سوگند با دهان باز نگاهش میکند.
سیاوش از فرصت استفاده میکند و سرسری می گوید:
– پس دیگه ما کاری به کار هم نداریم. رواله؟ انشاالله که دیگه کلاهمون هم سمت هم نیفته…
سوگند این حجم از دوری و نفوذ ناپذیری را درک نمیکند.
آرش را چه کار کند که چایی نخورده پسر خاله میشود؛ سیاوش را چه…
دوباره کارتش را ناامید سمت سیاوش میگیرد.
– حداقل اینو داشته باشید اگه خدای نکرده اتفاقی افتاد باهام تماس بگیرید جبران کنم.
سیاوش هیچ درکی از حرکت کردار سوگند ندارد.
در محلهای که او بزرگ شده، دخترها اگر مستقیم در نگاه پسری نگاه میکردند نانجیب خوانده میشدند و خونشان حلال!
حالا با دختر بالا شهریای ملاقات کرده بود که در طول دوبار متوجه شدار، دقیقاً دوبار شمارهاش را به پسری که نمیشناخت داده بود…
درکش از توان سیاوش خارج بود.
فضای بینشان هم زیادی سنگین.
کارت را برای خلاصی از کف دستش میگیرد.
– با اجازه.
سوگند مبهوت رفتنش را نظاره میکند.
دیواری که سیاوش بینشان کشیده از سنگ محکم تر است!
شکست خورده سمت ماشین میرود.
جهانگیر خیره به جاده راهی شدهی سیاوش اشک به دیدهانش هجوم میآورد.
– اخلاقش کپی خودمه… چقدر غریب بزرگ شده این بچه…
سوگند در دلش میغرد:
– حالا به خاطر غریب بزرگ شدن بچهی تو میریم یقه عمهی منو میگیریم. مدیونی فکر کنی تقصیر توئه این پسر اینطوری توی سختی بزرگ شده…
با تبسمی ساختگی ولی نگاهش میکند.
– حالا تکلیف چیه جهانگیر خان؟
جهانگیر با نفس عمیقی به خودش میآید.
سمت سوگند میچرخد.
– این پسر غد تر از این حرف هاس که با تو راه بیاد… اگه هم خون من تو رگاشه پس سخت میشه باهاش راه رفت. چاره نداریم جز اینکه باهاش بازی کنیم.
دوباره خوی سیاستمدارش بیدار شده بود…
آن رویی که حتی پسر خودش را هم بازی میداد!
سوگند کنجکاو نگاهش میکند.
– دقیقاً میخواید چه کار کنید؟
جهانگیر از پنجره به نقطهای نامعلوم خیره میشود.
– یه کار میکنم مجبور شه با دستای خودش بهت زنگ بزنه… یه کار میکنم بهت مدیون شه!
اخم های سوگند یکدیگر را در آغوش میکشند.
بهت زده میپرسد:
– میخواید واسش پرونده سازی کنید؟
نگاه خیرهی جهانگیر، حدسش را تایید میکند.
با صوتی ساعت موبایلش نگاهش را باز میکند.
هنوز خسته است.
اما این خستگی هرچقدر هم بخوابد از بین نمیرود.
سرش را سمت پنجره میچرخاند.
هوای گرگ و میش و صوتی گنجشک های درون حیاط، بی اراده تبسم روی لب هایش مینشاند.
مسخره است که تنها همدمش همین گنجشک های فراری هستند.
بعد از مرگ مادرش دیگر کسی را در این خونهی کلنگی ندارد…
از جا بلند میشود.
امکانات ندارد؟ درست!
ولی خودش که هنوز نمرده.
تنش که بیل نخورده.
تا پای جان تلاشش را میکند.
هنوز یادش نحرکت کرده روزگاری را که جواب کنکورش رسید.
بعد از سه سال بیخوابی و تلاش، بالاخره جواب تلاش هایش را گحرکت کرده بود.
پزشکی تهران قبول شده بود کسی را نداشت تا خبرش را بدهد!
کسی را نداشت با ذوق در آغوشش بکشد و قربان صدقهی قد و بالا و هوشش برود…
تنها با تبسمی تلخ خیره به رتبهاش مانده بود و شاید که فقط یک درصد امید به آیندهی حیاتاش بیشتر شده بود!
به امید اینکه در آخر تلاش هایش ثمر میداد و از این فلاکت خلاص میشد.
آبی به کف دست و صورتش میزند.
پیجادهن چهارخونهی قرمز و مشکی را روی تیشرت مشکی رنگش میپوشد و دکمه هایش را باز میگذارد.
کوله پشتی مشکی با آرم قرمزش را هم روی شانه میاندازد و مثل همیشگی بدون خوردن حتی تکه نانی، از خانه بیرون میزند…
علاقهای به هم صحبتی با دیگران ندارد.
در دانشگاهشان به برج زهر مار معروف است.
انقدر که با کسی هم کلام نمیشود…
کلاس هایش را یکی پس از دیگری میرود.
صحبت های استادهایش را واو به واو جزوه برداری میکند.
سر همهی کلاس ها، سنگینی نگاه دخترانی که در طول ترم به قیافهی زیادی جذابش نظر داشتند را مثل هرروز حس میکند.
مادرش همیشگی میگفت خوش قیافه بودنش را از پدرش به ارث برده.
هرچنده که حمیرا هم صورتش کم از صورت فرشته ها نبود!
مطمئن است تمام این نگاه هایی که دارند درسته قورتش میدهند؛ اگر چند خط از حیاتاش را بفهمند نه تنها از روی برداشته میشوند بلکه دیگر حتی از ده کیلومتریاش هم رد نمیشوند.
آخرین کلاسش که تمام میشود؛ با همان قیافهی برج زهرمارش جزوه ها را درون کیفش میاندازد و با عجله سعی میکند از دانشگاه خارج شود.
فقط نیم ساعت وقت دارد تا خودش را به گاراژ برساند.
بلافاصله بعد از اینکه از دانشگاه بیرون میآید، کف دستش را برای گرفتن تاکسی قد بلند میکند.
اامان ماشینی که جلوی پایش نگه میدارد را سوار میشود.
قبل از اینکه در را ببند، مردی کف دستش را روی در میگذارد و تا کمر درون ماشین خم میشود.
– سیاوش صرافیان؟
سیاوش متفکر نگاهش میکند.
– شما؟
مرد یقهی سیاوش را میگیرد و از تاکسی بیرونش میکشد.
– بیا بینم مرتیکه…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن