با سر درد شمشاهده کرد به سختی نگاهامو باز کردم.
کمی تکون خوردم که از درد بدنم صوتی آخم کشیده شد.
دیده چرخوندم. یه جای نا آشنا بودم. یه اتاق بی نهایت تمیز اما نا آشنا.
یهو یادم اومد چه اتفاقی برام افتاده.
از روی تخت بلند شدم و به طرف در رفتم.
دستگیره رو دادم پایین اما باز نشد.
چندبار اینکار رو تکرار کردم اما نشد.
محکم زدم به در و با آوای بلند گفتم
_آهاااای کسی نیست؟ یکی بیاد این درو باز کنه!
کمککککک…
چند دقیقه ای به در زدم و داد زدم وقتی مشاهده کردم هیچ خبری نیست نا امید روی تخت نشستم.
خداروشکر تمام لباسام تنم بود.
نگاهم که به پنجره خورد، راهی شدم طرفش اما هر کاری کردم باز نشد.
پنجره رو به یه حیاط بسیار بزرگ، پر از گل و درخت بود.
دور تا دور اتاق رو خیره شدم ولی اثری از کیف و خرید و گوشیم نمتوجه شدم.
خدایا این چه بلاییه سرم اومد؟
یعنی کی اینکارو باهام کرده؟
چی از جونم میخواد؟
باز روی تخت جای گرفتم و نگاه دوختم به دری که قفل بود.
نمیدونم چقدر گذشت که با صدای چرخش کلید توی در استرسم بیشتر شد ولی چشم از در برنداشتم.
در باز شد و…
علیرضا توی چهارچوب قرار گراهی شد.
به قدری شوکه بودم که هیچ عکس العملی نمیتونستم انجام بدم.
باورم نمیشد.
چرا اینکارو باهام کرده؟
اومد تو و درو قفل کرد.
با لبخند زشتی اظهار کرد
_به به تابان خانم! چه عجب دیدهمون به جمالتون روشن شد.
فقط پلک زدم. بی حرف منتظر به صورتش دیده دوختم.
علیرضا
_حسابی قشنگ و خانم شدی عزیزم.
اومد و کنارم نشست. دستشو به طرف صورتم آورد که خودمو کشیدم عقب.
کف دستشو برد عقب و گفت
_نترس کاریت ندارم دختر خوب. میمیل داشتم نوازشت کنم.
اگر فرار نکرده بودی الان با ذوق میقرار گرفتی رو پاهام و ازم درخواست میکردی تا نوازشت کنم.
حیف شد!
بلاخره لب باز کردم و آروم گفتم
_چی از جونم میخوای؟
چرا منو دزدیدی؟
اینجا کجاست؟
لبخندی زد و اضافه کرد
_یکی یکی بپرس عزیزم…
با لحنی که سعی کردم استرس و ترسم مشخص نباشه بیان کردم
_چرا منو دزدیدی؟
علیرضا اظهار کرد
_یعنی واقعا نمیدونی؟
نگاه گنگم رو که دید لبخند زد و گفت . . .
_اون روزگاری که به برادرم رو انداختی و باهاش رفتی کافه،
اون روزگاری که با برادرم فرار کردی،
باید فکر الان هم میکردی.
زمین گرده تابان خانم.
عصبانبتم رو مهار کردم و با تبسمی که به زور سعی کردم روی لبام بشونم اضافه کردم
_بهشدت پستی!
ابروهاشو انداخت بالا و اظهار کرد
_هنوز پست بودنمو نشونت ندارم…
_بزار برم. چی از جونم میخوای اخه؟
_بدنتو. چیزی که یک سال و نیمه تو حسرتش موندم.
بعد از رفتنت نتونستم از رابطه با هیچ خانمی درست لذت ببرم میدونی چرا؟
چون تو فکر تو بودم.
همش تورو تصور میکردم.
ولی به جای لذت بردن حرص میخوردم.
نگاهشو به بدنم دوخت. زبونی دور لباش کشید که کمی راهی شدم عقب.
اضافه کرد
_اندامت معرکه است. قطعا دست نخورده نیستی. ولی اشکال نداره.
همین که یه بار لمست کنم کافیه.
تفی روی صورتش انداختم.
با عصبیت صورتشو پاک کرد و گفت
_هار شدی دختر عوضی؟
سریع قد بلند شدم. اومد جلوم.
انقدر عقب عقب حرکت کردم تا کمرم خورد به دیوار.
اینبار نتونستم استرس و ترسم رو پنهان کنم و اضافه کردم
_لطفا بزار برم.
نباید می فهمید من دخترم وگرنه بدبختم میکرد.
خدایا باید چیکار کنم؟
خودت منو از دست این شیطان نجات بده!
علیرضا اضافه کرد
_داداش جونم انگار بسیار مضطربت شده.
_آترین؟ آترین چی شده؟ چیکار به اون داری؟
_اووووه میگم نگرانت شده چته چرا چپکی میشنوی دختر خوب؟
از وقتی دزمشاهده کردمت شتابزده سریع داره زنگ میزنه.
الان جوابشو نمیدم ولی!
موقعی که میخوام لختت کنم و روی بدنت…
جیغی زدم که باعث شد حرفشو ادامه نده.
نامرد عوضی داشت زجرم میداد.
ازش هیچی بعید نبود!
علیرضا بیخیالم شد و رفت به طرف در.
_فعلا تنهات میذارم. اما شامگاه میام سراغت عروووووسک…
راهی شد و درو قفل کرد.
هر چقدر فکر میکردم چیزی به ذهنم نمیرسید.
هیچ جادهی برای فرار نداشتم.
همین که در باز شد چشمم چرخید به طرفش.
یه زنی وارد سد و سینی غذا رو گذاشت روی میز عسلی.
بی هیچ حرفی راهی شد بیرون.
خدایا علیرضا کف دستش به بدنم برسه و بفهمه دخترم بدبختم میکنه.
اون وقت رسیدن به آترین برام میشه یه رویای کف دست نیافتنی.
آخ آترین چقدر گفتم من نمیرم یا توهم باهام بیا…
حالا چیکار کنممممممم؟ . . .
تو یک سال اخیر هر وقت استرس میگحرکت کردم یا غمگین میشدم اشتهام چند برابر میشد.
سینی غذا دیدهک میزد.
ترجیح دادم اول غذارو بخورم بعد فکر کنم…
غدام که تموم شد روی تخت نشستم.
هیچ کاری نمیتونستم بکنم جز صبر.
هیچ جاده فراری نداشتم.
با دیدن تاریکی هوا ترس و قلبهره ام بیشتر شد.
روی تخت نشسته بودم و منتظر بودم.
نمیدونم چقدر گذشت که صدای قفل در اومد و یه ثانیه نکشید که علیرضا وارد اتاق شد.
با ترس اظهار کردم
_تروخدا بزار من برم خواهش میکنم…
تبسمی زد که ترسم بیشتر شد.
با متوجه شدن گوشیم توی کف دستش اضافه کردم
_میخوای چیکار کنی؟
اومد کنارم قرار گرفت و آروم بیان کرد
_بیا گوشیتو بگیر. دلم برای داداشم سوخت.
باورم نمیشد. گوشی رو از کف دستش گرفتم و بهسرعت رمزو زدم.
تا میل داشتم وارد واتساپ بشم و به آترین زنگ بزنم گوشی رو از دستم گحرکت کرد.
_چیکار میکنی عوضی؟
بی توجه به منی که از ترس داشتم سکته میکردم، تصویری با آترین تماس گحرکت کرد.
اومدم گوشی رو از کف دستش بگیرم که نذاشت و گوشی رو برد بالا.
با متوجه شدن آوای آترین تپش دلم راهی شد رو هزار.
_الو؟ تابان معلوم هست کجایی؟ مردم از دلواپسی!
چرا تلفن رو جواب نمیدی؟ چرا خانوادت جواب نمیدن؟
الو؟ چرا تصویری نمیدی تابان.
علیرضا گوشی رو گرفت جلو خودش و اظهار کرد
_به به آقا علیسان… یا بهتره بگم آقای آترین راسل.
آترین با داد اظهار کرد
_گوشی تابان دست تو چیکار میکنه؟
علیرضا بخدا دستم بهت برسه زنده ات نمیذارم.
تااااابان کجاست؟
با جیغ اسمشو صوت زدم.
هر کاری میکردم نمیتونستم گوشی رو از دست علیرضا بگیرم.
آترین با نگرانی اضافه کرد
_تابان؟ تابان جان عزیزم خوبی؟
قربونت برم حرف بزن.
بغضی که به زور نگه داشته بودم شکست و با گریه بیان کردم
_آترین بهت اضافه کردم باهام بیا. گفتم تنهام نزار.
تروخدا یه کاری کن…
علیرضا نچ نچی کرد و گفت
_پس عاشق و معشوقید.
داداش جون بهت زنگ زدم تصویری که از مسیر دور ببینی چطور قراره بدن تابان رو لمس کنم.
آترین با داد گفت
_خفه شو عوضی خفه شو. انگشتت بهش بخوره نابودت میکنم علیرضا…
در اتاق باز شد و یه مرد وارد اتاق شد.
با ترس به علیرضایی خیره شدم که با خنده داشت به آترین نگاه میکرد.
مرد به طرفم اومد و . . .
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن