سمتش میچرخد.
سوگند هم چون انتظار ایستادنش را نداشت با صورت به سینهاش برخورد میکند.
چند لحظه در همان حالت میمانند.
سیاوش بار دیگر آب دهانش را آوادار قورت میدهد.
سوگند با تک سرفهاش عقب میکشد و متعجب میپرسد:
– چته تو امشامگاه؟
سیاوش حرصی سرش را در صورت سوگند پایین میبرد و نگاه گرد میکند:
– نمیدونم والا… شما نظری نداری؟
سوگند یک قدم عقب برمیدارد ولی پلهی زیر پایش خالی میشود.
قبل از افتادن حتمیاش؛ سیاوش کف دستش را دور کمرش حلقه میکند.
با نگاه درشت شده نگاهش میکند.
برای اینکه اهالی خونه بیدار نشوند، به بدبختی آوایش را پایین میآورد و ترسیده میگوید:
– حواست کجاست؟
سوگند که مجدداً مغزش از کار میافتد؛ اامان چیزی که به ذهنش میرسد را، برزبان میآورد:
– پیش تو…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن