فرانک پشت میز شام منتظر مینشیند.
بوی غذا اشتهایش را تحریک میکند و همچنان کسی نیامده…
کلافه از دایه میپرسد:
– پس اینا کجا موندن؟
دایه با کف دستمال درون کف دستش بازی میکند.
– چی بگم خانوم؟ از وقتی آقا جهان کارهای کارخونه رو سپرده کف دست پسرهاشون، این طفلکا از خواب و خوراک افتادن. بگردم سیاوش که کلا پوست و استخون شده. حالا باز آقا آرش خوبه به خودش میرسه.
فرانک که خیالش بابت پسرش راحت میشود، بیخیال به غذاهای روی میز اشاره میزند.
– آرش خوبه این مهمه… بکش غذا رو دیگه نمیتونم صبر کنم.
تا دایه بشقاب فرانک را پر میکند؛ در عمارت باز میشود.
اول جهانگیر، پشت سرش سوگند و بعد آرش و سیاوش وارد میشوند.
فرانک با دهان پر به میز اشاره میزند و میگوید:
– بیاید… بیاید بخورید تند شام از دهن افتاد. چرا انقدر دیر اومدید؟
آرش مثل قحطی زده ها سمت میز هجوم میبرد.
جهانگیر و سوگند هم پشت میز مینشینند.
سیاوش اما با دیدهانی سرخ از خستگی، خسته سمت جاده پله ها روانه میشود.
– من شام نمیخوام میرم بخوابم با جازه…
دایه با دلواپسی نگاهش میکند.
– چیزی هم خورده از صبح تاحالا؟
سوگند تکه کاهویی از روی میز برمیدارد و میگوید:
– فقط یه قهوه خورده بتونه سرپا باشه. بخورید شما من واسش شامش رو میبرم.
بعد از خوردن شام، غذای سیاوش را داخل سینی میچیند.
همه کم کم جادهی اتاق خواب هایشان میشوند و آرش هم برخلاف همیشه، این روزگارها خسته است!
سینی به دست جادهی اتاق خواب سیاوش میشود.
ملایم در میزند.
سیاوش که جواب نمیدهد؛ با پا در را باز میکند.
مثل همیشه با بالا تنهی لخت، طاق باز خوابید.
یواش وارد میشود و در را پشت سرش میبندد.
شامگاه خواب کنار تخت سیاوش را روشن میکند.
حالا نور ملایم زرد رنگ روی تنش سایه میاندازد.
سینی را روی عسلی میگذارد و خودش لبهی تخت مینشیند.
مژهی قد بلندهی سیاوش روی گونه اش سایه انداخته.
کمی در خاموشی نگاه ریتم منظم نفس هایش میکند.
دلش نمیآید بیدارش کند.
جهانگیر سرکار شیرهی جانش را هم میکشد و او برخلاف آرش، شانه خالی نمیکند…
مرد کار است.
در کنار قلبسوزیاش، یادش به یک روزگار تمام گرسنگیاش میافتد.
آهسته آوایش میکند:
– سیاوش؟
سیاوش کف دستی به صورتش میکشد و غلتی روی تخت میزند.
کمر برهنهاش را سمت سوگند میکند و پتو از رویش کنار میرود.
چشم سوگند به کبودی نسبتا بزرگ شانهاش میافتد.
بی اختیار انگشتش را دوره دایرهی سیاه رنگ، روی پوستش میکشد.
چشم سیاوش ملایم از هم باز میشود ولی چون پشتش به سوگند است، دیده بازش را نمیبیند.
همچنان به نوازش کمرش ادامه میدهد.
زیرلب میگوید:
– چیکار کردی با خودت؟
دست سیاوش زیر پتو مشت میشود.
سوگند که نمیداند او بیدار شده، همچنان با سر انگشتانش روی پوست کبود شدهاش بازی میکند.
نفس سیاوش تند میشود.
قبل از اینکه مثل همیشگی کار احمقانهای کند، یا کنند؛ نگاهش را میبندد و مثلاً خواب آلود سمتش میچرخد.
سوگند سریع کف دستش را عقب میکشد.
سیاوش خمیازهای میکشد و با دیده خواب آلود، به صورت سوگند در آن تاریکی زل میزند.
با صدای گرفته میپرسد:
– تو اینجا چیکار میکنی؟
سوگند با تک سرفهای حواسش را متمرکز میکند.
یه سینی کنار تختش اشاره میزند.
– واست شام آوردم.
سیاوش پتو را تا زیر گردنش میکشد و میگوید:
– نمیخوام. برو بذار بخوابم…
سوگند متفکر نگاهش میکند.
– تا یه کاری نکردم که کلاً بیخیال خوابیدن بشی پاشو مثل یه پسر خوب غذاتو بخور.
سیاوش با تمسخر نگاهش میکند.
– مثلا میخوای چکار کنی؟
سوگند سرش را یکدفعهای در صورتش خم میکند.
قبل از اینکه کاری انجام بدهد یا حرفی بزند، سیاوش ملایم به عقب هولش میدهد و خودش صاف روی تخت مینشیند.
– دقیقاً داری چه غلطی میکنی؟
سوگند پوزخندی میزند و شالش را از دور گردنش باز میکند.
– چیه؟ میترسی عنان از کف بدی حمله کنی بهم؟
نگاه سیاوش گرد میشود.
بهت زده میخندد.
– الله الله… این دخترو ببین ها! چی در ذهنش گذراندی در مورد خودت؟
نگاهش را در اتاق می گرداند و روی گلدان گوشهی اتاق ثابت میماند.
با کف دست به گلدان اشاره میزند و تحقیر آمیز میگوید:
– شاید این بتونه مقاومت منو بشکنه ولی تو؟ نچ!
ابروهای سوگند درهم فرو میرود.
– هیچ مردی نمیتونه بیشتر از شصت ثانیه جلو من مقاومت کنه. مگه اینکه یوسف پیامبر باشی دیگه!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن