حالا چی باید میپوشیدم؟
صبح یکشنبه درهای کمدم را باز کردم. تا نگاه کنم لباس چه دارم و چه ندارم، مولین رسید. به نظر هنوز عذاب وجدان داشت. چراکه زیاد به من سر میزد.
رسید تو و کنارم ایستاد: چی میخوای بپوشی؟
– نمیدونم. بریم تو رستوران پالتو رو درمیارم دیگه نه؟ یه چیز قشنگ بپوشم
اگر ساغر بود در همچین موقعیتی کمکم میکرد. شاید وقتش بود ماجرا را به طناز بگویم. ولی کمی فضول و دهن لق بود و دلم نمیمیل داشت.
مولین بافتنی صورتی راه مسیری را درآورد: این نازه، سردتم نمیشه
– زیاد رنگی نیست؟
– تولده دیگه
– هوم؟ آهان آره خب
یک لحظه یادم رفت فکر میکند کجا قرار است بروم. ولی شک نکرد: به نظر من که خیلی زیباه
زیبا که بود، فقط من نمیمیل داشتم شامگاهیه دختربچهها باشم. بافتنی را گذاشت روی تخت. جاده افتاد سمت در که برود بیرون: کادو خریدی؟
– آره، آره کتاب گرفتم براش
این را گفتم زیرا دیدهم افتاد به کتابمنزل. از اینکه مجبور میشدم هی به دروغم اضافه کنم ناراحت بودم.
برای اینکه بار دیگر نپرسد، یک ساک کادو برداشتم و یکی از کتابهای خودم را که تقریباً نو بود درونش گذاشتم.
بافتنی را هم برگرداندم داخل کمد. پالتوی کرم رنگم را بیرون آوردم، با پاماور سفید و شلوار جین. همینطوری راحت و ساده بهتر بود.
کمی آرایش کردم، کتانیام را از جاکفشی برداشتم و سر ساعت مسیری شدم.
البرز پیشنهاد داده بود با هم برویم، اما نمیمیل داشتم ریسک کنم کسی ما را ببیند. این شد که آدرس را گحرکت کردم و گفتم خودم میآیم.
در یک کافه، تقریباً دور از محل قرار گذاشته بودیم. وقتی رسیدم از بیرون دیدم که یک گوشه خلوت، کنار پنجره نشسته و دارد به گوشیاش ور میرود.
با ورودم زنگوله بالای در صدا خورد. فوری سر بلند کرد.
گرمای شیرین ولی تند و تیزی گلویم را پر میکرد. نسبت به دفعههای قبل که همدیگر را دیده بودیم، امروزگار اضطراب بیشتری داشتم.
از بین میزهای پر و خالی گذشتم. نزدیک که شدم، صنقلبی کنارش را برایم بیرون کشید. سلام بیان کردیم و جای گرفتم.
سر و وضعش را بررسی کردم تا ببینم او هم امروزگار بیشتر به خودش رسیده یا نه. به نظرم لباس و موهایش مرتبتر از همیشگی بود.
تا کمی حال و احوال کنیم، نگاهم افتاد به دسته گل روی میز. نتوانستم خودداری کنم: وای اینا واسه منه؟
گل را گذاشت مقابلم: آره زیباه؟
– خیلی!
چندتا شاخه آفتابگردان بود، با بابونه و اکالیپتوس. پیچیده در کاغذ آبی روشن و تور سفید.
– خودت اینا رو سبز کردی؟
– نه اما خودم پیچیدمش
– بسیار نازه ممنونم
یک لحظه سر قد بلند کردم و تازه با قیافه خندانش مواجه شدم: چیه؟
البرز: هیچی، بامزه ذوق میکنی
حس کردم گونههای داغ شد. لبهایم را برچیدم و صافتر نشستم. چند لحظه همانطور نگاهم کرد. ناچار شدم قبل از اینکه آب شوم، رویم را برگردانم سمت در و دیوار. نمیشد زیاد به نگاهانش نگاه کنم، دلم از هیجان میگحرکت کرد.
پرسید: اینم مال منه؟
ساک کوچک قرمز را از کنار کف دستم کشید جلو.
سعی کردم توضیح بدهم: نمیشد به مامان اینا بگم با تو میام بیرون، اظهار کردم تولد یکی از دوستامه
– اتفاقا تولد من نزدیکه
چون داشت درونش را نگاه میکرد، رویم نشد بگویم که کتاب خودم است و هنوز دو صفحه بیشترش را نخواندهام. فقط تبسم زدم.
کمی کتاب را پشت و رو کرد و نگاهی به عنوان عاشقانهاش انداخت: رمانه؟
– نه داستان کوتاهه، نمیدونستم چی دوست داری
فکر کنم زیاد خوشش نیامد. اما از روی ادب تشکر کرد و چیز خاصی ناضافه کرد.
من: حالا تولدت کی هست؟
– ده پونزده روزگار دیگه
پیشخدمت منو را آورد و حرکت کرد. کمی طول کشید تا تمامش را زیر و رو کنیم و سفارش بدهیم. منتظر غذا، قرار گرفتیم به صحبت.
البرز: چه خبر؟
من: هیچی، برادرم چند روزگاره اومده خونه. غروب دیگه میره
– منم بابام چند روزگار خونه بود، دیروزگار رفت شکار
ده دقیقهای از همین صحبتهای الکی کردیم.
تقریباً یادم رفته بود قرارهای ما از کجا و برای چه شروع شده است. تا اینکه خودش پرسید: خب… درباره چی میخوای حرف بزنیم؟
بدون فکر جواب دادم: نمیدونم
– چی شد؟ تو که یه عالمه سوال داشتی
راست میگفت.
در سرم دنبال سوالاتم گشتم. انگشت اشارهام را کشیدم به گلبرگهای لطیف یکی از آفتابگردانها: خب راستشو بخوای بهشدت در ذهنش گذراندم به اون روز تو پارک… نمیدونم، چند بار گفتم شاید خواب متوجه شدم… یا توهم زدم
– یعنی باورت نشد؟
– چرا فقط… حق بده دیگه، عجیبه
قیافهای به خود گحرکت کرد. نگاهم کف دستش را دنبال کرد که وارد شد سمت گلهای روی میز. قرار گرفت انتهای ساقه باریکی و به آرامی لمسش کرد. مقابل نگاهانم، چندتا گل بابونه به سرعت باز و بازتر شد. دو سه تا گلبرگ پایین افتاد. در دیده برهم زدنی گلها زرد شدند، و به همین راحتی خشکید.
اعتراضم بلند شد: نه! چرا خشکش کردی؟
– چون میتونم!
این جمله را با تاکید بیان کرد، انگار که حق نداشتهام به تواناییاش شک کنم.
قلبِ سوخته من اهمیتی به غرور او نمیداد: گناه داشت
– خودش تا چند روزگار دیگه خشک میشد
– هرچی! گلای من بود
با قلبخوری کف دسته گل را برداشتم و گذاشتم آن طرف میز، دور از البرز. لبخند زد، گویی که برایش عادی باشد و بی اهمیت.
کاش آن کار را نمیکرد. تمام حسهای خوبی که داشتم بهیکباره پر کشید. فکر ناخوشایندی جایش را گراهی شد.
از مشاهده کردار قبلی تا حالا، خیلی چیزها از سرم گذشته بود. اما هیچگاه به اینجایش توجه نکرده بودم؛ او فقط به خاک جان نمیداد. همیشه کارهای قشنگ نمیکرد…
یکی از سوالاتم را به خاطر آوردم، چراکه که کمابیش جوابش را گراهی شده بودم: واسه همین حق نداری تو جنگل کاری کنی؟ میترسن خرابش کنی
به پیروی از تغییر حالت من، او هم خندهاش محو شد: آره. کوچیک که بودم ازم قول گحرکت کردن تو جنگل دست نبرم
– اما تو همچین کاری نمیکنی، نه؟
با قاطعیت سر تکان داد: نه. نکردم، نمیکنم. امیدوارم هیچوقت لازم نشه بکنم
پسر پیشخدمت با دوتا لیوان قد بلند پر از لیموناد آمد. اضافه کرد غذا هم الان میرسد.
البرز به او لبخند زد: ممنون
سپس مشغول بازی با نی نوشیدنی شد. دیگر نگاهم نمیکرد. ذهنش پر کشیده بود به جایی دیگر.
سوال دیگری سؤال کردم: حالا اون روزگار چطوری پیدات کردن؟
هنوز نگاهش به میز بود: طلسم میذارن تو کل جنگل، اگه ناپاکی خارج از دهکده تبعیدیها از قدرتش استفاده کنه میفهمن. میافتن دنبالش. معمولا اونقدر بهسرعت نمیرسن، از شانس ما کیاوش نزدیک بود
– من فکر میکردم خانوادت با جادو کلا بدن، ولی خودشون ازش استفاده میکنن
– تو جنگل که بدون جادو نمیشه زیستن کرد. فقط جادوگرا نباید دیوونه بازی دربیارن
– مثلا رو مردم آزمایش نکنن؟
– آره، بچه هم ندزدن عالی میشه
به شوخی بی مزه خودش، تبسم تلخی زد.
من: یه سوال دیگه
– چی؟
– وقتی میخواستن از من خون بگیرن…
– میمیل داشتن ببینن خونت پاکه یا نه
– میدونم، برادرت گفت. فقط نمیفهمم چرا انقدر دلواپس بودی
پیشخدمت ظرف پاستا را مقابلم گذاشت. عطر و بوی سیر و خامه خورد توی صورتم. یادم انداخت چقدر گرسنهام.
البرز قبل از من مشغول شد.
در انتظار جواب نگاهش میکردم.
طولش داد، بسیار. آخر هم جواب درستی نداد: تو وحشت کرده بودی… نمیخواستم که… بعدم اون سرنگ و…
به وضوح داشت کلمات بیخودی را پشت هم ردیف میکرد.
مصرانه بیان کردم: انگار میترسیدی خونم ناپاک باشه
– نه… خب گفتم شاید یه درصد
– مگه میشه؟ من که اهل اونورا نیستم
خیره بود به بشقاب و چنگالش را میزد توی غذا: چه میدونم… بخور ببین خوشت میاد. اامان باره میام اینجا، نمیدونستم غذاش خوبه یا نه
نمیمتوجه شدم چرا انگار دارد از زیر جواب دادن در میرود. در حالی که حرکاتش را زیر نظر داشتم، پاستای داغ را در دهانم گذاشتم. خوب بود، ولی نه اینکه بسیار خاص باشد.
گفتم: آره خوشمزه ست
سروآوا در اطرافمان داشت زیاد میشد. از وقتی رسیده بودم، تازه خیره شدم به دور و بر. همه میزهای کافه پر بود و حسابی شلوغ.
صنقلبیام را کمی کشیدم سمت البرز. نگاهش چرخید سمت من و تبسمی روی لبش نشست.
در دیدهانش میمشاهده کردم که حرفی برای بیان کردن دارد، ولی انگار تردید داشت که بگوید یا نه. صحبت درباره این مسائل شاید برای من جالب بود، ولی او را بهم میریخت.
البرز: نمیدونستم چی میشه، ولی آماده بودم اگه خونت پاک نبود فرار کنیم. افران نمیرسید همه جا رو میریختم بهم
ذوقم اندکی برگشت، حتی درز کرد به صوتیم: به خاطر من؟!
– چون اگه چیزی میدرک کردن ولت نمیکردن. اونوقت بابات ما رو میکشت
با چنان جدیتی این را گفت انگار که جدی جدی از پدرم میترسد. خندهام گرفت.
دیگر بی حرف خاصی غذایمان را خوردیم.
آخرهایش که بود، خواستم من هم چیزی بگویم: منم رو بالکن اتاقم یه عالمه گل دارم
– آره متوجه شدم
– دیدی شمعدونیام چقدر گل میدن؟ باورت میشه ماه به ماه یادم میره حتی بهشون آب بدم؟ مامانم همیشگی بهم میگه کف دستت سبزه. قبلا اینطوری نبودم، چند ساله برعکس شده
خنده کج و کولهای روی صورتش جای گرفت: میدونم
حالت مات صورتش را اینطوری برداشت کردم که حرفهایم برایش جالب است.
به پر حرفی ادامه دادم: البته همه گلدونا زنده نمیمونن. نمیدونم چرا گلدون پلاستیکیا خشک میشن. فقط سفالیا میمونه
خندهای عصبی از دهانش خارج شد، انگار که چه مسئله حیرت آوری است. چنگال زد به تکهای گوشت و گذاشت دهانش: واقعا؟
من: میدونم مسخره ست اما جدی اینجوریه
سر تکان داد. آوایش را به زور گوش دادم: خوبه که خودت متوجه شدی
– یعنی چی؟
کمی به غذایش ور حرکت کرد ولی آخر بیخیال شد. چنگال را پایین گذاشت. دو تا کف دستش را گذاشت روی میز و خم شد جلو. پیش از اینکه حرف بزند، چند لحظه خیره ماند به صورتم: اگه بگم من دارم گلدوناتو زنده نگه میدارم چی؟
– وا! منظورت چیه؟
آنطور که نفسش را با حرص بیرون داد، عقب کشیدم. ناگهان لحن تلخی پیدا کرد: خسته شدم انقدر گل جمتوجه شد خریدی و ولش کردی به امون خدا. چند ساله خودم بهشون میرسم
در ذهنم تصاویری شکل میگراهی شد از او که یواشکی میآید روی بالکن اتاقم و به گلهایم سر میزند.
دلم افتاد پایین: دقیقا چیکار میکنی؟
دستش را مقابل صورتم چند بار پشت و رویش کرد: با بدبختی از در و دیوار میگذرم تا برسم به خاکشون
– آهان! اونجوری
اینکه از قدرتش استفاده میکند خیالم را راحت کرد.
گویا بدون اینکه بدانم، دست روی مسئله حساسی گذاشته بودم. قلبش حسابی از کف دستم پر بود: پلاستیکیا خراب میشن چون زیر گلدونا رو سوراخ نمیکنی! منم مسیر ندارم برم تو خاکش
– چجوری بری تو خاکش؟!
– پلاستیک رسانا نیست… فقط از چیزایی رد میشم که از جنس خاک باشه
با اینکه داشتم از انتقاداتش خجالت میکشیدم، به خاطر حرص خوردنش خندهام گراهی شد. سرم را پایین انداختم: من که نمیدونستم…
– اگه نمیدونی چرا انقدر گل میخری؟
– آخه دلبرن!
مظلومانه این را اظهار کردم و ساکت شدم.
تکیه داد به پشتی صنقلبیاش. یکی دو دقیقه چیزی ناضافه کرد. تا اینکه دوباره جلو وارد شد. زیر نگاهی نگاهش کردم.
تلاش میکرد آهسته باشد: ببخشید من یه کم… رو این چیزا حساسم
– نه میدونم حق داری
باز خندهام گراهی شد: طفلی مولینم! فقط از همین گل و گلدونام راضی بود. اونم مثل اینکه کار خودم نیست
– کاری نداره، اگه یه کم تلاش کنی…
– به خدا یادم میره
آهی کشید: از این به بعد یادت میندازم، خوبه؟
جدی که میشد گوشه دیدهانش را تنگ میکرد. مرا یاد افران میانداخت، اینطوری خیلی شبیه او به نظر میرسید.
بقیه ناهار معمولی گذشت. بیشتر حرف زدیم و ریز خندیدیم، پشت سر تیرداد حرف زدیم، درباره خودش سؤال کردم.
به اندازه کافی که خسته شدیم، بشقاب خالیاش را هل داد عقب: میخوای بریم یه کم قدم بزنیم؟ ماشین ارشا کف دستمه، خودم میرسونمت خونه
بیان کردم به شرط اینکه سر خیابان پیادهام کند، نه دم در.
تا حساب کند و برگردد پالتو، کیف و گلهایم را برداشتم. با هم رفتیم بیرون.
دم در بیان کردم: شماره کارتتو بفرست برام
اخمهایش را درهم کشید: برای چی؟
– تو حساب کردی بعد من برات…
حرفم را قطع کرد: بیخیال! بهم برمیخوره
– آخه من اینجوری عادت ندارم
– عادت کن
این را بسیار جدی بیان کرد.
با کف دست اشاره کرد به پیاده رو که راه بیافتم: با من که جایی میای از این حرفا نمیزنی
شروع کردم به قدم زدن.
آهسته سؤال کردم: مگه قراره بازم جایی بریم؟
زیر لب اضافه کرد: اگه عاشق شده باشی
منتظر چشم دوخت به صورتم.
قلبم میگفت بگو بله… وجدانم، عقلم، و بقیه چیزها احساس مسئامات میکردند. آخر هم حریف قلبم شدند: من راستش امسال بسیار درس دارم، سال آخرمه
– اگه دارم وقتتو میگیرم…
– نه نه تقصیر تو که نیست فقط باید بخونم دیگه. همین فردا هم امتحان دارم
گفت اگر میخواهم زودتر برویم خونه، اما اضافه کردم نه. هنوز قلبم میخواست پیشش باشم.
دستانش را در جیبش فرو کرده و کنارم راه میرسید.
زیاد فاصله نداشتیم، آنقدری که گاهی آستین کاپشنش به پالتوی من برخورد میکرد. نگاهش را که میمتوجه شدم نمیتوانستم جلوی لبخندی که روی لبم مینشست را بگیرم.
کمی قدم زدیم، بعد هم برگشتیم تا سوار ماشین شویم.
در جاده خانه کف دسته گلم توی بغلم بود. چند دقیقه یک بار، ناخودآگاه آن را بالا میآوردم تا گلها را عطر کنم.
البرز گفت: اگه نمیتونی گلا رو ببری خونه اشکالی نداره. میدونم باید توضیح بدی کی برات گرفته
– کاری نداره، میگم واسه مولینم خریدم. البته اگه ناراحت نمیشی
لبخند زد: نه چرا بشم؟
به محل که رسیدیم اظهار کردم نگه دارد: تو برو، من پیاده میام که بعد تو برسم
– با هم میریم دیگه
با شیطنت گفتم: دیگه نمیترسی بابام بکشتت؟
همینطور که پارک میکرد، چشم دوخت به تیر برق کشیده سر خیابان: از همین آویزونم میکنه، نه؟
– حتما! خب من برم
نگاهش در صورتم میچرخید. نمتوجه شدم چرا خجالت کشیدم، چرا نفسم گحرکت کرد، یا چرا دلم باز شروع کرد به سریع و تند تپیدن…
شاید برای اینکه نگاهش میلغزید روی لبهایم. شاید چون مشاهده کردم دستش را که قصد کرد بیاید سمتم، ولی مشت شد و عقب کشید. یک نگاه ساده چرا بهم میریخت مرا، چرا سینهام را به آتش میکشید… نمیفهمیدم.
آخر پاییز بود و بسیار سرد، من ولی داشتم از گرمای درون میسوختم. لبهای خشکیدهام را تر کردم: پس… کاری نداری دیگه؟
«نه» آرامای گفت.
کمی خودش را جمع و جور کرد: پس به خاطر من برنامههاتو بهم نریز، باشه؟ فعلا درستو بخون. من که جایی نمیرم، هستم
تبسم مهربانش را جواب دادم: باشه. خودتم که امتحان داری
– آره این یکی دو ماه درگیرم
– پس اگه فعلا همو ندیدیم…
– اشکالی نداره. چیزی که زیاده وقت!
وقت زیاد بود، خیلی زیاد! اندازه همه عمر.
این را به خودم اضافه کردم و از او جدا شدم. صبر کردم برود و سپس با یک عالمه حال خوب مسیر افتادم سمت منزل.
…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن