با گریه گفت
_دکتره میگه… میگه تو باید…
_ای بابا مادر من، زهر ترک شدم بخدا. بگو ببینم چی شده؟
با گریه ادامه داد
_باید عمل کنی!
_عمل چی؟ چی شده؟ چرا باید عمل کنم؟
عصبی ادامه دادم
_مامان نظر چیه درست بهم توضیح بدی؟
بی جواب از اتاق راهی شد بیرون. هیچی از حرفاش ندرک کردم…
منتظر نگاه به در دوختم تا اامان نفری که وارد میشه سوال جوابش کنم.
بلاخره انتظارم به پایان رسید و در باز شد ولی!
این دفعه آترین اومد داخل.
با مشاهده کردنش تپش دلم راهی شد بالا و فراموش کردم چقدر سوال تو ذهنمه.
با ذوق بهش چشم دوختم اما با متوجه شدن حال گرفته اش وحشت کردم.
آروم اضافه کردم
_چرا پکری؟ چی شده؟ خانواده ات رو مشاهده کردی؟
آترین اومد کنارم قرار گرفت. دستمو گرفت توی دستش و اظهار کرد
_نه عزیزم چیزی نشده، یکم گراهی شده ام به خاطر اینکه تو یه عمل خیلی کوچیک داری.
_من؟ عمل چی؟ مولین هم با گریه اومد یه کلمه عمل اضافه کرد و حرکت کرد. ماجرا چیه؟
_هیچی عزیزم فردا صبح یه عمل کوچیک دل داری، به خاطر اینکه دو سه سال پیش یه شوک بسیار بد بهت وارد شده و اثر بدی روی دلت داشته.
سه روز پیش هم که به خاطر شوکه شدن بیهوش شدی باعث شده این عمل صد درصد بشه.
دلواپسی هم نداره مادرت زیادی شلوغش کرده.
_این عمل واجبه؟ دلم چشه؟
یه طور خاصی نگاهش رو بهم دوخت و اضافه کرد
_واجبه… چیز خاصی برای دونستنت نیست عزیزم.
یه عمل دو سه ساعته هست و تموم.
چند روزگار بعدش هم که مرخص شدی و کارای بیمارستان تموم شد برمیگردیم کانادا.
دیگه هم نمیذارم تنها بیای!
_میخوای بری خانوادتو ببینی؟
_الان تو الویت منی. بعدش هم برای متوجه شدن پدر و مادرم و در آوردن پدر علیرضا یه سر میرم.
به هیچ وجه از این موضوع نمیگذرم…
قلبم به وجودش گرم شد. لبخندی زدم و عاشقانه به نگاهاش خیره شدم . . .
برای عمل آمادم کردن. هیچ استرسی نداشتم اما مامان چشماش پر اشک بود و آترین پکر نگاهم میکرد.
من هیچ حسی نداشتم.
#آترین
از ورود تابان به اتاق عمل سه ساعت گذشته بود.
مادرش نگران این ور و اون ور میراهی شد و من…
ولین از دل بیتاب من!
با متوجه شدن صوتی زنگ تلفنم، تکونی به خودم دادم و گوشی رو چشم دوختم.
شماره ناشناس!
کسی شماره ایران من رو نداشت.
گوشی رو برداشتم که با شنیدن آوای علیرضا حس کردم الان بهم کارد بزنن خونم در نمیاد.
با عصبیت گفتم
_پدرتو در میارم نامرد فقط بزار از این مشکل حل بشه.
_به داداش خودم. چطوری؟ محبتت در چه حاله؟
زن برادرتو دزدیدی کردیش معشوقه ات شیطون!
به حدی به خاطر عمل تابان عصبی بودم که با دادن دوتا فحش گوشی رو روش قطع کردم.
بهسرعت حرکت کردم در اتاق عمل که دکتر همون لحظه از اتاق عمل خارج شد.
بهسرعت راهی شدم طرفش و گفتم
_چی شد دکتر؟
با تبسم اظهار کرد
_مشکل برطرف شده. به زودی میبرنش بخش نگران نباشید.
فقط سه تا پنج روزگار دیگه باید بستری بمونه تا کاملا شرایطش مساعد بشه.
لبخند از ته دلی زدم و مادرش رو آروم کردم.
بلاخره تابان رو بردن بخش و گفتن وقتی بهوش اومد یه نفر میتونه بره ببینتش.
#تابان
با سر درد و تنگی نفس دیدهامو باز کردم.
با دیدن مامان بالای سرم تبسمی زدم.
دکتر اومد بالای سرم و بعد از فهمیدن شرایطم رفت.
فکر کنم اثرات بیهوشی بود که پلکام بعد از چند دقیقه روی هم افتاد و وارد عالم بی خبری شدم.
امروز بعد از پنج روز مرخص شدم و با آترین برگشتم خونه . . .
تو این مدت هر بار از آترین جویا شدم که علیرضا چی شد یه جوری منو کف دست به سر کرد.
رسیدیم خونه و جلو پام گوسفند بی زبون رو سر بریدن.
خداروشکر جز مامان بابام و دوتا از فامیلا کسی نبود.
نذاشتن سر پا بمونم و سریع کمک کردن روی تخت دراز بکشم.
همه رفتن بیرون آترین هم خواست بره که دستشو گراهی شدم و بیان کردم
_نمیخوای باهام راجبش صحبت کنی؟
لبخندی زد و گفت
_فعلا استراحت کن و خوب شو. چند روزگار دیگه برمیگردیم کانادا، اونوقت با خیال راحت باهات حرف میزنم و برات تعریف میکنم.
_واااای آترین دانشگاه!
_عزیزم مگه شما امتحاناتتو ندادی؟
یهو یادم اومد من امتحان دادم اما!
_آترین امروز چندمه؟
با شنیدن تاریخ هول شدم و بیان کردم
_وای شش روزگار دیگه باید سرکلاس باشم. لطفا بلیط رو بهسرعت اوکی کن.
آترین نشست لبه تختم و اضافه کرد
_عزیزقلب من! دلواپس چی هستی تا وقتی منو داری؟ برات حلش میکنم.
تا هفته آینده هم انشالله برمیگردیم دلواپس نباش.
قلبم از حمایتش ضعف حرکت کرد. واقعا مرد بود.
از اتاق که راهی شد بیرون عین دیوونه ها به جای نشستنش چشم دوختم.
از وقتی اومده بود یه کلمه هم اعتراف به دوست داشتنم نکرده بود اما!
حرفاش کاراش راهی شداراش کاملا معلوم بود.
طوری که مولین هم متوجه شده بود و با تبسم بهمون نگاه میکرد.
روزگار به روزگار حالم بهتر میشد و کنار آترین خاطره میساختم…
سه روزگار به بلیط برگشتمون مونده بود. آترین این چند روزگار هر شامگاه رو کنار من بود و منو میبرد بیرون ولی روزگارا غیبش میزد.
هر دفعه هم زنگ میزدم یه جوری میپیچوند.
حدس زده بودم به طور جدی دنبال کارای علیرضا باشه.
طرفای ساعت پنج عصر بود که به آترین زنگ زدم. وقتی جواب نداد بیخیال شدم ولی!
یه حس بد داشتم.
حسی مثل قلبشوره.
رفتم بیرون از اتاق. پیش مولین نشستم و شروع کردم تعریف کردن و حرف زدن تا این حس بد بپره.
یک ساعتی گذشت و بار دیگر به آترین زنگ زدم اما با جواب ندادنش نه تنها حسم نپرید بلکه بدتر هم شد.
میهراسیدم اتفاقی براش افتاده باشه.
مامان که متوجه نگرانیم شد سعی کرد آرومم کنه اما فایده نداشت . . .
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن