#دوماه_بعد
آخرین امتحانم رو هم دادم و با خوشحالی و رضایت بدو بدو به طرف خونه برگشتم.
درو باز کردم و با جیغ وارد خونه شدم.
هر چقدر آترین رو آوا زدم جوابی نگرفتم.
تو خونه رو نگاه کردم نبود.
بدو بدو حرکت کردم بالا، لباسامو در آوردم و پرت کردم تو سبد لباسای چرک.
وارد حموم شدم.
با آوای کشیده شروع به آواز خوندن کردم و در همین حین خودمو شستم.
بعد از یه حموم حسابی و جانانه از آب گرم دل کندم و از حموم خارج شدم.
لباس زیر ست مشکی پوشیدم.
تاپ جذب مشکی که روی سر شونه آستین نداشت و آستین کوچیکش روی بازو افتاده بود پوشیدم.
روی سینه هم نگین کاری بود.
شلوار ۹۰ سفید رنگی پام کردم که یه مقدار گخوشحال بود.
تند موهام رو شونه کردم و چراکه به خاطر حموم بودن مقداری فر شده بود با ژل همون طور نگهش داشتم.
به خاطر صاف بودن و بدون هیچ جوشی رو صورتم با خیال راحت بدون کرم میتونستم برم برای همین،
به یه رژلب و ریمل بسنده کردم.
با خوشحالی کفش عروسکی سفید مشکیمو پوشیدم.
با برداشتن کارت و گوشیم رفتم پایین.
از در خارج شدم که گوشیم زنگ خورد.
کسی نبود جز امیر سوزان.
کسی که امروزگار برای اامان بار بعد از دوماه دوستی و خواهش کردناش باهاش قرار گذاشتم.
تو این دو ماه به خاطر سنگینی درسام به هیچ کس محل نمیذاشتم.
امیر روزگاری یه بار زنگ میزد و برای ۱۰ دقیقه هم که شده به زور حرف میزد.
این اواخر خیلی درخواست بیرون راهی شدن داشت و قرارمون شده بود عصر آخرین روز امتحان من.
حالا من سر کوچه بودم و امیر جلو من ترمز زده بود.
با تبسم سوار شدم و سلام علیک کردیم.
تا وقتی برسیم به مقصد مورد نظرش از هر دری صحبت کرد.
ماشین رو تو یه پارکینگ پارک کرد و باهم پیاده شدیم.
آروم به طرف آسانسور گوشه پارکینگ راهی شدیم.
به طبقه مورد نظر رسیدیم.
توی کافه بزرگ و معروفی بودیم.
باهم به طرف میزی که امیر اشاره کرد راهی شدیم.
تک میز توی یه قسمت وی آی پی . . .
در شیشه ای داشت. وارد شدیم و امیر در رو نیمه باز گذاشت.
خیلی جنتلمن و جذاب صندلی رو برام عقب کشید و جای گرفتم.
بعد خودش رو به روم جای گرفت. قبل از هر حرف و عکس العملی گارسون وارد شد و سفارشمون رو گرفت.
منم بی تعارف هر چیزی دلم خواست انتخاب کردم.
آب انار خنک، وافل میوه ای، کیک شکلاتی…
امیر هم قهوه و کیک شکلاتی…
بعد از رفتن گارسون تمام حرف زدنمون شد احوال پرسی و وضعیت درس و امتحانا.
تا بلاخره گارسون سفارش رو آورد.
گارسون که از در خارج شد کامل در رو بست و چراغ های اطراف خاموش شد.
داخل با ۴ تا شمع متوسط روشن بود.
از فضاش بسیار بهشدت خوشم اومد و با ذوق کف دستامو به هم کوبیدم.
امیر : چه اتفاقی افتاد که باعث شد ذوق کردن یه خانم قشنگ رو ببینیم؟
با تبسم بیان کردم :
فضای اینجا بهشدت باحال و خاصه.
رمانتیکه و این منو به وجد آورد.
امیر : پس پسنمتوجه شدی اینجا؟
_اولش که اومدیم چیز خاصی نبود زیاد نظرمو جلب نکرد اما الان به نظرم یکی ار جذابترین کافه هایی هست که تا به حال اینجا مشاهده کردم.
امیر: اوه یعنی میخوای بگی توی ایران بهتر از این رو هم مشاهده کردی؟
_بله که متوجه شدم. البته نحرکت کردما؛
عکساشو که دوستام رفته بودن متوجه شدم.
بهشدت بهشدت کافه های زیبا و خاصی توی ایران هست اصلا هم در این مورد بحث نکن.
کلمه ایران منو یاد مامان انداخت. اون لبخند از روی لبم پاک شد و جاشو با یه قطره اشک سمج گوشه نگاهم پر کرد.
اگر بابا اون بلاهارو سرم نیاورده بود؛ اگر مجبور به ازدواج با پسر چون علیرضا اقبالی نشده بودم،
اگر یکم فقط یکم آزادتر بودم هیچ وقت قیدشون رو نمیزدم…
با بشکنی که جلوی دیدهم زده شد به خودم اومدم و گنگ به امیر خیره شدم که گفت :
چی شد دختر؟
تبسم زیبات کو؟ چرا با یادآوری ایران ریختی به هم؟
میخوای صحبت کنیم راجبش عزیزم؟
_آم نه نه! خوبم… یکم قلبم برای مادرم تنگ شد همین!
امیر : خب عزیزم تصویری باهاش صحبت کن اینکه غصه نداره.
این مشتاق دیداری می ارزه به جاش موفق میشی پیشرفت میکنی خوشبخت میشی و مادرت رو خوشحال میکنی!
هعی روزگار… آقا امیر تو از چی خبر داری آخه که منو اینجوری دلداری میدی؟
تماس تصویری؟ هه! . . .
نمیدونستم چی بگم سعی کردم موضوع رو عوض کنم اما هیچی تو ذهنم نبود.
ذهنم خالی خالی.
انگار امیر درک کرد که شروع کرد به حرف زدن :
بگذریم از این چیزا تابان جان؛
من میخواستم چی رو به تو بگم یه جورایی درخواست دارم.
متعجب بهش نگاهی انداختم؛ در حین خوردن کیکم اظهار کردم :
خب چی؟ بفرمائید من اومدم که گوش بدم.
امیر : حقیقتا از همون بار ااما که دیدمت ازت خوشم اومد،
به قلبم نشستی.
چهرت، اندامت، و طرز صحبت کردنت.
هر روزی که بیشتر باهات آشنا میشدم بیشتر قلبم میتمایل داشت کسی مثل تورو داشته باشم.
الان ازت خواستم باهام بیای تا بهت بگم؛
با من وارد رابطه میشی؟
شوکه فقط نگاهش میکردم اصلا نمیدونستم چی باید بگم.
نمیدونستم باید چیکار کنم بهشدت یهویی ازم درخواست کرد.
همینطور بی هیچ حرفی فقط نگاهش میکردم که خودش باز ادامه داد :
من نه وقت این کار هارو دارم نه حوصلشو،
هیچ وقت هم دنبالش نبودم اما!
تو برام فرق داری.
این افتخار رو میدی یه مدت باهام باشی؟
فقط باهام آشنا شو اگر توهم از من خوشت اومد ادامه میدیم اگر خوشت نیومد رک بگو و بعدش من دیگه مزاحمت نمیشم.
بعد از زدن حرفاش چند دقیقه ای هر دومون ساکت بودیم تا اینکه بلاخره من سکوت رو شکستم :
خب راستش!
من اصلا نمیدونم باید چی بگم یا چیکار کنم!
من تا حالا تو چنین شرایط و موقعیتی قرار نگرفتم حتی نمیدونم الان باید چی بگم!
امیر : من بهت فرصت در ذهنش گذراندن میدم؛
الان نیاز نیست بهم جواب بدی.
فکر کن و دو روزگار دیگه بهم جواب بده.
فقط سعی کن جوری جواب بدی که قلبم نشکنه.
اینو با خنده بیان کرد و هر دو ریز خندیدیم.
تا موقعی که تو کافه بودیم دیگه هیچی ناضافه کرد.
بعد از تموم کردن خوردنیام باهم به برگشتیم و وقتی مطمئن شدم که منو نمیبینه سریع وارد خونه شدم . . .
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن