رمان محله ممنوعه پارت ۱۲

علی که از اتاق راهی شد بیرون، سیا بیان کرد:
-شامگاه میای خونه من؟
-نه میرم خونه خودمون.
-غلط کردی. میای خونه من. حال ندارم بار دیگر بیام جنازه تو از رو زمین جمع کنم.
بی حرف دیدهامو بستم که سیا تشر زد:
-باز می خوای بتمرگی؟
“؟
“باز می خوای بتمرگی
-مگه من چقدر خوابیدم که میگی
-همون که کل دیشامگاهو خوابیدی، از سرتم زیادیه.
-خوب حالا من فرضا نخوابیدم. چه کار مهمی هست که انجام بدم؟
-هیچی. تو فقط نخواب.
دیدهامو باز کردم و صاف جای گرفتم. لحن سیا مطمئنم می کرد که نمی ذاره بخوابم. با بی حوصلگی کل اتاق رو
چشم دوختم. از اینکه رنگ بیشتر وسایل یه اتاق سفید باشه، متنفر بودم. به نظرم سفید کنار سفید اصلا ترکیب
جالب نیست. چشمم به کتاب قطوری که کنار فرید بود افتاد. جلدش قهوه ای سوخته بود و از این فاصله نمی
تونستم عنوان کتاب رو بخونم. از فرید جویا شدم:
-اون کتابه چیه؟
-اینو می گی؟ هیچی کتاب آشپزیه.
سیا مشکوک به فرید نگاه کرد و در حالی که دیدهاشو ریز کرده بود، جویا شد:
-تو چرا یهویی به اشپزی علاقه مند شدی؟ _ بیان کردم که تو این دوسال غذای درست و حسابی نخوردم خودم باید دست به کار شم
سیا هنوز خیره خیره نگاش می کرد. کم کم یه تبسم رو لبش شکل گراهی شد و نگاهاش برق زد. نگاشو از فرید
گراهی شد و به کف دستاش دوخت. من و فرید نگاه گیجی رد و بدل کردیم و به سیا خیره شدیم. تمایل داشتم چیزی بگم
که با ورود علی، حرفمو عوض کردم:
-چی شد؟
علی: بیان کرد میاد یه معاینه می کنه و اگه مشکلی نبود، مرخصی.
-ایول.

معاینه کردن دکتر خیلی طول نکشید و منو مرخص کرد. موقع لباس پوشیدن، سیا و علی دقیقا داشتن رو
اعصابم رژه می حرکت کردن. فرید رو به رومون قرار گرفته بود و با بیخیالی کمپوت می خورد. سیا و علی هم اصرار داشتن
تو لباس پوشیدن کمکم کنن. حالیشونم نمی شد که خودم می تونم لباس بپوشم. بعد از کلی اعصاب خوردی،
لباسامو پوشیدم و رو تخت جای گرفتم.
-میگم سیا.
جلوی یخچال توقف کرده بود و کمپوتا رو تو کیسه می ریخت. بدون اینکه نگام کنه، اظهار کرد:
-ها؟
-به مولینینا خبر دادی مرخص شدم؟
علی: من زنگ زدم.
-خوب چی بیان کردن؟
-به داداشت زنگ زدم و گفتم مرخص شدی. اونم گفت به سلامتی.
سیا در یخچال رو بست و با طعنه بیان کرد:
-اصلا داشت سکته می کرد از دلواپسی. وقتی علی بهش خبر داد، خیالش راحت شد.
خنده ی کوتاهی کردم:
-سام کلا این جوریه. اینکه این مدتم تریپ دلواپسی برداشته بود، به خاط جو موجود بود و اونم جوگیر شده بود.
فرید پوزخندی زد و اظهار کرد:
-من اصلا سام رو درک نمی کنم.
سیا: ما هم نمی تونیم درکش کنیم. سام از همون بچگی همین طوری بود. فقط تو برخورد اول ازش خوشت
میاد. تو برخوردای بعدی می فهمی چه آدم مزخرفیه.
از بیمارستان راهی شدیم بیرون. وقتی که تو ماشین فرید نشستیم، بچه ها هنوز داشتن در مورد شخصیت سام بحث
می کردن.
سیا: من که میگم تمام این مدت که در مورد کارای حسام کنجکاوی می کرد، صرفا فقط به خاطر کنجکاوی
بوده.
یقه لباسمو صاف کردم و بیان کردم:
-سام انقدرم آدم بیشعوری نیست.

دوباره دستی به یقه ام کشیدم و جویا شدم:
-کدومتون واسه من لباس آورده؟
فرید: من.
-از کجا آوردی؟
-با سام رفتیم خونتونو و من از تو کمد خودت برداشتم. همون دیروزگار حرکت کردیم.
-میشه بپرسم این لباس کاموایی کجای کمد بوده؟ یقه اش داره عذابم میده.
-این تنها لباس یقه اسکی بود که داشتی.
-من حاضرم با همین گردن کبود برم تو خیابون ولی دیگه این لباسو نپوشم.
سیا بی ربط به بحث منو و فرید، به علی گفت:
-من می مونم خونه. شما برید.
با کنجکاوی سؤال کردم:
-کجا؟
یه جوری نگام کرد که یه لحظه ترسیدم بزنه تو سرم.
-دانشگاه. همه که مثه تو سالی یه بار نمیرن اونجا.
-خوب حالا. بیا منو بزن. _ اگه الان از بیمارستان مرخص نشده بودی همین کارو میکردم
اگه این حرفو علی می زد، صد در صد می هراسیدم اما سیا زورش اندازه خودم بود. از پسش بر می اومدم. فرید
تمام حواسش به رانندگیش بود. سیا هم با خستگی از پنجره بیرونو نگاه می کرد. علی جلو کنار فرید نشسته بود
و سرش تو گوشیش بود. از اونجایی که کنجکاو بودم علی با کی داره چت می کنه و لبخند می زنه، سرشو جلو
بردم و پیولیی رو صفحه رو خوندم. زیرا دقیقا پشت سرش قرار گرفته بودم، مشکلی نداشتم. طرف فرستاده بود:
-موندم چی بپوشم.
علی هم جواب داده بود:
-اون مانتو آبیه بسیار بهت میاد. شامگاهیه فرشته ها میشیو اونو بپوش.
-باشه. شال و شلوارم مشکی باشه یا سفید؟
-من فقط با سفیده متوجه شدمت. همونو بپوش.

-باشه عزیزم. الان شما کجایید؟
-داداشتو از بیمارستان داریم می بریم خونه سیاوش.
-حالش خوبه؟
با تعجب ابرو بالا انداختم. سیما حال منو می جویا شد؟ از یه طرفم خنده ام گراهی شده بود. برای اینکه خنده ام لوم
نده، کف دستمو محکم رو دهنم گذاشتم و با بینیم نفسای عمیق کشیدم. علی تایپ کرد:
-آره از من و تو به‌شدت بهتره.
فرستاد و منتظر جواب سیما شد. سیا با آرنج زد تو پهلوم و آروم گفت:
-چی کار می کنی؟
دستمو برداشتم و با لبخن و پچ پچ وار گفتم:
-داره با سیما چت می کنه.
سیا هم خنده ی بی صوتیی کرد و سرشو کنار سر من گذاشت و به گوشی علی خیره شد. سیما فرستاده بود:
-بسیار مضطربش بودم. ولی مولین نذاشت بمونیم تو بیمارستان.
علی شتاب‌زده سریع تایپ کرد:
-همین مهربونیاته که منو عاشقت کرده.
من و سیا داشتیم از خنده منفجر می شدیم. سیا که متوجه شد دیگه نمی تونه خنده شو نگه داره، سرشو برد عقب و با
صوتی نسبتا کشیدهی که فرید و علی بشنون، گفت:
-حسام این جوکه رو شنیدی.
بعد گوشیشو جلو صورتم گحرکت کرد. من سرمو عقب کشید و کشیده زدم زیر خنده. علی برگشت و ما رو با تعجب نگاه
کرد. فریدم از تو آینه نگاهی به من و سیا که داشتیم می خندیدیم، انداخت و گفت:
-جوکه رو بگو ما هم بخندیم.
سیا برید بریده گفت:
-بی… تربیتیه… نمیشه.
علی اخم کرد و دوباره با گوشیش مشغول شد. فریدم حواسشو داد به رانندگیش. خندمون که قطع شد، دوباره
گردن کشیدیم و بقیه چتا رو خوندیم.
سیما یه استیکر خجالتی فرستاده بود. علی هم نوشته بود:

_قربون اون خجالت کشیدنت برم راستی بابات کی میاد من باهاش حرف بزنم؟
خدایی ابراز علاقه اصلا به علی ساکت و آروم نمی اومد. اونم ابراز علاقه ی مستقیم. فوق فوقش من فک می
کردم علی اگه عاشق بشه، به عاشقیش میگه:
تو مال منی. رو حرف منم حرف نزن.
اگه هم طرف بهش جاب منفی بده، به باد کتک بگیرتش. در کل انتظار این مقلبیشو نداشتم. سیما فرستاد:
-گفته آخر این هفته میاد.
-پس باید خودمو واسه آخر هفته آماده کنم. اینو بدون که من هر جور شده، باباتو راضی می کنم. تو مال منی.
فقط مال من.
بار دیگر سیما همون استیکر خجالت رو فرستاد. فرید جلو در خونه پارک کرد و برگشت عقب. با تعجب بیان کرد:
-شما دارید چیکار می کنید؟
با این حرفش علی هم به سمت ما برگشت. یکم خیره خیره نگامون کرد و بعد انگار تازه متوجه شده ماجرا از چه
قراره، آروم اضافه کرد: _ داشتید چتای منو می خونمتوجه شد؟
لحنش آروم اما تهمشاهده کرد آمیز بود. می دونستم در مواقع عادی علی فقط بهمون اخم و تخم می کنه ولی هنوز یکم
به خاطر ماجرای دیروز کلافه و خشمگین بود. یه تبسم کجکی تحویلش دادم و ترجیح دادم حرف نزنم. سیا با
شیطنت گفت:
-چراکه تو دوست حسامی، یکم تو راضی کردن باباش مشکل داری. اما مطمئن باش سیما مال توئه. فقط مال
تو.
علی اخم غلیظی کرد و کف دستشو بالا آورد که سیا داد زد:
-برو پایین حسام. برو پایین.
با هول درو باز کردم و پایین پریدم. سیا هم تند پشت سرم اومد و درو بست. علی که دید پیاده شدیم،
بیخیالمون شد و از پشت شیشه با اخم نگامون کرد. سیا دوباره شیطنتش گل کرد و داد زد:
– همین مهربونیاته که منو عاشقت کرده.
علی که اینو متوجه شد، کف دست برد که کف دستگیره رو باز کنه. فرید با خنده به ما خیره شد و تند حرکت کرد. سیا به
سمت در راهی شد تا بازش کنه. کنارش توقف کردم و گفتم:

-مرض داری پسر؟
با خنده ی شیطانی اضافه کرد: _ عصبی کردنش بسیار کیف داره
سرمو تکون دادم و پشت سرش وارد خونه شدم. داشتم درو می بستم که چیزی مانع شد. خیره شدم و متوجه شدم ی
کفش مشکی و براق لای دره. سرمو بالا آوردم و به صاحب اون کفشا چشم دوختم. یه پسر تقریبا هم سن و
سالای خودم بود. پوستش سبزه و موهاش مشکی بود. چشمای مشکیشم به من خیره شده بود. قیافه اش برام
اصلا آشنا نبود. نگاهی به سر تا پاش انداختم و گفتم:
-فرمایش؟
با لبخند به من خیره شده بود و چیزی نمی گفت. بار دیگر نگاهی به سر تا پاش انداختم و اظهار کردم:
-کاری داری؟ _ شما دوس آقا سیاوشید؟
یه لحظه نمتوجه شدم منظورش کیه. بعد که دوزاریم افتاد، خنده ام گرفت. تا حالا کسی رو نمشاهده کرده بودم که به سیا
بگه آقا سیاوش. یه لبخند ملیح تحویلش دادم و بیان کردم:
-بله. شما؟
-من از انتشاراتی اومدم. قرار داشتم با آقا سیاوش.
-یه لحظه صبر کنید.
درو نیمه باز گذاشتم و رفتم تو خونه. سیا تو هال نبود پس مستقیم راهی شدم تو آشپزخونه. جلو یخچال توقف کرده بود و
کمپوتا رو توش می ذاشت. لباساشم عوض کرده بود. نگاهی به من انداخت و گفت:
-کجا بودی دو ساعته؟
-دم در.
-گدایی می کردی؟
با تعجب دیدهامو گرد کردم و گفتم:
-ها؟
-تو این محله گدایی شغل پر دررسیدیه. حالا چقدر کاسب شدی؟
-برو بابا. مسخره. یکی دم در کارت داره.

در یخچالو بست و یه ساندویچ پرت کرد سمتم.
-بگیر اینو بخور. از بس غدا نمی خوری، شبیه قحطی زده ها شدی.
-ساندویچ چی هست؟
-می تمایل داشتی چی باشه؟ تخم مرغ و گوجه. چیز دیگه ای تو یخچال من پیدا میشه؟
شونه هامو بالا انداختم. یکم مکث کرد و اضافه کرد:
-گداهای محله رو شاکی کردی اومدن دم در خر منو بگیرن؟
-سیا یه بار دیگه گدا گدا کنی، همچین می زنمت صوت مس بدیا.
-من صدای آهن می دم.
به دنبال حرفش، تبسمی زد و کنارم جای گرفت. یه گاز به ساندویچ خودش زد و اظهار کرد:
-گفتی کی پشت دره؟
-ناضافه کردم. یه پسره س. میگه از انتشاراتی اومدم. خیلیم مودبه.
با کف دستاچگی از جا پرید و دوید سمت اتاق. صوتش از تو اتاق واضح گوش داده نمی شد ولی متوجه شدم داره سر من غر
می زنه:
-احمق. میمیره زودتر بگه از انتشاراتیه. قرار گرفته واسه من صداهای جدول منقلبیفو میگه. اّه این فلش کدوم
گوریه؟
صداشو بلندتر کرد و بیان کرد:
-حسام تو یه فلش مشکی کوچیک ندیدی؟
-نه.
یه چند دقیقه بعد با اخمای درهم اومد بیرون و راهی شد سمت در. آواشون تا اینجا نمی اومد. ولی حدس می زدم
سیا داره کلی تعارف تیکه پاره می کنه. از تعارف بدش میومد اما به کسایی که باهاشون رودربایستی داشت، کلی
تعارف می کرد. وقتی سیا هممسیر اون پسره اومدن تو خونه، متوجه شدم درست حدس زدم. ساندویچ مو پرت کردم
رو کابینت و راهی شدم تو هال. پسره با دیدن من، بیان کرد:
-نمی میل داشتم مزاحم بشم.
سیا به‌شدت مودبانه گفت:
-مزاحم چیه. بفرما بشین الان برات یه چای داغ می ریزم کیف کنی.

پسره با تبسم نشست رو مبل تک نفره و سرشو انداخت پایین. سیا از کنارم رد شد و در گوشم گفت:
-من جلو این آبرو دارم. مواظب چیزایی که میگی باش.
بعدم زود رفت تو آشپزخونه. همچین میگه مواظب چیزایی که میگی باش، هر کی ندونه فک می کنه من تا
دهنمو باز می کنم، فحش ازش میاد بیرون. با اخم رو به روی پسره قرار گرفتم و نگاهمو به صفحه سیاه تلویزیون
انداختم. بدی خونه سیا این بود که اصلا آفتاب گیر نبود. یه پنجره تقریبا کوچیک پشت تلویزیون بود که سمت
غرب بود و هیچ نقشی تو نور خونه نداشت. واسه همینم چراقای خونه سیا همیشگی روشن بود و شبا که چراغا
خاموش می شد، نگاه چشمو نمی دید. با صدای پسره نگام به سمتش کشیده شد.
-ببخشید اسم شما چیه؟
یاد برنامه کودک افتادم که مجریه به‌شدت لوس از بچه می پرسه “عزیزم اسمت چیه؟” با سرفه جلوی خندمو
گرفتم. همواره از برنامه کودک بدم میومد. بچه ترم که بودم، با سیا فیلم جنایی نگاه می کردیم. برخلاف من؛
سام و سیما عاشق کارتون بودن. سام پلنگ صورتی عاشق شد و سیما، تام و جری. با یادآوری خاطرات
بچگی هامون، تبسم محوی زدم. تازه متوجه شدم تمام این مدت که من دارم تجمشاهده کرد خاطره می کنم، پسره
کنجکاوانه به من خیره شده و منتظر جوابه.
-من حسامم.
لبخند ژکوندی تحویلم داد. احتمالا داره فک می کنه با چه آدم خنگی طرفه.
-منم عباسم.
با بی حوصلگی سرمو تکون دادم. تا سیا با سینی چای از آشپزخونه بیاد، صد بار خودشو اجدادشو مستفیض کردم
که الکی تعارف می زنه. موندم برای چی این پسره رو آورده تو خونه. سیا به عباس تعارف کرد و کنار من
نشست.
سیا: خوب چه خبرا؟ ببخشید انداختمت تو زحمت. این دوستمو می بینی؛ همین الان از بیمارستان مرخص شده.
منم نمی تونستم بیام.
عباس سری تکون داد: _ اصلا اشکالی نداره تو به‌شدت کارا در حقم کردی حالا یه بار یه چیزی ازم میل داشتی
نگاهامو تو حدقه چرخوندم و گوشیمو از تو جیبم در آوردم. حال و حوصله حرفای این دو تا رو نداشتم. از طرفی.
هم عاشق شدم در مورد خودم بیشتر بدونم. در مورد اینکه دورگه جن و انسانم. می دونستم چیز زیادی پیدا

نمی کنم ولی عبارت “دورگه جن و انسان” رو تو گوگل سرچ کردم. یکم تو سایتا چرخیدم که چشمم به این
متن افتاد:
“دو رگه جن و انس وجود دارد. ولی نه به اون شکلی که بتوانند انسان گونه زندگی کنند. مگر اینکه بیش از ۷
نسل دو رگه جن و انس با انسان بیامیزد و از ارث نژاد جن کم شود. نسل اول ۹۰ درصد جن،نسل دوم ۸۱
درصدجن، نسل سوم ۷۳ درصد جن، نسل چهارم ۶۶ درصد جن، نسل پنجم ۵۹ درصد جن، نسل ششم ۵۳
درصد جن، نسل هفتم ۴۸ درصد جن که قابلیت انسانیش بیشتر از جن بوده و میتواند در جامعه زندگی کند.”
ابرو بالا انداختم. من از نسل چندم بودم؟ نمی دونم. ولی فک کنم نسل هفتم یا همین حدودا باشم. متن پایینی
رو خوندم:
“نسل انسان به این صورته که….نسل از پدر گرفته میشه ولی در جنیان این برعکسه و از مادر گراهی شده میشه اگر
مرد انسان و زن جن باشه….نوزاد میشه دورگه ای که مایل به انسانه که در قدیم به اونا میگن دیو. اگر مرد جن
باشه و زن انسان…نوزاد میشه دورگه ای که مایل به جنه که کاملا شامگاهیه جنیان هستش ولی دوست داره همیشه
پیش آدما باشه.”
با آوای فریاد بلندی که گوش دادم، سرمو بالا گحرکت کردم. سیا و اون پسره عباس، تو هال نبودن. در اتاق بسته بود و
آوای داد سیا و یکی دیگه که فک کنم همون عباس بود، از پشت در اتاق میومد.
اینا کی راهی شدن تو اتاق که من ندرک کردم؟ گوشی رو انداختم رو میز و دویدم سمت در اتاق. با مشت کوبیدم به در و
داد زدم:
-سیا. عباس.
محکم می زدم به در و صوتشون می زدم ولی جز فریادهای قد بلندشون، جوابی نمی دادن. از سوراخ کلید نگاهی به
داخل اتاق انداختم. یه چیزی جلوی سوراخو گحرکت کرده بود. تنه ی محکمی به در زدم و داد زدم: _سیا
خودمو محکم می کوبیدم به در به این امید که بشکنه. تلاشم کاملا بی فایده بود. در باز نمی شد. با کلافگی
صاف ایستادم و سعی کردم با وجود آوای کشیده سیا، یکم فکر کنم. اتاق پنجره داشت. یه پنجره که رو به
خیابون باز می شد و همیشه خدا باز بود. خیابون جلوی پنجره هم خلوت بود. تا جایی که یادمه، ارتفاع پنجره تا
زمین زیاد نبود. با خرسندی برگشتم تا برم بیرون که کسی مچ پامو گحرکت کرد و کشید. تعاقلبم بهم خورد و با مخ
افتادم زمین. یکم سرم گیج راهی شد ولی زود به خودم اومدم. تا تمایل داشتم از جام بلند شم، همون یارویی که پامو

گحرکت کرده بود، منو رو زمین کشید. سرم محکم خورد به لبه ی میز عسلی و بی اختیار آخ قد بلندی بیان کردم. یارو بی توجه
به من، هنوز داشت منو می کشید. آوای خرخر نفس هاشو می متوجه شدم. کنجکاو بودم قیافه این کسی که اومده
سراغم رو ببینم ولی حرکت کردن وقتی یکی مچ پاتو گراهی شده و رو شکم داره می کشتت، خیلی سخت تر از
اضافه کردنشه. بدون اینکه کاری از کف دستم بر بیاد، مثه یه تیکه گوشت رو زمین کشیده می شدم. جلوی آشپزخونه
متوقف شدم. به این امید که اون یارویی که منو رو زمین می کشید، یه دزد احمقه؛ به‌سرعت از جام پا شدم و از رو
کابینت یه چاقو برداشتم. پشت سرمو خیره شدم و منتظر بودم یه مرد یا حداقل یه آدم رو ببینم ولی کسی اونجا
نبود. با نگاهای گرد شده اطرافو خیره شدم. تازه متوجه شدم دیگه صوتی سیا و عباس نمیاد. از ترس خشکم
زده بود. عرق سردی رو سرو صورتم قرار گرفت. قدرت هیچ حرکتی رو نداشتم. فقط به رو به رو خیره شده بودم و
به سختی نفس می کشیدم. سعی کردم طوری نفس بکشم که آواش مانع متوجه شدن صوتهای دیگه نشه؛ اما به
خاطر هیجان تند تند نفس می کشیدم و از یه طرف به خاطر ترس نفسم بالا نمی اومد. با خودم درگیر بودم که
آوای مشت زدن کسی به در اتاق اومد و پشت سرش صدای خش دار سیا شنیده شد:
-حسام… تو رو جون هر کی دوست داری منو از این تو درار… حسام… جان مادرت بیا… لعنتی این درو باز کن.
آواش از ترس می لرزید. خدا می دونه الان تو چه وضعیتیه. بعد چند لحظه دیگه صدایی ازش متوجه شده نشد.
ترسیدم که نکنه اتفاقی براش افتاده باشه که بسیار هم بعید نبود. یه قدم به سمت اتاق برداشتم که از گوشه
چشم حرکت به‌سرعت یه نفر رو مشاهده کردم. رومو بر گردوندم ولی بازم کسی رو ندیدم. یه قدم دیگه به سمت اتاق حرکت کردم
که لامپ هال ترکید و همه جا تاریک شد. زیرا من بسیار به لامپ نزدیک بودم، یه تیکه از شیشه اش پرید و
گوشه چشممو برید. گرمی خونی که از کنار دیدهم جاری شد رو حس کردم. آروم آب دهنمو قورت دادم و زیر
لب برای دل داری خودم بیان کردم:
-چیزی نیست… آروم باش.
تا اومدم یه قدم دیگه بردارم، ضربه ی محکمی به بینیم خورد. حس کردم بینیم خرد شد. دردی تو صورتم
پیچید و خون گرمی که با شدت از بینیم خارج می شد رو دلنشین حس می کردم. از پشت رو زمین افتادم و سرم
محکم به عسلی خورد. دستم شل شد و چاقو افتاد رو زمین. زود سر جام نشستم و کف دستمو رو زمین کشیدم.
مطمئن بودم که چاقو نزدیکم افتاده اما هر چی دستمو حرکت می دادم، چیزی پیدا نمی کردم. متاسفانه به
خاطر ترکیدن لامپ هم دیدهم جایی رو نمی مشاهده کرد. یه طرح مبهمی از مبلا و تلویزیون متوجه شده می شد ولی نور
اونقدر نبود که یه چاقوی میوه خوری رو بتونم پیدا کنم.همش می هراسیدم که کف دستم به یه چیز دیگه غیر از چاقو

بخوره. صد در صد همون لحظه سکته می کردم. همون لحظه کف دستم یه چیز سفت خورد و وقتی متوجه شدم
چاقوئه، برداشتمش و به‌سرعت قد بلند شدم. با بیچارگی اطرافمو نگاه کردم. حضور کسی رو نزدیکم حس می کردم ولی
کسی رو نمی دیدم. اگه یه آدم اونجا بود حداقل سایه شو می متوجه شدم. سرجام می چرخیدم و چاقو رو با دو کف دستم
جلوم گراهی شده بودم. یه چند دقیه همین طوری دور خودم چرخیدم که یاد سیا افتادم. چراکه داشتم دور خودم می
چرخیدم، گیج شده بودم که اتاق کدوم وره. نگاهی به مبلا که مثه پیکرای سیاه و مخوف مشاهده کرده می شد انداختم
و از روی اونا جهت اتاق رو تشخیص دادم. تمایل داشتم حرکت کنم که دیدهم به سایه بلندی که دقیقا کنار من رو
دیوار بود، افتاد. با دیدهای گرد شده به سایه نگاه کردم و با حرکتش به خودم اومدم. بسیار آروم سرمو چرخوندم
و با دیدن چیزی که رو به روم بود، تمام انرژیمو از دست دادم. جلو روم یه پیکر بزرگ توقف کرده بود. به‌شدت شامگاهیه
بدن آدم بود ولی بزرگی و هیکلی بودن غیر طبیعیش، مطمئنم کرد این یارو هر کی هست، آدم نیست.کف دستام
بدجور می لرزید. چاقو رو طوری گحرکت کرده بودم ک انگار می خوام سیب پوست بکنم. هر احمقی این چاقو رو تو
دستم ببینه، می فهمه نمی تونم ازش استفاده کنم. بی حرکت به پیکر رو به روم خیره شده بود. فقط دعا دعا
می کردم سحر اینا بفهمن من گیر افتادم و خودشونو بهم برسونن. خون بینیم بند نمی اومد و کم کم انرژیم
تحلیل می رفت. حالم از این ناتوانیم بهم می خورد ولی کاری از دستم بر نمی اومد جز اینکه به اون یارو خیره
شم و با هر حرکتش، از خودم دفاع کنم. صوتی سیا و عباس دیگه متوجه شده نمی شد و خونه تو خاموشی عجیبی
فرو رفته بود. همین خاموشی عصبیم می کرد. ترجیح می دادم آوای داد سیا رو مخم باشه تا اینکه این خاموشی
رو تحمل کنم. یارو که حدس می زدم یه مرد باشه، آروم به سمتم اومد. چاقو رو محکم تر فشار دادم و سعی
کردم ترسمو نشون ندم. آروم اضافه کردم: _بیای جلو با همین می زنمت
آوام می لرزید و خش داشت. حس کردم آوای پوزخند ضعیفی رو شنیدم ولی چراکه تاریک بود، صورتشو نمی
تونستم ببینم. بی توجه به تهمتوجه شد پوچ من، به حرکتش ادامه داد. صدای قدماش رو نمی شنیدم اما لرزش زمین
رو زیر پام حس می کردم. چاقو رو تکون دادم و سعی کردم یکم تهمتوجه شد آمیز به نظر بیام؛ اما فک کنم بیشتر
شامگاهیه یه بچه دوساله بودم که با پیچ گوشتی داره بازی می کنه. نفس هام شتاب‌زدهتر شده بود. مرده هر لحظه نزدیک
تر می شد و نگاهای من گشاد تر. وقتی مرده به فاصله ی یه متریم رسید، نمی دونم چرا اما با یه حرکت پریدم
روش و چاقو رو تو جایی که فک می کردم شکمش باشه، فرو کردم. صدای فریاد مهیبی تو کل خونه پیچید.

قبل از اینکه بفهمم کارم موفق آمیز بوده یا نه، با مخ افتادم زمین و سرم به سرامیکا خورد. دیدهام سیاهی حرکت کرد
و دیگه نمتوجه شدم چی شد.
***
یه چند دقیه بیشتر بیهوش نبودم. وقتی چشمامو باز کردم، هنوز خونه تاریک تاریک بود و هیچ صوتیی متوجه شده
نمی شد. اونقدر بی حال بودم که حتی انگشتامم نمی تونستم تکون بدم. حسم بهم می بیان کرد خطر رفع شده.
منم بهش اعتماد کردم و با خیال راحت همون جور که صورتم رو کف سرد خونه بود، نگاهامو بستم. گ.شامو
تیز کردم تا با گوش دادن هر صدایی، سریع از جام قد بلند شم. زیاد در مورد تند بودنم مطمئن نبودم اما حداقل
امیدوار بودم که فرصت واکنش دادن رو داشته باشم. احساس خستگی و خواب آلودگی می کردم. حتی حال
نداشتم برم ببینم چه بلایی سر سیا و عباس اومده. نفس هام بسیار آروم و عمیق بود. انگار نه انگار که همین
چند دقیقه پیش نفسم بالا نمی اومد. صداهای گنگی می شنیدم که از بینشون صدای قدم های سریعی که به
سمتم اومد رو تونستم تشخیص بدم. حضور کسی رو کنارم حس کردم. با بی حالی کف دستم دور چاقو حلقه کردم و
تمایل داشتم به اون کسی که کنارم بود، ضربه بزنم. کسی مچ دستمو گحرکت کرد و بعد صوتی آشنایی به گوشم خورد:
-آخ آخ. می خوای منو بکشی پسر؟
با بی حال نگاهی به سینا انداختم و زیر لب اضافه کردم:
-دیر کرمتوجه شد.
-تو بدون ما هم از پسش بر اومدی. ایول داری بابا.
منظورشو نمی متوجه شدم ولی انرژی پرسیدنشم نداشتم. سینا یه چیزی رو بینیم گذاشت و اظهار کرد:
-این باعث میشه خون بند بیاد. ماشااالله کل خونه رو خونی کردی.
بعد سوزشی رو تو دستم حس کردم. آروم بیان کردم:
-سیا و همکارش تو اتاقن.
-سپهر و ساتیار رفتن سراغشون. تو فعلا به فکر خودت باش.
به‌شدت طول نکشید که حالم بهتر شد و تونستم سرجام بشینم. نگاهی به کف دستم کردم. سینا بهم خون وصل کرده
بود.
-میگم تو گروه خونی منو می دونستی؟
-گروه خونی انسانیتو نه؛ ولی این خونی که بهت زدم رو همه دورگه ها تاثیر داره.

-یه وقت نزنی منو بکشی.
-اگه می خواستم بمیری، جاده های بهتری پیدا می کردم.
ساتیار با اخمای درهم و در حالی که به سیا کمک می کرد جاده بره، از اتاق بیرون اومد. از جا پریدم و رفتم طرف
سیا. باورم نمی شد. داشت گریه می کرد. ناباور گفتم:
-سیا. خوبی؟
سری تکون داد و با صدای گرفته ای بیان کرد:
-وحشتناک بود. خیلی وحشتناک بود. _ چی ؟؟چی وحشتناک بود؟
ساتیار بردش سمت مبل و کمکش کرد بشینه. سیا بدون اینکه حرفی بزنه، اشکاشو پاک کرد و به یه نقطه خیره
شد. از ساتیار پرسیدم:
-این چشه؟
-شوکه شده. کمی طول می کشه تا حالت طبیعی پیدا کنه.
نگام به عباس بیهوش افتاد که سپهر به زور می آوردش.
سپهر: سینا بیا ببین این چشه.
سینا به‌سرعت به سمتشون حرکت کرد و دستشو رو سر عباس گذاشت. سرشو نزدیک صورت عباس برد و با دقت به
چشمای نیمه بازش خیره شد. مکثی کرد و گفت:_ از ترس بیهوش شده بذارش رو مبل تا خودش بهوش بیاد
سپهر بی حرف عباسو روی مبل کنار سیا گذاشت و خودش جلوی مبل، روی زمین جای گرفت. سینا به سمت سیا
راهی شد و با خنده اضافه کرد:
-ای جانم. داری گریه می کنی؟ دیدهات وقتی گریه می کنی چه باحال میشه.
سیا بی حال نگاهی بهش انداخت و بی حال تر اضافه کرد:
-برو بابا.
ناخودآگاه نیشم باز شد. سیا حالش خوب بود وگرنه جواب سینا رو نمی داد.
سپهر: اینو چه خوشحاله.
نیشمو بستم و اخم کردم. از ساتیار جویا شدم:

-چرا زودتر نیومدید؟
-بابات گفته. مثه اینکه قدرتات فعال شدن. تبریک میگم.
-بابام گفته؟ اضافه کرده حسامو ول کنید تا خودش از پس این جنای زبون نفهم بربیاد؟
سینا: دقیقا. زدی تو خال.
-اما من تقریبا داشتم میمردم.
-حالا که نمردی.
-سیا و عباس داشتن سکته می کردن.
-حالا که سکته نکردن.
-اون جنه داشت منو می گحرکت کرد.
-حالا که نگراهی شده.
با خشم به سینا خیره شدم. خوشم نمی اومد وقتی دنبال یه جواب قانع کننده می گردم، یکی مسخره بازی در
بیاره. سپهر با ساکتش اضافه کرد:
-تو باید از قدرت هات استفاده می کردی. خودت باید خودتو نجات می دادی.
“خودت” رو با تاکید بسیار زیادی اظهار کرد. ساتیار کنار سپهر جای گرفت و اضافه کرد:
-محافظا حق ندارن خودشونو به اماد نشون بدن. هیچ امادی تا به حال محافظ هاشو نمشاهده کرده. محافظ ها حق
دخالت مستقیم تو مشکلات اماد ندارن. زیرا تا حالا قدرت هات غیرفعال بودن، این نقص قانون طبیعی و لازم
بود. ولی حالا تو خودت تنهایی باید از پس مشکلاتت بربیای.
-اما این یه جنگه. خودتون اضافه کردید. یه جنگ بین جنا و دورگه ها.
-که عاملش تویی. جنا با بودن تو مخالفن. وگرنه قبل از تولد تو ما بدون جنگ حیات می کردیم.
-شما به کمک من نیاز دارید. پس باید ازم محافظت کنید.
ساتیار با جدیت بیان کرد:
-اگه تو نبودی، هیچ جنگی هم نبود. حالا که هستی و وجودت مایه جنگه، باید کمکمون کنی.
-میشه بگی چطوری؟
-دو جاده داری. یا خودتو از بین ببر… یا تا وقتی که قدرتات کامل بشن، از خودت دفاع کن و بعدش همه رو
نجات بده.

با چشمای گمسرور شده بهش خیره شدم. چی گفت؟ خودمو از بین ببرم؟ یعنی خودکشی کنم؟
سپهر با عصبانیت اظهار کرد:
-ساتیار قرار بود در این مورد چیزی بهش نگیم.
ساتیار با سردی به من نگاه کرد و خطاب به سپهر اظهار کرد:
-اون باید می دونست که وجودش باعث دردسر همه س. انتخاب به عهده ی اونه. یا جاده ساده رو انتخاب می
کنه و خودشو می کشه… یا مسیر سخت رو انتخاب می کنه و بهمون تو این جنگ کمک می کنه.
سینا بی توجه به ما عباس رو معاینه می کرد. حدس می زدم سینا باید یه جورایی پزشک باشه. همیشه اون بود
که در مورد بیماری ها نظر می داد و اونا رو معاینه می کرد. وقتی سینا بیان کرد که حال من و سیا و عباس کاملا
خوبه، عزم رفتن کردن. سیا هنوز به یه نقطه خیره شده بود و عباس هم بیهوش بود. به ناچار از جا بلند شدم و
تا دم در بدرقه شون کردم. سینا دیدهکی بهم زد و اظهار کرد:
-امیدوارم دفعه ی بعد، با جنازه ات رو به رو نشم.
سپهر به‌شدت محکم بهم کف دست داد و اظهار کرد:
-موفق باشی. شاید دیگه ما رو زیاد نبینی.
وقتی اون دوتا راهی شدن، ساتیار دستشو رو شونه ام گذاشت و تو دیدهام خیره شد. یه لحظه از ذهنم گذشت که
چقدر رنگ دیدهاش شامگاهیه چشمای سیاوشه.
-حسام. همیشه راه های ساده، بهترین راه ها نیست.
یکم خیره خیره نگام کرد و رفت. درو بستم و زیر لب گفتم:
این یعنی راه سخت ترو باید انتخاب کنم.
*****
رو تخت دراز کشیده بودم و به سقف اتاق خیره شده بودم. یه نقطه سیا رو سقف بود و سعی داشتم کشف کنم
اون نقطه چیه. از صبح که بیدار شده بودم، از اتاق بیرون نراهی شده بودم. حتی نراهی شده بودم صبحونه بخورم. می
هراسیدم مامان نگاهش به من بخوره و عین خر ازم کار بکشه. امروزگار بابا می اومد خونه و مولین و سیما و سام
داشتن خونه رو تمیز می کردن. سر و آواشون از پایین میومد. مولین مرتب کف دستور می داد که اینو بذار اونجا و
اونو بذار اینجا. فک کنم داشت دکور عوض می کرد. کف دست راستمو گذاشتم زیر سرم و دقیق تر به اون نقطه
خیره شدم. با حرکتی که اون نقطه کرد، تازه درک کردم یه سوسک بوده. پوفی کشیدم و از رو تخت کشیده شدم.

دمپاییمو از زیر تخت برداشتم و حرکت کردم رو تخت. کف دستم به سقف نمی رسید. بیخیال دمپایی شدم و رفتم از تو
سرویس اتاق، یه اسپری سوسک کش پیدا کردم و نصف بیشترشو رو سر سوسک بدبخت خالی کردم. سوسکه
بی حال شد و از رو سقف مستقیم افتاد رو تخت. با کف دستمال برداشتمش و انداختم تو سطل آشغال. همین موقع
صوتی زنگ گوشیم بلند شد. با مشاهده کردن اسم سیا، به‌سرعت جواب دادم:
-چی شد؟
-بی تربیت سلامت کو؟
-سیا مسخره بازی در نیار بگو ببینم چیزی کف دستگیرتون شد؟
-تا سلام ندی، هیچی نمیگم.
با حرص غریدم:
-سلام.
-آها حالا شد. علیک سلام. خوبی؟ خانواده خوبن؟
-سیا.
-باشه. باشه. خون خودتو کثیف نکن الان میگم.
سکوت کرد. صوتی نفس کشیدنشو می شنیدم ولی حرفی نمی زد. _ بنال ببینم چیشد
-مردی خدا رو شکر؟
-خونه پسره رو پیدا کردیم.
ناخودآگاه نیشم باز شد و با ذوق گفتم:
-جدی؟ خودشم پیدا کرمتوجه شد؟
-خونه شونو عوض کردن.
-سیا داری جدی میگی یا بازم داری مسخره بازی در میاری؟
-آخه من در مورد این موضوع با تو شوخی دارم؟
تمام ذوقم کور شد و نشستم رو تخت. با ناامیدی اظهار کردم:
-یعنی کسی نمی دونه کجا رفتن؟
-چرا. از همسایه ها سؤال کردیم. آدرسشو بهمون دادن.
-جدی؟

-من با تو شوخی دارم؟
-پس راهی شدید سراغش؟
-نه پس. الکی خودمونو کشتیم تا پیداش کنیم.
-مشاهده کردینش؟
-آره. وضعیتش از اون چیزی که باراد می بیان کرد بدتره.
-یعنی چی؟
-یعنی فقط افسردگی نیست. انگار یه مجسمه س. نه حرف می زنه و نه تکون می خوره. مامان غذا می کنه تو
حلقش. دسشویی حرکت کردن هم هر یه ساعت یه بار باباش می بره. خودش هیچ حرکتی نمی کنه.
-شما باهاش حرف زمشاهده کرد؟
-آره اما واکنش نشون نداد. علی یه سری سوال از مامانش سؤال کرد که جواباشون بسیار جالب بود.
-چه سوالایی؟
-این پسره اسمش اکبره. اسم دوستشم اصغره.
از لحن سیا متوجه شدم که داره شوخی می کنه. با حرص گفتم:
-واقعا حال و حوصله شوخی کردن ندارم سیا.
-باشه بابا. اسم دوستش محسنه. این محسنه تو کار جن و روح بوده و اکبرم هممسیریش می کرده. _ یعنی جن گیر بودن؟
-نه. فقط فضاما می کردن. مثه ما که تا قبل از این ماجمسیرا همش در مورد جنا تحقیق می کردیم. فقط این
دوتا کارایی بیشتر از تحقیق انجام می دادن.
-مثلا چه کارایی؟
-مامانش می اظهار کرد دقیق اطلاع نداره ولی وقتی اتاق اکبر رو تمیز می کرده، یه تخته وی یا پیدا کرده.
زیر لب گفتم:
-احضار روح.
-دقیقا. ولی این تخته ها به جای احضار روح، جن های شرور رو احضار می کنن.
-یعنی یه جن بهشون در مورد اون خرابه اطلاعات داده که اینا کنجکاو شدن برن توش؟

-نمی دونم اما احتمالا اینا هم مثه خودت فضول بودن. چراکه اینکاره هم بودن، بدشون نمی اومد یه نگاهی به
اون خرابه بندازن. چراکه تو دانشگاه ما درس می خوندن، این احتمال که مثه تو کنجکاو شده باشن، قوی تره.
-خود محسن چی؟ اگه اونو پیدا کنیم، به‌شدت چیزا دستگیرمون میشه.
-از مولین اکبر آدرس تیمارستان رو گرفتم ولی بازم فک نمی کنم چیز بیشتری بفهمیم.
-راهی شدید تیمارستان؟
-نه. بعد ناهار جاده میوفتیم. علی و فریدم ناهار خونه منن. تو هم بیا.
-نمیشه. بابا داره میاد. اگه ناهار نمونم، مولین خرخره مو می جوه.
-باشه. عصر که میای؟
-ببینم چی میشه.
-ببینم چی میشه و کوفت. منتظرتم. خدافظ. _فعلا
گوشی رو انداختم کنارم رو تخت و یه خمیازه طولانی کشیدم. دیشب تقریبا نخوابیدم. از آخرین باری که آرشیدا
رو دیده بودم، دیگه نمتوجه شدمش. نمی دونستم چرا نیست ولی فعلا چیزای مهم تری بود که بهش فکر کنم. از وقتی
که سپهر جلوی من به ساتیار بیان کرده بود «قرار بود در این مورد چیزی بهش نگیم» شک کردم که شاید خیلی
چیزا هست که بهم نگفتن. این شد که افتادم دنبال ماجرای اون خرابه. تمام بدبختیای من از اونجا شروع شده
بود. سیا و فرید و علی رفته بودن دنبال اون پسرایی که باراد در موردشون حرف زده بود.
همونایی که یکیشون دیوونه شد و کارش به تیمارستان کشید و دوستش افسردگی گحرکت کرد. امیدوار بودم حداقل
از طریق اینا یه چیزی بفهمیم. هیچ کدوممون نمی دونستیم دقیقا دنبال چی می گردیم. ولی من مطمئن بودم
اون خرابه باید یه پل ارتباطی بین جهانی اجنه و دنیای ما باشه یا تقریبا یه همچین چیزی. این فکر وقتی به
ذهنم اومد که برای بار دوم بابامو متوجه شدم. داشت با یه پسر جوون و بور حرف می زد و پسره رو الکس صوت می
کرد. با هم در مورد یه گذرگاه حرف می زدن. یه پل ارتباطی. یه چیزی که اگه نباشه، جنا دیگه انقدر راحت
نمی تونن گروهی وارد دنیای ما بشن و به دورگه ها آسیب بزنن. از حرفاشون درک کردم که جنا از اون گذرگاه
شمشاهده کردا محافظت می کنن. همین شد که فکرم حرکت کرد سمت خرابه. مگه نه اینکه کسی به یه مخروبه هیچ وقت
شک نمی کنه؟ طبق چیزایی که تا الان متوجه شده بودیم، هر کی وارد اون خرابه شده، یه بلایی سرش اومده.
البته من یه استثنای سگ جون بودم که تا الان جون سالم به در بردم. از همه ی اینا نتیجه گراهی شدیم که اون

خرابه یه مکان مهمی می تونه باشه. حالا شاید دقیقا همون گذرگاه نباشه ولی حداقل میشه از طریقش گذرگاه رو
پیدا کرد.
رفتم در تراس رو باز کردم تا هوای اتاق عوض شه. دیدهم افتاد به مبلای سالن که تو حیاط بودن. با تعجب
ابرو بالا انداختم. مامان داشت دکور عوض می کرد یا کلا خونه تکونی می کرد؟ از اونجایی که هیچ صفتی به
اسم کنجکاوی در من وجود نداشت، زود از اتاق زدم بیرون و راهی شدم پایین تا بفهمم ماجرا چیه. با متوجه شدن چند مرد
غریبه که دو کف دست مبل سلطنتی رو می آوردن تو خونه، سرجام با تعجب از حرکت ایستادم. مامان که کنار در ورودی
ایستاده بود، با متوجه شدن من گفت:
-چه عجب از خواب بیدار شدی. مثلا بابات داره میادا.
لبخند طعنه آمیزی زدم و بیان کردم:
-بابام؟
مامان بدون اینکه جوابمو بده، روشو برگردوند. نگام به سیما و سام افتاد که با خستگی رو یکی از مبلا افتاده
بودن و صورتشون خیس عرق بود. راهی شدم سمتشون و بیان کردم:
-نکنه رئیس جمهور داره میاد که انقدر تدارک می بینید؟
سام دیدهاشو باز کرد و با حرص گفت:
-چه عجب نگاهمون به جمال شما روشن شد. خوب خوابیدی؟ اگه کمبود خواب داری بیا برو بالا و خوابتو
ادامه بده. اصلا هم به اینکه این پایین چه خبره، فکر نکن.
-آروم تر بابا. سکته می کنیا.
پوف کلافه ای کشید و دوباره نگاهاشو بست. کنار سیما نشستم و اضافه کردم:
-بابا دقیقا کی میاد؟
با لحنی مثه آدم بیان کرد:
-هر وقت کار سالن تموم شد.
-خوب کار سالن کی تموم میشه؟
-هر وقت بابا اومد.
با اخم بهش نگاه کردم. منو کف دست می اندازه؟ لبخند شیطنت آمیزی که زد باعث تعجب من شد. نه بابا بهش
امیدوار شدم. پس جز عشوه، شیطنتم سرش میشد!

-حسام پاشو برو اینا رو بخر.
با درموندگی به مولین چشم دوختم. بدون اینکه تغییری تو حالتش بده، کاغذی سمتم گرفت و بیان کرد:
-پاشو حداقل یه کاری کرده باشی.
لبامو جمع کردم و کاغذو گرفتم. نگاهم که به لیست بلند بالای مامان افتاد، با تعجب اظهار کردم:
-مهمونی گحرکت کردی؟
-انتظار داشتی بعد چند هفته که بابات میاد، یه خوش اومدی خشک و خالی بهش بگم؟
-حالا کیا دعوتن؟
-کل فامیل. تو هم به اون دوستت علی زنگ بزن بگو با خانواده تشریف بیارن.
-برای تمایل داشتگاری؟
مامان چشم غره ی بدی بهم رفت و سیما نیشگونی از بازوم گحرکت کرد. با اعتراض اضافه کردم:
-چرا به آدم حمله می کنید؟
مولین: هنوز این پسره با بابات حرف نزده، چه میل داشتگاری بیان آخه؟
-اینا رو می تونستید ملایم تر به آدم بفهمونید.
-حسام پاشو برو تا اون روم بالا نیومده.
تبسم کجکی تحویلشون دادم و رفتم تو اتاق تا حاضر شم. می دونستم از این اتاق بیام بیرون و مولین دیدهش
بهم بخوره، یه کاری برام می تراشه. یه تیشرت قهوه ای و یه شلوار مشکی پوشیدم و بعد از برداشتن گوشی و
کیف پولم، حرکت کردم پایین. مولین تو سالن نبود. سرمو گردوندم تا پیداش کنم که صوتشو از کنارم گوش دادم:
-بیا اینا رو بگیر و برو.
با ترس از جام پریدم و با نگاهای گرد به مامان خیره شدم که الان دقیقا کنارم توقف کرده بود. سوئیچ و کارتی که
به سمتم گحرکت کرده بود رو گرفتم و گفتم:
-چرا اینطوری اعلام وجود می کنی؟ سکته کردم.
-تو یکی انقدر سگ جونی که با این چیزا سکته نمی کنی.
ابرو بالا انداختم و بی حرف به مولین خیره شدم. اینم متوجه شده بود من چقدر سگ جونم.
-برو دیگه. دیر شد.

-بقیه اش تو ماشینه. زورم نمی رسید همه رو با هم بیارم.
با این حرفم عصبانیتش خوابید و سری تکون داد.
کیسه های تو دستمو گذاشتم تو آشپزخونه و سام رو فرستادم دنبال بقیه کیسه ها. بی حوصله راهی شدم تو اتاق و ولو
شدم رو تخت. برنامه داشتم عصر وقتی مهمونا اومدن، یکم بمونم و بعد برم خونه سیا. اینطوری هم زیاد پیش
فامیلا نمی موندم و هم می تونستم برم سراغ اون پسره؛ محسن.
واقعا جای تعجب داشت که دو تا دیوونه مثه من و سیا پیدا شده بود که در مورد جنا تحقیق می کردن. یادمه ما
بسیار چیزا متوجه شده بودیم و در مورد جنا زیاد می دونستیم ولی هیچ وقت به چیزی مثه دورگه بر نخورده بودم.
البته می دونستم قبل از پیامبر، ازدواج جن و انسان بوده ولی نمی دونستم بچه دار هم می شدن. در که باز شد،
سرمو از رو بالش برداشتم و به سیما که با دو تا لباس تو دستش، جلوی در ایستاده بود، خیره شدم. تو خاموشی
منتظر شدم بگه که چی می خواد. اومد جلوتر و اضافه کرد:
-میگم حسام؛ تو می دونی علی از چه جور لباسی خوشش میاد؟
-چه جور لباسی؟ فک کنم پیژامه.
دیده غره ای بهم حرکت کرد و با حرص گفت:
-مسخره نکن. می خوام بدونم کدومشونو بپوشم.
بعد لباسایی که کف دستش بود رو بهم نشون داد. یه پیراهن مجلسی مشکی و قد بلند که آستین سه ربع بود و روش
سنگ دوزی شده بود. اون یکی هم کت و دامن سبز یشمی و براقی بود که به‌شدت ساده و شق و رق به نظر می
رسید. لبامو جمع کردم و اظهار کردم:ام
این حرفو فقط برای اذیت کردنش زدم وگرنه سیما با اون پوست سفید و موهای قهوه ای روشن و چشمای.. سیما تو بهترین لباسا رو هم بپوشی، بهت نمیاد.
قهوه ای، جز دخترای دلنشین محسوب می شد.
سیما پاشو رو زمین کوبید و بیان کرد:
-حسام می زنمتا. جدی باش.
-من جدی ام.
-حالا بگو من کدومو بپوشم.
-صبر کن از خود علی بپرسم.

تلفن اتاقو برداشتم و شماره علی رو گحرکت کردم. به‌شدت طول نکشید که جواب داد و با صدای خسته ای اظهار کرد:
-بله؟
-سلام علی. خوبی؟
-سلام. چیزی شده؟ باز بهت حمله کردن؟
تند تند گفتم:
-نه نه. اصلا موضوع این نیست. من فقط یه سوال مهم ازت داشتم.
-خب؟
-خب چی؟
-خب بپرس دیگه.
-آها. میگم علی. تو از سبز یشمی بیشتر خوشت میاد یا از مشکی؟
یکم خاموشی کرد و بعد با شک پرسید:
-حسام خوبی؟
-آره. ممنون. ناظهار کردی.
-تو چیکار داری که من از چه رنگی خوشم میاد؟
اگه سیما پیشم نبود قطعا می اظهار کردم:
«مرض بگیری. به جای این حرفا یه کلام جواب منو بده.»
ولی خیلی مودبانه گفتم:
-سبز یشمی یا مشکی؟
بار دیگر علی خاموشی کرد. صوتی سیا از اون طرف خط اومد که می اضافه کرد:
-بیا دیگه علی. با کی داری حرف می زنی؟ نکنه سیما خانومه؟
علی خطاب به سیا اضافه کرد:
-برو بابا. حسامه.
-حسام؟ چیکار داره؟
قبل از اینکه علی جوابی به سیا بده، اضافه کردم:
-علی من کار دارم. زود بگو کدوم رنگ؟

با ترمتوجه شد بیان کرد:
-خوب از بین سبز یشمی و مشکی، از سبز خوشم میاد. تو که می دونی رنگ تیره دوست ندارم.
-اینو از اول می اضافه کردی دیگه. راستی.
-چیه؟
-امروزگار خونه ما دعوتی.
با تعجب تقریبا داد زد:
-من؟
-و البته به همجاده خانواده ات.
-واسه چی؟
-بابا اومده و مولین یه مهمونی گراهی شده.
-باشه. باشه. کاری نداری؟
-نه. فقط حدود پنج شیش اینجا باشید دیگه.
-باشه. خدافظ.
-فعلا.
گوشی رو قطع کردم و به سیما که مشتاق و کنجکاو منو نگاه می کرد، بیان کردم:
-سبز یشمی.
سرشو تکون داد و با یه مرسی زیر لبی، به سمت در راهی شد. هنوز از اتاق خارج نشده بود که آواش زدم:
-سیما.
رو پاشنه پا چرخید و منتظر نگام کرد.
-چی شده که یهو با من مهربون شدی؟
-چراکه فعلا بهت نیاز دارم.
-نیاز داری؟
-تو دوست علی.
از این همه صداقتش، ابرو بالا انداختم و خاموشی کردم. سیما هم بدون هیچ حرف دیگه ای، از اتاق خارج شد.
خودمو انداختم رو تخت و میل داشتم با گوشی برم تو اینترنت که یادم افتاد گوشیم نابود شده. حال و حوصله ی

اینکه پاشم و کارامو با کامپیوتر انجام بدم هم نداشتم. بیخیال نگاهامو بستم و به این فک کردم که سیما از
وقتی موضوع علی جدی شده، کمتر میره رو اعصابم و دیگه با اون لحنی که من ازش متنفرم، حرف نمی زنه.
اگه می دونستم ازدواج با علی همچین تغییری توش به وجود میاره، زودتر این دو تا رو به هم می رسوندم. حالا
سیما هنوز ازدواج نکرده و انقدر تغییر کرده. ازدواج کنه فک کنم یه تحول عظیم در مسیر باشه.
***
-البته کف دستمزدایی که می گیرن هم بسیار زیاده. _بله دستمزداشون میلیاردیه
با بی حوصلگی نگاهمو از عمو و دایی که در مورد دستمزد بازیگرای هالیوودی بحث می کردن گراهی شدم. یکی
نیست بگه آخه دستمزد اونا به شما چه ربطی داره؟ علی کنار بابا حامد نشسته بود و باهاش حرف می زد. از
قیافه بابا حامد می شد فهمید که از علی خوشش اومده. خوب این از خوش شانسی علیه. معمولا بابا حامد به
این زودی از کسی خوشش نمیاد. مطمئنم الان داره فک می کنه که علی که انقدر پسر خوب و آقاییه، چرا با
الدنگی مثه من رفیقه! پوفی کردم و سرمو به طرف زهرا و فاطمه که در مورد چیزی با رضا بحث می کردن،
برگردوندم. رضا چیزی می اظهار کرد که نمی گوش دادم و دخترا رو حرص می داد و بعد با صدای کشیده می خندید. با قرار
گحرکت کردن سینی چای جلوی صورتم، نگاهم به سیما افتاد. یه شال سفید پوشیده بود که به‌شدت بهش میومد و یه
تبسم خجالت زده رو لبش بود. آروم بهش اضافه کردم:
-خوب قلب مادر شوهرت رو به کف دست آوردیا.
نگاه غره ای بهم حرکت کرد و سینی رو جلوی محمد، داداش علی، گرفت و آروم گفت:
-بفرمایید آقا محمد.
محمد: ممنون زن داداش.
از نیش باز شده ی سیما معلوم بود که با همین حرف محمد کلی ذوق کرده. تو همین چند ساعت همچین
خودشو تو قلب خانواده ی علی جا کرده بود که سیما سیما از دهن مادر علی نمی افتاد. سیما به بقیه چای تعارف
می کرد و نگاه پر محبت مادر علی هم دنبالش بود. وقتی علی رو می مشاهده کردم که با لبخند به سیما نگاه می کنه و
سیما هم بهش لبخند می زنه، قلبم می گرفت. نه اینکه بهشون حسودی کنم یا از این حرفا. فقط یادم می فاتاد
که یه نفر از گروه چهار نفره مون داره کم میشه. می دونستم که علی کلا ما رو کنار نمی ذاره ولی چه بخواد چه
نه؛ وقتی ازدواج کنه، مجبوره رفیق بازیاشو کمتر کنه. علی عاقل ترین ما بود. وقتی من و سیاوش و فرید کار