کوفتی نثار خنده اش کردم؛
به زور و وسط خنده هاش اضافه کرد :
گونه هات… دور لبت و حتی… حتی نوک دماغت شدن پر از نوتلا؛
سوالم اینه خودت داری میخوری یا تمام اجزای صورتت؟
و باز به خنده اش ادامه داد.
بی توجه به خوردنم ادامه دادم. وقتی کامل وافلم تموم شد؛
با دستمال دستامو تمیز کردم و بدو بدو به طرف سرویس بهداشتی راهی شدم.
تو آینه سرویس نگاهم که به خودم افتاد زدم زیر خنده.
انصافا آترین حق داشت اونجوری بهم بخنده.
کف دست و صورتم رو تمیز شستم و با دستمال خشک کردم.
از سر و وضعم که مطمئن شدم از سرویس خارج شدم و به طرف میزمون رفتم.
آترین که منو دید قد بلند شد.
پول کافه رو حساب کردیم و قدم به قدم با هم از کافه خارج شدیم.
سوار ماشین که شدیم آترین اضافه کرد :
با یه دور دور نیم ساعته؛ صوتی قد بلند آهنگای ایرانی مورد علاقت، سرعت بالای ماشین و پایین بودن شیشه ها چطوری؟!
با ذوق بچگانه ای از ته قلب دوتا کف دستامو کوبیدم بهم و با جیغ هورا قد بلندی گفتم.
آترین منو به ماشین وصل کرد و ماشین رو روشن کرد.
آهنگی رو پلی کردم، شیشه ام رو دادم پایین و شروع به رقصیدن کردم.
گاهی جیغ میزدم و گاهی با صوتی بلند هو میکشیدم.
مسرور به صورت آترین خیره شدم.
چقدر ممنون و مدیون بودم بهش؛ چقدر هوامو بی منت داشت و قلبش میمیل داشت من پیشحرکت کرد کنم به جاهای بالا برسم و خوشبخت بشم.
چقدر حس قشنگیه یکی اینجوری هواتو داشته باشه؛
جونم به جونش بند بود.
هیچ وقت نشد شامگاه من و توی خونه تنها بذاره، حتی دو سه بار که کار فشرده داشت و شب نمی تونست برگرده…
به خانومی رو فرستاد خونه، بهم پیام عذرخواهی داد و هر وقت کارش کم میشد از دلم در میاورد.
نمیدونم حس عاشق شدنم از روی چیه!
فقط میدونم اگر نباشه دیوونه میشم!
با کشیده شدن یهویی صدای آهنگ خارجی با ترس از فکر درومدم و به آترین خیره شدم که باز داشت میلبخند زد.
امروزگار کلا . . .
امروز کلا قصد اذیت کردن و خندیدن به منو داشت بیشعور.
بعد از کلی دور زدن تو خیابون و محبت و حال؛
خسته برگشتیم خونه.
انقدر جیغ زده بودم و هو کشیده بودم که آوام در نمیومد.
بدو بدو حرکت کردم تو اتاقم و بدون عوض کردن لباس خودمو انداختم رو تخت.
تا به خودم بیام خوابم برد.
صبح با صوتی زدنای آترین بیدار شدم.
به سختی از تخت قلب کندم؛ کف دست و صورتم رو شستم و راهی شدم پایین.
دو سه لقمه صبحانه خوردم و دوباره برگشتم بالا.
وسایلمو جمع کردم.
لباس مدرسه پوشیدم و کیف روی کولم انداختم.
حرکت کردم پایین آترین رو نمشاهده کردم.
کلید رو برداشتم و در خونه رو قفل کردم.
به طرف ماشین حرکت کردم.
آترین تا در مدرسه منو رسوند و بعد از دادن لقمه بزرگی؛ خدافظی کرد و حرکت کرد.
هر وقت غذا نمیخوردم یا صبحانه کم میخوردم خودش لقمه میگرفت یا برام ظرف پر از غذا میکرد.
میاظهار کرد اگر ضعف کنی چی؟
اگر صبحانه نخوری و تو مدرسه حالت بد بشه چی؟
و و و …
درست عین یه مادر!
گفتم مادر. بی نهایت بیقرار مادرم بودم و هیچ کاری نمیتونستم بکنم.
با یاد آوری مولین کل ساعت اول رو دپرس بودم جوری که معلم درک کرد.
وقتی اون ساعت و درس تموم شد بچها حرکت کردن بیرون خواستم برم که معلم آوام زد :
اتفاقی افتاده تابان؟
_نه خوبم!
معلم : تو خودتی و حال درست حسابی نداری! امروزگار هیچ فعالیتی نداشتی؛ بگو شاید بتونم کمکت کنم.
تشکر کردم و با عذرخواهی از کلاس خارج شدم.
آبی به دست و صورتم زدم و بعد از خوردن لقمه ام باز به کلاس راهی شدم.
سعی کردم مثل همیشه با انرژی باشم و فعالیت داشته باشم.
من هدف های زیادی دارم که اگر بهشون برسم قطعا میتونم بازم مادرم رو ببینم.
بلاخره مدرسه تموم شد و با جسیکا که تقریبا خونه اش نزدیک ما بود برگشتیم . . .
سر کوچه ما مسیرمون جدا میشد. قبل از خدافظی کردن جسیکا به انگلیسی گفت :
امروزگار عصر میای استخر باهامون دیگه؟
_نه متاسفانه استخر نمیام اما جاهای دیگه روزگارای دیگه باشه.
چشاشو گرد کرد و متعجب اضافه کرد :
چرا نمیای؟ خیلی خوش میگذره تو که پایه بودی!
_به دو قلبیل نمیام استخر. اولی اینکه دوست ندارم بین اون همه مرد مایو بپوشم و کسی اندامم رو ببینه و دومیش برادرم با این موضوع کنار نمیاد.
اون هر جا بخوام برم بهش میگم و اجازه میگیرم این مورد رو اجازه نمیده.
به شما خوش بگذره خدافظ.
اونم خدافظی کرد و من وارد کوچه شدم.
تمام بچهای مدرسه و دوستام فکر میکردن من با برادرم حیات میکنم و خانوادم کشوری دیگه هستن.
مدرسه ما بالاشهر بود و فاصله اش تو خونه ۱۰ دقیقه.
فقط جسیکا میدونست من توی کدوم کوچه هستم.
چراکه توی این کوچه آدمای خاص زندگی میکردن یه جورایی آدمایی که توی این کوچه بودن خیلی پولدار بودن.
جاهای دیگه هم بود اما این کوچه تو این منطقه خاص بود.
یه بار هم که جسیکا پرسید برادرت چیکاره هست که تو این کوچه زندگی میکنی با هزار دردسر از سر بازش کردم و پیچوندم.
بعد از اون هم دیگه نپرسید. متوجه شد که پیچراکهدمش. اما سعی کرد خودشو بهم نزدیک کنه.
سرم پایین بود و به طرف خونه میرفتم که یهو سرم با چیز سفتی برخورد کرد.
چند قدم حرکت کردم عقب و کف دستمو روی سرم گذاشتم.
با حرص سرمو آوردم بالا ولی با متوجه شدن فرد رو به روم کفم برای یه لحظه برید.
من تو این کوچه کسی رو ندیده بودم یه جورایی انگار هر کس یه تایمی میحرکت کرد و میومد که زیاد با بقیه برخورد نداشته باشه.
یه پسر با قد نسبتا قد بلند شونه های ورزیده، چشمای آبی طوسی و پوست گندمی، موهای بور و لبای بی نهایت صورتی جلوم از حرکت ایستاده بود.
کت شلوار مشکی براقی پوشیده بود و بوی عطرش کل فضا رو پر کرده بود . .
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن