رمان محله ممنوعه پارت ۲

-من بیان کردم برو حموم خودتو بشور. ناظهار کردم برو اون تو بخواب که. اخه یه کیسه کشیدن و شامپو زدن این همه
وقت می بره؟
خیره خیره نگاهش می کردم که گفت:
-ها چیه؟چرا این مقلبی نگاه می کنی؟
-میدونی منو یاد کی میندازی؟
-کلان لوتز، زاک افرون، تیلور لاتنر، جانی دپ یا رابرت پینسون؟
-کی هستن اینا؟
– خاک برسرت که از هیچی خبر نداری. اینا بازیگرای هالیوود ان.
-نه بابا. تو منو یاد اینا نمیندازی که. تو منو یاد مادر بزرگ فرید میندازی.
-تو من رو با اون مادر فولاد زره ی غرغرو مقایسه می کنی؟ دلت میاد؟ نه واقعا قلبت میاد؟
در کمال خونسردی و بی تفاوتی بیان کردم:
-اره.
سیا با حالت خنثی منو چشم دوخت و گفت:
-از بس که بیشعوری. راستی رفتیم اونجا هی نمیگی سیا سیا. کامل بگو سیاوش. اگه بگی سیا منم بهت میگم
حسی.
موقع حرف زدن هی ادا در میورد و منم خنده ام گحرکت کرده بود.
-پاشو برو حاضر شو.
-از الان؟ تازه ساعت سه.
-باید دنبال فریدم بریم. اونم بیاد حوصله مون سر نمیره.
-با وجود توی قلبقک مطمئنا حوصله هیچ کس سر نمیره.
از جام کشیده شدم و راهی شدم تو اتاق تا برای مهمونی حاضر شم.
کت و شلواری که از خونه اورده بودم رو پوشیدم. یه کت شلوار مشکی با کروات هم رنگش و یه پیرهن سورمه
ای. در رو باز کردم و داد زدم:
-سیا.
از اشپزخونه اومد بیرون و توپید:

-چه خبرته صوتتو انداختی رو سرت؟ حالا خوبه خونه من دو متر بیشتر نیست و اینطوری داد می زنی. فک کنم
تو خونه خودتون همچین عربده می کشی که حنجره ات پاره شه. چی کار داری؟
-تو توی درست کردن مو استعداد داری. یه کف دستی هم به موهای من بکش. _نمی اظهار کردی هم خودم می میل داشتم موهاتو درست کنم با اون مقلب موهای ضایع تو آبروم میرع
سرمو به نشونه ی تاسف تکون دادم و جلوی اینه روی زمین قرار گرفتم. سیا دست به کار شد و مثه یه ارایشگر
حرفه ای یه مقلب خفن در عرض چند دقیقه رو موهام پیاده کرد.
-کف دستت مرسی. میگم سیا یه ارایشگاه باز کن. خوب پول در میاری ها.
-برو بابا.
-من جدی بودم.
– منم. فعلا که از همین کارم راضیم.
-اخه کار تو انتشاراتی چقدر درامد داره که ول کنش نیستی؟
-همین فعلا داره زیستن منو می چرخونه. مریض نیستم که ولش کنم.
بعد از اتاق خارج شد. تو اینه نگاهی به خودم انداختم. خدایی قیافه خوبی دارم. با این مدل مو هم میشه بیان کرد
عالی شدم. از اتاق حرکت کردم بیرون و رو مبل ولو شدم. یه نیم ساعتی طول کشید تا سیا حاضر و ولیده اومد تو هال.
-تو چرا جای گرفتی؟ پاشو دیر شد. هی لفتش میده.
-بسیار پررویی.
-تازه درک کردی؟
چیزی نگفتم و حرکت کردم کفشامو پوشیدم. سیا هم پشت سر من اومد و در رو قفل کرد.
سیا: اه. الان باید خدا تومن بدیم به تاکسی. راه خیلی دوره. هیچ کدوممونم ماشین نداریم.
تبسمی زدم و با سوئیچ در ماشین سام رو باز کردم. در همون ژست مغرورانه خودم اضافه کردم:
-کی اضافه کرده باید پیاده بریم؟
– ایول حسام. دمت گرم.
پرید رو صنقلبی جلو و منم قرار گرفتم پشت فرمون. سیا داشامگاهور رو زیر رو می کرد.
-چی می خوای؟
-دنبال یهcdباحال می گردم.
بعد افتاد به جون ضبط. یه اهنگ ریتم شتاب‌زده گذاشت و آواشو تا ته زیاد کرد. پامو گذاشتم رو گاز ومسیر خونه
فرید رو عرض یه ربع طی کردم. در خونه فرید، چند تا بوق زدم که اومد بیرون. با مشاهده کردن ماشین چشاش برقی زد
و با ذوق سوار شد.
-سلام رفیق رفقا. ایول حسام. فک می کردم با ماشین من میریم.
جواب سلامشو دادیم. تو راه من با سرعت می روندم و فرید و سیا هم با اهنگ می خوندن و مسخره بازی در
میاوردن. فرید که میشد اضافه کرد کلا بیرون ماشینه. قرار گرفته بود لب پنجره و کل هیکلش بیرون بود. نزدیک محل
مهمونی که رسیدیم، سیا مثه ادم قرار گرفت سر جاش و فریدم مجبور کرد اروم بشینه.
-چی شد؟ اروم شدید.
سیا: بابا من اینجا ابرو دارم. انتظار نداری که برم جلو اونا ادا در بیارم.
-چرا که نه. اونوقت بابای زهره هم کف دست از سرت بر میداره.
-بد فکری هم نیستا.
-سیا خر نشی یه کاری بکنی. من شوخی کردم.
-نه اتفاقا راه کار جالبیه.
در همین موقع رسیدیم و بحث ما نصفه نیمه موند. سیا به یه نفر زنگی زد و گفت که در رو باز کنن. ما هم
ماشین رو بردیم تو حیاط. خونه شون مثه قصر که نه از قصرم بزرگ تر بود. تو حیاطم پر از ماشینای گرون و
مقلب بالا بود.
فرید: وای. اونجا رو.
فرید یه پورشه پانامرا رو نشون میداد . تو همون لحظه ی اول عاشق رنگ مشکیش شدم. سیا سقلمه ای
بهمون که با دهن باز به اون پورشه نگاه می کردیم، زد و اروم گفت: نمتوجه شد بمتوجه شد بازی در نیارید خرا ادم باشید
بعد خودش راهی شد تو ساختمون. من و فریدم زود پشت سرش حرکت کردیم تو. محیط تاریک و خفه ای بود. بوی سیگار و قلیون و تریاک داشت خفه ام می کرد.
تا وارد شدیم، یه پسر خوشتیپ دوید سمتمون و رو به سیا بیان کرد:
-به. سیاوش خان. می ذاشتی صبح میومدی دیگه.
سیا زد پشتش و بیان کرد:
-غرغر نکن داش زامیاد. ایندفعه مهمون داریم.

یه نگاه به من و فرید که بسیار مظلوم یه گوشه از حرکت ایستاده بودیم کرد و گفت:
-می خوام دوتا از بهترین دوستامو بهت معرفی کنم.
بعد اومد پیش ما و ادامه داد: حسام و فرید تند
زامیاد باهامون به گرمی دست داد و خوشامد بیان کرد. یه دایناسور پرید وسط ما و دست سیا رو گراهی شد. . اینم اقا زامیاد گل. برادر زهره خانوم.
فهمیدم زهره س. بدون توجه به ما سیا رو کشون کشون برد. به خاطر دود غلیظی که تو سالن بود، نتونستم
بفهمم چه بلایی سر سیا اومد. من و فریدم راهی شدیم یه گوشه سالن، کنار یه دختره قرار گرفتیم.
فرید با اخم به اطراف خیره شد و غر زد:
-ایجا دیگه کجاست سیا ما رو اورده. انقدر دود زیاده که حتی جلوی پامم نمی بینم.
با ارنج محکم کوبوندم تو پهلوش و اروم گفتم:
-خفه شو.
دهنشو بست و با کنجکاوی بهم خیره شد. یه عادت به‌شدت بد از بچگی داشتم اونم اینکه یکی کنار من با تلفن
حرف میزد به تمام حرفاش با دقت گوش میدادم. غریبه و اشنا هم برام فرقی نداشت. الانم داشتم با دقت به
حرفای دختر بغل دستیم که با گوشی حرف میزد، گوش میدادم. فرید که درک کرد چمه، گوشاشو تیز کرد و در
استراق سمع همراهیم کرد. صدای طرف پشت خط هم تا حدودی شنیده میشد.
دختره: تومهمونی ام.
پشت خط: نمیدونی اونجا…..(اینجا رو نمتوجه شدم) داره؟
-هر دفعه من میام مهمونی تو همینا رو میگی.
-به‌شدت کله خری.
-خیلی بیشعوری ساتی.
-اسم منو مخفف نکن.
-خوب بابا.
-سینا……(اینجا رو هم نشنیدم)
-کف دستشویی. اهان اومد.

یه پسره به طرف ما اومد. ازش فقط یه هاله ی سیاه می دیدم اما اون انگار اصلا من و فرید رو ندید چون
مستقیما به طرف من اومد و خودشو پرت کرد رو من. با صوتی اخ من زود از جاش کشیده شد. حالا کاملا می
تونستم ببینمش. پوست سفید، دیدهای عسلی، موهای خرمایی. در کل قیافه ی خوبی داشت. با خنده گفت: اخ اخ ببخشید نمشاهده کردمتون معذرت
معذرت خواهیت بخوره تو سرت مرتیکه ی بوفالو. داره هرهر می خنده. دختره گوشی رو قطع کرد
قفسه سینمو مالش دادم و اظهار کردم:
-اقا شما منو به این گندگی نمی بینید؟
یه نگاه به من انداخت و دوباره با خنده بیان کرد:
-همچین گنده هم نیستی. گنده فقط پرشان ما.
دختره سقلمه ای به پهلوی اون پسره که از مکالمات تلفنی اون دختره درک کردم اسمش سیناست، زد و بیان کرد:
-ساتی کارت داشت.
سینا: باز ما اومدیم مهمونی، این شروع کرد؟
دختره شونه ای بالا انداخت و چیزی نگفت.فرید نگاهی به اون دو تا کرد و رو به من اظهار کرد:
-میرم سیا رو پیدا کنم.
بعد از ما دور شد. با رفتن فرید، سینا گفت:
-اقای….
به‌شدت بی حوصله بیان کردم:
– حسام.
-داش حسام. من بازم معذرت می خوام. یکم فضای اینجا قدرت متوجه شدمو کم کرده.
-درسته. فضاش واقعا مزخرفه. انگار یه گونی اسفند دود کردن.
سینا لبخند زد و یه ضربه به کمرم زد که جونم در اومد. دستش به‌شدت سنگین بود. با لخند مصنوعی کف دستش رو
گحرکت کردم و تا حد امکان از خودم دور کردم.
-چی کاره ای حسام؟
با گیجی اظهار کردم:
-ها؟

-منظورم اینه که شغلت چیه؟
-اهان. بیکارم.
-رشته ات چیه؟
-گرافیک.
-جان من؟ سحرم گرافیک می خونه.
-سحر کیه؟
به دختره که با ابروی بالا حرکت کرده منو نگاه می کرد، اشاره کرد و اظهار کرد: خواهرم سحر

چشمم به تاریکی عادت کرده بود و تازه تونستم چهره ی سحر رو ببینم. پوست سفید و رنگ پریده، چشمای
درشت و قهوه ای-عسلی و مو های خرمایی با رگه های طلایی. با مشاهده کردنش یه لحظه نفسم بند اومد. فراموش
کردم کجام و کیم. کل هیکلم شده بود چشم و فقط به سحر نگاه می کردم. با آوای سینا به خودم اومدم.
-سحر با اینکه دانشجوئه ولی کار می کنه. تو چرا بی کاری؟
به سینا نگاه کردم و اضافه کردم:
-اگه کار پیدا کنم، شاغل میشم.
همون موقع سیا و فرید به سمت ما اومدن و سیا منو از جام قد بلند کرد. با سینا و سحر احوال پرسی کوتاهی کرد
و منو با خودش به سمت دیگه ی سالن برد. نگاه دیگه ای به سحر انداختم و تا مدتی که تصویرش میون دود و
تاریکی سالن ناپمتوجه شد بشه، بهش خیره شدم. خودمم هم نفهمیدم چمه. فقط متوجه شدم قلبم برای چند لحظه
لرزید.
سیا غرغر کرد:
-از دست از این زهره. بگم چی بشه. اعصاب واسه ادم نمی ذاره که. من….
بقیه حرفشو با مشاهده کردن زامیار خورد. زامیار با متوجه شدن ما اظهار کرد:
-چه خوب شد متوجه شدمتون. الان وقت شامه. مهمونای ویژه تو سالن بغلی پذیرایی میشن.
سیا: کدوم سالن؟
زامیار مسیررویی رو به ما نشون داد و خودش سریع از ما دور شد. ظاهرا ما جزو مهمونای ویژه حساب می شدیم.
خیلی اتفاقی من کنار سینا و سحر نشستم. تمام مدت شام یا من به سحر خیره می شدم یا اون به من. بگذریم

که سیا به خاطر این موضوع چقدر مسخره بازی در اورد. بعد شام حدود ساعت ۲ -۳ بود که عزم حرکت کردن کردیم.
من فقط با یه تبسم از سحر خدافظی کردم ولی سیا بسیار صمیمانه باهاشون رفتار کرد.
****
-من موقع شام زهره رو نمشاهده کردم. نگو که بهت نچسبیده بود.
سیا: معلومه که ندیدیش. مگه چشمای تو جز سحر کس دیگه ای هم می متوجه شد؟ زهره کنار من نشسته بود.
-جدی؟
ادامو در اورد:
-جدی؟ یعنی خاک برسرت با این ایده هات. بیان کردی مسخره بازی در بیاری ولت می کنه. این بدتر هی می
چسبید به من.
-به من چه دختره قاطی داره.
فرید خیلی بی ربط به موضوع بیان کرد:
-حسام با کت و شلوار به‌شدت خوشتیپ میشی.
از تو اینه یه نگاه چپکی بهش انداختم و گفتم:
-چرا چرت میگی؟
فرید: خدایی کت و شلوار بهت میادا. پس بگو چرا هیچوقت نمی پوشی.
با ابروی بالا حرکت کرده به سیا نگاه کردم و اضافه کردم:
-این مسته؟
-یه کوچولو خورده ولی مست نیست.
-پس قاطی کرده.
_احتمالش هست
صدای ضبط رو بلند تر کردم تا از چرت و پرت اظهار کردن فرید جلوگیری کنم. بقیه راه فرید و سیا بازم مسخره بازی
در اوردن اما به نسبت اومدنی اروم تر بودن. فرید یکم فکرش مشغول بود و من حدس می زدم به اون پورشه
فکر می کرد. خود منم فکرم مشغول بود. صادقانه بخوام بگم، به سحر فک می کردم. سیا هم که طبق معمول
از هفت دولت ازاد بود.

ساعت ۲ بود که رسیدیم خونه سیا. فرید هم قرار بود شامگاه با ما بمونه. سیا هی غرغر می کرد ولی می دونستم از
اینکه فرید می خواد بمونه اصلا آزرده نیست. سیا زود تر از همه از ماشین پیاده شد و در خونه رو باز کرد. من
ماشین رو پارک کردم و با فرید به سمت سیا رفتیم. نمی دونم تو خونه چی متوجه شده بود که بهت زده، دم در خشک
شده بود. کنارش ایستادم و برق خونه رو زدم. با روشن شدن خونه سرجام خشک شدم. تازه قلبیل بهت سیا رو
درک کردم. هر کدوم از مبلا متلاشی شده گوشه ی خونه افتاده بودن. میز کوچیکی عسلی تو هال هم از وسط
نصف شده بود. فرش کف زمین هم جمع شده بود و هال پر خون بود. رو دیوار رو به رویی مون با خون نوشته
شده بود:
“این تازه اولشه”
با دیدن اون نوشته نا خود اگاه هر سه تایی از ترس لرزیدیم. اروم سمت اشپز خونه راهی شدیم. تا جایی که امکان
داشت سعی کردم پامو روی خون نذارم که البته موفق هم نشدم.وضعیت اشپزخونه بدتر بود. در تمام کابینتا باز و
تمام ظروف داخلشون رو کف اشپزخونه ریخته بود. از ظرفا که هیچی نمونده بود و همه پودر شده بودن. رو بدنه
ی یخچال هم پر از فرو راهی شدگی بود. انگار یه ادم عصبی حرصشو سر یخچال خالی کرده بود. کف اشپز خونه
هم پر خون بود و همون جمله، که روی بدنه ی شیشه ای گاز نوشته شده بود. وقتی وارد اتاق خواب شدیم، سیا
نالید:
-وای خدا.
تو اتاق هم وضیعیتی مشابه بود ولی بدتر از هال و اشپزخونه. تخت خواب به کل نابود شده بود و فقط چند تکه
چوب ازش باقی مونده بود. رو تختی هم پاره شده بود و از رنگش درک کردم رو تختیه. وگرنه اصلا قابل تشخیص
نبود. از بالش هم یه کوه پر مونده بود. کمد لباس سالم ترین وسیله ی داخل اتاق بود و فقط کمی بدنه اش مثه
بدنه ی یخچال فرو حرکت کردگی داشت. اما وسایل داخلش سالم مونده بود. موکت کف اتاق سالم اما پر خون بود.
روی در کمد با خون یه جمله ی دیگه نوشته شده بود:
“منتظرم باش دورگه”
فرید یه نگاه به اطرافش انداخت و گفت:
-نباید به پلیس خبر بدیم؟
سیا: یکم فکر کن فرید. برای چی باید به پلیس خبر بدیم؟ دزد اومده؟ فک نکنم. اگه دزد اومده چرا چیزی با
خودش نبرده؟ نگاه کن تمام وسایل با ارزش من تو کمده که کف دست به هیچ کدوم نزده.

-خوب پس چیکار کنیم؟
-نمی دونم. واقعا گیج شدم.
من که تا اون لحظه به موکت خونی کف اتاق نگاه می کردم و به مکالمه ی بین اون دوتا گوش می دادم،
سرمو قد بلند کردم و بیان کردم:
-چه توضیحی برای این خون ها میشه اورد؟
سیا و فرید جوابی ندادن.
-واضحه که برای ترسوندن ما اینکار رو کردن. به جز این هیچ قلبیل دیگه ای به ذهنم نمی رسه. باید به پلیس
خبر بدیم.
فرید سرشو به نشونه ی تایید تکون داد. از قیافه ی سیا میشد فهمید که بیشتر از اینکه بترسه، نگران خسارتیه
که بهش وارد شده. اهی کشیدم و همونطور که به پلیس زنگ می زدم، اضافه کردم:
-امشامگاه رو باید یه جای دیگه بگذرونیم.
سیا: مثلا کجا؟
-خونه ی ما.
فرید: شوخی می کنی؟
ترسی که در صدا و چهره ی فرید ایجاد شده بود، باعث شد به خنده بیوفتم. با خنده اظهار کردم:
-نترس. می ریم تو اتاق سام.
سیا با لحن مسخره ای اضافه کرد:
-اوه. چه نقشه ی جالب و زیرکانه ای.
تحمل فضای سنگین خونه واقعا برام سخت بود. کف دست اون دوتا رو گحرکت کردم و بیرون از خونه بردمشون. در همون
حال گفتم:
-بس کنید بچه ها. سام اونقدرا هم ادم بدی نیست.
فرید: ولی اگه بفهمه قراره شامگاه تو اتاقش بخوابیم، ادم بدی میشه.
دیگه جوابی بهش ندادم. ماجرا رو برای پلیس تعریف کردم و اظهار کردن تا یه ربع دیگه خودشونو می رسونن. یه نیم
ساعتی منتظر موندیم که یه ماشین پلیس از جاده رسید. دوتا مامور داخلش پیاده شدن و به سمت ما اومدن. مامور
اولی از سیا سؤال کرد:

-شما گزارش سرقت داده بومشاهده کرد؟
سیا: بله. من صاحب این خونه ام. بفرمایید.
سیا و مامورا حرکت کردن تو. من ترجیح می دادم بیرون بمونم. با اینکه هوا کمی سرد بود اما بهتر از فضای اعصاب
خوردکن داخل بود. فرید هم ترجیح داد پیش من بمونه. یکم که گذشت، سیا با چهره ی گراهی شده ای از خونه
خارج شد. پشت سرشم اون دوتا مامورا اومدن و از من و فرید خدافظی کردن و حرکت کردن. از سیا سؤال کردم:
-چی شد؟
سیا: اضافه کردم که به پلیس خبر ندیم. یارو میگه چون سرقتی انجام نشده، کاری از ما ساخته نیست.
سیا رو که هنوز غرغر می کرد، نشوندم تو ماشین و ماشین رو روشن کردم و به سمت خونه روندم. خودمم نمی
دونستم سام چه عکس العملی نشون میده و در این مورد که تو اتاقش رامون بده؛ شک داشتم. ماشین رو کنار
در پشتی پارک کردم. سه تایی حرکت کردیم رو سقف ماشین و از دیوار پریدیم تو حیاط. اگه سام می درک کرد ما سه تا
حرکت کردیم رو سقف ماشینش، کله مو می کند. سیا بسیار ناشیانه پرید و پاش پیچ خورد. حرصی رو به من بیان کرد:
-بگم چی بشی حسام. تو چرا هیچ وقت کلید خونتون تو جیبت نیست؟
کف دستشو گراهی شدم و بلندش کردم. جوابشو ندادم. احساس بدی داشتم. اگه کسی ما رو ببینه چی؟ فک کنم بابا با
متوجه شدن ما سه تا خیلی خوشحال بشه چراکه بهونه ای واسه کتک زدن من داره. حداقل اگه مطمئن بودم خوابن،
خیالم راحت تر بود. یه نگاه به ساعت مچیم انداختم. ساعت ۳ و نیم بود. نمی دونم سام الان بیداره یا نه. چراغ
سالن خاموش بود ولی چراغ اتاق سیما و سام روشن بود. پس سام بیدار بود. خدا رو شکر کردم که اتاق سام
تراس داره لازم نیست از پنجره اویزون بشیم. اروم از بین درختا به سمت تراس اتاق سام حرکت کردم. فرید و
سیا هم بی سر و آوا پشت سرم اومدن. از شانس بد من، باید از جلوی اتاق سیما رد می شدیم و سیما هم تو
تراس اتاقش ایستاده بود. یکی نیست بگه اخه نصفه شامگاهی تو تراس اونم با تاپ وشلوارک چی کار می کنی؟ با
اخم به سمت سیا و فرید برگشتم. همین طور خیره خیره سیما رو نگاه می کردن. سیما برخلاف اخلاق
مزخرفش، چهره و اندام خوبی داشت. با آوای اروم ولی عصبی غریدم:
-چشاتونو درویش کنید.
زود مسیر نگاهشونو عوض کردن. وقتی برگشتم، صوتی اروم فرید رو شنیدم:
-بابا غیرتی.

از لا به لای شممسرور ها رد شدیم و حواسمون بود که سیما ما رو نبینه. چند دقیقه ای منتظر شدیم که خانوم
برن تو اتاقشون. چون اگه می تمایل داشتیم از تراس اویزون بشیم، ما رو میمشاهده کرد و واویلا… وقتی که سیما راهی شد، رو به
بچه ها اضافه کردم:
-اینجا باشید تا باهاش حرف بزنم ببینم چی میگه.
از درخت رو به روم بالا حرکت کردم از رو شاخه هاش خودمو تاب دادم و پریدم تو تراس. رو شکم افتادم و سرم محکم
به کف تراس خورد. با غرغر از جام بلند شدم و در رو باز کردم. کله مو داخل اتاق بردم و نگاهی به داخل
انداختم. سام پشت کامپیوتر نشسته بود و با تمرکز یه مقاله رو می خوند. اروم بیان کردم:
-سام.
سام واکنشی نشون نداد. اینبار یکم کشیده تر اظهار کردم:
-سام.
که باعث شد از جا بپره. با ترس به اطرافش نگاه کرد و وقتی منو متوجه شد، با تعجب اضافه کرد:
-حسام تویی؟ اینجا چیکار می کنی؟ برای چی اومدی؟ اصلا چطوری اومدی؟
با بی حوصلگی اظهار کردم:
-کدومشو باید جواب بدم؟
-همشو.
-اره منم. امشامگاه یه مشکلی پیش اومد که نتونستیم شامگاه خونه سیا بمونیم. برای همین اومدیم اگه بشه شب تو
اتاق تو بخوابیم.
-چه مشکلی؟
براش ماجرا رو تعریف کردم. سام حالت قلبسوزانه ای به خودش گرفت و گفت:
-فک کنم سیاوش بسیار خسارت متوجه شده. اشکال نداره بگو بیان بالا.
انقدر مسرور شدم که دلم می خواست بپرم بغلش و ماچش کنم ولی جلوی خودمو گراهی شدم.
سام: ولی ساعت ۸ می رید.
یه باشه ای گفتم و رفتم تو تراس. از تراس اویزون شدم و گفتم:
-بیاید بالا بچه ها. می تونید؟
خود سیا تو تاریکی شامگاه متوجه شده نمی شد ولی صوتش اومد:

-چرا نتونیم؟ فک کردی فقط خودت می تونی عین میمون درختی از درخت بالا بری؟
سیا و فرید پشت سرهم از درخت بالا اومدن. سیا داشت رو شاخه خودشو تاب می داد که فریدهول، پرید روش
و تعاقلب هر دوشون به هم خورد و با صوتی بلندی تو تراس فرود اومدن. من که با دیدن اون صحنه پوکیدم از
خنده. اخه سیا افتاده بود کف تراس و فرید هم رو اون. سیا همونطور که فرید رو کنار می زد، با حرص اضافه کرد:
-زهر مار. ببند نیشتو. تو کار دیگه ای جز خندیدن نداری که از هر فرصتی استفاده می کنی و از خنده ریسه می
ری؟
سام اومد تو تراس و به ما تشر زد:
-هیس. ساکت شید دیگه. همسایه ها هم متوجه شدن شما سه تا اینجایید.
به زور خندمو خوردم و به فرید که رو زمین ولو شده بود، کمک کردم قد بلند شه. راهی شدیم تو اتاق و از کمد سام چند
تا پتو برداشتیم و به عنوان تشک انداختیم رو زمین. ژاکتامونم گوله کردیم و گذاشتیم زیر سرمون. امشامگاه باید
حقیرانه می خوابیدیم. سام چراغ رو خاموش کرد تا ما راحت باشیم و خودش بار دیگر جای گرفت پای کامپیوتر و تو
مقاله اش غرق شد. هنوز دو ثانیه نگذشته بود که صدای خر وپف فرید قد بلند شد. به بغل کف دستم که سیا دراز
کشیده بود خیره شدم تا ببینم خوابه یا نه. اروم گفتم:
-سیا؟
-ها؟
-نخوابیدی؟
-مگه ادم با این خرناسای فرید خوابش می بره؟
کوتاه لبخند زدم و گفتم:
-یه چیزی بپرسم؟
-بپرس.
-میگم… چیزه…
-جونت بالا بیاد. بگو دیگه.
-تو چقدر این سحر رو می شناسی؟
-همچین من من کردی گفتم چی می خوای بگی. دختر خوبیه.
-اینو که خودمم درک کردم جلبک. منظورم خانوادشه.

-اینو میدونم که یه خواهر داره و سه تا برادر.
-اوهو. چه خبره؟ اینا چطوری همدیگه رو تحمل می کنن؟ من با همین سام و سیما نمی سازم.
-اونا که مثه خواهر و برادر تو مزخرف نیستن. یکی از برادراش که همون سیناست. پسر شریه. البته خود سحر
هم این جوری نبین. زلزله ی هشت ریشتریه.
-به قیافه اش نمیاد.
-نباید از رو قیافه قضاوت کرد.
-چه جمله ی فلسفی. کانال عوض کردی؟
سیا خندید و با آوای خواب الودی گفت:
-اثرات بی خوابیه.
سام برگشت و با اخم نگاهمون کرد و بیان کرد: بگیرید بخوابید دیگه
ما هم دیگه حرف نزدیم و خوابیدیم. اما من تا نگاهامو بستم، تصویر سحر اومد جلو چشمم. هر چقدر سعی
کردم بخوابم، بی فایده بود. تصویر اون چشای قهوه ای- عسلیش، موهای خرماییش، لبخند مهربونش، از جلو
دیدهام کنار نحرکت کرد. از اینکه خوابم میومد و به شدت خسته بودم ولی خوابم نمی برد، خیلی کلافه شده بودم و
مدام تو جام غلت می زدم. اخر سر ندرک کردم کی اما خوابم برد.
****
هیچ نوری وجود نداشت… راهرو تاریک تاریک بود… تنها صوتیی که متوجه شده می شد، صوتی قدمای من بود…
پاهام سست بودن و می لرزیدن اما من مصرانه به راهم ادامه می دادم… جلو دیدهمو نمی مشاهده کردم… نمی دونم
چطوری اما برای حرکت تو اون راهروی تاریک مشکلی نداشتم و مطمئن بودم به دیواری نمی خورم… کف دستام
می سوخت و مایع غلیظی که از کف دستم رو زمین می ریخت رو حس می کردم… حتی شکل زخم کف دستم رو می
تونستم تصور کنم… با اره برقی بریده و تقریبا دستم به دو نیم شده بود و فقط با یه تیکه گوشت کوچیک بهم
وصل شده بودن… حتی استخون هام هم از بین حرکت کرده بود اما اون لحظه اینا اصلا برام مهم نبود… اینکه هر
لحظه امکان داشت دستم کنده بشه و رو زمین بیوفته، برام اهمیتی نداشت و حتی سعی نمی کردم کف دست دیگه
مو برای نگه داشتنش جلو بیارم… برای من فقط رسیدن به ته این راهرو مهم بود…

هر چقدر جلوتر می رفتم، راهرو طولانی تر و تاریکی، بیشتر و تیره تر می شد… دلم سریع تند می کوبید و من
قشنگ ضربانشو حس می کردم… با هر ضربان، نفس نفسم بیشتر می شد… سر گیجه داشتم و کل هیکلم
نبض می زد… می دونستم تنها کسی که می تونه کمکم کنه، انتهای راهرو توقف کرده و من به امید رسیدن به اون
به پاهای سست و لرزانم کف دستور حرکت می دادم… صدای خرخر نفسای کس دیگه ای رو که متوجه شدم، با تردید
ایستادم… گرمای نفسهای کسی رو کنار گوشم حس می کردم… تو اون تاریکی هیچی نمی متوجه شدم ولی می
دونستم اگه به سمتش برگردم، می تونم ببینمش…می دونستم همون کسیه که این بلا رو سرم اورده… اگه
همین طوری می توقف کردم، معلوم نبود دیگه چه بلایی سرم میاورد… تو یه تصمیم انی چشمامو از ترس بستم و
با بیشترین سرعتی که پاهای خسته ام بهم اجازه می داد، دویدم… اونم پشت سرم دوید… آوای قدم هاشو می
شنیدم… خرخر نفس هاشو می شنیدم… گرمای نفس هاشو حس می کردم… دلم شتاب‌زدهتر از قبل می تپید… حس
می کردم الانه که سینه ام شکافته بشه و دلم جلوی پام بیوفته… پام نمی دونم به کجا گیر کرد که با صورت
زمین خوردم… این فرصتی شد که اون بهم برسه… وجودمو ناامیدی و ترس پر کرده بود… من به اون ناجی
انتهای راهرو نرسیدم… من شکست خورده بودم… وقتی که صوتی چندش اور شکسته شدن استخونام رو
متوجه شدم، تازه متوجه شدم اون به من رسیده و از درد متوجه شدن این موضوع و درد بیش از حد ناشی از شکسته شدن
استخونام، فریادی از اعماق وجودم کشیدم.
دیدهامو یهو باز کردم. نفسم بالا نمی اومد. سرجام قرار گرفتم و سریع شتاب‌زده نفس عمیق کشیدم. هنوز درد رو با تمام
وجود حس می کردم. کف دستم سوزن سوزن می شد و می هراسیدم بهش نگاه کنم و با یه کف دست نصفه نیمه مواجه
شم. پلک زدم و با استرس به دستم خیره شدم. ناخوداگاه نفس عمیقی کشیدم. کف دستم سالم بود اما درد می کرد.
یکم تکونش دادم. فک کنم زیرم مونده که اینطوری شده. یه چند دقیقه ای صبر کردم تا ضربان قلبم عادی
بشه و اروم تر شم.
ساعت ۷ بود. با اینکه کم خوابیده بودم اما دیگه خوابم نمی اومد. بقیه هنوز خواب بودن. با دیدن وضیعت فرید،
بینیمو چین دادم. رو پهلوی راست خوابیده بود و از دهن بازش یه رودخونه اب دهن جاری بود. از جام کشیده شدم
و به سمت کف دستشویی حرکت کردم. تو اینه که خودم مشاهده کردم، فک کنم سکته کردم. نگاهام کاسه ی خون بود و رنگ
صورتم پریده بود. موهامم نامرتب و اشفته تو صورتم ریخته بود. یه آبی به دست و صورتم زدم و با همون دست
خیس سعی کردم موهامو صاف کنم. برای چشمام کاری نمی تونستم بکنم. بیخیالش از کف دستشویی بیرون اومدم
و بالا سر سیا حرکت کردم. لگد محکمی به پهلوش زدم و اضافه کردم:

-پاشو سیا. باید بریم.
با خواب الودگی غلتی زد و پتو رو روی سرش کشید. تو همون وضیعت با آوای خفه ای بیان کرد:
-جون عزیزت ولم کن حسام. دارم می میرم از خواب.
-پاشو بریم خونتو درست کنیم؛ اونجا بگیر بخواب.
با این حرف من سیا عین فنر پرید بالا.
سیا: چی؟ خونم؟ مگه چی شده؟
یه نگاه به اطرافش انداخت و اهی کشید و اروم گفت:
-اهان. یادم اومد.
همچین اه می کشید که هر کی ندونه فک می کرد یکی از اعضای خانواده اش مرده. البته دور از جونش.
-اینطوری اه نکش سیاوش. دلم برات کباب شد.
یه اه دیگه کشید که زدم تو سرش. تازه دیدهش به قیافه ی داغون من افتاد و نگاهاش تا اخرین حد ممکن
گشاد شد.
-تو چرا این ریختی شدی؟ چشمات چرا قرمزه؟
تبسم بی جونی زدم و همونطور که به طرف فرید می راهی شدم، بیان کردم:
-دیشامگاه خوب نخوابیدم.
-چرا؟
جوابی ندادم و لگد محکمی اینبار به پهلوی فرید زدم و بیان کردم:
-پاشو فرید. پاشو باید بریم.
-برو گمشو می خوام بخوابم. دیشب اصلا نتونستم بخوابم.
-اره مشاهده کردم. پس اون عمه ی من بود که عین خرس خرناس می کشید. پاشو دیگه.
فرید با نگاهای بسته قرار گرفت و بیان کرد:
-چه گیری هستیا. اینجاست که می گن “بذار تو حال خودم باشم. نه نمی خوام پاشم. اصلا نمی خوام پاشم.
بذار تو حال خودم باشم…”
-خفه فرید. با این آوای نکره اهنگ هم می خونه. پاشو برو دست و روتو بشور.
فرید با تعجب نگاهاشو باز کرد و اضافه کرد:

-من برم کف دستشویی که بابات اینا بیدار می شن.
-خنگ خدا. همه ی اتاقا واسه خودشون سرویس بهداشتی جداگونه دارن.
-اوه. نه بابا. سرویش بهداشتی! بگو کف دستشویی حموم دیگه. نمی خواد واسه ما کلاس بذاری.
-ببند فرید. الان سام رو بیدار می کنی حالا بیا درستش کن.
سام از رو تخت بلند شد و با اخم اظهار کرد:
-من بیدارم. مگه با سر و صوتهای شما میشه خوابید؟ _ای وای شرمنده بچها پاشید دیگه
اصلا واسه بیدار شدن سام احساس شرمندگی نمی کردم اما خوب اگه این حرف رو نمی زدم، از حرصش همین
الان ما رو به بابا تحویل می داد. سیا و فرید یه نگاه به هم انداختن و بعد عین فشنگ پریدن سمت کف دستشویی.
فرید زود تر از سیا رسید و واسش زبون در اورد. از کارش خنده م گحرکت کرد. هنوز دو ثانیه نگذشته بود که فرید
اومد بیرون و اضافه کرد: حموم بودم
با این حرفش، سیا نگاهی به در بغلی حموم و نگاهی به فرید انداخت و سریعتر از فرید پرید تو کف دستشویی. اینبار.
اون واسه فرید زبون در اورد. سرمو تکون دادم و حرکت کردم تو تراس. شمشاهده کرد خسته بودم اما نه خوابم میومد نه وقت
خواب داشتم. همش فکرم پیش خواب دیشب بود.
دقیق یادم نمی اومد چی مشاهده کردم ولی دردش رو دلنشین حس کرده بودم. به خونه ی سیا هم فک می کردم. نمی
دونم سیا چطور می خواد وسایل جمشاهده کرد بخره. با کدوم پول؟ تصمیم داشتم حساب بانکیمو خالی و تو خرید
وسایل خونه بهش کمک کنم. این تنها کاری بود که از دستم بر میومد. اون وسطا یکمم به سحر فک می
کردم. اولین باری بود که با متوجه شدن یه دختر، ذهنم مشغولش می شد.
سیا و فرید که اومدن، از سام خدافظی کردیم و همونطوری که دیشب اومدیم تو خونه، از خونه خارج شدیم. اول
رفتیم خونه سیا تا وسایلی که هنوز به درد می خوره رو کنار بذاریم و بقیه رو بریزیم دور. سیا اهی کشید و با
کلید در رو باز کرد. از چهره اش می شد درک کرد چقدر بابت این اتفاق آزردهه. سیا اول از همه وارد شد و بعد
فرید و بعد من. وقتی وارد هال شدیم، همه مون خشکمون زد. این غیر ممکن بود…
هال از تمیزی برق می زد. مبلا مرتب کنار هم چیده شده بودن و هیچ خونی کف هال مشاهده کرده نمی شد. حتی اون
جمله ی روی دیوار هم نبود. با تعجب داشتم به هال نگاه می کردم که متوجه شدم اون میز عسلی که شکسته

بود؛ سالم سالم تو هال بود. این امکان نداشت. سیا نگاهی به من و فرید انداخت و هر سه به سمت اشپزخونه
دویدیم. اونجا هم مرتب و تمیز بود. سرامیکا تمیز بودن و حتی یه قطره خون هم روشون نبود. در کابینتا که
مطمئن بودم موقع حرکت کردن ما باز بود، الان بسته بودن. یخچال هم صحیح و سالم بود و هیچ فرورفتگی رو بدنه
اش دیده نمی شد.
سیا پرید جلو کابینتا و در همه شونو یکی یکی باز کرد. ظرفا مثه روزگار اولشون سالم بودن و مرتب تو کابینتا چیده
شده بودن. رو بدنه ی شیشه ای گاز هیچ جمله ای نبود. سیا با بهت به اطرافش نگاه می کرد. بدون اینکه به ما
نگاهی بندازه، به سمت اتاق راهی شد. من و فرید هم دنبالش راه افتادیم. وضعیت اتاق تا جایی که یادمه از همه جا
بدتر بود.
دم در اتاق سه تامون از ترس و تعجب، خشک شدیم. تخت سالم بود. هیچ اثری هم از خون رو موکتا نبود. رو
تختی و بالش هم سالم بودن. از فرو رفتگی های روی کمد و اون جمله خونی هم خبری نبود. من که داشتم
سکته می کردم. اینجا چه خبر بود؟ سیا رو زمین زانو زد و سوال منو به زبون اورد: اینجا چه خبره؟
بعد مثه اینکه چیزی فهمیده باشه، بشکن زد و پرید و منو بغل کرد. این چشه؟ روانی شده فک کنم. ادم این
چیزا رو ببینه و روانی نشه باید تعجب کرد. سیا محکم و پی در پی به پشتم ضربه می زد. از خودم جداش کردم
و بهش توپیدم:
-چته تو؟ حالت خوبه؟
سیا با قدر دانی بهم خیره شد و بیان کرد:
-ممنونم.
ابروهام از تعجب بالا پریدن و بیان کردم:
-برای چی؟
-نمی خواد انکار کنی. این کار فقط از پس تو بر میاد.
-چه کاری؟
-همین تمیز و مرتب کردن خونه دیگه.
با گیجی اضافه کردم:
-کدوم خونه؟