آترین : میدونم که داری میری پس نیاز نیست پاورچین و یواش قدم برداری.
مواظب خودت باش.
امشامگاه هم برو کافه و اعلام کن که دیگه نمیری.
هیچ بحث و صحبت و توضیحی هم نمیخوام بشنوم تموم.
_من هنوز یک ماهم نشده.
قلدر نباش، فقط هم به فکر خودت نباش.
اگر قرار باشه دیگه نرم، یک ماهم رو تکمیل میکنم، حقوقم رو میگیرم و دیگه پای قرارداد نوشتن حاضر نمیشم.
آترین از توی آشپزخونه داد زد :
چرا انقدر داری با من لجبازی میکنی هان؟
مگه من برات چی کم گذاشتم؟
_آترین داد نزن. من کلاس دارم دوتا امتحان دارم دیرم میشه.
میخوام امتحانام رو خوب بدم پس تمرکزم رو نریز بهم.
بهت اضافه کردم قرار باشه کارم رو ول کنم یک ماهم رو تموم میکنم.
خدافظ.
دیگه نتوقف کردم و بهسرعت از سالن خارج شدم.
حرکت کردم دانشگاه.
خداروشکر به موقع وارد کلاس شدم.
همین که نشستیم استاد ورقه هارو گذاشت جلومون.
صلواتی فرستادم و شروع کردم.
خداروشکر آسون بود و به راحتی از پسش بر اومدم.
امتحان رو که تحویل دادم آروم به استاد اظهار کردم :
میتونم برم؟
استاد : بله امروزگار هیچ درسی نیست و فقط امتحانه.
تشکر کردم و از کلاس خارج شدم.
دوتا از دوستام هم اومدن بیرون و باهم راهی شدیم توی کافه جلو دانشگاه جای گرفتیم.
بعد از مشخص کردن جواب سوالا، هر کدوم یه چیزی میاظهار کردن.
بهشدت یهویی ویولت رو کرد طرف من و اضافه کرد :
تابان؟
تو چیکار میکنی؟
هدفت از انتخاب این رشته چیه؟
_من به خاطر علاقه ام اومدم این رشته،
هدف خاصی در حال حاضر ندارم اما به مدت که بگذره دنبال کار میگردم.
فکر نمیکنم حالاحالاها بتونم برای خودم شرکتی داشته باشم اما!
با متوجه شدن امیر حرف توی دهنم موند.
در ورودی دقیقا رو به روی ما بود و هرکی وارد میشد و خارج میشد رو میدیدیم.
امیر هم نگاهش به من خورد.
با یه آقایی بود انگار قرار کاری داشت نمیدونم!
ولی چرا کافه جلو دانشگاه ما؟
انگار امیر هم متوجه من شد که از دور سری تکون داد.
منم متقابلا عین خودش راهی شدار کردم.
ویولت : تابان این خواستنی کیه؟
میشناسیش؟
بهش میخوره بسیار آدم درست حسابی و سرمایه داری باشه.
_آره میشناسم.
تمام حرفات راجبش درسته.
با خنده اظهار کرد :
دوست دختره درجه یک کف دست نخورده نمیخواد؟
_چرا اتفاقا! به خصوص اگر تو بااااااشی.
به ساعتی توی کافه با شوخی و خنده گذروندیم.
ناهارمون رو که خوردیم از کافه خارج شدیم و وارد محوطه دانشگاه شدیم.
نگاهی به کتاب انداختم و سه تایی باهم کارد کلاس شدیم.
همین که میل داشتیم بشینیم یکی از پسرا اظهار کرد :
سه تفنگدار اومدن.
خیلی ریلکس و بدون جواب دادن نگاهش کردم که ادامه داد :
تابان کمک میکنی؟
همه ما میدونیم چقدر بیا خوندی.
_نه متاسفانه، هر کس برای خودش باید درس بخونه.
مگه من تاحالا از شماها کمکی دریافت کردم؟
پسره با غضب روشو برگردوند و ویولت تک خنده ای کرد.
استاد که اومد ورقه هارو داد.
امتحانم خیلی طول کشید چراکه حل کردنی حسابداری بود.
بلاخره تموم کردم.
سرمو که آوردم بابا جز من و دو سه تا از بچهای دیگه کسی نمونده بود.
این نشون میداد یا من زیادی نشستم پای امتحان یا بقیه هیچی بلد نبودن.
برگه رو دادم و خدافظی کردم.
ار دانشگاه که خارج شدم سریع تاکسی گراهی شدم و راهی شدم کافه.
خداروشکر به موقع رسیدم.
لباسامو عوض کردم و کارمو شروع کردم.
همینطور که داشتم خوش آمد میگفتم و منو میدادم،
در باز شد.
چرخیدن همانا، نگاه تو نگاه شدن با آترین و مری همانا!
با حرص و عصبیت منو رو دادم کف دست یکی دیگه از سالندارا و ازش خواستم تا اونارو هممسیری کنه.
با حرص راهی شدم آبی به صورتم زدم و یه مقدار نوشیدنی خنک نوشیدم.
نفس عمیقی کشیدم و مجدداً وارد سالن کافه شدم.
سعی کردم اصِلا فکر نکنم، نگاه نکنم.
گویا موفق هم شدم.
شب کارم که تموم شد میل داشتم لباس عوض کنم که مدیر صوتم زد . . .
تقه ای به در زدم و وقتی آوای بفرمائید رو گوش دادم وارد اتاق شدم.
با اشاره دستش روی صندلی قرار گرفتم و اظهار کردم :
با من کاری داشتید؟
مدیر : نسبتی با آترین راسل داری؟
شوکه شده بهش نگاه کردم و گفتم :
چطور؟ اتفاقی افتاده؟
مدیر : شما باید به من بگید چه اتفاقی افتاده خانم.
_اصلا متوجه نمیشم.
اگر امکانش هست واضح تر صحبت کنید.
مدیر : شما به من گفتی به اینکار، به پولش احتیاج داری درسته؟
گفتی هیچ یک از اعضای خانواده ات اینجا نیستن و طول میکشه تا دانشگاه همه چیز رو برات فمسیرم کنه!
_خب بله الان هم اینارو تایید میکنم.
مدیر با لحن نسبتا عصبی و آوای قد بلند گفت :
واای الان هم که همه چیز رو میدونم باز داری حرف خودتو میزنی!
اینبار منم کمی صدام راهی شد بالا و اضافه کردم :
میخواید یه جوری صحبت کنید منم بفهمم یا نه؟
گویا آوای بلندم تاثیر داشت که اضافه کرد :
آقای راسل درمیل داشت اخراج کردن شما رو دادن.
با عرض پوزش حقوق شما تا همین امشامگاه واریز میشه و دیگه نیاید سرکار خانم!
شوکه شده بودم.
نمیدونستم باید چی بگم واقعا.
بی هیچ حرفی مبلغی که گذاشت روی میز رو برداشتم و از دفترش خارج شدم.
با حال بد به سختی فقط خودمو رسوندم خونه.
خداروشکر توی سالن نبود.
درو به هم کوبیدم و بدو راهی شدم بالا.
در اتاقمو قفل کردم که صدای آترین رو شنیدم.
آترین : تابان همین الان میای پایین،
برای یک دقیقه هم فرصت نمیدم.
سریییییع…
حالم اصلا خوب نبود، میخواست مواخذه هم بکنه.
عوضی خراب کرده سرکار بودنمو،
طلبکار هم هست.
معلوم نیست چی به مدیره اظهار کرده که انقدر عصبی منو اخراج کرد.
اونم مدیری که از من خوشش میومد و معلوم بود قراره رسمی کنه کارمو . . .
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن