_ چ..چیکارم داری ؟
+ واسه چی صدات میلرزه ؟
میدونی من روت حساسم ها …… عصبیم نکن !
نمیتوانستم بایستم
خودم را روی مبل پرت میکنم و سعی میکنم لرزش آوایم را کنترل کنم
_ باهام چیکار داری ؟
+ معلومه ….. دوست دخترِ من باید پیش خودم باشه .
قراره بیام خواستگاریت
شوکه از چیزی که اضافه کرده بود ، میپرسم
_ چی ؟؟
اون وقت توی خودت چی دیدی که به همچین نتیجه ای رسیدی ؟
+ باز زبونت وا شد ؟
از اول هم قرارمون این بوده . من میان خواستگاریت ، حرفی هم توش نباشه .
در ضمن … اینو هم میدونی که از ” نه ” خوشم نمیاد
داشتم از حرص ، دیوانه میشدم
_ اون برای وقتی بود که جنابعالی کنترل زیر شکمت رو داشتی …. نه واسه وقتی که خودم به چشم متوجه شدم چه کثافت کاری هایی میکنی .
صدای پوزخندش ، گوشم را میخراشد
+ نگو نمیدونستی قبلا که باورم نمیشه …. این وضع هم واسه دوران مجردیه .
چراکه نفس خانم قلبشون نمیخواد به دوست پسرشون بدن
از لحن حرف زدنش ، شوکه میشوم و عصبانی
_ تو غلط میکنی که راجع به من اینجوری حرف میزنی .
به تو هیچ ربطی نداره که من چه اعتقاداتی دارم . الانم گمشو از حیاتم بیرون .
+ عاعا …. نشد دیگه .
شماره بابات رو که دارم …. میگم مامان زنگ بزنه امشب .
نظرت ؟!
_ خفه شو خفه شو
موهایم را میکشم
_ بذار همین الان تو صورتت جار بزنم که جوابم نه هست …. تو هم برو هر غلطی که میخوای بکنی ، بکن !
تماس را قطع میکنم
اشک از چشم هایم بی مهابا میچکد و من دیوانه وار ، مملو از استرس و مضطربی ، مانند مرغ پر کنده ، از این سو به آن سو قدم برمیدارم
#part_296
چه میکردم ؟!
باید به بابا میاضافه کردم و آبرویم را نابود میکردم ؟!
یا تمامِ حیات ام را معامله می کردم ؟!
کلافه دست به سرم میگیرم و روی زمین مینشینم
چشم میبندم و آنقدر اشک میریزم که نمیفهمم مدت چگونه میگذرد
موبایلم که به آوا در می آید ، با ترسِ اینکه شهریار باشد ، جواب نمیدهم
حتی سمت موبایلم هم نمیروم
بازوهایم را در آغوش میگیرم و از ترس میلرزم که یکباره زنگ خونه به آوا در می آید
که بود ؟!
نکند آمده باشد تا کار کف دستم دهد ؟!
یا آبروریزی کند در محل ؟!
خود را به سختی به آیفون میرسانم و ولی کسی را نمیبینم
میخواهم عقب بکشم و اعتنایی نکنم ، ولی زنگ بار دیگر به صوت در می آید
گوشی را برمیدارم و لرزان میپرسم
_ ک…کیه؟
× خاله جون بیا مشاهده کرده ! مُنتَظِلَم
( خاله جون بیا دیگه … منتظرم )
صوتی کودکانه و خوشحالِ طلا که در گوشم میپیچد ، ضربان قلبم به آنی ، به حالت عادی برمیگردد
به ساعت نگاه میکنم و با متوجه شدن اینکه قرارمان همین ساعت ها بود و من فراموش کرده بودم ، به سرم میکوبم
_ سلام عزیزم …
الان آماده میشم میام .
بهسرعت به اتاقم میروم و لباس میپوشم
پالتو سفید ، شالِ مشکی و شلوار جین !
صورتم را بارها میشورم تا اثری از گریه نباشد و بعد با برداشتن کلید ، از خونه بیرون میروم .
با مشاهده کردن انها که در ماشین بودند ، سمتشان پا تند میکنم
میترسیدم شهریار این سمت ها باشد و مرا زیر نظر داشته باشد !
درِ عقب را باز میکنم و کنار طلا مینشینم
_ سلام
نگاه متعجب اروند را میفهمم
سرش را سمتم خم میکند و ولی چیزی نمیپرسد
تنها جوابم را میدهد
+ سلام .
گونه طلا را میبوسم و حالش را میپرسم و او با شیرین زبانی ، از بیدار شدنش و مشاهده کردن اینکه در خانه مادربزرگش است سخن میگوید
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن